2153/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2153 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 2153/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα-Εισητήτρια, Βασίλειο Λυκούδη, και Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειο Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Γιατράκο, για αναίρεση της 626/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης, με συγκατηγορούμενους τους 1) ...και 2) ....

Το Τριμελές Εφετείο Κρήτης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11 Νοεμβρίου 2005 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 2060/2005.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 41 ΣΤ παρ.1 στοιχ.α του ν.2725/1999, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών και χρηματική ποινή, εκτός εάν η πράξη τιμωρείται βαρύτερα σύμφωνα με άλλη διάταξη, τιμωρείται όποιος εκ προθέσεως μέσα σε αθλητικές εγκαταστάσεις ή στον αμέσως περιβάλλοντα χώρο τους ή στις βοηθητικές εγκαταστάσεις ή στους χώρους προσέλευσης και στάθμευσης, κατά την διάρκεια της εκδήλωσης, ρίχνει προς τον αγωνιστικό χώρο ή εναντίον άλλου οποιοδήποτε αντικείμενο, που μπορεί να προκαλέσει έστω και ελαφριά σωματική βλάβη.

Περαιτέρω, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 45 του ΠΚ, συναυτουργία είναι η άμεση ή διαδοχική σύμπραξη περισσότερων από ένα προσώπων στην τέλεση κάποιου εγκλήματος, το οποίο διαπράττουν με κοινό δόλο, δηλαδή με συναπόφασή τους που έλαβαν είτε πριν από την πράξη τους είτε κατά την τέλεσή της, ώστε ο καθένας τους να θέλει ή να αποδέχεται την τέλεσή της και να γνωρίζει, ότι και ο άλλος από αυτούς ενεργεί με δόλο τελέσεως της πράξεως και θέλει ή αποδέχεται να ενώσει τη δράση του με τη δράση των άλλων.

Εξάλλου, η δικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ ΚΠΔ λόγο αναιρέσεώς της, όταν, προκειμένου περί καταδικαστικής αποφάσεως, εκτίθενται σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που να θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατά το είδος τους, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από καθένα απ'αυτά ούτε να απαιτείται η αξιολογική συσχέτιση μεταξύ τους αρκεί να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και εκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μερικά από αυτά.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Κρήτης, με την 626/2005 προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ανελέγκτως, όπως προκύπτει από το σκεπτικό, συνδυαζόμενο με το διατακτικό, ότι μετ΄εκτίμηση και αξιολόγηση των διαλαμβανομένων στην απόφασή του αποδεικτικών μέσων που λεπτομερών κατ΄είδος αναφέρει αποδείχθηκαν τα ακόλουθα:

Ο 2ος κατηγορούμενος (και ήδη αναιρεσείων), μαζί με τον συγκατηγορούμενο του ..., φίλαθλοι του ..., ήλθαν απ' τον ... στις 20-2-2005 στο ..., για να παρακολουθήσουν τον αγώνα .... Εισήλθαν στον αγωνιστικό χώρο και παρακολουθούσαν τον αγώνα, όταν δε περί ώρα 16.30 η ομάδα του ... πέτυχε τέρμα, οι παραπάνω κατηγορούμενοι, μαζί με άλλους φιλάθλους, συναποφάσισαν, αφού ξήλωσαν καθίσματα, άρχισαν να τα εκτοξεύουν προς το μέρος των φιλάθλων του ...

και προς τον αγωνιστικό χώρο, τα αντικείμενα δε αυτά θα μπορούσαν να προκαλέσουν έστω και ελαφρά σωματική βλάβη σε κάποιον απ'τους ευρισκομένους στις κερκίδες ή στον αγωνιστικό χώρο. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκαν τις ως άνω πράξεις, όμως οι μάρτυρες αστυνομικοί με κατηγορηματικό τρόπο βεβαίωσαν ότι τους αναγνωρίζουν ως δράστες των πράξεων αυτών.

Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων κήρυξε ένοχο τον παραπάνω κατηγορούμενο, πλην τις απρόκλητης φθοράς ξένης ιδιοκτησίας περί της οποίας κατωτέρω, και ρίψης προς αγωνιστικό χώρο και εναντίον άλλων αντικειμένων που μπορούσαν να προκαλέσουν έστω και ελαφριά σωματική βλάβη από κοινού εντός αθλητικής εκδήλωσης και αναγνωρίζοντας το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου.

του επέβαλε ποινή φυλάκισης πέντε (5) μηνών, για την ως άνω αξιόποινη πράξη και συνολική ποινή επτά (7) μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία.

Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της άνω αξιόποινης πράξης για την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στην προαναφερόμενη ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου του ΠΚ. που εφάρμοσε, γι' αυτό είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, με την αιτίαση ότι δεν προσδιορίζονται με σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, κατά τις παραδοχές της απόφασης, συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση της ως άνω αξιόποινης πράξης, ενώ απορριπτέα ως απαράδεκτη είναι και η υπό την επίκληση της έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αιτίαση ότι δεν εκτιμήθηκαν ορθώς από το δικαστήριο οι μαρτυρικές καταθέσεις διότι, με αυτές, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Κατά τις διατάξεις των άρθρων 94 παρ.1 και 97 ΠΚ, επί πραγματικής συρροής εγκλημάτων, επιβάλλεται μία συνολική ποινή, η οποία αποτελείται από την επαύξηση της βαρύτερης από τις ποινές που συρρέουν, κατά το λόγο των υπολοίπων επιμέρους συρρεουσών ποινών. Οι ποινές αυτές που συρρέουν διατηρούν τη νομική αυτοτέλειά τους και μετά τον καθορισμό της συνολικής και δεν απορροφώνται από αυτή, γι'αυτό, αν από νόμιμο λόγο, μεταγενέστερο της εκδόσεως της συγχωνευτικής αποφάσεως, όπως, όταν με νεότερη νομική διάταξη, επέλθει παραγραφή επιβληθεισών ποινών, αυτή (παραγραφή) αναφέρεται στις επιμέρους ποινές, έστω και αν έχουν συνεπιμετρηθεί αυτές στη συνολική ποινή.

Περαιτέρω από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 32 παρ.1 και 2 του ν.3346/2005, 2 και 114 ΠΚ και 568 ΚΠΔ προκύπτει ότι οι επιβληθείσες μέχρι την 17-6-2005 ποινές έως έξι μηνών, εφόσον δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες, και δεν έχουν μέχρι την ως άνω ημεροχρονολογία εκτιθεί παραγράφονται και δεν εκτελούνται, υπό τον όρο, ότι ο καταδικασθείς δεν θα υποπέσει μέσα σε δέκα οκτώ μήνες από 17-6-2005 σε νέα από δόλο προερχόμενη αξιόποινη πράξη, για την οποία θα καταδικασθεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι μηνών, ενώ οι μη εκτελεσθείσες κατά την παρ. 1 του άρθρου 32 του ν.3346/2005 αποφάσεις τίθενται στο αρχείο με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα ή δημόσιου κατηγόρου κατά περίπτωση.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του φακέλου της δικογραφίας επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης ο αναιρεσείων και ο συγκατηγορούμενός του καταδικάσθηκαν με ... την υπ'αριθμ. 605/21-2-2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ηρακλείου σε ποινή φυλάκισης δώδεκα (12) μηνών για από κοινού ρίψη αντικειμένων εντός αγωνιστικού χώρου και έξι (6) μηνών από κοινού για απρόκλητη φθορά ξένης ιδιοκτησίας ο καθένας τους και συνολικώς σε ποινή φυλακίσεως δεκαπέντε (15) μηνών, επαυξηθείσης της ποινής βάσης κατά τρεις (3) μήνες, συνολική ποινή, η οποία δεν είχε εκτιθεί μέχρι 17-6-2005.

Συνεπώς, δεδομένου ότι η, κατά τα άνω, παραγραφή αναφέρεται στις επιμέρους ποινές, η δε δεύτερη από αυτές (για φθορά ξένης ιδιοκτησίας) δεν υπερβαίνει τους έξι (6) μήνες, έπρεπε το Τριμελές Εφετείο Κρήτης να κηρύξει απαράδεκτη τη συζήτηση επί της ασκηθείσας κατά της ως άνω πρωτοδίκου αποφάσεως εφέσεως ως προς την βη πράξη προκειμένου να τεθεί η υπόθεση ως προς την πράξη αυτή στο αρχείο. Με το να μην πράξει συνεπώς τούτο, αλλά να προβεί στην καταδίκη του αναιρεσείοντος, υπερέβη την εξουσία του. Πρέπει, συνεπώς, να γίνει δεκτός ο, κατ'εκτίμηση του αναιρετηρίου, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Η' του Κ.Π.Δ. λόγος αναίρεσης για υπέρβαση εξουσίας, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς την πράξη και ως προς τη συνολική ποινή, και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Ενόψει δε του ότι συντρέχουν στην προκείμενη περίπτωση οι προϋποθέσεις του άρθρου 569 του ΚΠΔ, πρέπει να επεκταθεί το ως άνω αποτέλεσμα της ασκηθείσας από τον αναιρεσείοντα αίτησης αναίρεσης και στον ως άνω συγκατηγορούμενό του ..., αφού αυτός καταδικάσθηκε με την αναιρούμενη απόφαση ως συμμέτοχος του αναιρεσείοντος στην ως άνω αξιόποινη πράξη, ο δε λόγος τον οποίο ο τελευταίος (αναιρεσείων) προβάλλει δεν αναφέρεται αποκλειστικά στο πρόσωπό του.

Για τους λόγους αυτούς

Αναιρεί την υπ'αριθμ. 626/2005 απόφαση του Εφετείου Κρήτης μόνο καθ΄ό μέρος έκρινε επί της αξιόποινης πράξης της από κοινού φθοράς ξένης ιδιοκτησίας και ως προς τη συνολική ποινή που επέβαλε.

Παραπέμπει την υπόθεση, ως προς το αναιρούμενο μέρος της, στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την αίτηση αναίρεσης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ