Supreme Court dismisses appeal for failure to specify evidence ignored and its impact on the judgment.

Απόφαση 2174 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2174/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Κ. του Α., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Παπανδρουλάκη και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταρίας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ Η ΕΘΝΙΚΗ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-12-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:4087/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3531/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19-2-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Μαρία Χυτήρογλου, ανέγνωσε την από 4-10-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 19-2-2013 και αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 116/2013 αίτηση ζητείται η αναίρεση της 3531/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών με την οποία έγινε δεκτή η έφεση της αναιρεσίβλητης και απορρίφθηκε η αγωγή της ενάγουσας ήδη αναιρεσείουσας. Ειδικότερα: Με την 5082/00 απόφαση του Εφετείου Αθηνών που εκδόθηκε επί της από 30-9-97 (πρώτης) αγωγή της αναιρεσείουσας κρίθηκε τελεσίδικα ότι υπαίτια του τροχαίου ατυχήματος που συνέβη την 30-6-1997 στην ΕΟ Αμαλιάδας-Πύργου ήταν η οδηγός του ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου που ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη (ήδη αναιρεσίβλητη) ασφαλιστική εταιρεία και υποχρεώθηκε αυτή να της καταβάλει το ποσό των 19.123.096 δρχ ως αποζημίωση για απώλεια εισοδημάτων χρονικού διαστήματος 22 μηνών (μέχρι την 12-4-99) που διήρκεσε η ανικανότητά της προς εργασία, δαπάνες νοσηλείας και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Με την 2035/2002 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η οποία εκδόθηκε επί της από 15-6-99, δεύτερης, αγωγής της ενάγουσας (αναιρεσείουσας) κρίθηκε τελεσίδικα ότι αυτή δικαιούται ως αποζημίωση ποσό 5.869,40 ευρώ για δαπάνες νοσηλείων και πρόσθετη ηθική βλάβη. Ακολούθησε η έκδοση της 3382/02 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου επί της από 7-8-00 (τρίτης) αγωγής της αναιρεσείουσας με την οποία κρίθηκε ότι η υγεία της ενάγουσας εξελίχθηκε δυσμενώς, εξέλιξη την οποία αυτή δεν μπορούσε να προβλέψει ούτε και ανέμενε και της επιδικάστηκε ποσό αποζημίωσης ίσο με 37.364 ευρώ για απώλεια εισοδημάτων της χρονικής περιόδου από 13-4-99 μέχρι 13-7-01 που κρίθηκε ανίκανη προς εργασία, ιατρικές εξετάσεις και 2935 ευρώ για πρόσθετη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Με την τέταρτη, από 17-12-07 αγωγή της η ενάγουσα επικαλούμενη περαιτέρω επιδείνωση της υγείας της από το ατύχημα ζήτησε την επιδίκαση επιπλέον αποζημίωσης για απώλεια εισοδημάτων της χρονικής περιόδου 14-7-01 έως 31-12-09 δαπάνη νοσηλείων κλπ, αποζημίωση εκ του αρθ. 931 ΑΚ και πρόσθετη ηθική βλάβη εξαιτίας της νέας επιδείνωσης της υγείας της.

Επί της άνω αγωγής εκδόθηκε η 4087/09 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών το οποίο αφού απέρριψε την περί παραγραφής ένσταση της καθής, (ήδη αναιρεσιβαλομένης), ερειδόμενη επί της διατάξεως του αρθ. 10 ν. 489/76, έκανε μερικά δεκτή την αγωγή και επιδίκασε αποζημίωση ίση με το ποσό των 23.546,66 ευρώ για δαπάνες νοσηλείας , απώλεια εισοδημάτων και περαιτέρω ηθική βλάβη και αναγνώρισε ότι της οφείλει επιπλέον 5600 ευρώ για δαπάνες "πλασματικής νοσοκόμας".

Με την 3531/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, (προσβαλόμενη με την αναίρεση), εξαφανίστηκε η άνω απόφαση και, αφού έγινε δεκτός ο περί παραγραφής της ένδικης αξιώσεως, λόγος εφέσεως, απορρίφθηκε η αγωγή στο σύνολό της.

Από το συνδυασμό των άρθρων 247, 251, 298, 914 και 937 ΑΚ συνάγεται, ότι σε περίπτωση αδικοπραξίας, αφότου εκδηλώθηκε το ζημιογόνο γεγονός, γεννάται υπέρ του ζημιωθέντος, αξίωση αποζημιώσεως για την όλη ζημία, θετική και αποθετική, παρούσα ή μέλλουσα, αν είναι προβλεπτή κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και εφόσον η δικαστική της επιδίωξη είναι δυνατή, η δε παραγραφή της αξιώσεως αυτής είναι πενταετής και αρχίζει να τρέχει για όλες τις ζημίες ενιαίως, από τότε που ο ζημιωθείς έλαβε γνώση των πρώτων επιζήμιων συνεπειών και του υπόχρεου προς αποζημίωση.

Εξάλλου, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 261 εδ α` ΑΚ και 221 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι σε περίπτωση ασκήσεως αγωγής για μέρος μόνο της αξιώσεως για αποζημίωση, η επίδοση της αγωγής διακόπτει την παραγραφή μόνο για το μέρος αυτό, ως προς το οποίο δημιουργείται αντιστοίχως εκκρεμοδικία. Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 268 εδ α` ΑΚ, κατά την οποία "κάθε αξίωση που βεβαιώθηκε με τελεσίδικη απόφαση ή με δημόσιο έγγραφο εκτελεστό παραγράφεται μετά είκοσι χρόνια, και αν ακόμη η αξίωση καθεαυτή υπαγόταν σε συντομότερη παραγραφή", εάν βεβαιωθεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση η ύπαρξη αξιώσεως για θετική και αποθετική ζημία από αδικοπραξία, η οποία υπόκειται κατ` αρχήν στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 παρ. 1 ΑΚ, από την τελεσιδικία αρχίζει εικοσαετής παραγραφή και ως προς το μέρος της όλης αξιώσεως για αποκατάσταση της αποθετικής ζημίας, η οποία ανάγεται σε χρόνο μεταγενέστερο εκείνου, για τον οποίο επιδικάσθηκε αποζημίωση.

Κι` αυτό γιατί και το μέρος αυτό της αξιώσεως, καίτοι δεν περιέχεται ειδική αναγνωριστική διάταξη στην απόφαση, θεωρείται ότι έχει βεβαιωθεί με δύναμη δεδικασμένου (άρθρο 331 ΚΠολΔ) με την παρεμπίπτουσα δικαστική κρίση, η οποία ήταν αναγκαία για την ύπαρξη δικαιώματος αποζημιώσεως του παθόντος γενικά, για κάθε ζημία από την αδικοπραξία.

Η νέα όμως αυτή (εικοσαετής) παραγραφή προϋποθέτει αναγκαίως, κατά την έννοια του άρθρου 268 ΑΚ, την ύπαρξη αξιώσεως, που δεν έχει ήδη υποκύψει στην μέχρι της τελεσιδικίας ισχύουσα βραχυχρόνια παραγραφή (ΟλΑΠ 24/2003), δεδομένου ότι η τελεσίδικη επιδίκαση της επίδικης τότε αξιώσεως δεν επιφέρει αναβίωση της αξιώσεως και κατά το μέρος που δεν έχει ασκηθεί και έχει πλέον αποσβεστεί λόγω παραγραφής, η οποία διέδραμε χωρίς διακοπή κατ` άρθρο 261 ΑΚ.

Αντιθέτως, για εκείνες τις ζημίες των οποίων δεν είναι δυνατή η πρόβλεψη, κατά τη συνήθη των πραγμάτων πορεία, διότι οφείλονται σε μεταγενέστερη δυσμενή και απροσδόκητη εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του παθόντος, που συνδέονται όμως αιτιωδώς προς την αδικοπραξία, ισχύει νέα παραγραφή, η οποία αρχίζει αφότου ο παθών έλαβε γνώση της δυσμενούς και απροσδόκητης εξέλιξης της υγείας του και της αιτιώδους συνάφειας της προς την αδικοπραξία.

Αν, επομένως, με τελεσίδικη απόφαση ο παθών από αυτοκινητικό ατύχημα κρίθηκε ανίκανος προς εργασίας για ορισμένο χρονικό διάστημα και του επιδικάστηκαν για το διάστημα αυτό αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και με νέα αγωγή του ζητεί πρόσθετη αποζημίωση για τις ίδιες αιτίες λόγω της επικαλούμενης εφόρου ζωής ολικής ή μερικής αναπηρίας του, της οποίας έλαβε γνώση μετά την άσκηση της πρώτης αγωγής, το δικαστήριο που καλείται να δικάσει την υπόθεση δεν δεσμεύεται από το δεδικασμένο της απόφασης, διότι καλείται να κρίνει αξιώσεις του παθόντος από τις επιζήμιες συνέπειες του ατυχήματος που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής και δεν κρίθηκαν με την τελεσίδικη απόφαση (ΑΠ 39/2007, ΑΠ 1408/2004).

Τέλος, κατά το άρθρο 10 του ν. 489/1976 όπως η παρ. 2 αυτού αντικαταστάθηκε με το αρθ. 7 Ν.3557/2007 (ΦΕΚ Α 100/14-5-2007) Το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ιδία αξίωση κατά του ασφαλιστή. Η αξίωση, αυτή, παραγράφεται μετά πάροδο πέντε (5) ετών από την ημέρα του ατυχήματος, επιφυλασσομένων των διατάξεων της κείμενης νομοθεσίας για την αναστολή και τη διακοπή της παραγραφής ενώ πριν την τροποποίηση του με την άνω διάταξη ο χρόνος της παραγραφής ήταν δύο ετών από την ημέρα του ατυχήματος.

Η ανωτέρω διάταξη που ρυθμίζει ειδικά την αξίωση του παθόντος κατά του ασφαλιστή επικρατεί της γενικής διάταξης του άρθρου 937 ΑΚ. Η διετής ή πενταετής πλέον παραγραφή καλύπτει την περίπτωση της προβλεπτής από την αρχή ζημίας του παθόντος και δεν εφαρμόζεται για την απρόβλεπτη ζημία, που μπορεί να συμβεί σε επιδείνωση της υγείας απρόβλεπτη κατά τα ιατρικά δεδομένα.

Και για τη διετή ή πενταετή αυτή παραγραφή ισχύουν τα ανωτέρω αναπτυσσόμενα για τη διακοπή, αναστολή και επιμήκυνση της παραγραφής (ΑΠ 1907/2007). Περαιτέρω, ο από τον αριθμό 1 εδάφιο α του αρθ. 559 Κ.Πολ.Δ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης και αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου.

Ο κανόνας παραβιάζεται, είτε, με ψευδή ερμηνεία ή οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή είτε με την μη ορθή εφαρμογή η οποία εκδηλώνεται όταν εφαρμόζεται κανόνας ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται ενώ έπρεπε ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένως.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν, κατά το ενδιαφέρον εν προκειμένω, μέρος δεκτά τα εξής: "Από την ανώμοτι εξέταση της ενάγουσας στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που περιέχεται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του ίδιου δικαστηρίου και τα έγγραφα τα οποία οι διάδικοι προσκομίζουν και επικαλούνται αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά .......

η ενάγουσα με την από 17-12-2007 αγωγή της που κατατέθηκε στις 8-8-08 με αριθμό 7908/08 και επί της οποίας εκδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση εκθέτει ότι στις 21-6-2002 εξετάστηκε από τον Διευθυντή της ορθοπεδικής κλινικής του Νοσοκομείου Ερρίκος Ντυνάν Π. Β. ο οποίος διέγνωσε ότι η ενάγουσα πάσχει από χρόνια φλεγμονή λόγω σηπτικής ψευδάρθρωσης ότι πρέπει να ακολουθήσει μακροχρόνια αγωγή για την φλεγμονή ότι πρέπει να υποβληθεί σε επεμβάσεις για την αφαίρεση του υλικού της εσωτερικής οστεοσύνθεσης, ότι η κινητικότητά της είναι επώδυνη ότι πρέπει να τελεί υπό συχνή ιατρική παρακολούθηση και ότι υπάρχει ικανό ποσοστό αναπηρίας.

Εκθέτει ,περαιτέρω, ότι ο ίδιος ως άνω γιατρός στην από 5-9-02 ιατρική του γνωμάτευση αποφαίνεται ότι η ενάγουσα εμφανίζει λειτουργική ανικανότητα και αναπηρία άνω του 40% επί εδάφους σηπτικής ψευδαρθρώσεως ΔΕ μηριαίου και βράχυνση του σκέλους 12 cm και άνω, εμφανίζει έντονο άλγος ιδίως κατά την κίνηση και σαφή επιβράδυνση της σπονδυλικής στήλης και του συστοίχου γόνατος η φλεγμονή είναι βραδείας εντάσεως ότι για την μερική αποκατάσταση των ανωτέρω, δεδομένου ότι θα παραμείνει και μετά ταύτα ποσοστό αναπηρίας και λειτουργικής ανικανότητας απαιτείται σειρά επεμβάσεων αφαίρεσης του υλικού χειρουργικός καθαρισμός, οστεόφυτη μόσχευση με σύγχρονη επιμήκυνση του σκέλους και συνιστάται αποχή από την εργασία για χρονικό διάστημα πέρα των 20 μηνών έντονη φυσικοθεραπεία και λήψη ειδικού διατροφικού σχήματος πλούσιου σε λευκώματα.

Με βάση τα ανωτέρω και για τον λόγο ότι ακολούθως επανειλημμένα νοσηλεύτηκε και υποβλήθηκε σε σχετικές σύμφωνα με τα ανωτέρω χειρουργικές επεμβάσεις ζητεί να της επιδικαστούν τα αναφερόμενα σ' αυτή χρηματικά ποσά ως αποζημίωση α) για δαπάνες νοσηλείας, ιατρικές εξετάσεις, αμοιβές ιατρών φάρμακα β) για απωλεσθέντα εισοδήματα από την εργασία της κατά το χρονικό διάστημα από 14-7-01 έως 31-12-09 γ) για αμοιβή αποκλειστικής νοσοκόμας κατά το αμέσως προαναφερόμενο χρονικό διάστημα δ) για λήψη βελτιωμένης τροφής από 10-11-2003 έως 10-11-2007 ε) κατά το αρθ. 931 ΑΚ ως και πρόσθετη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης .......(παρατίθενται οι διατάξεις περί παραγραφής της αξιώσεως από αδικοπραξία)....

Στην προκειμένη περίπτωση οι επίδικες ως άνω αξιώσεις της ενάγουσας κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας έχουν υποπέσει στην διετή παραγραφή του αρθ. 10 παρ.2 ν.498/76 όπως βάσιμα η τελευταία ισχυρίζεται καθόσον οι αξιώσεις αυτές είναι απότοκες επιζημίων δυσμενών και απρόβλεπτων συνεπειών που γεννήθηκαν και έγιναν αντιληπτές εντός του έτους 2002 (σύμφωνα με τις από 21-6-02 και 5-9-02 γνωματεύσεις του Διευθυντή της ορθοπεδικής κλινικής του νοσοκομείου Ερρίκος Ντυνάν Π.

Β.) αφότου και άρχισε να τρέχει ο χρόνος της νέας αυτοτελούς διετούς για την ασφαλιστική εταιρεία παραγραφής ο οποίος και είχε συμπληρωθεί κατά την έγερση της κρινόμενης αγωγής από 17-12-07 αγωγής η οποία κατατέθηκε την 8-8-08 και επιδόθηκε στην τελευταία στις 11-8-08 ενώ περιστατικά αναστολής ή διακοπής της παραγραφής δεν αποδείχθηκαν.

Ενόψει όλων των ανωτέρω το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο με την εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε την ένσταση παραγραφής που πρότεινε η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία και ακολούθως έκανε μερικά δεκτή την αγωγή ως βάσιμη κατ' ουσία έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και πρέπει ο σχετικός λόγος εφέσεως της εναγομένης με τον οποίο προσάπτεται αιτίαση κατά της εκκαλουμένης ως προς την κρίση της αυτής να γίνει δεκτός ως βάσιμος κατ' ουσία ...".

Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα επικαλείται ότι η προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρθ. 559 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ διότι εσφαλμένα εφήρμοσε την διάταξη του αρθ. 10 ν. 489/76 αφού οι ένδικες αξιώσεις της υπόκεινται στην εικοσαετή παραγραφή λόγω επιμήκυνσης του χρόνου συνεπεία του, από την 3382/02 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, απορρέοντος δεδικασμένου. Με την 3382/02 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η οποία κατέστη, όπως η ίδια υποστηρίζει και δεν αμφισβητείται από την καθής, τελεσίδικη την 4/7/05, κρίθηκε, (χωρίς ούτε αυτό να αμφισβητείται), ότι η υγεία της αναιρεσείουσας εξελίχθηκε δυσμενώς, εξέλιξη την οποία αυτή δεν μπορούσε να προβλέψει κατά την άσκηση προηγούμενων αγωγών αλλά ούτε και την ανέμενε και δικαιούται περαιτέρω αποζημίωσης για απώλεια εισοδημάτων από εργασίας κλπ. Έτσι, της επιδικάστηκε αποζημίωση, 1) για την απώλεια των, εκ της εργασίας της εισοδημάτων, μέχρι 13-7-01 που κρίθηκε ανίκανη προς εργασία, 2) έξοδα ιατρικών εξετάσεων, 3) νοσήλεια, φάρμακα αμοιβές ιατρών έξοδα χειρουργείου 4) λήψη βελτιωμένης τροφής 5) μίσθωση ΔΧΕ αυτοκίνητου ταξί και πρόσθετο ποσό για αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης. Επίσης διεκδίκησε και περαιτέρω αποζημίωση λόγω μόνιμης αναπηρίας κατ'αρθ.931 ΑΚ .

Συνεπώς από της τελεσιδικίας της άνω απόφασης επιμηκύνθηκε ο χρόνος παραγραφής των αξιώσεων της ενάγουσας ήδη αναιρεσείουσας οι οποίες ήταν απότοκες της νέας αυτής δυσμενούς εξέλιξης της υγείας της την υπό την προϋπόθεση ότι αυτές, από τον χρόνο που είχε λάβει γνώση της νέας επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας της, και μέχρι του χρόνου που κατέστη τελεσίδικη η άνω απόφαση, δεν είχε παρέλθει χρονικό διάστημα δύο ετών (αρθ. 10 ν.489/76). Ήδη με την ένδικη αγωγή επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση η αναιρεσείουσα ζήτησε την επιδίκαση αποζημίωσης για δαπάνες νοσηλείας, ιατρικές εξετάσεις, αμοιβές ιατρών και φάρμακα για απολεσθέντα εισοδήματα από την εργασία της κατά το χρονικό διάστημα από 14-7-01 μέχρι 31-12-09 ,για αμοιβή αποκλειστικής νοσοκόμου κατά το αμέσως προαναφερόμενο χρονικό διάστημα ,λήψη βελτιωμένης διατροφής από 10-11-2003 έως 10-11-2007 πρόσθετη χρηματική αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης και αποζημίωση λόγω αναπηρίας (αρθ. 931 ΑΚ). Όμως όλες οι αξιώσεις αυτές των οποίων έλαβε γνώση, κατά την ανέλεγκτο κρίση του δικαστηρίου. την 5-9-02 μέχρι την 4/7/2005 που κατέστη αυτή τελεσίδικη έχουν υποκύψει σε παραγραφή αφού έχει παρέλθει χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών.

Κατά το άρθρο 578 ΚΠολΔ, αν το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης κρίνεται εσφαλμένο αλλά το διατακτικό της ορθό ο Άρειος Πάγος απορρίπτει την αναίρεση, εκτός αν υπάρχει έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο, οπότε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία. Στην περίπτωση, δηλαδή, αυτή το διατακτικό της απόφασης του Αρείου Πάγου περιέχει απορριπτική της αναίρεσης διάταξη και το σκεπτικό του ορθό αιτιολογικό σε αντικατάσταση του εσφαλμένου (ΑΠ 60/2011, ΑΠ 103/20011, ΑΠ 2315/2009).

Έτσι, και στην προκειμένη περίπτωση που εσφαλμένως με το αιτιολογικό της προσβαλλομένης αποφάσεως απορρίφθηκαν λόγω παραγραφής οι ένδικες αξιώσεις κατ' εφαρμογή μεν της διάταξης του αρθ. 10 ν. 489/76, όχι όμως σε συνδυασμό με εκείνη του αρθ. 268 α ΑΚ θα πρέπει εφόσον το διατακτικό της είναι ορθό, ως προς τούτο, και ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 βάσιμος ,αφού αντικατασταθεί το πιο πάνω αιτιολογικό της προσβαλλομένης με το ως άνω ορθό (αιτιολογικό) της παρούσας απορριφθεί κατά τούτο ο σχετικός λόγος αναιρέσεως.

Κατά, το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για να είναι ορισμένος ο λόγος με τον οποίο προσβάλλεται η απόφαση, διότι, το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδείξεις που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, θα πρέπει στην αίτηση αναιρέσεως να αναφέρεται:

α) ποιες είναι οι αποδείξεις που προσκομίσθηκαν, με επίκληση, και τις οποίες δεν έλαβε υπόψη του το δικαστήριο της ουσίας, β) ο ισχυρισμός για τον οποίο το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τις αποδείξεις, και γ) η επίδραση που έχει αυτός στο διατακτικό της απόφασης. Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα υποστηρίζει με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσής της, επικαλούμενη πλημμέλεια εκ του αρθ.559 αρθ.11 Κ.Πολ.Δ ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη "..την από 20-4-07 νέα ιατρική βεβαίωση του διευθυντή της ορθοπεδικής κλινικής του Μετροπόλιταν Δ.

Π. στην οποία αναφέρεται ότι υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση μερικής αφαίρεσης εξωτερικής οστεοσύνθεσης για να δυναμοποιηθεί. Ότι προηγήθηκε πριν 1 1/2 μήνα χειρουργική της επέμβαση για αντιμετώπιση βαρείας ψευδάρθρωσης (ΔΕ) μηριαίου με βράχυνση. Ότι εισήλθε στο νοσοκομείο στις 3 Οκτωβρίου 2006 και έγινε αφαίρεση εξωτερικής οστεοσύνθεσης .Ότι υπέστη κάταγμα στην περιοχή του νεοσχηματισθέντος οστού και επανεισήχθη στις 17-10-2006 οπότε υποβλήθηκε σε ανοιχτή ανάταξη και εσωτερική οστεοσύνθεση ..>>.

Επίσης ,το από 3-10-2006 έγγραφο του Μετροπόλιταν στο οποίο αναφέρεται << ότι εισήλθε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο και έγινε αφαίρεση της εξωτερικής οστεοσύνθεσης από τον Κ.Π.Π.". Ο λόγος, όμως, αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως αόριστος, αφού δεν εκτίθενται στην αίτηση αναιρέσεως, η επίδρασή του στο διατακτικό της αποφάσεως και ειδικότερα αν, από αυτά τα έγγραφα προκύπτει ο χρόνος που αυτή έλαβε γνώση της νέας επιδείνωσης της υγείας της εξαιτίας του ατυχήματος ώστε να υπολογιστεί ο διαδραμών, από τότε, χρόνος, μέχρι την άσκηση της αγωγής που ενδιαφέρει για την παραδοχή ή μη της ένστασης παραγραφής που προέβαλε η αναιρεσίβλητη.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί. Αλλά και ο τρίτος λόγος με τον οποίο υποστηρίζει ότι η προσβαλλομένη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του αρθ. 559 αριθ 8 Κ.Πολ.Δ αφού μετά την παραδοχή της ενστάσεως παραγραφής από το δικαστήριο ορθά αυτό οδηγήθηκε σε απόρριψη της εφέσεως και δεν εξήτασε περαιτέρω τους λόγους που είχε προβάλλει με την έφεσή της διώκοντας την εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως κατά το μέρος που δεν είχε κάνει εξολοκλήρου δεκτή την αγωγή της.

Με βάση όσα ανωτέρω αναφέρθηκαν θα πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναίρεσης, διαταχθεί μετά ταύτα η κατάπτωση του παραβόλου και καταδικαστεί η αιτούσα αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε προτάσεις (183 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-2-2013 και αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 116/2013 αίτηση αναίρεσης της 3531/2011 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την κατάπτωση του παραβόλου που κατατέθηκε με την με το 8871103 σειρά VI της ΔΟΥ Ψυχικού 300 ευρώ.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε 2700 ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Νοεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 11 Δεκεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ