212/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 212 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 212/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Δημήτριο Μαζαράκη και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. συζ. Χ. Ν., κατοίκου ..., 2. Ε. χας Π. Σ., κατοίκου ..., 3. Β. χας Ι. Κ., κατοίκου ... και 4. Χ. Γ. Μ., κατοίκου .... Η πρώτη και ο τέταρτος παραστάθηκαν με την πληρεξούσια δικηγόρο τους Χαρούλα Απαλαγάκη, η δεύτερη (Ε. Σ.) εκπροσωπήθηκε από την ίδια ως άνω πληρεξούσια δικηγόρο της, η οποία δήλωσε ότι η τρίτη αναιρεσείουσα -Β. Κ.- απεβίωσε στις 19-12-2008 και κληρονομήθηκε από τα τέκνα της Α. Κ. και Γ. Κ., οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπήθηκαν από την ίδια ως άνω (Χαρούλα Απαλαγάκη) πληρεξούσια δικηγόρο τους. Επίσης η δικηγόρος δήλωσε ότι οι αναιρεσείοντες παραιτούνται από το δικόγραφο της από 14-10-2008 αίτησης για αναίρεση της 175/2007 απόφασης του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας ως προς τους αναιρεσιβλήτους υπό στοιχείο Ε και συγκεκριμένα τους Α. Μ. θυγ. Σ. Σ., κατοίκου ... και Τ. Β. Γ., κατοίκου ....

Των αναιρεσιβλήτων: Α. Νομικού προσώπου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του οποίου η ίδρυση εγκρίθηκε με την υπ' αριθμ. 45/1977 απόφαση Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, με την επωνυμία "Σύλλογος Ακτημόνων και Ανεπαρκώς Αποκατεστημένων Αγροτών της Κοινότητας Ασπροκκλησιάς ΤΑ ΧΑΣΙΑ", που εδρεύει στην Ασπροκκλησιά Καλαμπάκας και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Τριμίντζιο ο οποίος ανακάλεσε την από 16-3-2010 δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως, Β. 1. Β. Σ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Στούμπα, 2. Γ. Σ. του Ε., 3. Α. Σ. του Ε., 4. Ι. Σ. του Ε., 5. Π. Σ. του Ε., 6. Δ. χας Ε. Σ., κατοίκου ..., 7. Ε. Σ. του Α., συζ. Γ. Γ., κατοίκου ..., 8. Μ. χας Γ. Σ., κατοίκου ..., 9. Μ. συζ. Π. Π., κατοίκου ..., 10. Π. Π., θανόντος του οποίου υπεισήλθαν στην δικονομική θέση του οι μόνο εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, Ε. θυγ. Π. Π. και η σύζυγός του Μ. χα Π. Π., κάτοικοι ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, Γ. 1. Ι. συζ. Σ. Π., το γένος Ν. Κ., κατοίκου ..., 2. Μ. Δ., το γένος Ν. Κ., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, Δ. 1.Ε. συζ. Σ. Λ., το γένος Α. Σ., κατοίκου ..., 2. Ε. συζ. Χ. Κ., το γένος Α. Σ., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο και Ε. 1. Α. Μ., θυγ. Σ. Σ., κατοίκου ... και 2. Τ. Β. Γ., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-10-2002 αγωγή του Σωματείου και με την από 16-9-2003 κύρια παρέμβαση των ήδη αναιρεσειόντων που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Γρεβενών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 175/2007 του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 14-10-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 7-5-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου και του πέμπτου λόγου της υπό κρίση αίτησης και την απόρριψη των υπολοίπων λόγων της υπό κρίση αίτησης για αναίρεση της 175/2007 απόφασης του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 286 περ. α', 287 και 290 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται, κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, σε συνδυασμό προς τις διατάξεις των άρθρων 1846 και 1847 ΑΚ, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται και όταν, μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος. Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση του λόγου της διακοπής προς τον αντίδικο με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο ή εκτός ακροατηρίου κατά την επιχείρηση διαδικαστικής πράξης από εκείνον που έχει το δικαίωμα να επαναλάβει τη δίκη ή και από εκείνον που μέχρι την επέλευση του θανάτου ήταν πληρεξούσιος του θανόντος. Ως διάδικος, υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης στην περίπτωση θανάτου του αρχικού διαδίκου, νοείται ο καθολικός του διάδοχος (κληρονόμος του). Η επανάληψη της δίκης που έχει διακοπεί μπορεί να γίνει εκούσια με ρητή ή σιωπηρή δήλωση του διαδίκου υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσκομιζομένη …/20-12-2008 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου Θεσσαλονίκης η τρίτη αναιρεσείουσα, Β. χήρα Ι. Κ., απεβίωσε στις 19-12-2008, ήτοι μετά την άσκηση της αίτησης αναιρέσεως, - που κατατέθηκε όπως προκύπτει από τη σχετική πράξη που έχει συνταχθεί στο τέλος της, στις 14-10-2008-. Οι εγγύτεροι αυτής συγγενείς και μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της, δηλαδή τα τέκνα της Α. και Γ. Κ. (βλ. το …/2009 πιστοποιητικό του Δημάρχου Θεσσαλονίκης) με προφορική δήλωση της πληρεξούσιας δικηγόρου της στο ακροατήριο, που καταχωρίστηκε στα πρακτικά, γνωστοποίησαν νόμιμα το θάνατο της πιο πάνω άμεσης δικαιοπαρόχου της και την εκούσια στο όνομά της επανάληψη της δίκης, που διακόπηκε βίαια, η οποία πλέον συνεχίζεται νόμιμα. Από τις διατάξεις των άρθρων 294, 296, 297 και 299 Κ.Πολ.Δ., που εφαρμόζονται σύμφωνα με το άρθρο 573 §1 του ιδίου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, συνάγεται ότι η παραίτηση ολική ή μερική από το δικόγραφο του ενδίκου μέσου που έχει ασκηθεί, άρα και από το δικόγραφο της αναιρέσεως (άρθρο 195 §1 Κ.Πολ.Δ.) μπορεί να γίνει ή με προφορική δήλωση προτού αρχίσει η προφορική συζήτηση της υποθέσεως ή με δικόγραφο, που επιδίδεται στον αντίδικο του παραιτουμένου. Εφ' όσον η παραίτηση γίνεται κατά τα ανωτέρω, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει καταργημένη τη δίκη. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα πρακτικά δημοσίας συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου, η πληρεξουσία δικηγόρος των αναιρεσειόντων με προφορική της δήλωση προτού αρχίσει η προφορική συζήτηση της υπόθεση, παραιτήθηκε από το δικόγραφο της αναιρέσεως ως προς τους αναιρεσιβλήτους Α. Μ., θυγατέρα Σ. Σ. και Τ. Β. Γ.. Μετά τη νομότυπη κατά τα ανωτέρω παραίτηση από του δικογράφου της ένδικης αίτησης αναιρέσεως, πρέπει να κηρυχθεί καταργημένη η δίκη ως προς τους ανωτέρω αναιρεσιβλήτους.

Επειδή, από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ, 1, 2 και 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτησης της υπόθεσης ή εμφανισθεί και δεν Λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός τους, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος διάδικος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσίβλητοι Γ. Σ., Α. Σ., Ι. Σ., Π. Σ., Δ. χα Ε. Σ., Ε. Σ., Μ. χα Γ. Σ., Μ. σύζ. Π. Π., Ε. θυγατέρα Π. Π. και Μ. χα Π. Π., που αμφότερες, και μόνες εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του αποβιώσαντος Π. Π. συνεχίζουν τη δίκη, Ι. Π., Μ. Δ., Ε. Λ. και Ε. Κ., δεν εμφανίσθηκαν κατά την αναφερομένη στην αρχή της απόφασης αυτής συνεδρίαση κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου. Από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από τους αναιρεσείοντες, που επισπεύδουν τη συζήτηση της υπό κρίση αίτησης, αμέσως πιο κάτω μνημονευόμενες εκθέσεις επιδόσεως, προκύπτει η νομότυπη κλήτευση των ως άνω απολειπομένων αναιρεσιβλήτων προς τους οποίους έγινε νομότυπη επίδοση τόσο αντιγράφου της υπό κρίση αίτησης αναιρέσεως και της πράξεως ορισμού αρχικής δικασίμου (20-5-2009), όσο και αντιγράφου της υπ' αριθμ. πρωτ. 241/30-6-2009 βεβαίωσης αναβολής για την παρούσα δίκη, δηλ.:

1. Τις υπ' αριθμ. 7.385 Β'/22.10.2009 και 7.386 Β'/22.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς τον Γ. Σ. του Ε..

2. Τις υπ' αριθμ. 7.383 Β'/22.10.2009 και 7.384 Β'/22. 10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς την Α. Σ. του Ε..

3. Τις υπ' αριθμ. 7.387 Β'/22.10.2009 και 7.388 Β'/22.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς τον Ι. Σ. του Ε..

4. Τις υπ' αριθμ. 7.389 Β'/22.10.2009 και 7.390 Β'/22.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς τον Π. Σ. του Ε..

5. Τις υπ' αριθμ. 7.381 Β'/22.10.2009 και 7.382 Β'/22.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς την Δ. χήρα Ε. Σ..

6. Τις υπ' αριθμ. 7.393 Β'/22.10.2009 και 7.394 Β'/22.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς την Ε. Σ. του Α.,

7. Τις υπ' αριθμ. 7.391 Β'/22.10.2009 και 7.392 Β'/22.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς τη Μ. χήρα Γ. Σ..

8. Τις υπ' αριθμ. 3028/16.10.2009 και 3030/16.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Λάρισας ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς τη Μ. συζ. Π. Π..

9. Τις υπ' αριθμ. 3029/16.10.2009 και 3031/16.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Λάρισας ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς την Ε. θυγατέρα Π. Π..

10. Τις υπ' αριθμ. 3160/13.10.2009 και 3161/13.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς την Ι. συζ. Σ. Π., το γένος Κ..

11. Τις υπ' αριθμ. 884 Β'/9.11.2009 και 883 Β'/9.11.2009 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Πειραιά, ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς την κ. Μ. Δ., το γένος Ν. Κ..

12. Τις υπ' αριθμ, 7.395 Β'/23.10.2009 και 7.396 Β'/23.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς την Ε. συζ. Σ. Λ., το γένος Α. Σ..

13. Τις υπ' αριθμ. 7.397 Β'/23.10.2009 και 7.398 Β'/23.10.2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων ..., από τις οποίες προκύπτει η επίδοση προς την Ε. συζ. Χ. Κ., το γένος Α. Σ..

Επομένως, παρά την απουσία των παραπάνω αναιρεσιβλήτων η συζήτηση της αίτησης πρέπει να προχωρήσει σαν να ήσαν και αυτοί παρόντες.

Επειδή κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής κλπ. ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλουν, κατ' ορθή εκτίμησή του, την από τον αριθ.8 εδ. α' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια και συγκεκριμένα με το πρώτο μέρος του λόγου αυτού ότι ως προς τους υπό στοιχεία Β, Γ, Δ και Ε αναιρεσιβλήτους απορρίφθηκε η κυρία παρέμβαση των αναιρεσειόντων κατά παραδοχή ένστασης παραγραφής της διεκδικητικής αγωγής και εντεύθεν ελλείψεως εννόμου συμφέροντος των παρεμβαινόντων για αναγνώριση της κυριότητας των επί των επιδίκων ακινήτων, που δεν είχαν προτείνει αυτοί, αλλά μόνο το υπό στοιχείο Α αναιρεσίβλητο, ενώ με το δεύτερο μέρος του ιδίου λόγου προβάλλεται ότι το πρώτο αναιρεσίβλητο απαραδέκτως πρότεινε την ένσταση αυτή της παραγραφής το πρώτο στο Εφετείο, η οποία και έγινε δεκτή και απορρίφθηκε η κυρία παρέμβαση. Από την επισκόπηση των προτάσεων των υπό στοιχεία Β, Γ και Δ αναιρεσιβλήτων που υπέβαλαν στο Εφετείο, (των υπό στοιχείο Ε αναιρεσιβλήτων ερημοδικασθέντων) προκύπτει, ότι οι ως άνω παριστάμενοι αναιρεσίβλητοι δεν πρόβαλαν την ένσταση παραγραφής και, επομένως, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά το πρώτο μέρος του είναι βάσιμος, αφού η υποβληθείσα από το υπό στοιχείο Α αναιρεσίβλητο, ένσταση παραγραφής δεν ωφελεί τους υπολοίπους αναιρεσίβλητους που δεν πρότειναν την ένσταση αυτή, (βλ. άρθρο 75 αρ.1 ΚΠολΔ), ενώ, κατά το δεύτερο μέρος του, ο εξεταζόμενος λόγος είναι αβάσιμος, αφού παραδεκτά προτάθηκε από το υπό στοιχείο Α αναιρεσίβλητο η ένσταση παραγραφής το πρώτο στο Εφετείο, ως υπεράσπιση κατά της έφεσης των αναιρεσειόντων (άρθρο 527 αρ.1 ΚΠολΔ).

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11γ του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως και 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους. Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με τον πέμπτο από το άρθρο 559 αριθ. 11γ του ΚΠολΔ, λόγο αναιρέσεως, προσάπτουν την αιτίαση, ότι το Εφετείο κατέληξε στην κρίση του, ότι παραγράφηκε η αξίωση των αναιρεσειόντων προς διεκδίκηση των επιδίκων ακινήτων χωρίς να λάβει υπόψη του και να συνεκτιμήσει τις εξώδικες ομολογίες του πρώτου αναιρεσιβλήτου συλλόγου, τις οποίες αυτοί επικαλέστηκαν με τις προτάσεις των κατά τη συζήτηση, ενώπιον του Εφετείου, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, προς ανταπόδειξη της ενστάσεως παραγραφής της διεκδικητικής αγωγής και της εντεύθεν ελλείψεως εννόμου συμφέροντος των παρεμβαινόντων της αιτούμενης αναγνώρισης της κυριότητας των επί των επιδίκων ακινήτων που πρότεινε το πρώτο αναιρεσίβλητο νομικό πρόσωπο, από τις οποίες προέκυπτε ότι νομέας των επιδίκων ακινήτων δεν ήταν αυτό και επομένως δεν θα ευδοκιμούσε η ένσταση αυτή και οι οποίες εξώδικες ομολογίες περιέχονται στα ακόλουθα διαδικαστικά έγγραφα: α) στις από 10-5-1996 προτάσεις του πρώτου αναιρεσιβλήτου ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Γρεβενών, τις οποίες υπέβαλε προς αντίκρουση της 74/1995 αγωγής μερικών συνιδιοκτητών του δασοκτήματος (Β. Σ. κ.λ.π.) και με τις οποίες - στο 5ο φύλλο αυτών - ισχυρίστηκε:

"Εγώ απλώς τω όντι Σύλλογος Ακτημόνων συμπαρίσταμαι στο δίκαιο αγώνα τους, δεδομένου ότι αρκετοί από αυτούς είναι και μέλη μου και ενδιαφέρομαι όπως αποκτήσουν οι ακτήμονες βιώσιμο γεωργικό και κτηνοτροφικό κλήρο με νόμιμο τίτλο ιδιοκτησίας. Τώρα αν κατά καιρούς ανέθεσαν σ' εμένα να ενεργήσω κάποιες περιορισμένες ενέργειες, ήτοι επαφές με τις Δασικές Αρχές κυρίως και με τα όργανα της Πολιτείας, στα πλαίσια του σκοπού μου, αυτό είναι άλλο θέμα και οπωσδήποτε ουδέποτε ενήργησα πράξεις νομής επί του επιδίκου ή ως προστεθείς υπ' αυτών (νομέων) ... . Κατά συνέπεια εγώ δεν νομιμοποιούμαι παθητικώς να εναχθώ και πολύ περισσότερο να αποδώσω την ωφέλειαν της νομής την οποία ούτε απέκτησα ούτε έχω να αποδώσω".

β) Στην υπ' αριθμ. καταθέσεως 9/29.11.1999 έφεσή του, κατά της αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, στην οποία το αναιρεσίβλητο αναφέρει ότι: "Τέτοια απόφαση περί παράνομης κατάληψης των επιδίκων ούτε εξεδόθη ποτέ υπό των μελών του ΔΣ μου, ούτε υπό της Γενικής Συνέλευσης των μελών μου, ούτε εις τους σκοπούς του Συλλόγου μου εμπεριέχονται τέτοιες πράξεις. Αν ενδιαφέρομαι, (καθότι βασικός σκοπός μου), τα μέλη μου να αποκτήσουν βιώσιμο γεωργικό και κτηνοτροφικό κλήρο δεν σημαίνει ότι αυτό δίδει στα καταστατικά μου όργανα (Δ.Σ. ή Γ.Σ.) να προβαίνουν σε παράνομες πράξεις ή ότι ο σκοπός αυτός εξ ορισμού καθιστά εμένα εναγόμενο και ως δήθεν καταληψία των επιδίκων κατά μήνα Σεπτέμβριο του 1982 ... προέβαλαν την ένσταση ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως, διότι το όλον επίδικον κατέλαβον τον Μάρτιο 1982 οι κάτοικοι ... και των γύρω χωριών δια τον εαυτό των και ιδίω δικαιώματι".

γ) Στις από 25.10.2000 προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, στις οποίες το αναιρεσίβλητο αναφέρει "απέκρυψαν σκοπίμως το γεγονός ότι εγώ δεν νομιμοποιούμαι παθητικώς αφού ούτε κατέλαβον το επίδικον ούτε έχω υπό την κατοχήν μου τούτο" και δ) στην από 26-9-2002 αίτηση αναιρέσεως κατά της 203/2001 απόφασης του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας στην 5η σελίδα όπου το πρώτο αναιρεσίβλητο αναφέρει όσα και στην ως άνω από 29-11-1999 έφεσή του. Τις ως άνω εξώδικες ομολογίες, παρά τη γενική αναφορά στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, είναι αδιστάκτως βέβαιο, ότι δεν έλαβε υπόψη του το Εφετείο, αφού ουδεμιάς κάνει μνεία, αλλά ούτε και τις αποκρούει, ενώ απ' αυτές προκύπτει, ότι νομέας των επιδίκων ακινήτων δεν ήταν το πρώτο αναιρεσίβλητο και επομένως είναι αμφίβολο αν θα ευδοκιμούσε η ένδικη ένσταση παραγραφής του πρώτου αναιρεσιβλήτου.

Συνεπώς, ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος. Κατά ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο όμως από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση (άρθρο 580 §3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει καταργημένη τη δίκη ως προς τους αναιρεσίβλητους Α. Μ. θυγατέρα Σ. Σ. και Τ. Β. Γ..

Αναιρεί την 175/2007 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, ως προς τους λοιπούς διαδίκους.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο όμως από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους -, εκτός απ' αυτούς για τους οποίους καταργήθηκε η δίκη -, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Ιουνίου 2010.

H ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Φεβρουαρίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ