Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the respondent failed to appear and the appeal period for cassation had not started.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the insurance company's appeal against a first-instance judgment as inadmissible because the respondent company failed to appear at the hearing. The court found that the respondent neither waived its right to file a cassation appeal nor had the appeal period for cassation commenced due to lack of service. Consequently, the respondent retained the right to file a cassation appeal, rendering the current appeal inadmissible under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArticles 553, 554, 503, 576, 579 of the Code of Civil Procedure: An appeal is inadmissible if the respondent has not waived the right to cassation and the cassation period has not expired, even if the respondent is absent.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 213 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 213/2022
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
A1' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα - Εισηγήτρια, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Κανέλλα - Τζαβέλλα Δημαρά, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Οκτωβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία ..., που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Παπαχρονόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία ... και το διακριτικό τίτλο ... που εδρεύει στον ... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21/1/2013 αγωγή προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη και την από 16/12/2013 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 16082/2015 μη οριστική και 4358/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και η 291/2020 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22/6/2020 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 553 παρ. 1 εδ. α' του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων, που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση. Κατά δε το επόμενο άρθρο 554 του ίδιου Κώδικα, αν η ανακοπή ερημοδικίας απορρίφθηκε, η αναίρεση απευθύνεται κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, οπότε, θεωρείται ότι προσβάλλεται και η ερήμην απόφαση, κατά της οποίας είχε απευθυνθεί η ανακοπή, εφόσον δεν παρήλθε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής. Σύμφωνα με την πρώτη των ως άνω διατάξεων, η ερήμην οριστική απόφαση του εφετείου υπόκειται σε αναίρεση, μόνο αφότου έπαψε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε άπρακτη η προθεσμία της ανακοπής, η οποία αρχίζει με την επίδοση της ερήμην απόφασης, είτε διότι ο διάδικος παραιτήθηκε του δικαιώματός του να ασκήσει ανακοπή. Αν ασκηθεί εμπροθέσμως ανακοπή, η ερήμην εφετειακή απόφαση υπόκειται σε αναίρεση, αφότου εκδοθεί η απόφαση του εφετείου που απορρίπτει την ανακοπή, η οποία, επίσης, υπόκειται έκτοτε σε αναίρεση.
Συνεπώς, η επίδοση της ερήμην απόφασης κινεί μόνο την προθεσμία για την ανακοπή και δεν αρκεί για την έναρξη της προθεσμίας της αναίρεσης. Ούτε μόνη η έκδοση της απορριπτικής της ανακοπής απόφασης του εφετείου κινεί την προς αναίρεση προθεσμία. Διότι, κατά την αληθή έννοια των ως άνω διατάξεων, σε συνδυασμό και προς εκείνες των άρθρων 564 και 499 του Κ.Πολ.Δ., για την έναρξη της προς αναίρεση προθεσμίας πρέπει να επιδοθεί και η απορρίπτουσα την ανακοπή απόφαση. Η ανάγκη της επίδοσης συνάγεται και από την ουσιαστική (εσωτερική) συνάφεια των αποφάσεων αυτών, ένεκα της οποίας, αλλά και για λόγους οικονομίας της δίκης, ο νομοθέτης προέβλεψε, με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 554 του Κ.Πολ.Δ., τη σύγχρονη άσκηση και συνεκδίκαση της συγχωρούμενης κατ` αυτών αίτησης αναίρεσης. Επιπλέον, με την επίδοση, αποτρέπεται ο αιφνιδιασμός και η παγίδευση του διαδίκου, ο οποίος, διαφορετικά, θα έπρεπε να επαγρυπνεί για να πληροφορηθεί πότε εκδόθηκε η ερήμην απόφαση, ώστε να μην απολέσει την προθεσμία αναίρεσης κατ` αυτής.
Συνεπώς, η ερήμην οριστική απόφαση του εφετείου, δηλαδή, η απόφαση που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του, υπόκειται σε αναίρεση, μόνον, αφότου έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας είτε επειδή παρήλθε η κατ' άρθρο 503 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ. δεκαπενθήμερη προθεσμία από την επίδοση της ερήμην απόφασης προς άσκηση αυτής, είτε επειδή ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής διάδικος, που δικάσθηκε ερήμην, παραιτήθηκε νομίμως από το ασκηθέν ένδικο μέσον ή από το δικαίωμα προς άσκηση αυτού, διότι, έκτοτε, αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 553 παρ.1β' του Κ.Πολ.Δ. (Ολ. Α.Π. 15/2001, Ολ. Α.Π. 11/1998, Α.Π. 45/2020, Α.Π. 98/2001, Α.Π. 1470/2003, Α.Π. 162/1997). Το έννομο συμφέρον, εξάλλου, του απόντος διαδίκου να ασκήσει κατά της απόφασης που εκδόθηκε ερήμην του, ανακοπή ερημοδικίας, όπως και τις προϋποθέσεις του παραδεκτού αυτής κρίνει μόνον το δικαστήριο που δικάζει την ανακοπή ερημοδικίας, το οποίο κρίνει και τη βασιμότητα των λόγων αυτής, δεν μπορεί δε να τις κρίνει, παρεμπιπτόντως, ο Άρειος Πάγος, όταν εξετάζει αν η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει τελεσιδικήσει (Ολ.Α.Π.15/2001, Α.Π. 45/2020).
Στην προκειμένη περίπτωση, με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η, εκδοθείσα, κατά την τακτική διαδικασία, 291/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία, ερήμην της εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσίβλητης, απέρριψε την από 16-4-2018 (1290/1158/18-4-2018) έφεση της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ...
κατά της 4358/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, από τα στοιχεία της δικογραφίας, δεν προκύπτει ότι εχώρησε εγκύρως παραίτηση της ερήμην δικασθείσας εφεσίβλητης ήδη αναιρεσίβλητης από την ανακοπή ερημοδικίας ή ότι η ανωτέρω προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε σ' αυτήν, ώστε να αρχίσει, κατά το άρθρο 503 παρ.1 σε συνδυασμό και με το άρθρο 144 του Κ.Πολ.Δ., η δεκαπενθήμερη προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, ούτε γίνεται επίκληση τέτοιας επίδοσης από την αναιρεσείουσα ή ότι η αναιρεσίβλητη παραιτήθηκε από το δικαίωμα προς άσκηση ανακοπής ερημοδικίας ή από το δικόγραφο τυχόν ασκηθείσας ανακοπής κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με αποτέλεσμα η τελευταία να έχει εξακολουθητικά δικαίωμα άσκησης του ενδίκου αυτού μέσου κατά της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και να καθίσταται έτσι απαράδεκτη η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης.
Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω, με απούσα την αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρεία, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, με τη σειρά του οικείου πινακίου, παρότι κλήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από την αναιρεσείουσα, που επισπεύδει τη συζήτηση, με την επίδοση ακριβούς αντιγράφου της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, με την πράξη καταθέσεως και ορισμό δικασίμου και την 981/3-8-2020 πράξη του Προεδρεύοντος του Α' Τμήματος Διακοπών του Αρείου Πάγου, με την οποία ορίστηκε ως δικάσιμος για εκδίκαση της υπόθεσης η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας (όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη 7431Β'/13-10-2020 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Εφετείο Αθηνών Ευανθίας Δημητρακοπούλου) και, συνεπώς, το Δικαστήριο τούτο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση σαν να ήταν παρούσα η αναιρεσίβλητη, κατ` άρθρο 576 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.
και να απορρίψει ως απαράδεκτη την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης (άρθρο 579 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), κατά τα στην ανωτέρω μείζονα σκέψη εκτιθέμενα καθώς και την στο ίδιο δικόγραφο σωρευόμενη αίτηση επαναφοράς στη προτέρα κατάσταση, η οποία, κατ' άρθρο 579 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., προϋποθέτει αναίρεση εν όλω ή εν μέρει της προσβαλλόμενης απόφασης.
Μετά ταύτα, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου, που κατέθεσε η αναιρεσείουσα για την παραδεκτή άσκηση της αίτησης αναίρεσης (άρθρο 495 παρ 3 Γ του Κ.Πολ.Δ.). Διάταξη περί δικαστικών εξόδων δεν διαλαμβάνεται, εφόσον η αναιρεσίβλητη δεν παραστάθηκε στη δίκη και, ως εκ τούτου, δεν υποβλήθηκε σε έξοδα.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 22-6-2020 (1355/129/23-6-2020) αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ... για αναίρεση της 291/2020 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και τη στο ίδιο δικόγραφο σωρευόμενη αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου που κατέθεσε η αναιρεσείουσα.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Δεκεμβρίου 2021.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Φεβρουαρίου 2022.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ