2140/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2140 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2140/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Β. Π. του Κ., κατοίκου ..., 2) Β. συζ. Β. Π., το γένος Β. Μ., κατοίκου ..., 3) Κ. Π. του Β. και Β., κατοίκου ..., 4) Φ. χας Β. Μ., το γένος Ε. Δ., κατοίκου ..., 5) Β. συζ. Α. Μ., το γένος Κ. Π., κατοίκου ..., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου (τέκνο) του αποβιώσαντος Κ. Π. του Β. και Θ. και 6) Β. Π. του Κ., κατοίκου ..., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου (τέκνου) του αποβιώσαντος Κ. Π. του Β. και Θ., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Καλαντζή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-11-2010 αγωγή των ήδη 1ου, 2ης, 3ου και 4ης των αναιρεσιβλήτων και του ήδη αποβιώσαντος Κ. Π. του Β. και Θ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 308/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 7/2013 του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 31-7-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δημητρούλα Υφαντή διάβασε την από 1-9-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου της από 31-7-2013 αίτησης αναίρεσης και την αναίρεση της υπ' αριθμ. 7/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας κατά το εις το σκεπτικό μέρος της. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο λόγος αναίρεσης του αριθ. 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν, ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα του προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώληση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης λόγου έφεσης όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί (Ολ.ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1933/2006).

Εξ άλλου δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό (πράγμα) και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1997), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.ΑΠ 11/1996).

Εξ άλλου κατά την διάταξη του άρθρου 932 Α.Κ. "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του.

Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική αυτή ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης".

Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 300 Α.Κ. "Αν εκείνος που ζημιώθηκε συνετέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της, το δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της. Το ίδιο ισχύει και όταν εκείνος που ζημιώθηκε παρέλειψε να αποτρέψει ή να περιορίσει την ζημία ή δεν επέστησε την προσοχή του οφειλέτη στον κίνδυνο ασυνήθιστα μεγάλης ζημίας, τον οποίο ο οφειλέτης ούτε γνώριζε ούτε όφειλε να γνωρίζει. Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται και για το πταίσμα των προσώπων για τα οποία ευθύνεται εκείνος που ζημιώθηκε".

Από το περιεχόμενο των παραπάνω διατάξεων σαφώς προκύπτει ότι παρέχεται στο δικαστήριο της ουσίας η δυνητική ευχέρεια, όπως ύστερα από εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, που οι διάδικοι θέτουν υπόψη του, και προκύπτουν απ' τις αποδείξεις ήτοι του βαθμού του πταίσματος του υπόχρεου, του είδους της προσβολής, της περιουσιακής και κοινωνικής καταστάσεως των μερών και με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και λογικής επιδικάσει ή όχι χρηματική ικανοποίηση, αν κρίνει ότι επήλθε στον αδικηθέντα ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθώς και να καθορίσει το ποσό αυτής, που θεωρεί εύλογο.

Το δικαστήριο προκειμένου να προσδιορίσει την οφειλόμενη στον παθόντα κατά την εύλογη κρίση του χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη, την οποία υπέστη από την αδικοπραξία, λαμβάνει, μεταξύ άλλων, υπόψη ως προσδιοριστικό στοιχείο και τη συνυπαιτιότητα του παθόντος κατά την προδιαληφθείσα έννοια του άρθρου 300 Α.Κ.

είτε στην ίδια την αδικοπραξία είτε στην έκταση της ζημίας του. Τα περιστατικά, που συγκροτούν τη συνυπαιτιότητα αυτή του παθόντος, πρέπει να προταθούν από τον εναγόμενο και να προκύψουν απ' τις αποδείξεις. Αν το δικαστήριο της ουσίας δεν λάβει υπόψη συνυπαιτιότητα του παθόντος που προβλήθηκε από τον εναγόμενο κατά τον καθορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης υποπίπτει στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 395/2007, 1521/2001).

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά ως αποδειχθέντα τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα έγινε στις 9.6.2010 και περί ώρα 23.20' επί της οδού Στυλίδας Ο.Α. 71 στην πόλη της Λαμίας. Ο Β. Π., γιός του πρώτου και της δεύτερης των εναγόντων, αδελφός του τρίτου και εγγονός του τέταρτου και της πέμπτης αυτών, οδηγός της υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... δίκυκλης μοτοσικλέτας, ιδιοκτησίας του πρώτου των εναγόντων, κινούνταν στην πιο πάνω οδό με κατεύθυνση από Στυλίδα προς Λαμία. Ο T. P., ρουμανικής υπηκοότητας, οδηγώντας την υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ανασφάλιστη δίκυκλη μοτοσικλέτα, στερούμενος άδειας οδήγησης και έχοντας καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ (ανευρέθη στο αίμα του οινόπνευμα σε συγκέντρωση 2,08% ogr/lt κατά την υπ' αριθ. 52/2010 εργαστηριακή έκθεση της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών), κινούνταν στην ίδια οδό με κατεύθυνση από Λαμία προς Στυλίδα.

Αυτός, παρότι μάλιστα στο σημείο εκείνο υπάρχει συνεχόμενη διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο ρευμάτων πορείας της οδού, εισήλθε αιφνίδια, χωρίς κανένα προηγούμενο έλεγχο και χωρίς καμία προειδοποίηση στ' αντίθετο ρεύμα, όπου έβαινε ο Β. Π. που οδηγούσε τη μοτοσικλέτα που προαναφέρθηκε κανονικά με ταχύτητα 70 χιλ/ώρα περίπου, κινούμενος στο μέσο περίπου του ρεύματος πορείας του.

Έτσι τα δύο οχήματα συγκρούστηκαν μετωπικά και προκλήθηκε ο θάνατος του T. P. και ο βαρύτατος τραυματισμός του, 21ου έτους, Β. Π., ο οποίος υπέστη βαριά κρανειοεγκεφαλική κάκωση, ήτοι αιμάτωμα βασικών γαγγλίων (ΔΕ), πολλαπλές διάσπαρτες αιμορραγικές θλάσεις σε αμφότερα τα εγκεφαλικά ημισφαίρια, αιμορραγία διαφανούς διαφράγματος και κάταγμα (ΔΕ) γναθιαίου άντρου.

Μεταφέρθηκε αρχικά στο Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο Λαμίας και στη συνέχεια στις 10-6-2010, λόγω της σοβαρότητας της καταστάσεως του στη ΜΕΘ του Περιφερειακού Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας όπου και εξέπνευσε στις 12-6-2010. Στο σημείο της συγκρούσεως, που ήταν σφοδρή, η οδός έχει πλάτος 8.90 μ., είναι ευθεία σε απόσταση 100 περίπου μ.

και κατά το χρόνο του ατυχήματος υπήρχε επαρκής τεχνητός φωτισμός, η κυκλοφορία των οχημάτων ήταν αραιή, επικρατούσε καλοκαιρία, η δε ορατότητα ήταν επαρκής μη εμποδιζόμενη από φυσικά ή τεχνικά εμπόδια. Με βάση τα προαναφερόμενα, αποκλειστικά υπαίτιος για τη σύγκρουση είναι ο T. P. διότι εισήλθε ανεπίτρεπτα, αιφνίδια και χωρίς προηγούμενο έλεγχο στο αντίθετο ρεύμα πορείας.

Στοιχεία που να θεμελιώνουν συνυπαιτιότητα και του Β. Π., όπως αβάσιμα υποστηρίζει το εναγόμενο, δεν αποδείχθηκαν. Η παράβασή του να βαίνει με ταχύτητα 70 χιλ/ώρα περίπου ενώ το όριο ταχύτητας ήταν 50χιλ/ώρα δεν συναρτάται αιτιωδώς με τη σύγκρουση, αφού και αν ακόμη έβαινε με την ενδεδειγμένη ταχύτητα, αυτό δεν ήταν ικανό να αποτρέψει την αιφνίδια και ανεξέλεγκτη είσοδο του T.

P. στο ρεύμα του, μη επιτρέποντάς του να αντιδράσει με οιονδήποτε τρόπο.

Συνεπώς η σχετική ένσταση του εναγομένου, που επαναφέρεται με τον πρώτο λόγο εφέσεως, αν και νόμιμη (άρθρο 300 ΑΚ), πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη. Ωστόσο, προέκυψε ότι ο θανών οδηγός της μοτοσικλέτας Β. Π. δεν έφερε προστατευτικό κράνος, κατά παράβαση των άρθρων 12 παρ. 6 και 101 παρ. 1 του ΚΟΚ, η παράλειψη δε αυτή συνδέεται αιτιωδώς με το θανάσιμο τραυματισμό του, ο οποίος σε αντίθετη περίπτωση θα είχε αποφευχθεί και το τελικό αποτέλεσμα θα είχε περιοριστεί σε επίπεδο σωματικών βλαβών. Το δικαστήριο κρίνει ότι η ανωτέρω παράλειψη του θανόντος συντέλεσε κατά ποσοστό 20% στην έκταση των ζημιογόνων συνεπειών της σύγκρουσης (βλ. ΑΠ 946/1995 ΝοΒ 45 (1997) σελ. 1111. Γι' αυτό πρέπει να γίνει δεκτή κατά ένα μέρος η σχετική ένσταση του εναγομένου. Η προσβαλλόμενη απόφαση που απέρριψε την πιο πάνω ένσταση έσφαλε και δεν εκτίμησε ορθά τις αποδείξεις, επομένως ο δεύτερος λόγος της έφεσης πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος".

Περαιτέρω ως προς το κεφάλαιο της επιδίκασης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, το οποίο και μόνον πλήττεται με τον μοναδικό λόγο αναίρεσης δέχθηκε ότι: "Ο θανών ηλικίας όπως προαναφέρθηκε 21 ετών, υγιής αρτιμελής και σπουδαστής του τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας, ήταν γιός του πρώτου και της δεύτερης των εναγόντων, αδελφός του τρίτου και εγγονός των λοιπών εναγόντων.

Όλοι περιλαμβάνονται, στην "οικογένεια" του κατά την έννοια του άρθρου 932 εδάφ. 3 ΑΚ, διότι συνδέονταν μαζί του με μεγάλο δεσμό αγάπης και πράγματι υπέστησαν ψυχική οδύνη από την απώλειά του. Ο ξαφνικός θάνατός του τους συγκλόνισε και τους προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, έντονα συναισθήματα θλίψης και πόνου.

Πρέπει λοιπόν να τους επιδικασθεί χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν. Το δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη α) την ηλικία του θύματος, β) την καλή κατάσταση της υγείας του, γ) το βαθμό συναισθηματικής σύνδεσης των εναγόντων με το θύμα που ήταν ανάλογος και με τη συγγένειά τους, δ) την ένταση και τη διάρκεια του ψυχικού τους άλγους, ε) την ένταση της αμέλειας (βαριά) του υπαίτιου οδηγού και στ) την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των μερών (εκτός του εναγομένου ΕΚ που έχει εγγυητική μόνο ευθύνη), κρίνει ότι δικαιούνται να λάβουν τα κατωτέρω εύλογα και ανάλογα ποσά:

Ο πατέρας και η μητέρα, οι δύο πρώτοι ενάγοντες 70.000 ευρώ έκαστος, ο αδερφός, τρίτος ενάγων, 40.000 ευρώ και ο παππούς και η γιαγιά, τέταρτος και πέμπτη των εναγόντων 15.000 ευρώ έκαστος. Η εκκαλουμένη δεχθείσα ότι δικαιούνται ποσά μεγαλύτερα ήτοι οι δύο πρώτοι 80.000 ευρώ έκαστος, ο τρίτος 50.000 ευρώ και 25.000 ευρώ έκαστος των τέταρτου και πέμπτης, έσφαλε και συνεπώς ο πέμπτος λόγος της έφεσης πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος και να απορριφθεί ο αντίστοιχος λόγος της αντεφέσεως.

Συνολικά λοιπόν δικαιούται έκαστος των εναγόντων ποσό 80.324 ευρώ (1.700 + 8.624 + 70.000) ο πρώτος, 70.000 ευρώ η δεύτερη, 40.000 ευρώ ο τρίτος, 15.00 ευρώ ο τέταρτος και ήδη ισομερώς οι κληρονόμοι του (τέκνα του) που υπεισήλθαν στη θέση του κατά τα προαναφερθέντα στην αρχή της παρούσας και 15.000 ευρώ η πέμπτη, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής.

Η εκκαλουμένη απόφαση αναγνώρισε ότι το εναγόμενο έπρεπε να πληρώσει συνολικά στον πρώτο ενάγοντα ποσό 92.480 ευρώ, στη δεύτερη 80.000 ευρώ, στον τρίτο 50.000 ευρώ, στον τέταρτο 25.000 ευρώ και στην πέμπτη 25.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής. Κρίνοντας όμως έτσι εκτίμησε εσφαλμένα τις αποδείξεις και συνεπώς έσφαλε κατά τους ανωτέρω βάσιμους λόγους της εφέσεως του εναγομένου.

Πρέπει λοιπόν η έφεση του τελευταίου να γίνει δεκτή ως βάσιμη και από ουσιαστική άποψη, ενώ η αντέφεση των εναγόντων να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη. Το δικαστήριο περαιτέρω, αφού εξαφανίσει την εκκαλουμένη απόφαση, θα κρατήσει την υπόθεση και θα δικάσει την ουσία της, κάνοντας δεκτή την αγωγή εν μέρει, όπως ορίζεται στο διατακτικό".

Στην προκειμένη περίπτωση, η προσβαλλομένη απόφαση, ενώ δέχθηκε ότι ο θανών οδηγός της μοτοσικλέτας Β. Π. δεν έφερε προστατευτικό κράνος και ότι η παράλειψη αυτή συνδέεται αιτιωδώς με τον θανάσιμο τραυματισμό του και ότι συνετέλεσε αυτή (παράλειψη) κατά ποσοστό 20% στην επέλευση του θανατηφόρου αποτελέσματος, στην συνέχεια προκειμένου να καθορίσει το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης των αναιρεσιβλήτων, μελών της οικογένειας του θανόντα, δεν έλαβε υπόψη το συντρέχον πταίσμα του θανόντα, αλλά μόνο τους παρακάτω παράγοντες, ήτοι:

την ηλικία του θύματος, την καλή κατάσταση της υγείας του, το βαθμό συναισθηματικής σύνδεσης των εναγόντων με το θύμα, την ένταση και την διάρκεια του ψυχικού τους άλγους, την ένταση της αμέλειας του υπαίτιου οδηγού και την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των μερών.

Με το να μη λάβει υπόψη της η προσβαλλομένη απόφαση και με το να μη συνεκτιμήσει, για τον καθορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης των μελών της οικογένειας του θανόντα και το συντρέχον πταίσμα του ίδιου του θανόντα για τον θανάσιμο τραυματισμό του, που σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης ανέρχεται σε ποσοστό 20%, και με το να μη δεχθεί τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, που πρότεινε πρωτoδίκως και επανέφερε στο Εφετείο με τον πέμπτο λόγο της έφεσής του, (με τον οποίο ισχυρίσθηκε ότι η πρωτόδικη απόφαση για τον προσδιορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποίησης των εναγόντων λόγω ψυχικής οδύνης έπρεπε να λάβει υπόψη ως προσδιοριστικό παράγοντα και το συντρέχον πταίσμα του θανόντα για τον θανάσιμο τραυματισμό του λόγω του ότι δεν φορούσε προστατευτικό κράνος) υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. κατ' ορθήν εκτίμηση των όσων εκτίθενται στο αναιρετήριο (και όχι από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., που εκτίθεται στο αναιρετήριο), και πρέπει να αναιρεθεί κατά τον βάσιμο περί τούτου μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, και κατά το αντίστοιχο μέρος της, που αφορά την επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης στους αναιρεσίβλητους.

Μετά τα παραπάνω πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλον δικαστή (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.), να διαταχθεί η απόδοση, του παραβόλου που κατατέθηκε κατά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στο καταθέσαν, και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος (άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ.) που κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 7/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας κατά το εις το σκεπτικό μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση κατά το αναιρούμενο μέρος της στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή.

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου (με αριθ. 14414/6-8-2013 διπλότυπο είσπραξης τύπου Α'), που κατατέθηκε κατά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στο καταθέσαν. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Νοεμβρίου 2014.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ