Supreme Court dismisses appeal for lack of specific reasoning and failure to consider evidence.

Απόφαση 2177 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 2177/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Οκτωβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS Α.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Καραμανώφ με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/11/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4446/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6569/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5/5/2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση ανέγνωσε την από 25/9/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του πρώτου και του δεύτερου λόγου της αναίρεσης και την παραδοχή του τρίτου.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από το προσκομιζόμενο με επίκληση από την παραστάσα κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο αναιρεσίβλητη εταιρία αντίγραφο της κρινόμενης αναίρεσης με την από ...επισημείωση σ' αυτό του δικαστικού επιμελητή Αθηνών... και την από 4-12-2008 παραγγελία προς επίδοση στην αναιρεσίβλητη του δικηγόρου που υπογράφει το δικόγραφο της αναίρεσης Νικόλαο Ρίσβα, προκύπτει ότι η επίσπευση της συζήτησης για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης γίνεται από τον αναιρεσείοντα. Ο τελευταίος δεν εμφανίστηκε κατά την προαναφερόμενη δικάσιμο, όταν εκφωνήθηκε η υπόθεση από το πινάκιο στη σειρά της, ούτε κατέθεσε δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και, επομένως, το Δικαστήριο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

ΙΙ. Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, σχετικά με το αίτημα του αναιρεσείοντος-ενάγοντος για απώλεια εισοδημάτων από σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, που ασκούσε πριν από τον τραυματισμό του κατά το επίδικο ατύχημα, δέχθηκε τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι, εκτός από οδηγός ταξί, εργαζόταν πριν από το ατύχημα στην ίδια παραπάνω εταιρία ως οδηγός των αυτοκινήτων της με μισθό 1.190 Ε το μήνα, δεν αποδείχθηκε, (παρά το γεγονός ότι την ημέρα του ατυχήματος οδηγούσε, κατά τα άνω, δικό της αυτοκίνητο, που για άγνωστο λόγο του είχε εμπιστευθεί), εφόσον η σχετική αναγγελία της εταιρίας στην Επιθεώρηση Εργασίας έχει ημερομηνία 23-7-2002, όταν δηλαδή ο ενάγων ήταν ήδη τραυματίας από το ένδικο ατύχημα, και επομένως τα σχετικά κονδύλια της αγωγής για απώλεια εσόδων του ενάγοντος από την επικαλούμενη αυτή εργασία πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμα".

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου και ειδικότερα το ΝΔ 2656/1953, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1 του ΝΔ 763/1970. Ο λόγος είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής, διότι το Εφετείο δεν εφάρμοσε τις διατάξεις του ανωτέρω Ν Δ/τος για να απορρίψει το προαναφερόμενο αίτημα, αλλά απλώς άντλησε επιχείρημα από την υποχρέωση του εργοδότη να αναγγέλλει τις προσλήψεις για να μην δεχθεί το αίτημα κατ' ουσίαν.

IΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 118 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι οι λόγοι αναίρεσης για να είναι ορισμένοι και συνεπώς παραδεκτοί πρέπει να περιέχουν πλήρη και σαφή έκθεση των γεγονότων τα οποία με βάση τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στοιχειοθετούν την αποδιδόμενη σε αυτήν πλημμέλεια.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ επιτρέπεται αναίρεση, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός για να είναι ορισμένος πρέπει να περιλαμβάνει α) τις πραγματικές παραδοχές της απόφασης ή μνεία της παντελούς ελλείψεως αιτιολογίας, β) τον ισχυρισμό, καθώς και τα προταθέντα προς θεμελίωσή του περιστατικά, ως προς τον οποίο παρουσιάζεται η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση και τη σύνδεσή του με το διατακτικό, αν αυτή δεν είναι αυτονόητη και γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή αα) αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία της έλλειψης αυτής, ββ) αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποιά επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού και γγ) αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιές είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει.

Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμο το προαναφερόμενο κονδύλιο για απώλεια εισοδημάτων με ανεπαρκή αιτιολογία. Ο λόγος είναι αόριστος και απορριπτέος, διότι δεν προσδιορίζεται η ανεπάρκεια, ποια περιστατικά έπρεπε να εκτίθενται ακόμη, ή που υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού.

ΙV. Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Εξάλλου, κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 2/2008).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση, ότι από την προσβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει αδιστάκτως πως λήφθηκε υπόψη το αναφερόμενο στην αίτηση έγγραφο, και ειδικότερα ότι δεν προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έλαβε υπόψη την από 11-9-2002 βεβαίωση του ΙΚΑ, την οποία είχε προσκομίσει με επίκληση και από την οποία ενισχύεται η άποψη ότι εργαζόταν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, αφού το ατύχημά του χαρακτηρίζεται ως εργατικό.

Από τη βεβαίωση, όμως, του Δικαστηρίου αλλά και το εν γένει περιεχόμενο της απόφασης προκύπτει με βεβαιότητα, ότι λήφθηκε υπόψη και το ανωτέρω αποδεικτικό μέσο. Ο τρίτος λόγος της αναίρεσης, συνεπώς, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Συνακόλουθα δε απορριπτέα είναι και η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της, ενώ η δικαστική δαπάνη πρέπει να επιβληθεί σε βάρος του αναιρεσείοντα, λόγω της ήττας του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5 Μαΐου 2008 αίτηση του...για αναίρεση της 6569/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Νοεμβρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 23 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ