Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds and substantive law violations regarding evidence assessment.

Απόφαση 2171 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2171/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1..... και 2..... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σωτήριο Καλαμίτση, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Αδάμη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/12/2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 176/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2642/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Επί της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 1266/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 3066/2006 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26/6/2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ζήσης Βασιλόπουλος, ανέγνωσε την από 23/10/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης κατά το εις στο σκεπτικό αναφερόμενο λόγο και ν' απορριφθεί κατά τα λοιπά. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που προβλέπεται ως λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, είναι δυνατό να έχει ως περιεχόμενο α) την αιτίαση ότι η αγωγή επί της οποίας έκρινε σε πρώτο ή δεύτερο βαθμό το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη τελεσίδικη απόφαση, απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, ενώ συνέβαινε το αντίθετο, σύμφωνα με το συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αλλά και β) την αιτίαση ότι παραβιάστηκε ορισμένος κανόνας ουσιαστικού δικαίου με αποτέλεσμα η ένδικη αγωγή να γίνει δεκτή και ως κατ' ουσίαν βάσιμη ή ν' απορριφθεί ως αβάσιμη κατ' ουσίαν.

Και στις δυο αυτές περιπτώσεις, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης και συνεπώς να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος πρέπει ν' αναφέρονται με πληρότητα στην πρώτη περίπτωση η ιστορική βάση της αγωγής που απορρίφθηκε ως νόμω αβάσιμη και στη δεύτερη περίπτωση οι επί της ουσίας κρίσιμες παραδοχές του δικαστηρίου που δίκασε, με βάση τις οποίες εκείνο κατέληξε στην αποδοχή ή απόρριψη της αγωγής ως κατ' ουσίαν βάσιμης ή αβάσιμης (Ολ ΑΠ 28/1998).

Στην προκείμενη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αίτησης, από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, μέμφεται το Εφετείο ότι παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 688 και 689 ΑΚ, απορρίπτοντας ως μη νόμιμο το από 1.000.000 δραχμές κονδύλι της αγωγής, που αφορούσε απαίτησή τους κατά του αναιρεσιβλήτου, λόγω μη επίβλεψης από αυτόν του έργου.

Για την πληρότητα όμως του λόγου αυτού όπως απαιτείται από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔ, δεν παρατίθεται στο αναιρετήριο η ιστορική βάση της αγωγής σχετικά με το αίτημα αυτό και ως εκ τούτου καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος. Επομένως ο πρώτος λόγος της αίτησης είναι απορριπτέος ως αόριστος.

Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης για έλλειψη νόμιμης βάσης, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της απόφασης δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου, που εφαρμόστηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος, που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς.

Στην προκείμενη υπόθεση οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση τις ακόλουθες αιτιάσεις από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ: Α) Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης (μέρος πρώτο) ότι το Εφετείο με ανεπαρκείς αιτιολογίες δέχθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός τους, κατά τον οποίο ο αναιρεσίβλητος ανέλαβε την υποχρέωση να πραγματοποιήσει την αναθεώρηση της οικοδομικής άδειας με σκοπό την επέκταση της οικοδομής τους και μετά από αυτά απέρριψε το αίτημα τους για καταβολή 544.500 δρχ.

ως αποζημίωση. Β) Με τον τρίτο λόγο (μέρος τρίτο) ότι με ανεπαρκείς αιτιολογίες απέρριψε ως βάσιμο το αγωγικό αίτημα για καταβολή από τον αναιρεσίβλητο 4.500.000 δρχ. ως αποζημίωση, λόγω της δαπάνης στην οποία θα υποβληθούν για την αποκατάσταση των ελλείψεων του ανελκυστήρα, δεχόμενο (το Εφετείο) ότι δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη συμφωνίας - πρόβλεψης στην τεχνική μελέτη - στάσης - εξόδου του ανελκυστήρα στο υπόγειο της οικοδομής και Γ) Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης (μέρος πρώτο) ότι με ανεπαρκείς αιτιολογίες δέχθηκε ότι αυτοί, εξαιτίας της μη έγκαιρης αναθεώρησης της οικοδομικής άδειας αναγκάστηκαν να διαμείνουν σε μισθωμένες οικίες επί πέντε μήνες και όχι επί οκτώ μήνες και να περιορίσει έτσι την αποζημίωσή τους σε 480.000 και 550.000 δρχ, αντίστοιχα.

Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, σύμφωνα με όσα έχουν προεκτεθεί, διότι, υπό την επίκληση του αναιρετικού λόγου του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πλήττουν την ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας.

Επειδή, όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338-340 και 346 ΚΠολΔ, το δικαστήριο της ουσίας, για να σχηματίσει την κρίση του, για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη απόδειξης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τ' αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και η ομολογία.

Η παράβαση της ανωτέρω υποχρέωσης του δικαστηρίου της ουσίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ. 11γ ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης. Στην προκείμενη υπόθεση με τον τέταρτο λόγο, μέρος πρώτο, οι αναιρεσείοντες μέμφονται το Εφετείο ότι δεν έλαβε υπόψη του τη δικαστική ομολογία του αναιρεσιβλήτου, την περιεχόμενη στις προτάσεις του, και που επικαλέστηκαν, ότι η οικοδομή τους ήταν έτοιμη για χρήση στις 15-9-1999, γεγονός που ασκεί ουσιώδη επίδραση ως προς το ύψος της ζημίας που αυτοί υπέστησαν από τη μίσθωση άλλων οικιών.

Ο λόγος αυτός από τον αρ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον από τις προτάσεις του αναιρεσιβλήτου ενώπιον του Εφετείου προκύπτει ότι ο αναιρεσίβλητος δέχεται μεν ότι οι αναιρεσείοντες εγκαταστάθηκαν στην οικοδομή στις 15-9-1999, δηλαδή δύο μήνες μετά από το χρόνο που δέχεται η προσβαλλόμενη απόφαση, πλην όμως δεν δέχεται ότι η περάτωση της οικοδομής έγινε τότε και μάλιστα καθυστερημένα από υπαιτιότητά του.

Επομένως εν υπήρξε ομολογία του αναιρεσιβλήτου με το επικαλούμενο από τους αναιρεσείοντες περιεχόμενο. Ο δεύτερος λόγος, κατά το δεύτερο σκέλος του από τον αρ. 11γ και κατά το τρίτο από τον αρ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, τον οποίο οι αναιρεσείοντες παραπονούνται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του το έγγραφο της Πολεοδομίας περί της παρακολούθησης της πορείας της αναθεώρησης της οικοδομικής άδειας, που με επίκληση προσεκόμισαν, άλλως, και αν θεωρηθεί ότι το έλαβε υπόψη του το παραμόρφωσε, αφού από το έγγραφο αυτό προκύπτει ότι οι γιορτές των Χριστουγέννων και του Νέου Έτους 1993-1994 δεν συνετέλεσαν στην καθυστέρηση της αναθεώρησης της οικοδομικής άδειας, πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτος αφού τα παραπάνω σκέλη του αναιρετικού λόγου αντιφάσκουν μεταξύ τους.

Επειδή, ο αναιρετικός λόγος του εδ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για παραμόρφωση του περιεχομένου αποδεικτικού εγγράφου, δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας εξετίμησε απλώς το περιεχόμενο του εγγράφου ακριβώς όπως έχει και συνήγαγε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο το οποίο ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, διότι τότε πρόκειται για αιτίαση που ανάγεται στην εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο (μέρος δεύτερο) αναίρεσης προβάλλεται από τον αρ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το σχέδιο τομής της όλης οικοδομής, από το οποίο προκύπτει ότι είχε σχεδιαστεί στάση του ανελκυστήρα στο υπόγειο, πράγμα που το Εφετείο δεν δέχθηκε. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι με αυτόν πλήττεται το διαφορετικό συμπέρασμα του Εφετείου από την εκτίμηση του προαναφερόμενου εγγράφου.

Επειδή, με τον τρίτο αναιρετικό λόγο, μέρος πρώτο, προβάλλεται πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και δη από το ότι το Εφετείο απέρριψε το υπό στοιχείο Γ΄ κονδύλι της αγωγής, ποσού 4.500.000 δρχ., που ζητούσαν οι αναιρεσείοντες, για την αποκατάσταση της ζημίας τους από την ελλιπή επίβλεψη του αναιρεσίβλητου μηχανικού στην κατασκευή του φρεατίου του ανελκυστήρα της οικοδομής τους.

Σχετικά με το κεφάλαιο αυτό της αγωγής στην προσβαλλόμενη απόφαση διαλαμβάνονται τα εξής : Καθόσον αφορά το υπό στοιχείο Γ΄ κονδύλι των 4.500.000 δρχ. οι αναιρεσείοντες υποστήριξαν ότι, παρά την αρχική συμφωνία τους, από κακή επίβλεψη και οδηγίες του αναιρεσιβλήτου προς τους τεχνίτες, ο ανελκυστήρα δεν έχει έξοδο "ούτε στο υπόγειο ούτε στο δώμα και ότι για τη διόρθωση του κατασκευαστικού λάθους θ΄ απαιτηθεί να καταβάλουν το ανωτέρω χρηματικό ποσό.

Αντιθέτως ο αναιρεσίβλητος ισχυρίστηκε ότι δεν του ζητήθηκε να κατασκευαστεί έξοδος στο υπόγειο, διότι αυτό απαιτούσε εκβραχισμό του οικοπέδου και συνεπώς μεγαλύτερο κόστος. Ως προς το δώμα ότι, ενόψει και της προσθήκης δύο ορόφων, δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα, αφού κάτι τέτοιο απαγορευόταν, σύμφωνα με το άρθρο 16 παρ. 1 εδ.

β΄του ν. 1577/1985. Στη συνέχεια αφού με την απόφαση γίνεται δεκτό ότι σχετικά με το φρεάτιο του ανελκυστήρα δεν υπήρξε μεταξύ των διαδίκων συμφωνία να φθάνει μέχρι το υπόγειο, απορρίπτεται κατ΄ ουσίαν ως αβάσιμο στο σύνολό του το εν λόγω κονδύλι της αγωγής. Ιδιαίτερη αναφορά για την απόληξη του ανελκυστήρα στο δώμα της οικοδομής δεν γίνεται στην απόφαση.

Το προαναφερόμενο ότι τέτοια απόληξη αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 16 παρ. 1 εδ. β΄ του ν. 1577/1985 σημειώνεται στην απόφαση ως ισχυρισμός του αναιρεσιβλήτου και όχι ως παραδοχή του Εφετείου.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος, μέρος τρίτο, της αίτησης ότι παραβιάστηκε η εν λόγω διάταξη από το Εφετείο είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-6-2006 αίτηση των ...... κ.λ.π. για αναίρεση της 3066/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Νοεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ