2172/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2172 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2172/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Οκτωβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Πουλάκο και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξουσίους δικηγόρους του Γεώργιο Πολυχρονόπουλο και Ανδρέα Γάτσο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/7/2002 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 532/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 864/2004 οριστική του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο ως άνω αναιρεσίβλητος με την από 18/10/2004 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 571/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 864/2004 απόφαση του Εφετείου Πατρών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 1402/2006 απόφαση του Εφετείου Πατρών, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2/2/2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 13/2/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 2/2/2007 αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθμό 1402/2006 απόφασης του Εφετείου Πατρών. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, εάν ο κανόνας δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εάν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα. Για να είναι ορισμένος ο από το αρθρ. 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης, πρέπει να αναφέρεται α) ποίος είναι ο φερόμενος ως παραβιασθείς κανόνας και μάλιστα ενάριθμα, β) ποίες είναι οι πραγματικές διαπιστώσεις (παραδοχές) της ελάσσονος πρότασης της προσβαλλόμενης απόφασης, που θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου για το βάσιμο ή μη του ισχυρισμού της αγωγής και ποία η έννομη συνέπεια που καταγνώσθηκε βάσει αυτών και γ) ποίο είναι το νομικό σφάλμα, δηλαδή που εντοπίζεται η παράβαση, κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα.

Ειδικώς, για τη θεμελίωση λόγου αναίρεσης από το αρθρ. 559 αριθ. 1, για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει η παραβίαση να αφορά την ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνα δικαίου, δηλαδή εξειδίκευση αόριστων νομικών εννοιών ή υπαγωγή πραγματικών γεγονότων σ' αυτόν, ενώ ο ως άνω λόγος δεν θεμελιώνεται, όταν η παραβίαση των διδαγμάτων κοινής πείρας αφορά την εκτίμηση αποδείξεων Για το ορισμένο δε του, ως άνω, λόγου, όταν η αιτίαση αφορά παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει να αναφέρεται ποία διδάγματα παραβιάσθηκαν, ποίος ο κανόνας δικαίου, στην ερμηνεία ή εφαρμογή του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν, ενώ έπρεπε, ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα και σε τι συνίσταται η παραβίαση.

Περαιτέρω, ο από το άρθρ. 559 αριθ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στη εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος (ΑΠ 516/2005).

Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο από το άρθ. 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης, πρέπει να εξειδικεύεται το σφάλμα του δικαστηρίου, δηλαδή, εάν πρόκειται για ανεπαρκείς αιτιολογίες, πρέπει να προσδιορίζεται ποία επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή σε τι συνίσταται η έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού και εάν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποίες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει (ΟλΑΠ 32/1996).

Τέλος, ο από το άρθρο 559 αριθ. 10 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης, κατά τον οποίο συγχωρείται αναίρεση, όταν το Δικαστήριο, παρά το νόμο, δέχθηκε πράγματα, έχοντας ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά, χωρίς απόδειξη, θεμελιώνεται, όταν το Δικαστήριο δέχεται πράγματα χωρίς να εκθέτει από ποία αποδεικτικά στοιχεία άντλησε την περί τούτων απόδειξη.

Ο λόγος αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος, όταν, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, προκύπτει, ότι το δικάσαν δικαστήριο σχημάτισε την κρίση του, από τα μνημονευόμενα στη απόφασή του αποδεικτικά μέσα. Ι. Με τον πρώτο, κατά το, από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ, σκέλος αυτού και με τους δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και έκτο, κατά το από το άρθρ. 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ, σκέλος αυτών, λόγους αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση, ότι το δικάσαν Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια της παραβίασης κανόνα δικαίου, καθώς και της παραβίασης των διδαγμάτων της κοινής πείρας, όπως, επίσης, και στην πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης, ένεκα ανεπαρκούς αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασής του, ως προς τις επιμέρους παραδοχές αυτής που αφορούν συνολικά το ζήτημα της εικονικότητας της μισθωτικής σύμβασης της καταρτισθείσας μεταξύ της ενάγουσας - νυν αναιρεσείουσας, επικαρπώτριας του μισθίου ακινήτου και του έχοντος την ψιλή κυριότητα αυτού - υιού της, ο οποίος, αποβιώσας ήδη, κληρονομήθηκε από τον υιό του - νυν αναιρεσίβλητο, στην οποία περιείχετο και όρος, που προέβλεπε το δικαίωμα του μισθωτή, προς υπομίσθωση του μισθίου αποκλειστικά προς την εταιρεία "Π.

Τσαντίλης ΑΕ". Ενώ, με τους ίδιους, κατά το άλλο σκέλος αυτών, από το αριθ. 559 αριθ. 10 Κ.Πολ.Δ, λόγους αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το δικάσαν Εφετείο κατέληξε, χωρίς απόδειξη, στο αποδεικτικό του πόρισμα, ότι η, ως άνω, μισθωτική σύμβαση δεν ήταν εικονική, με συνέπεια να κρίνει ότι η ένδικη αγωγή της νυν αναιρεσείουσας, με την οποία αυτή ζητούσε να αναγνωρισθεί η εικονικότητα της σύμβασης, ήταν απορριπτέα, ως αβάσιμη κατ' ουσίαν.

Οι λόγοι αυτοί, κατά μεν το πρώτο σκέλος τους είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, προεχόντως λόγω αοριστίας, διότι ουδόλως αναφέρεται στο αναιρετήριο ποίος είναι ο παραβιασθείς (ευθέως και εκ πλαγίου) κανόνας δικαίου, σε τι συνίσταται η παραβίαση, ούτε προσδιορίζεται ποία διδάγματα κοινής πείρας παραβιάσθηκαν, ή σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών, και τι θα έπρεπε, επιπλέον, να διαλαμβάνει, αλλά και σε κάθε περίπτωση, ως απαράδεκτοι, διότι οι επικαλούμενες στο αναιρετήριο αιτιολογίες, οι σχετικές με τους λόγους αυτούς, τόσο ως προς τις ελλείψεις όσο και ως προς την παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ανάγονται στη εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος και όχι σε ελλείψεις, ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών ή ως προς την υπαγωγή αυτών σε κανόνα δικαίου.

Οι ίδιοι, κατά το άλλο σκέλος αυτών, από το άρθρ. 559 αριθ. 10 Κ.Πολ.Δ, λόγοι αναίρεσης, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, ως προς το ίδιο ως άνω ζήτημα (της εικονικότητας της μισθωτικής σύμβασης) από τα μνημονευόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα.

ΙΙ. Με τον έβδομο, από το άρθρ. 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο έλαβε υπόψη του έγγραφα, τα οποία ο αναιρεσίβλητος δεν επικαλέσθηκε ούτε προσκόμισε και ειδικώτερα "τα προσκομιζόμενα έγγραφα της Τράπεζας - ALPHA BANK - από τα οποία προκύπτει ο ... - αντισυμβαλλόμενος - μισθωτής της επίδικης μισθωτικής σύμβασης, η οποία, όπως προαναφέρθηκε προσβάλλεται από την ενάγουσα - αναιρεσείουσα, ως εικονική, είχε ανοίξει και διατήρησε κοινό λογαριασμό με τον υιό του, εναγόμενο - νυν αναιρεσίβλητο, στον οποίον κατέθεσε τα χρήματα των μισθωμάτων. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από τις παραδεκτώς, κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, ελεγχόμενες προτάσεις του αναιρεσίβλητου, τις κατατεθείσες ενώπιον του δικάσαντος Εφετείου, επικαλείται, μεταξύ των άλλων, ως προσκομιζόμενο έγγραφο, τον υπ' αριθ. ... κοινό λογαριασμό της ως άνω Τράπεζας.

ΙΙΙ. Με τον όγδοο (τελευταίο) από το άρθρ. 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, παραμόρφωσε το αναφερόμενο στο αναιρετήριο έγγραφο (το από 7-5-2001 ιδιωτικό συμφωνητικό υπομίσθωσης και ειδικώτερα το άρθρο 16 αυτού). Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι η αιτίαση , υπό τα επικαλούμενα στο αναιρετήριο, αναφέρεται σε σφάλμα του δικάσαντος δικαστηρίου, ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου του εγγράφου αυτού, προς συναγωγή του αποδεικτικού πορίσματος και όχι σε διαγνωστικό σφάλμα, ενώ, εξάλλου, από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το εφετείο δεν εμόρφωσε τη γνώμη του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο, από το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού, αλλά ότι συνεκτίμησε αυτό, μαζί με τα λοιπά μνημονευόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά στοιχεία, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, ότι η προσβαλλόμενη με την ένδικη αγωγή μισθωτική σύμβαση δεν ήταν εικονική.

Μετά από αυτά, και δεδομένου ότι δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της και να καταδικασθεί η ηττηθείσα αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-2-2007 αίτηση της ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1402/2006 απόφασης του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Νοεμβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ