Supreme Court dismisses appeal on commercial lease duration, ruling property use for residence excludes commercial tenancy rules.

Απόφαση 2141 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2141/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Μαΐου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Πρόκο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Κοινωφελούς Ιδρύματος με την επωνυμία "ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ Φ. ΑΝΤΥΠΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ", που εδρεύει στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Δούκα και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/3/2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1130/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8448/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4/6/2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης, ανέγνωσε την από 15/4/2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης κατά της 8448/2007 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 1 παρ.1 στοιχ. α' του ΠΔ 34/1995 "Κωδικοποίηση των διατάξεων νόμων περί εμπορικών μισθώσεων", που ορίζει ότι, στις διατάξεις του παρόντος υπάγονται οι μισθώσεις ακινήτων, οι οποίες συνάπτονται για επιχείρηση σ'αυτά εμπορικών πράξεων ή για άσκηση επαγγέλματος ή δραστηριότητας που προστατεύεται από το παρόν, συνάγεται ότι στη ρύθμιση του ως άνω ΠΔ με την επιφύλαξη των εξαιρέσεως του άρθρου 4 αυτού, υπάγονται πλην άλλων, όλες οι μισθώσεις ακινήτων, τα οποία χρησιμοποιούνται κατά ρητή ή σιωπηρή συμφωνία των συμβαλλομένων, για επιχείρηση σ'αυτά εμπορικών εν γένει πράξεων και δη είτε αντικειμενικώς εκ του νόμου (άρθρα 2 και 3 του ΔΒ/τος της 2/14-5-1935 περί αρμοδιότητος Εμποροδικείων), εμπορικών, είτε υποκειμενικώς εμπορικών, λόγω της ιδιότητας εκείνου που τις ενεργεί, ως εμπόρου, σύμφωνα με το τεκμήριο του άρθρου 8 παρ.2 του ως άνω ΒΔ.

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης εάν παραβιάσθηκε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, Ο κανόνας, δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις, εφαρμογής του, ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 7/2006, 4/2005 και 36/1988). Επίσης, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν εφαρμόσθηκε ορθώς ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση, και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις (Ολ.ΑΠ 24/1992).

Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε ως αποδειχθέντα τα εξής: Το αναιρεσίβλητο με το από 6-12-1996 ιδιωτικό συμφωνητικό μισθώσεως, το οποίο υπογράφηκε μετά από τη διενέργεια δημοπρασίας και έγκριση αρμοδίως των πρακτικών της, εκμίσθωσε στον εναγόμενο ένα οικοδομικό συγκρότημα, το οποίο κείται στο Δήμο ...και επί των οδών ...

και ..., έχει συνολική επιφάνεια 2.471 τμ. και αποτελείται από τρία κτίρια με στοιχεία Α, Γ και Ε, αποτελούμενο α) το πρώτο από δύο διαμερίσματα του υπερυψωμένου ισογείου, δύο διαμερίσματα του πρώτου ορόφου και δύο διαμερίσματα του δευτέρου ορόφου, β) το δεύτερο από τις υπ' αριθμ. 1, 2 και 3 διώροφες κατοικίες (μεζονέτες) με υπόγειο και γ) το τρίτο από την υπ' αριθμ. 1 διώροφη κατοικία (μεζονέτα).

Η διάρκεια της μίσθωσης συμφωνήθηκε τετραετής, με έναρξη στις 5-12-1996 και λήξη στις 5-12-2000, ενώ το μηνιαίο μίσθωμα ορίστηκε στα 3.860.000 δρχ., αναπροσαρμοζόμενο κατά ποσοστό 10% ανά διετία, το οποίο έπρεπε να καταβάλλεται από το μισθωτή την 10η ημέρα κάθε μήνα. Περαιτέρω, συμφωνήθηκε, ότι το μίσθιο συγκρότημα θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για κατοικίες, ενώ παρασχέθηκε στο μισθωτή το δικαίωμα να προβεί σε ολική ή τμηματική υπομίσθωση του μισθίου.

Ακολούθως ο εναγόμενος μισθωτής, κάνοντας χρήση του συμβατικού δικαιώματος του για υπομίσθωση του μισθίου, προέβη στην υπεκμίσθωση των οριζοντίων ιδιοκτησιών του μισθίου συγκροτήματος σε τρίτα πρόσωπα, φυσικά και νομικά, καταρτίζοντας αντίστοιχες συμβάσεις μισθώσεως. Με τις συμβάσεις αυτές οι οριζόντιες ιδιοκτησίες εκμισθώθηκαν προκειμένου να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά και μόνο ως κατοικία του μισθωτή ή τρίτων προσώπων που όριζε ο μισθωτής.

Ο εναγόμενος με την ως άνω από 6-12-1996 μίσθωση απέκτησε τη χρήση του μισθίου συγκροτήματος και των αποτελουσών αυτό οριζοντίων ιδιοκτησιών με επαχθή αιτία και στη συνέχεια προέβη στην υπεκμίσθωση τους, προσβλέποντας στην αποκόμιση κέρδους από την είσπραξη των συμφωνηθέντων μισθωμάτων. Ο αναιρεσείων, ο οποίος μετέρχεται κατά σύνηθες επάγγελμα πράξεις εμπορικές (επιχείρηση προμήθειας) την επιχείρηση του την στεγάζει σε ακίνητο, εκτός του ως άνω επιδίκου συγκροτήματος, που βρίσκεται στο ...επί της οδού ....

Ακολούθως το Εφετείο δέχθηκε ότι έληξε η μίσθωση με την πάροδο της συμφωνηθείσας διάρκειας της μισθώσεως, της τετραετίας, αφού η μίσθωση αυτή δεν υπαγόταν στις διατάξεις του ΠΔ 34/1995 ώστε να είναι διάρκειας 12 ετών, δεδομένου ότι στο μίσθιο συγκρότημα κατοικιών ο αναιρεσείων και οι υπομισθωτές δεν άσκησαν σ'αυτό εμπορικές πράξεις, αφού αυτό χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για κατοικία και στη συνέχεια απέρριψε την έφεση, επικυρώνοντας την πρώτοδικη απόφαση που έχει δεχθεί την ένδικη αγωγή.

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις ούτε στέρησε την απόφαση του νόμιμης βάσης αφού διέλαβε πλήρεις και σαφείς χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή εφαρμογή των ως άνω διατάξεων και επομένως οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της κρινομένης αίτησης, με τους οποίους ο αναιρεσείων προβάλλει αιτιάσεις από το άρθρο 559 αρ.1 και 19 ΚΠολΔ αντίστοιχα είναι αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-6-2008 αίτηση για αναίρεση της 8448/2007 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Μαΐου 2009 . Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ