2149/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2149 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 2149/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1 , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Ματέλλα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ..... και 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "VICTORIA ΑΑΕ ΖΗΜΙΩΝ, που ενεργεί εν προκειμένω ως διάδοχη εταιρία της Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΙΜΠΕΡΙΟ", λόγω μεταβιβάσεως του χαρτοφυλακίου της προς την "VICTORIA ΑΑΕ ΖΗΜΙΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κων/νο Νούσια, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-9-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17953/2002 μη οριστική, 14816/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 2386/2004 μη οριστική και 721/2006 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18-5-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση, διάβασε την από 9-10-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση από την προαναφερόμενη διάταξη εκθέτοντας ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρέλειψε να λάβει υπόψη της τη με αριθμό πρωτοκόλλου .....

γνωμάτευση του Νοσοκομείου Παπανικολάου, την οποία αυτός επικαλέστηκε και προσκόμισε και η οποία αποδεικνύει ότι είναι ανίκανος προς εργασία και μετά την 7-9-2001, καθώς και τις αποδείξεις και δηλώσεις αγοράς φώτων του ποδηλάτου. Από τη βεβαίωση του Εφετείου ότι για την εξαγωγή του αποδεικτικού πορίσματος έλαβε υπόψη "όλα τα έγγραφα που νόμιμα και με επίκληση προσκομίστηκαν", σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλομένης, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις άλλες αποδείξεις και τα αμέσως ως άνω έγγραφα προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εν όψει και του ότι τα έγγραφα αυτά ρητώς και ειδικώς μνημονεύονται στην αναιρεσιβαλλομένη και εκτιμώνται αποδεικτικά.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Εξάλλου, κατά το μέρος που ο ίδιος λόγος πλήττει την ουσιαστική εκτίμηση των αποδείξεων αναφορικά με το θέμα των κονδυλίων για απώλεια εσόδων και για το χρονικό διάστημα μετά τις 7-9-2001 είναι απαράδεκτος γιατί πλήττει την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του εφετείου για την ουσία της υπόθεσης (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης από αδικοπραξίας είναι η υπαιτιότητα του υποχρέου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του (υπαίτιου) υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Επίσης κατά το άρθρο 300 εδ. α΄ ΑΚ, αν εκείνος που ζημιώθηκε συντέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της, το δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της. Τέλος κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης της αποφάσεως ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά τα αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση, ως προς τη συνδρομή των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της διατάξεως που εφαρμόστηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και όχι όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ανελέγκτως σε σχέση με το περιγραφόμενο σ' αυτή τροχαίο ατύχημα τα εξής: "Την 27-8-1999 και ώρα 04.00΄, δηλαδή υπό συνθήκες σκότους, χωρίς τεχνικό φωτισμό, ο ενάγων Χ1 , οδηγώντας ένα χωρίς αριθμό κυκλοφορίας, ποδήλατο (δίτροχο) κινούνταν στην επαρχιακή οδό ...., με κατεύθυνση προς την Θεσσαλονίκη.

Η οδός αυτή είναι διπλής κατεύθυνσης, με οδόστρωμα συνολικού πλάτους 8,10 μέτρα, με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ένα ανά κάθε κατεύθυνση και πεζοδρόμιο 2,5 μέτρα, είναι δε ευθεία σε μήκος 500 μέτρων. Αποδείχθηκε ότι ο ενάγων οδηγούσε το ποδήλατό του στο μέσο περίπου του ρεύματος κυκλοφορίας προς τη Θεσσαλονίκη.

Τούτο προκύπτει όχι μόνο από το σχεδιάγραμμα που συνοδεύει την έκθεση αυτοψίας του τόπου του ατυχήματος {που συνέταξαν οι αστυνομικοί του ΤΟΤΑ Θεσσαλονίκης που επιλήφθηκαν του ατυχήματος} και ειδικότερα το πιθανό σημείο συγκρούσεως, αλλά και από το σημείο της μετώπης του αυτοκινήτου {περίπου στο κέντρο της} που ήρθε σε επαφή με το ποδήλατο.

Ο ισχυρισμός του ενάγοντα, ότι οδηγούσε το ποδήλατό του στο άκρο δεξιό του ρεύματος πορείας, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, δεν ευσταθεί, διότι τότε το αυτοκίνητο του εναγομένου θα έπρεπε να κινείται με τους δύο αριστερούς τροχούς επί του οδοστρώματος και τους δύο δεξιούς εκτός του δρόμου, που, σημειωτέον, δεν έχει έρεισμα.

Αποδείχθηκε ακόμη, ότι το ποδήλατο του ενάγοντος δεν έφερε, όπως είχε υποχρέωση, λευκό ή κίτρινο φως μπροστά και ένα ερυθρό φως πίσω (άρθρο 76 ΚΟΚ). Ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι το ποδήλατό του είχε τέτοια στοιχεία, πλην, όμως αν πράγματι υπήρχαν θα τα είχαν ιδεί και θα τα αναφέρανε στην έκθεση αυτοψίας του τροχαίου ατυχήματος οι αστυνομικοί που επιλήφθηκαν, λίγα λεπτά μετά από το ατύχημα.

Αντιθέτως, οι αστυνομικοί, στην προαναφερόμενη έκθεση διαπιστώνουν έλλειψη φώτων στο ποδήλατο και αποδίδουν στον ενάγοντα παράβαση του άρθρου 76 του ΚΟΚ. Ο ενάγων προσκομίζει μία υπεύθυνη δήλωση από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος από όπου αγόρασε το ποδήλατο στο οποίο επέβαινε, για να αποδείξει ότι αγόρασε τέτοια φωτιστικά στοιχεία όταν αγόρασε το ποδήλατο.

Παρ' όλα αυτά, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, όταν συνέβη το ατύχημα, πράγματι το ποδήλατό του δεν έφερε τέτοια στοιχεία. Την ίδια χρονική στιγμή ο πρώτος εναγόμενος, οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ..... ιδιωτικής χρήσης επιβατηγό αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του, που ήταν ασφαλισμένο, για τις προκαλούμενες σε τρίτους ζημίες, στην δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, κινούνταν στο ίδιο ρεύμα και με την ίδια, όπως πιο πάνω, κατεύθυνση, με ταχύτητα που όπως προσδιορίστηκε από τα στοιχεία που βρέθηκαν στον τόπο του ατυχήματος (ίχνη τροχοπέδησης πριν από το σημείο που συγκρούστηκε με το ποδήλατο, ίχνη τροχοπέδησης και θραύσματα γυαλιών μέχρι το σημείο όπου τελικά ακινητοποιήθηκε το αυτοκίνητο αλλά και το σώμα του ποδηλάτη), ανερχόταν στα 85 ΧΑΩ περίπου, αν και για τη συγκεκριμένη περιοχή το όριο ταχύτητας καθορίζεται, με σχετική πινακίδα, σε αυτό των 50 ΧΑΩ (βλ.

έκθεση αυτοψίας). Πρέπει, βεβαίως, να σημειωθεί ότι στην περιοχή που έγινε το ατύχημα δεν υπάρχουν κατοικίες αλλά εμπορικές αντιπροσωπείες και εταιρείες μεταφορών, υπάρχει δε αρκετή κίνηση μόνο κατά τις πρωϊνές ώρες (κατά το χρόνο της αυτοψίας, 15 περίπου λεπτά μετά από το ατύχημα, η κυκλοφορία χαρακτηρίστηκε αραιή, βλ.

σχετικά την παράγραφο 17 της έκθεσης αυτοψίας). Όταν ο πρώτος εναγόμενος έφτασε στο ύψος της εταιρίας μεταφορών "....", αντιλήφθηκε την ύπαρξη του ποδηλάτου μέσα στο ρεύμα πορείας του, μόνο όταν το πλησίασε αρκετά (στα 40 μ., περίπου) και το ποδήλατο βρέθηκε μέσα στη δέσμη των προβολέων του. Προσπάθησε να ανακόψει την πορεία του με πέδηση αλλά, λόγω της αυξημένης ταχύτητας που είχε τούτο, ήταν αδύνατο, με αποτέλεσμα την σύγκρουση των δύο οχημάτων.

Ειδικότερα το οδηγούμενο από τον πρώτο εναγόμενο όχημα επέπεσε, με το εμπρόσθιο κεντρικό τμήμα του, στην πίσω ρόδα του ποδηλάτου με συνέπεια την παράσυρση και εκτίναξη του ποδηλάτη στο κατάστρωμα της οδού και τον βαρύ τραυματισμό του καθώς και την ολική καταστροφή του ποδηλάτου. Υπό τα περιστατικά αυτά το Δικαστήριο κρίνει ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται, προεχόντως, στην υπαιτιότητα του ενάγοντα, ο οποίος δεν κατέβαλε την προσοχή και την επιμέλεια που θα κατέβαλε κάθε συνετός οδηγός υπό ανάλογες περιστάσεις.

Ειδικότερα, χρησιμοποιούσε την οδό, οδηγώντας το ποδήλατό του όχι κοντά στο δεξιό άκρο της οδού όπου κινούνταν, θέτοντας, με αυτό τον τρόπο σε κίνδυνο τον εαυτό του και άλλους και παρεμβάλλοντας εμπόδια στην κυκλοφορία. Επιπλέον δε δεν φρόντισε να εξοπλίσει το ποδήλατο με ειδικά φώτα για τη νύκτα (παράβαση άρθρων 12 παρ. 1, 16 παρ. 1 εδ.

β΄ και 76 παρ. 1 ΚΟΚ) με αποτέλεσμα να γίνει ο κυρίως υπαίτιος για την παράσυρσή του από επερχόμενο αυτοκίνητο. Όμως, στην επέλευση του ατυχήματος αλλά και στην επίταση των αποτελεσμάτων του, ανεξάρτητα από την αμέλεια του ανωτέρω ποδηλάτη, συνετέλεσε και πταίσμα του πρώτου εναγομένου, το οποίο συνίσταται στο ότι, από έλλειψη της προσοχής που όφειλε και μπορούσε να καταβάλει δεν ρύθμισε την ταχύτητα του αυτοκινήτου του, λαμβάνοντας υπ' όψη του τις ειδικές κυκλοφοριακές συνθήκες (νύκτα, έλλειψη τεχνητού φωτισμού, περιορισμός του ανώτατου επιτρεπομένου ορίου ταχύτητας σε αυτό των 50 Χ/Ω) με αποτέλεσμα να μην αντιληφθεί έγκαιρα τον πιο πάνω ποδηλάτη, όταν δε τον αντιλήφθηκε, να μην μπορέσει να ακινητοποιήσει το αυτοκίνητό του και να τον παρασύρει (παράβαση άρθρων 12 παρ. 1, 2 και 20 παρ. 1 του ΚΟΚ).

Το ποσοστό συνυπαιτιότητας του κάθε ένα, με βάση αυτά τα περιστατικά, καθορίζεται σε 60% για τον οδηγό του ποδηλάτου (ενάγοντα) και 40% για τον οδηγό του αυτοκινήτου (α΄ εναγόμενο), κατά μερική ουσιαστική παραδοχή των νομίμων (άρθρα 5 Ν ΓΠΝ/1911, 300 ΑΚ και 262 ΚΠολΔ) ενστάσεων, που πρόβαλαν οι εναγόμενοι (βλ. πρακτικά πρωτόδικης συνεδρίασης της 5-2-02).

Περαιτέρω, αποδείχθηκαν και τα εξής: Ο ενάγων, κατά το χρόνο του ατυχήματος (27-8-99), αν και εργαζόταν ως φύλακας στην εταιρία συστημάτων ασφαλείας του ...., δεν ήταν ασφαλισμένος στο ΙΚΑ. Από τη σχετική βεβαίωση του ΙΚΑ που προσκομίζει και επικαλείται ο ενάγων, προκύπτει 1) ότι αυτός δεν νοσηλεύτηκε με δαπάνες του ΙΚΑ από 27-8-99 έως 15-9-99, αλλά καλύφθηκε από την Κοινωνική Πρόνοια, 2) ότι δεν του χορηγήθηκαν παροχές από το ανωτέρω ίδρυμα και τέλος, 3) ότι φέρεται ασφαλισμένος στο ΙΚΑ μέχρι το έτος 1998 (βλ.

την υπ' αριθμ. .... βεβαίωση ΙΚΑ). Ακολούθως αποδείχθηκε, ότι εξαιτίας του τροχαίου ατυχήματος και της επίδικης σύγκρουσης καταστράφηκε ολοσχερώς το ποδήλατο του ενάγοντος, το οποίο είχε αγοράσει αυτός στις 29-6-1999, αξίας 33.300 δραχμών ή 97,73 ευρώ (βλ. την υπ' αριθμ ΤΙΔ .... απόδειξη λιανικής πώλησης και τις φωτογραφίες, υπ' αριθμ 19 σχετικό έγγραφο, που προσκομίζει και επικαλείται ο ενάγων), γεγονός που οι εναγόμενοι δεν αμφισβήτησαν ειδικά.

Ο ενάγων, αμέσως μετά από τη σύγκρουση, διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο "Γ. Παπανικολάου", όπου αφού υποβλήθηκε στις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, διαγνώστηκε ότι είχε υποστεί ανοικτό κάταγμα δεξιάς κνήμης και νοσηλεύτηκε στο ανωτέρω νοσοκομείο από την 27-8-1999 έως την 15-9-1999, όπου χειρουργήθηκε και τοποθετήθηκε στο πόδι του εξωτερική οστεοσύνθεση (βλ.

τις φωτογραφίες του ενάγοντος{σχετικό έγγραφο υπ αριθμ 19}, το ακριβές φωτοαντίγραφο του από 15-9-1999 εξιτηρίου της ορθοπεδικής κλινικής του ανωτέρω νοσοκομείου και το υπ' αριθμ. ... ενημερωτικό σημείωμα του ίδιου νοσοκομείου), εξήλθε δε με οδηγίες "για βάδιση χωρίς φόρτιση με βακτηρίες μασχάλης" και εν συνεχεία παρέμεινε κλινήρης στην οικία του για 1/2 έτος περίπου μετά το ατύχημα (βλ.

την κατάθεση του μάρτυρα του ενάγοντος στα υπ' αριθμ. 17953/2002 πρακτικά συνεδρίασης αυτού του Δικαστηρίου και το υπ' αριθμ ... ενημερωτικό σημείωμα του ανωτέρω νοσοκομείου). Για την αποκατάσταση της υγείας του ενάγοντος, κρίθηκε αναγκαίο από τους γιατρούς να κάνει 20 φυσικοθεραπείες (κινησιοθεραπείες-παραφινόλουτρα), προς 6.000 δραχμές ή 17,61 ευρώ η κάθε μία (βλ.

την από .... ιατρική γνωμάτευση του ιατρού των εξωτερικών ιατρείων του νοσοκομείου "ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ", ....). Είναι δε αδιάφορο το ότι ο ενάγων δεν έκανε τη δαπάνη αυτή συνολικού ύψους 120.000 δραχμών ή 352,20 ευρώ (17,61 Χ 20 = 352,20), λόγω έλλειψης χρημάτων από μέρους του, διότι αυτή περιλαμβάνεται στην έννοια των νοσηλίων και πρέπει να αποκατασταθεί.

Στη συνέχεια αποδείχθηκε, ότι ο ενάγων απασχόλησε από τις 27 Αυγούστου 1999 και επί 18 μήνες τη γνωστή του ...., ως αποκλειστική νοσοκόμα (βλ. την κατάθεση του μάρτυρα του ενάγοντος στα υπ' αριθμ 17953/2002 πρακτικά συνεδρίασης αυτού του Δικαστηρίου). Η τελευταία ανέλαβε την περιποίηση του ενάγοντος, διότι αυτός δεν μπορούσε λόγω του τραυματισμού του να αυτοεξυπηρετηθεί, όταν βάδιζε δε, βάδιζε με βακτηρίες μασχάλης (βλ.

και την από .... ιατρική γνωμάτευση του ιατρού των εξωτερικών ιατρείων του νοσοκομείου "ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ", .....) και έπρεπε να μη φορτίζει το χειρουργημένο σκέλος του. Επειδή δε ο ενάγων, δεν είχε χρήματα για να πληρώσει την αποκλειστική νοσοκόμα δεν εκδόθηκαν σχετικές αποδείξεις. Αυτή ελάμβανε ως αμοιβή το επίδικο χρονικό διάστημα 23 ευρώ την ημέρα, ήτοι επί 18 μήνες (540 ημέρες) θα ελάμβανε 12.420 ευρώ.

Για τον αμέσως προηγούμενο λόγο, ο ενάγων δικαιούται αυτό το ποσό αν και δεν το κατέβαλε, δεδομένου ότι η προσφορά των υπηρεσιών της ανωτέρω προς τον παθόντα-ενάγοντα χωρίς αμοιβή, δεν απαλλάσσει τον υπόχρεο από την αποζημίωση. Εξάλλου, προέκυψε ότι ο ενάγων δεν υποβάλει φορολογική δήλωση, διότι δεν έχει εισόδημα από μισθούς πάνω από 800.000 δραχμές το χρόνο (βλ.

την υπ' αριθμ πρωτ. ..... υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 Ν 1599/1986 που ο ενάγων υπέβαλε στην ... ΔΟΥ Θεσσαλονίκης και επικαλείται και προσκομίζει). Πράγματι, κατά το προηγούμενο του ατυχήματος έτος (1998) ο ενάγων εργαζόταν ευκαιριακά και όχι καθημερινά για όλο το έτος, ως φύλακας στο κατάστημα συστημάτων ασφαλείας του ..... (βλ.

φωτ/γραφο ασφ. Βιβλ. ΙΚΑ έτους 1998, όπου φαίνεται να εργάζεται για 4 μήνες και 20 ημέρες, αντί ετησίων αποδοχών 775.000 δραχμών). Όμως, λίγο πριν από το ατύχημα και συγκεκριμένα στις 13-8-1999, ο ανωτέρω εργοδότης του, τον προσέλαβε με πλήρη απασχόληση, με μηνιαίες αποδοχές 194.000 δραχμές (βλ. το από 4-11-04 έγγραφο της εταιρίας του άνω εργοδότη "TIME SECURITY", το ασφαλιστικό του βιβλιάριο, από το οποίο προκύπτει ότι τον Ιούνιο 1998, για εργασία 10 ημερών έλαβε αποδοχές 64.000 δραχμές, καθώς και την κατάθεση του μάρτυρά του), το γεγονός δε αυτό δε αναιρείται εκ του ότι, ο ενάγων, το 1999 δεν ασφαλίστηκε στο ΙΚΑ, ούτε εξαιτίας των ψυχολογικών προβλημάτων υγείας του (καταθλιπτική συνδρομή-οριακή νοημοσύνη) τα οποία, σημειωτέον, προϋπήρχαν του ατυχήματος (27-8-1999).

Μέχρι την 2-4-2001 ο ενάγων, εξαιτίας του τραυματισμού του, ήταν ανίκανος προς εργασία (βλ. την από .... ιατρική γνωμάτευση του ιατρού του νοσοκομείου Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, ....), απορριπτομένης της σχετικής ένστασης του άρθρου 300 ΑΚ, ότι δήθεν, ο ενάγων, από τα μέσα 2000, ήταν ικανός προς εργασία και από δικό του πταίσμα δεν φρόντισε να απασχοληθεί σε εργασία ανάλογη με την κατάστασή του.

Όμως επειδή ο ενάγων αντιμετώπιζε και τα προαναφερόμενα, προϋπάρχοντα του ατυχήματος, ψυχολογικά προβλήματα της υγείας του, ήταν αδύνατο να εργαστεί και μετά την ανωτέρω ημερομηνία της 2-4-2001 (βλ. και την .... ιατρ. Γνωμάτευση της ιατρού του ψυχολ. Τμήματος του νοσοκομείου Παπανικολάου, .....) ακόμη δε περισσότερο καθόσον, αυτά (προβλήματα), επιδεινώθηκαν από τον τραυματισμό του αν και δεν τραυματίστηκε στο κεφάλι.

Έτσι, με δεδομένο ότι στη συγκεκριμένη εργασία του φύλακα θα παρέμενε για μια διετία περίπου, όπως ο ίδιος ανέφερε στον νευρολόγο-ψυχίατρο ..... (βλ. την από ..... έκθ. Ιατρ. Πραγματογνωμοσύνης), το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων, αν δεν τραυματιζόταν θα εξακολουθούσε να εργάζεται με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, για δέκα εννέα, τουλάχιστον, μήνες, οπότε, λόγω της ανικανότητάς του αυτής απώλεσε εισόδημα συνολικού ποσού 3.686.000 δραχμών (19μην.

Χ 194.000 δρχ) και ήδη 10.817 ευρώ, εφάπαξ καταβλητέου, λόγω συνδρομής σπουδαίου λόγου, συνιστάμενου στην κακή οικονομική κατάστασή του και στην ανάγκη άμεσης οικονομικής ενίσχυσής του. Δηλαδή ο ενάγων, για όλες τις παραπάνω αιτίες, ζημιώθηκε κατά το ποσό των 23.687 ευρώ (97,73+352,20+12.420+10817) εάν δε συνυπολογιστεί και το ποσοστό συνυπαιτιότητάς του στο ατύχημα (60%), οι εναγόμενοι οφείλουν σ' αυτόν το ποσό των 9.475 ευρώ.

Τέλος, αποδείχθηκε, ότι ενόψει των συνθηκών υπό τις οποίες έγινε το ατύχημα, του είδους και της σοβαρότητας της σωματικής βλάβης που προκλήθηκε στον ενάγοντα (5 χρόνια μετά το ατύχημα παρουσίαζε χωλότητα και μείωση της κινητικότητας του ποδιού του κατά 50%), του βαθμού του πταίσματος του εναγομένου οδηγού, της συνυπαιτιότητας του ενάγοντος και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των διαδίκων φυσικών προσώπων, αυτός (ενάγων) υπέστη ηθική βλάβη και πρέπει να του επιδικαστεί, ως χρηματική ικανοποίηση, το ποσό των 8.000 ευρώ, το οποίο, το παρόν Δικαστήριο, κρίνει εύλογο (932 ΑΚ)".

Με τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο δέχθηκε την έφεση του ενάγοντος, εξαφάνισε την εκκαλουμένη και δέχθηκε εν μέρει την αγωγή για το ανωτέρω ποσό. Από το παραπάνω περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο διατύπωσε με σαφήνεια και χωρίς ελλείψεις ή αντιφάσεις το αποδεικτικό πόρισμα, το οποίο συνήγαγε από τις αποδείξεις που προσκόμισαν οι διάδικοι.

Ειδικότερα, αναπτύσσονται με πληρότητα οι συνθήκες κάτω υπό τις οποίες έλαβε χώρα το ατύχημα και ο τραυματισμός από αυτό του ενάγοντος, η συμπεριφορά του ενάγοντος κατά την οδήγηση του ποδηλάτου και η συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου κατά την οδήγηση του αυτοκινήτου, οι επικρατούσες συνθήκες κατά το χρόνο του ατυχήματος και αναφέρονται με σαφήνεια τα στοιχεία από τα οποία το δικαστήριο οδηγήθηκε στο συμπέρασμα για το ζήτημα της υπαιτιότητας και της κατανομής του ποσοστού μεταξύ των εμπλεκομένων μερών.

Επίσης το Εφετείο αιτιολογεί πλήρως την κρίση του για τα κονδύλια που επιδικάζει με αναφορά στα αποδεικτικά στοιχεία που είχαν προσκομιστεί. Έτσι, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης από τον αριθ. 19 της ΚΠολΔ 559, με τον οποίο, ορθώς εκτιμώμενο, αποδίδεται στο Εφετείο η εκ πλαγίου παραβίαση των ως άνω διατάξεων του ΑΚ, είναι αβάσιμος.

Τέλος, ο ίδιος, κατά τα λοιπά λόγος της αναίρεσης σύμφωνα με οποίο το Εφετείο αντιφατικά και λανθασμένα εκτίμησε το αποδεικτικό υλικό, τόσο όσο αφορά το θέμα της υπαιτιότητας και θεώρησε τον ενάγοντα συνυπαίτιο του ατυχήματος κατά ποσοστό 60%, όσο και καθό μέρος αφορά τα επιδικασθέντα κονδύλια είναι απαράδεκτος.

Και τούτο διότι, όπως σημειώθηκε παραπάνω, η πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δεν ιδρύεται όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του συναγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα και στη συγκεκριμένη περίπτωση υπό την επίκληση του άνω λόγου πλήττεται η ανέλεγκτη εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας (ΚΠολΔ 561 παρ.1).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-6-2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 721/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα να καταβάλει τη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, το ύψος της οποίας ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2007. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ