216/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 216 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 216/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αναστάσιο Κουμουτσάρη.

Του αναιρεσίβλητου: Δήμου Ραχών Ικαρίας, που εδρεύει στις ... και νόμιμα εκπροσωπείται, ο οποίος δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-1-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σάμου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 244/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 261/2007 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30-6-2008 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 8-10-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, όπως προκύπτει από την ... έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Σάμου ..., που επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείων, ακριβές αντίγραφο της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως μετά της επ' αυτής υπάρχουσας πράξεως του Προέδρου του Γ' Τμήματος του Αρείου Πάγου ορισμού δικασίμου προς συζήτηση αυτής για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση του Δικαστηρίου τούτου, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον αναιρεσίβλητο Δήμο, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου ούτε υπέβαλε την κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ δήλωση.

Συνεπώς, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως παρά την απουσία αυτού.

ΙΙ. Επειδή από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 περ. α' του ΚΠολΔ που ορίζει ότι αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά, ή όταν δεν εκθέτει από ποιά αποδεικτικά στοιχεία άντλησε την απόδειξη γι' αυτά. Εξ άλλου, κατά τη γενική αρχή του διαχρονικού δικονομικού δικαίου, που εκφράζει το άρθρο 24 παρ. 1 ΕισΝΚΠολΔ, το παραδεκτό των ενδίκων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση. Με το άρθρο 17 παρ. 2 του Ν.2915/2001, η ισχύς του οποίου αρχίζει, σύμφωνα με το άρθρο 15 του Ν.2943/2001, από 1.1.2002, διαγράφηκαν από τον αριθ. 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ οι λέξεις "ή δεν διέταξε απόδειξη γι' αυτά" και συνεπώς μετά την 1.1.2002 δεν ιδρύεται πλέον λόγος αναιρέσεως διότι το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα ως αληθή χωρίς να διατάξει απόδειξη γι' αυτά.

Συνεπώς, ο από το άρθρο 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ δεύτερος λόγος αναίρεσης, κατά μεν το πρώτο μέρος αυτού, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ως πλημμέλεια η παραδοχή της ενστάσεως του αναιρεσιβλήτου Δήμου περί του κοινόχρηστου χαρακτήρα του επίδικου ακινήτου, ανήκοντος για το λόγο αυτό στην κυριότητα αυτού, χωρίς απόδειξη, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο αυτής, το Εφετείο στην παραδοχή του για την ουσιαστική βασιμότητα της ως άνω ενστάσεως του αναιρεσιβλήτου Δήμου κατέληξε ύστερα από εκτίμηση, όπως βεβαιώνει, των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων, των ενόρκων βεβαιώσεων, καθώς επίσης και των εγγράφων, τα οποία με επίκληση προσκόμισαν οι διάδικοι, δηλαδή στην εν λόγω παραδοχή του το Εφετείο δεν κατέληξε χωρίς απόδειξη, κατά δε το δεύτερο μέρος αυτού, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της παραδοχής της ως άνω ενστάσεως και της εκ του λόγου τούτου απορρίψεως της ένδικης από 29.1.2005 περί αποβολής από τη νομή επί του επίδικου ακινήτου αγωγής του αναιρεσείοντος χωρίς να διατάξει απόδειξη και ειδικότερα τη διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης για τους εν λόγω ισχυρισμούς, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, αφού η κρινόμενη υπόθεση κατέστη εκκρεμής μετά την 1.1.2002 και η προσβαλλόμενη απόφαση δημοσιεύθηκε στις 5.11.2007, όταν δηλαδή τέτοιος λόγος αναίρεσης δεν ίσχυε σύμφωνα με τα προαναφερόμενα στη μείζονα σκέψη.

ΙΙΙ. Επειδή ο προβλεπόμενος στο άρθρο 559 αρ. 8 α' ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συνθέτουν την ιστορική βάση και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, όχι όμως και η αιτιολογημένη άρνηση αυτών. Εξ άλλου, επί αγωγής αποβολής από την νομή ακινήτου, στοιχεία της οποίας είναι α) νομή του ενάγοντος κατά το χρόνο της αποβολής, β) η αποβολή του νομέα να έγινε παράνομα και χωρίς τη θέλησή του και γ) αίτημα για την απόδοση της νομής του ακινήτου, ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι το επίδικο είναι δρόμος και ως εκ τούτου κοινόχρηστο, συνιστά αιτιολογημένη άρνηση αυτής (αγωγής).

Συνεπώς, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίον προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι έλαβε υπόψη, μολονότι δεν προτάθηκαν από κανένα διάδικο, τα αναφερόμενα σ' αυτόν πραγματικά περιστατικά, τα οποία αφορούν τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του επίδικου ακινήτου, που επικαλέστηκε ο αναιρεσίβλητος προς απόκρουση της ένδικης περί αποβολής από τη νομή του αγωγής του αναιρεσείοντος, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος, διότι τα ως άνω περιστατικά δεν συνιστούν πράγματα, υπό την προεκτεθείσα έννοια, δηλαδή αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό αλλά αιτιολογημένη άρνηση της ένδικης αγωγής.

IV. Επειδή, όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ, το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα, αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, αναφορικά με τη βασιμότητα της πιο πάνω ένδικης περί νομής αγωγής, δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα :

Το επίδικο τμήμα έχει μήκος 100 μ. περίπου και πλάτος 5 μ. περίπου, βρίσκεται στη θέση ... του Συνοικισμού ... και συνορεύει βορείως με ιδιοκτησίες Ζ και κληρονόμων Β, δυτικώς και νοτίως με υπάρχουσα ιδιοκτησία ενάγοντος και ανατολικώς με ιδιοκτησία Ζ και διακλάδωση του δημοτικού δρόμου. Ο ενάγων απέκτησε το όμορο ακίνητο του με το υπ' αριθ. ...

αγοραπωλητήριο συμβόλαιο του τότε συμβολαιογράφου Ευδήλου Ικαρίας Στέφανου Κέφαλου, νόμιμα έκτοτε μεταγεγραμμένου στα οικεία βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Ευδήλου (τόμος 20 κατ αριθμός 1689) και επ' αυτού ανήγειρε ξενοδοχείο με την επωνυμία "Αrmena Inn". Σημειώνεται, ότι, σύμφωνα με το παραπάνω υπ' αριθ. ...συμβόλαιο, η έκταση του οικοπέδου του ενάγοντος αναφέρεται σε 220 τ.μ., ενώ μετά ταύτα στο υπ' · αριθ. ...

συμβόλαιο σύστασης κάθετων ιδιοκτησιών, που συντάχθηκε από το συμβολαιογράφο Ικαρίας Στ. Κέφαλου, το εμβαδόν αυξάνει και υπερδιπλασιάζεται σε 578 τ.μ., επί του οποίου ανεγέρθηκε το παραπάνω ξενοδοχείο. Με τον τρόπο, όμως, αυτό συμπεριέλαβε ο ενάγων στην ιδιοκτησία του και το επίδικο εδαφικό τμήμα, μήκους 100 μ..

και πλάτους 5 μ. Τούτο αποτελεί παρακλάδι του διερχόμενου ανατολικά δημοτικού δρόμου, ξεκινά νοτιοανατολικά του οικοπέδου του ενάγοντος και συνεχίζει περιμετρικά από το προαναφερόμενο ξενοδοχείο διερχόμενος κατά το κύριο μέρος του από την ανατολικά και βόρεια πλευρά του και κατευθύνεται προς την οικία του Β, που βρίσκεται βορειοδυτικά.

Η οδός αυτή χρησιμοποιείται από εκατoνταετίας και πλέον για τη διέλευση των κατοίκων τής περιοχής, οι οποίοι κατευθύνοντανπρος τις ιδιοκτησίες ... και ήδη Γ, Ξ, Β, και μετά ταύτα συνεχίζει με τη μορφή μικρού μονοπατιού, πλάτους 1.60 μ., μέχρι την παλαιά κατοικία του Ρ, η οποία βρίσκεται νοτίως της ως άνω οικίας του Β.

Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι τη μορφή ως κοινόχρηστης τής επίδικης εδαφικής λωρίδας αποδεχόταν και ο ίδιος ο ενάγων από τότε που απέκτησε το οικόπεδο του μέχρι το έτος 2003, οπότε άρχισαν οι διενέξεις τούτου με τους κατοίκους της περιοχής σχετικά με τη χρήση του. Συγκεκριμένα, αυτός επέτρεπε τη διέλευση των κατοίκων της περιοχής από το επίδικο τμήμα και μάλιστα ο ίδιος είχε υπογράψει το έτος 1989 μαζί με άλλους σχετική αίτηση, την οποία είχαν απευθύνει στην τότε Κοινότητα ..., με την οποία ζήτησαν την τσιμεντόστρωση τούτου από την κύρια οδό ...

μέχρι και την ιδιοκτησία ...και επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθ. 501/25.9.1989 άδεια. Ήδη, αυτός διαφοροποιείται και εκθέτει, ότι η αίτηση αυτή δεν αφορούσε το επίδικο τμήμα, αλλά παράπλευρη οδό και το έπραξε για τη διευκόλυνση των : οχημάτων των πελατών του. 'Όμως, ο ισχυρισμός του αυτός είναι αβάσιμος, διότι δεν αποδεικνύεται κάτι τέτοιο και μάλιστα αντικρούεται από κατοίκους, που το συνυπέγραψαν.

Επίσης, ο ισχυρισμός του αυτός δεν ενισχύεται ούτε από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από αμφότερες τις διάδικες πλευρές φωτογραφίες, που, σημειωτέον, δεν αμφισβητούνται από κανένα διάδικο, στις οποίες απεικονίζεται ολόκληρη η περιοχή και ο συγκεκριμένος παράπλευρος δρόμος χωρίς, ωστόσο, να υπάρχει καμία τέτοια τσιμεντόστρωση στο συγκεκριμένο σημείο.

Εξάλλου, και στο τοπογραφικό διάγραμμα, το οποίο επισυνάφθηκε στην εκδοθείσα μετά από σχετική αίτηση του ενάγοντος, υπ' αριθ. 173/1985 οικοδομική άδεια, απεικονίζεται ο ως άνω δημοτικός δρόμος ως εφαπτόμενος προς την υπό ανέγερση οικοδομή του και δεν πρόκειται για τον παραπλεύρως διερχόμενο δρόμο, όπως αβάσιμα αυτός ισχυρίζεται, για τον οποίο, όπως προαναφέρθηκε, έγινε η τσιμεντόστρωση.

Η επισήμανσή του, ότι σε επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από αυτόν φωτογραφίες απεικονίζεται η διέλευση κατοίκων από τον ανατολικά παραπλήσιο δρόμο, γεγονός, άλλωστε, που δεν αμφισβητείται, δεν αναιρεί τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της επίδικης οδού. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, δεν αποδεικνύεται στο επίδικο πράξεις νομής του ενάγοντος ως ιδιοκτήμονος, ούτε μέχρι τότε αμφισβήτησης του κοινόχρηστου χαρακτήρα του.

Ωστόσο, από τα μέσα του έτους 2003 και αφού εμφάνισε το υπ' αριθ. ... παραπάνω συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ικαρίας Στ. Κέφαλου, με το οποίο αυξάνεται το οικόπεδο του, άρχισε να προβαίνει σε ενέργειες παρεμπόδισης της κοινής χρήσης της επίδικης έκτασης, με απώτερο σκοπό να τη μετατρέψει σε αυλή του ξενοδοχείου του.

Συγκεκριμένα, τοποθέτησε στον επίδικο χώρο γλάστρες, ζαρντινιέρες και άλλα αντικείμενα, γεγονός που προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής, των οποίων, όπως προαναφέρθηκε, οι ιδιοκτησίες τους, εξυπηρετούνταν από τον επίδικο δρόμο. Επακολούθησαν διαβήματα στον εναγόμενο Δήμο και στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου ανέπτυξαν τις απόψεις τους, όπως προκύπτει από τα υπ' αριθ. 9 και 15/2003 επικαλούμενα και προσκομιζόμενα σχετικά πρακτικά τούτου.

Παρά ταύτα, ο ενάγων προέβη κατά μήνα Μάϊο 20Ο4 στον πλήρη αποκλεισμό της επίδικης οδού επικαλούμενος προς τούτο το τελευταίο παραπάνω συμβολαιογραφικό έγγραφο, με αποτέλεσμα να ενσωματώσει αυτή στην όμορη ιδιοκτησία του αποκλείοντας, έτσι, τη διέλευση πάντων από εκεί. Μετά τον αποκλεισμό αυτό με τοιχείο ύψους 40 εκ.

και μήκους 5 μ., συρματόπλεγμα και ζαρντινιέρες ενεργοποιήθηκε ο εναγόμενος Δήμος, ο οποίος κατέθεσε σχετική αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων από τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Σάμου, κατ' αρθ. 22 α.ν. 1539/1938, η οποία έγινε δεκτή ως και ουσιαστικά βάσιμη και επικυρώθηκε με την υπ' αριθ. 2/2004 απόφαση του Εισαγγελέα Εφετών Αιγαίου, με επακολουθήσασα εκτέλεση.

Το γεγονός, ότι το επίδικο τμήμα αποτελεί κοινόχρηστη οδό, επί της οποίας ουδέποτε ο ενάγων άσκησε πράξεις νομής ως ιδιοκτήμων ενισχύεται αρκούντως και από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων του εναγομένου Δήμου, οι οποίοι μετά λόγου γνώσεως και έχοντας ιδία αντίληψη καταθέτουν για την ανυπαρξία δικαιώματος νομής του ενάγοντος.

Αξιοσημείωτη προς τούτο είναι η κατάθεση του μάρτυρα ..., Αντιδημάρχου, ο οποίος έχει, επίσης, άμεση αντίληψη του ζητήματος, δεδομένου, ότι είναι από ετών κάτοικος της περιοχής, αλλά κατά κύριο λόγο, επειδή μετείχε ως μέλος της επιτροπής, την οποία συνέστησε ο εναγόμενος Δήμος, για τη διερεύνηση του θέματος πριν ακόμη αποφασίσει να προσφύγει στις αρμόδιες δικαστικές αρχές.

Δεν ασκεί δε επιρροή το γεγονός, ότι καταδικάσθηκε πρωτοδίκως μετά από μήνυση του ενάγοντος για αυτοδικία που αφορούσε την επίδικη λωρίδα, αφού έχει ασκηθεί έφεση και αφορά ενέργεια τούτου που έγινε από κοινού με το Δήμαρχο ..., μετά το κλείσιμο του επιδίκου ακινήτου από τον ενάγοντα. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, οι ποινικές αποφάσεις δεν δημιουργούν δεδικασμένο για την αστική διαφορά.

Επίσης, ο ισχυρισμός του ενάγοντος, ότι οι καταθέσεις των μαρτύρων της περιοχής αποτελούν μεθοδευμένη επίθεση εναντίον του από τους δημοτικούς άρχοντες, λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων και αθέμιτης ....προς το πρόσωπο του Γ δεν αποδεικνύεται. Ακολούθως το Εφετείο, σύμφωνα με τις πιο πάνω σκέψεις, έκρινε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την προαναφερόμενη αγωγή.

Το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό αυτό πόρισμα, δηλαδή ότι είναι αβάσιμη η ένδικη περί νομής αγωγή του αναιρεσείοντος, διότι το επίδικο είναι κοινόχρηστο και ουδέποτε αυτός το είχε στη νομή του έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε, μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νομίμως οι διάδικοι".

Από τη γενική αυτή βεβαίωση, σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθίσταται αναμφίβολο ότι, παρόλο που δεν τα μνημονεύει ειδικώς και δεν τα αξιολογεί χωριστά, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε και τα εξειδικευόμενα στο αναιρετήριο έξι (6) επιμέρους έγγραφα, ήτοι: α) το ... πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ευδήλου Ικαρίας Σταματίου Κέφαλου, β) το ...

συμβόλαιο του ίδιου συμβολαιογράφου, γ) την ... οικοδομική άδεια της Δ/σεως Τεχνικών Υπηρεσιών Σάμου, δ) το ... συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ικαρίας Ηλία Τριπουλά με το συνοδεύον αυτό από Νοεμβρίου 2001 τοπογραφικό διάγραμμα, ε) την από 8-6-2004 αίτηση της ... προς τον Δήμο ..., και στ) την ... άδεια του ίδιου Δήμου με τη ...

απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, τα οποία επικαλέστηκε και προσκόμισε ο αναιρεσείων και από τα οποία προκύπτει, όπως αυτός ισχυρίζεται, ότι ο επίδικος δρόμος είναι ανύπαρκτος στη θέση που τον θέτει ο αναιρεσίβλητος Δήμος, αλλ' υπαρκτός εκτός και πέραν της ιδιοκτησίας που αυτός (ο αναιρεσείων) αγόρασε από τον Ρ.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως που υποστηρίζει τα αντίθετα είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

V. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 12 Κ.Πολ.Δ, για να θεμελιωθεί ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως απαιτείται να διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο α) για την απόδειξη ποίου συγκεκριμένου ισχυρισμού προσκομίσθηκε το σχετικό αποδεικτικό μέσο, καθώς και ποία επίδραση θα ασκούσε ο ισχυρισμός αυτός στην έκβαση της δίκης, β) ποια είναι η αποδεικτική δύναμη που αποδόθηκε σ' αυτό από το δικαστήριο της ουσίας, μεγαλύτερη ή μικρότερη από εκείνη που δεσμευτικά γι' αυτό (το δικαστήριο) ορίζει ο νόμος και γ) το σχετικό σφάλμα της προσβαλλόμενης απόφασης (ΑΠ 203/2001, 354/1999, 441/1993).

Συνεπώς ο από το άρθρο 559 αριθ. 12 ΚΠολΔ τέταρτος λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίο το Εφετείο προσέδωσε στις μαρτυρικές καταθέσεις αποδεικτική δύναμη μεγαλύτερη από εκείνη που ορίζει ο νόμος, ενώ αντιθέτως δεν προσέδωσε στα αναφερόμενα σ' αυτόν δημόσια έγγραφα την οριζόμενη από το νόμο αποδεικτική ισχύ, είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, διότι δεν καθορίζεται συγκεκριμένα ποία αποδεικτική δύναμη προσέδωκε ή δεν προσέδωκε αντίστοιχα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30 Ιουνίου 2008 αίτηση του Χ για αναίρεση της 261/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Φεβρουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ