Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations due to insufficient facts and vague force majeure claim.

Απόφαση 2150 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 2150/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ...., ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Παρασκευή Τσιούγκου - Τσακουμάκα.

Της αναιρεσίβλητης: ......, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ξενοφώντα Αθανασιάδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-5-1995 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 100/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 524/2005 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 16-3-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση, διάβασε την από 9-9-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 262 παρ. 1 ΚΠολΔ σε συνδυασμό προς τα άρθρα 249, 251 επ. και 277 ΑΚ προκύπτει ότι για να είναι ορισμένη η ένσταση της παραγραφής πρέπει να αναφέρεται ο χρόνος αυτής και το αφετήριο σημείο της. Η επίκληση των στοιχείων αυτών αποτελεί νόμιμη προϋπόθεση της έναρξης της παραγραφής και στην περίπτωση των άρθρων 251 και 937 ΑΚ.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 261 ΑΚ την παραγραφή διακόπτει η έγερση της αγωγής. Η παραγραφή που διακόπηκε με τον τρόπο αυτό αρχίζει και πάλι από την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο αναιρεσείων-ενάγων με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι δεν απέρριψε ως αόριστη την ένσταση παραγραφής σε επιδικία της αξίωσης από αδικοπραξία, που κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή διέπραξε εις βάρος του η αναιρεσίβλητη-εναγομένη, την οποία αξίωση είχε ασκήσει με την ένδικη αγωγή.

Από την επισκόπηση των προτάσεων που νόμιμα υπέβαλε η εναγομένη ενώπιον του Εφετείου Ναυπλίου, το οποίο δίκασε έφεση του ενάγοντος κατά της 100/2003 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή του αναιρεσείοντος λόγω πλασματικής ερημοδικίας (μη καταβολή του δικαστικού ενσήμου), προκύπτει ότι η εφεσίβλητη εναγομένη αμυνόμενη προέβαλε την ένσταση παραγραφής της αξίωσης του ενάγοντος κατά τη διάρκεια της επιδικίας.

Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι η ένδικη αγωγή είχε εισαχθεί για συζήτηση ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου για πρώτη φορά κατά τη δικάσιμο της 2-5-1996 μετά την οποία εκδόθηκε η 186/1996 απόφαση με την οποία διατάχθηκε η επανάληψη της συζήτησης προκειμένου να προσκομιστεί από τον ενάγοντα το απαιτούμενο για τη συζήτησή της δικαστικό ένσημο.

Η δημοσίευση της απόφασης αυτής έγινε στις 27-9-1996 (τελευταία διαδικαστική πράξη) και ο ενάγων κατάθεσε κλήση για νέα συζήτηση της υπόθεσης στις 6-11-2001 που προσδιορίστηκε στις 6-6-2002, χρόνο (κατάθεσης κλήσης) κατά τον οποίο είχε παρέλθει χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της πενταετίας και η εναγομένη εκθέτοντας τα ανωτέρω ζήτησε την απόρριψη της αγωγής κατά παραδοχή της ενστάσεως παραγραφής, η οποία έγινε δεκτή από την προσβαλλόμενη απόφαση.

Η ένσταση είναι ορισμένη, διότι περιέχει τα γεγονότα που τη θεμελιώνουν (χρόνος διάρκειας και χρόνος έναρξης) και δεν ήταν αναγκαίο να αναφέρει τη διάταξη που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν το άρθρο 937 ΑΚ, ούτε για ποιο λόγο είναι πενταετής, αφού ενώπιον του δικαστηρίου είχε αχθεί προς επίλυση υπόθεση αδικοπραξίας, και το δικαστήριο γνωρίζει τις εφαρμοστέες διατάξεις.

Ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, επομένως, είναι αβάσιμος. Με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρ. 8 (και όχι 9) του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι δεν έλαβε υπόψη αντένστασή του από τις ΑΚ 255 και 257. Ειδικότερα, εκθέτει ότι αμυνόμενος κατά της ένστασης παραγραφής της αξίωσής του προέβαλε την αντένσταση της αναστολής της παραγραφής λόγω ανωτέρας βίας συνισταμένης στο ότι το χρονικό διάστημα 1996-2001 αντιμετώπιζε τεράστια οικονομικά προβλήματα με την επιχείρησή του, που με σημείο έναρξης το 1996 οδήγησαν στο οριστικό κλείσιμό της το 2001.

Από την επισκόπηση όμως των προτάσεων ενώπιον του Εφετείου Ναυπλίου του αναιρεσείοντος προκύπτει ότι δεν προβλήθηκε αντένσταση αναστολής της παραγραφής κατά τα άρθρα 255, 257 ΑΚ λόγω ανωτέρας βίας, αλλά απλώς αναφέρεται ότι "όσο αφορά για την 5ετία 1996 έως 2001 τεράστια προβλήματα με την εργασία μου με εμπόδισαν να επιμεληθώ με την υπόθεσή μου και να έχω επικοινωνία με το δικηγόρο μου για την προώθηση της υποθέσεώς μου".

Ο ισχυρισμός δεν είναι πλήρης κατά τα θεμελιούντα αυτόν περιστατικά δηλαδή είναι αόριστος, γιατί τα άνω επικαλούμενα σ' αυτόν, γενικώς και αφηρημένως, περιστατικά δεν αρκούν για να στοιχειοθετηθεί η νομική έννοια της ανωτέρας βίας κατά την ΑΚ 255 εδ. α΄ και επίσης δεν περιέχει αίτημα απόρριψης της ένστασης παραγραφής.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης, επομένως, είναι απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-3-2006 αίτηση για αναίρεση της 524/2005 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, το ύψος της οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε, και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ