2176/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2176 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2176/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: A. Π., σύζ. Ν. Π. του γένος Δ. Σ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου της Σμαρώ Τιμίνη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "CaO Hellas ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΑΣΒΕΣΤΟΠΟΙΙΑ-ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΣΒΕΣΤΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΔΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΧΗΜΙΚΩΝ ΥΛΙΚΩΝ" και δ.τ. CaO Hellas ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΑΣΒΕΣΤΟΠΟ

ΙΙΑ ΑΒΕΕ, που εδρεύει στην Κοινότητα ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Βασίλη Αλεξόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ' αρ. 27295/2008 αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:2352/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 916/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-7-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 14-11-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου οπό το δικαστήριο της ουσίας (αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθεται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Εξάλλου για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο.

πλην των παραπάνω, να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις (Ολ. ΑΠ 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, αφού εκθέτει τις κρίσιμες παραδοχές του Εφετείου, καταλογίζει στην προσβαλλόμενη απόφαση, επικαλούμενη τις πλημμέλειες από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., ότι εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 77, 74, 71 παρ. 1 και 2, 69 παρ. 1, 2 και 4, 35α, 35β, 23α παρ. 2. 5, 6, 29 παρ. 3 κ.ν. 2190/1920 και τα άρθρα 174, 178 και 281 ΑΚ, χωρίς όμως να αναφέρει στο αναιρετήριο το νομικό σφάλμα του δικαστηρίου αναφορικά με την ερμηνεία και εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων, καθώς και σε τι συνίσταται η έλλειψη αιτιολογίας ή χωρίς να διασαφηνίζει ποιες αιτιολογίες είναι ασαφείς ή ανεπαρκείς και για ποιο λόγο.

Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί.

2. Κατά τη διάταξη του άρθρου 744 Κ.Πολ.Δ. το δικαστήριο μπορεί και αυτεπαγγέλτως να διατάξει κάθε μέτρο πρόσφορο για την εξακρίβωση πραγματικών γεγονότων, ακόμη και εκείνων που δεν έχουν προταθεί και ιδιαίτερα γεγονότων που συντελούν στην προστασία των ενδιαφερομένων ή της έννομης σχέσης ή του γενικότερου κοινωνικού συμφέροντος. Με τη διάταξη αυτή εισάγεται απόκλιση από τη ρύθμιση του άρθρου 106 Κ.Πολ.Δ. και καθιερώνεται για τις υποθέσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας το ανακριτικό σύστημα, το οποίο παρέχει στο δικαστήριο ελευθερία αυτεπάγγελτης ενέργειας και συλλογής του αποδεικτικού υλικού και εξακρίβωσης πραγματικών γεγονότων, ακόμη και μη προταθέντων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έτσι, το δικαστήριο, που δικάζει κατά την ειδική διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, μπορεί και αυτεπαγγέλτως να λάβει υπόψη πραγματικούς ισχυρισμούς που δεν προτάθηκαν από τους διαδίκους για εξακρίβωση της αλήθειας των πραγματικών γεγονότων.

Συνεπώς, κατά την ανωτέρω διαδικασία δεν ιδρύονται οι λόγοι αναιρέσεως από τα εδάφια 8 και 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. Επίσης, κατά την ως άνω διαδικασία, δεν ιδρύονται οι λόγοι αναιρέσεως από τα εδάφια, 10, 12, και 13 του ίδιου άρθρου, διότι στην εκούσια δικαιοδοσία ισχύει η ελεύθερη απόδειξη και στο πλαίσιο αυτής ο δικαστής για τη δικανική του πεποίθηση λαμβάνει υπόψη του κάθε πρόσφορο αποδεικτικό στοιχείο, ακόμη και άκυρα ή ανυπόστατα αποδεικτικά μέσα, που δεν πληρούν τους όρους του νόμου αποδεικτικά μέσα ή αποδεικτικά μέσα εκτός του καταλόγου του άρθρου 339 Κ.Πολ.Δ., και αποδεσμεύεται από τους αποδεικτικούς τύπους της αυστηρής απόδειξης, κατ' άρθρ. 744 και 759 Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 2228/2007). Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα με τους ακόλουθους λόγους αναιρέσεως πλήττει την αναιρεσιβαλλόμενη με τις εξής αιτιάσεις: Με τους δεύτερο κατά το πρώτο σκέλος του, πέμπτο και έβδομο κατά το δεύτερο σκέλος του ότι έλαβε υπόψη ισχυρισμούς που δεν επαναφέρθηκαν νομίμως στο Εφετείο.

Συνεπώς, οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι. Επίσης οι δύο τελευταίοι ως άνω λόγοι αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ., είναι απαράδεκτοι και πρέπει να απορριφθούν, διότι στηρίζονται στον ίδιο ισχυρισμό που προβάλλεται ως πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

3. Από την περιεχόμενη στην προσβαλλομένη απόφαση βεβαίωση ότι το Εφετείο, για να καταλήξει στην κρίση του για την προκειμένη υπόθεση, έλαβε υπόψη και εκτίμησε με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα την υπ' αριθμ. 3208/25-11-2008 ένορκη βεβαίωση και όλα τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα έγγραφα που μνημονεύονται στον τρίτο λόγο αναιρέσεως, μεταξύ των οποίων και το από 27-8-2007 σχέδιο Σύμβασης Συγχώνευσης, την ίδια σύμβαση συγχώνευσης και τα πρακτικά των γενικών συνελεύσεων των ανωνύμων εταιρειών που συγχωνεύθηκαν. Περαιτέρω, στις πρωτόδικες προτάσεις της αναιρεσίβλητης που παραδεκτά επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.) δεν περιέχεται δικαστική ομολογία σε βάρος αυτής, ως προς την απαρτία της Γ.Σ. της 27-11-2007 της εταιρείας "….", που αποφάσισε τη συγχώνευση των επιδίκων εταιρειών, ενώ ο τρόπος σχηματισμού της απαρτίας αυτής και δι' αντιπροσώπου δυνάμει πληρεξουσίου, αναλύεται διεξοδικά στην προσβαλλόμενη απόφαση. Άρα ο αντίθετος ισχυρισμός της αναιρεσείουσας, ότι το Εφετείο διέλαβε υπόψη δικαστική ομολογία της αναιρεσίβλητης είναι αβάσιμος. Επομένως, ο από το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ. τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

4. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός δεν θεμελιώνεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο. Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλομένη η αιτίαση ότι απέρριψε επικουρικό αίτημά της για άκυρη απόφαση της Γ.Σ. της εταιρείας "…", είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

5. Κατά τις διατάξεις των άρθρων 68 παρ. 1, 69 παρ. 1 και 3, 71 παρ. 1 και 2, 72 παρ. 1 εδ. α' και β', 74 παρ. 1, 77 παρ. 1, 77α, 35α, 35β, και 7β του κ.ν. 2190/1920 "Περί ανωνύμων εταιρειών", όπως το άρθρο 77α προστέθηκε με το άρθρο 72 του ν.3604/2007, η συγχώνευση των ανωνύμων εταιρειών πραγματοποιείται είτε με απορρόφηση είτε με σύσταση νέας εταιρείας, τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών που συγχωνεύονται καταρτίζουν εγγράφως σχέδιο σύμβασης συγχώνευσης, το οποίο υποβάλλεται στις διατυπώσεις δημοσιότητας του άρθρου 7β από καθεμιά των συγχωνευμένων εταιρειών.

Για την εκτίμηση των περιουσιακών στοιχείων των εταιρειών αυτών συντάσσεται έκθεση προς τη γενική συνέλευση των μετόχων των εταιρειών αυτών, από επιτροπή εμπειρογνωμόνων, η οποία υποχρεούται στην έκθεση αυτή να αναφέρει αν κατά τη γνώμη της η σχέση ανταλλαγής των μετοχών της ή των απορροφούμενων εταιρειών προς τις μετοχές που εκδίδει η απορροφούσα εταιρεία είναι δίκαιη και λογική.

Η συγχώνευση δεν κηρύσσεται άκυρη για το λόγο ότι η σχέση ανταλλαγής των μετοχών της απορροφούμενης εταιρείας με μετοχές της απορροφούσας έχει ορισθεί αδικαιολόγητα χαμηλή. Στην περίπτωση αυτή κάθε μέτοχος της απορροφούμενης εταιρείας μπορεί να αξιώσει την καταβολή σε αυτόν από την απορροφούσα εταιρεία αποζημίωσης σε μετρητά.

Για τη συγχώνευση απαιτείται απόφαση της Γενικής Συνέλευσης κάθε μίας από τις συγχωνευόμενες εταιρείες, η οποία αφορά την έγκριση του σχεδίου σύμβασης της συγχώνευσης. Οι αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων για συγχώνευση μαζί με την σχετική σύμβαση, που καταρτίζεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο, στο οποίο προσαρτάται υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 του ν.1599/1986 ότι δεν προβλήθηκαν οι κατά την παρ. 2 του άρθρου 70 αντιρρήσεις ή ότι οι τυχόν προβληθείσες επιλύθηκαν, και μετά από έγκριση του Υπουργού Εμπορίου (ήδη Νομάρχη), υποβάλλονται στις διατυπώσεις δημοσιότητας του άρθρου 7β για κάθε μία από τις συγχωνευόμενες εταιρείες, δηλαδή με την καταχώρησή τους στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιρειών και με τη δημοσίευση ανακοίνωσης για την καταχώρηση αυτή στο Φ.Ε.Κ. (τεύχος Α.Ε.

και ΕΠΕ). Τέλος, η συγχώνευση κηρύσσεται άκυρη με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου το οποίο δικάζει κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, μόνο αν: α) δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις του άρθρου 74 (δηλαδή για μη καταχώρηση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων για συγχώνευση και της σύμβασης συγχώνευσης στο Μ.Α.Ε.

και μη δημοσίευση ανακοίνωσης στο Φ.Ε.Κ. (τ. ΑΕ και ΕΠΕ) για την καταχώρηση, ή β) αποδειχθεί ότι η απόφαση της Γενικής Συνέλευσης μιας από τις εταιρείες που συγχωνεύθηκαν και που ενέκρινε τη συγχώνευση είναι άκυρη ή ακυρώσιμη, κατά τις διατάξεις των άρθρων 35α και 35 β, δηλαδή αν η απόφαση λήφθηκε με τρόπο που δεν είναι σύμφωνος με το νόμο ή το καταστατικό ή αν η απόφαση λήφθηκε από Γ.Σ.

που δεν είχε νόμιμα συγκληθεί ή συγκροτηθεί (ακυρωσία αποφάσεων Γ.Σ.), καθώς και στην περίπτωση που δεν υπήρξε σύγκλιση της γενικής συνέλευσης ή το περιεχόμενο της απόφασής της είναι αντίθετο στο νόμο ή το καταστατικό, οπότε η απόφαση είναι άκυρη (ακυρότητα αποφάσεων Γ.Σ.). Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω δεν δημιουργείται ακυρότητα της σύμβασης συγχώνευσης ανωνύμων εταιρειών, αν το σχέδιο της σύμβασης συγχώνευσης συνέταξαν οι πρόεδροι των Δ.Σ.

της καθεμιάς από τις συγχωνευόμενες εταιρείες, ούτε αν η επιτροπή εμπειρογνωμόνων δεν περιέλαβε στην ανωτέρω έκθεσή της γνώμη περί του αν η σχέση ανταλλαγής των μετοχών των εταιρειών προς τις μετοχές που εκδίδει η απορροφούσα εταιρεία είναι δίκαιη και λογική, αλλά θεμελιώνει δικαίωμα αποζημιώσεως των μετόχων, κατά τα άρθρα 76 παρ. 2 και 77α παρ. 2 του κ.ν. 21090/1920, ούτε αν αυτή διενήργησε λογιστική και όχι πραγματική αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων των συγχωνευομένων εταιρειών.

Η τελευταία περίπτωση δεν αποτελεί λόγο ακυρότητας της συγχώνευσης, διότι δεν προβλέπεται στις ανωτέρω περιοριστικώς αναφερόμενες περιπτώσεις (άρθρ. 77 ν.21090/1920) ως λόγος ακυρώσεως. Και στην περίπτωση αυτή έχει εφαρμογή το άρθρο 76 παρ. 2 ιδίου νόμου, το οποίο εναρμονίστηκε στα άρθρα 20 και 21 της τρίτης οδηγίας της ΕΟΚ (αρ. 78/855/ΕΟΚ), το οποίο προβλέπει για τους μετόχους αποζημίωση για κάθε πταίσμα των εμπειρογνωμόνων, ως ισοδύναμο μέτρο, ώστε να μην υφίσταται αντίθεση με τις 77/91/ΕΟΚ (δεύτερη) και 78/855/ΕΟΚ (τρίτη) κοινοτικές οδηγίες, που δεν προβλέπουν συγκεκριμένες κυρώσεις (πρβλ.

Ολ.ΑΠ 31/2002). Άρα η λογιστική αποτίμησης των περιουσιακών στοιχείων, κατά τις διατάξεις του ν.2166/1993, δεν δημιουργεί ακυρότητα της συγχώνευσης, αλλά θεμελιώνει δικαίωμα αποζημίωσης των μετόχων.

Συνεπώς το αίτημα, που υποβλήθηκε από την αναιρεσείουσα με τις προτάσεις της, που κατέθεσε την 25-9-2013 μετά τη συζήτηση, για παραπομπή στο ΔΕΚ των αναφερομένων προκριματικών ζητημάτων σχετικά με την παραβίαση των ανωτέρω ουσιαστικών οδηγιών, αλυσιτελώς υποβάλλεται και πρέπει να απορριφθεί. Επίσης δεν προκαλείται ακυρότητα της σύμβασης συγχώνευσης για το λόγο ότι δεν μνημονεύεται ρητώς κατά την καταχώριση της σύμβασης συγχώνευσης στο Μ.Α.Ε., ότι υποβλήθηκαν στη δημοσιότητα αυτή και οι υπεύθυνες δηλώσεις του άρθρου 8 ν.1599/1986, οι οποίες προσαρτώνται απλώς στο συμβολαιογραφικό έγγραφο της σύμβασης συγχώνευσης, εφόσον έγινε καταχώριση των αποφάσεων των γενικών Συνελεύσεων για τη συγχώνευση και της σύμβασης συγχώνευσης στο Μ.Α.Ε. και δημοσίευση στο ΦΕΚ τ. ΑΕ και ΕΠΕ της σχετικής ανακοίνωσης για την εν λόγω καταχώριση.

Επομένως, οι λόγοι του αναιρετηρίου, από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., δεύτερος κατά το δεύτερο σκέλος του, έκτος και έβδομος κατά το πρώτο σκέλος του, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση, διότι εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο, επειδή δεν δέχτηκε ακυρότητα της σύμβασης συγχώνευσης των ανωνύμων εταιρειών "Cao HELLAS ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΑΣΒΕΣΤΟΠΟΙΪΑ", "…." και "…", επειδή η επιτροπή εμπειρογνωμόνων δεν προέβη σε πραγματική αλλά σε λογιστική εκτίμηση των περιουσιακών στοιχείων των εταιρειών, ούτε διατύπωσε γνώμη για τη σχέση ανταλλαγής των μετοχών τους, ούτε διότι δεν έγινε καταχώριση των υπευθύνων δηλώσεων του άρθρου 8 ν.1599/1986 στο Μ.Α.Ε., αλλά αρκέστηκε (η προσβαλλομένη) στην προσάρτηση αυτών στη σύμβαση συγχώνευσης και τέλος ούτε διότι το σχέδιο σύμβασης συγχώνευσης καταρτίστηκε από τους Προέδρους των διοικητικών συμβουλίων των εταιρειών και όχι από τα Δ.Σ. αυτών, δεχόμενη ότι τα διοικητικά συμβούλια ενέκριναν αυτό με μεταγενέστερη κατάρτιση των σχετικών εκθέσεών τους, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Διότι το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις ουσιαστικές διατάξεις που προαναφέρθηκαν. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρ. 183 και 746 εδ. β' Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-7-2011 αίτηση της Α. Π. για αναίρεση της 916/2011 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 11 Δεκεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ