2176/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2176 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 2176/2006

Το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πολύκαρπο Βούλγαρη, Αντιπρόεδρο Δημήτριο Κιτρίδη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη - Εισηγητή, Κωνσταντίνο Κούκλη και Βασίλειο Κουρκάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει τις αιτήσεις α) του αναιρεσείοντος Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και β) των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1) Χ1 και 2) Χ2...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Ζευκιλή, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3782/2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με κατηγορουμένη την Χ3 η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Ζευκιλή και πολιτικώς ενάγοντες τους: 1) .... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Ζαχαριάδη, 2) ...., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Ζαχαριάδη, 3) ...., νόμιμα εκπροσωπούμενου ως εκ της ανηλικότητάς του, από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του ....., ενεργούντες για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της και 4) ...., νόμιμα εκπροσωπούμενου ως εκ της ανηλικότητάς του, από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του ...., ενεργούντες για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου τους, που εκπροσωπήθηκαν αμφότεροι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Ζαχαριάδη.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, καθώς και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι, ζητούν την αναίρεση της απόφασης αυτής, ο μεν πρώτος Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 08/13-3-2005 έκθεση αναιρέσεώς του, που συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σωφρονιάδη, οι δε αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Φεβρουαρίου 2006 αίτησή τους αναιρέσεως, ως και στους από 11 Μαϊου 2006 πρόσθετους λόγους αυτής, καταχωρίστηκε δε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 504/2006.

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και να απορριφθεί εν μέρει η αίτηση αναίρεσης των λοιπών κατηγορουμένων και τους πληρεξουσίους των διαδίκων, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Εισάγονται ενώπιον του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου δύο αιτήσεις αναιρέσεως, η πρώτη του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή με χρονολογία 13 Μαρτίου 2006, και η δεύτερη των κατηγορουμένων Χ1 και Χ2 με χρονολογία 23 Φεβρουαρίου 2006 και οι επ' αυτής από 11 Μαϊου 2006 πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, στρεφόμενες και οι δύο κατά της υπ' αριθμ. 3782/2005 αποφάσεως (αθωωτικής και καταδικαστικής αντιστοίχως) του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και πρέπει να συνεκδικασθούν ως συναφείς αφού στρέφονται κατά της ίδιας απόφασης.

Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, εκτείνεται όχι μόνον στην κρίση για την ενοχή, αλλά περιλαμβάνει και την αναφορά των αποδεικτικών μέσων, από τα οποία το Δικαστήριο οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση.

Τα αποδεικτικά μέσα δηλαδή, πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο, όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνον από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από καθένα.

Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από αυτά, δεν προκύπτει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης, γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα. Η κατά το άρθρο 178 του Κ.Π.Δ. απαρίθμηση των αποδεικτικών μέσων κατά την ποινική διαδικασία, είναι ενδεικτική και αφορά τα κυριότερα από αυτά, χωρίς να αποκλείει άλλα.

Ειδικά η πραγματογνωμοσύνη, η οποία διατάσσεται κατά το άρθρο 183 του Κ.Π.Δ., με την συνδρομή ορισμένων προϋποθέσεων, από ανακριτικό υπάλληλο, το Δικαστικό Συμβούλιο ή το Δικαστήριο, αποτελεί ιδιαίτερο και αυτοτελές είδος αποδεικτικού μέσου, διακρινόμενο των εγγράφων, το οποίο μάλιστα μνημονεύεται και στην αναφερόμενη διάταξη του άρθρου 178 του Κ.Π.Δ., πρέπει δε για τη δημιουργία βεβαιότητας ότι έλαβε και αυτήν υπόψη του το Δικαστήριο, να αναφέρεται ειδικά στην αιτιολογία, μεταξύ των αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη του.

Διαφορετικά, αν δηλαδή δεν αναφέρεται μεταξύ των αποδεικτικών μέσων, δεν προκύπτει βεβαιότητα ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και το ιδιαίτερο αυτό αποδεικτικό μέσο, μη αρκούσης της αναφοράς στα έγγραφα και ιδρύεται ο αναφερόμενος λόγος αναιρέσεως. Στη προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση, καταδικάσθηκαν οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι 1) Χ1 και 2) Χ2 σε δεύτερο βαθμό, για την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια (άρθρ. 302 του ΠΚ) σε φυλάκιση δέκα οκτώ μηνών, η οποία για μεν τον πρώτο μετετράπη σε χρηματική για δε τον δεύτερο ανεστάλει για μία τριετία, ενώ αθωώθηκε η κατηγορουμένη Χ3 για την ίδια πράξη και έπαυσε υφ' όρον η ασκηθείσα ποινική δίωξη κατά του κατηγορουμένου Χ1 κατ' άρθρ. 31 παρ. 1 του Ν. 3346/2005, του ότι ως υπεύθυνος ιδιοκτήτης του εις αυτήν αναφερομένου Ξενοδοχειακού Συγκροτήματος λειτουργούσε σ' αυτό κολυμβητική δεξαμενή με σύστημα "τσουληθρών" χωρίς να είναι εφοδιασμένος από την κατά νόμο άδεια.

Στην αιτιολογία της απόφασης αυτής, προκύπτουσα από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της, αναφέρεται σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα ως προς μεν την καταδικαστική της κρίση "Επειδή από τις ανωμοτί καταθέσεις των πολιτικώς εναγόντων, τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της πολιτικής αγωγής που εξετάστηκαν στο δικαστήριο τούτο, την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης καθώς και των εγγράφων που αναφέρονται στα πρακτικά της δίκης αυτής, την απολογία της παρούσας κατηγορουμένης στο ακροατήριο και την όλη αποδεικτική διαδικασία απεδείχθη και το δικαστήριο επείσθη ότι οι α' και β' κατηγορούμενοι Χ1 και Χ2 κατά τον αναφερόμενο κατωτέρω τόπο και χρόνο ετέλεσαν την αποδιδόμενη εις αυτούς αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια εις βάρος του ηλικίας ένδεκα ετών ....

Ειδικότερα απεδείχθη ότι: ο α' κατηγορούμενος......". Ως προς την αθωωτική της δε κρίση "όσον αφορά στην γ' κατηγορουμένη κατά τη γνώμη που επικράτησε στο Δικαστήριο, από την όλη αποδεικτική διαδικασία απεδείχθη μεν ότι.....". Στην προσβαλλομένη απόφαση, ως προκύπτει από τα προαναφερόμενα, δεν αναφέρεται καθόλου το Δικαστήριο και στην από 7-8-2001 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του ...., ο οποίος διενήργησε αυτή, σε εκτέλεση της υπ' αριθμ. 1019/25/3β/2-8-2001 εντολής του Αστυνόμου του Αστυνομικού Σταθμού Ουρανούπολης Χαλκιδικής στα πλαίσια της αυτεπάγγελτης αστυνομικής προανάκρισης, η οποία όπως προκύπτει από τα πρακτικά της απόφασης αναγνώσθηκε στο ακροατήριο.

Η έκθεση δε αυτή πραγματογνωμοσύνης, δεν μνημονεύεται και δεν αξιολογείται ούτε σε άλλο σημείο της αιτιολογίας (εκτός εκείνου της αναφοράς των αποδεικτικών μέσων). Έτσι δεν προκύπτει ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του όπως υποχρεούταν, το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, αφού δεν καθίσταται αδίστακτα βέβαιο ότι έλαβε υπόψη του και το αποδεικτικό αυτό μέσο για την καταδικαστική και αθωωτική του κρίση και για την τελευταία ότι έλαβε υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα.

Επομένως είναι βάσιμοι αμφότεροι οι λόγοι αναιρέσεως του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου και οι μοναδικός λόγος αναιρέσεως του δικογράφου των προσθέτων λόγων εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ' του ΚΠΔ, με τους οποίους προβάλλεται η πλημμέλεια αυτή της αποφάσεως και εφόσον η δεύτερη αναίρεση είναι παραδεκτή, πρέπει να γίνουν δεκτοί, ενώ παρέλκει η έρευνα των άλλων λόγων.

Μετά ταύτα πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση εν μέρει, ήτοι μόνον ως προς την αθωωτική και τις καταδικαστικές της διατάξεις και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα κρίση στο ίδιο Δικαστήριο, του οποίου η σύνθεση είναι δυνατή από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως κατά το αναιρούμενο μέρος.

Για τους λόγους αυτούς

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 3782/2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, ήτοι μόνο ως προς την αθωωτική και τις καταδικαστικές της διατάξεις. Και,

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος για νέα κρίση στο ίδιο δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 2006. Και,

Δημοσιεύθηκε, στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο, στις 20 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ