212/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 212 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 212/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, κατοίκου ......, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Σαμαρά.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ψ1, κατοίκου ...... και 2. Ψ2, κατοίκου ......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Σκοτινιώτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-4-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 144/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 345/2002 μη οριστική, 104/2007 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11-7-2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αθανασίου ανέγνωσε την από 6/10/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, από το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠοΛΔ, η αναιρεσείουσα προβάλει την αιτίαση ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, κρίνοντας για την ουσιαστική βασιμότητα της από 20-4-2001 διεκδικητικής ακινήτου αγωγής της, με αιτιολογία "αναιτιολόγητη και λανθασμένη" έκρινε ότι αυτή δεν απέκτησε παραγώγως και με χρησικτησία την κυριότητα του επιδίκου ακινήτου, "κακώς δεν εκτίμησε σωστά πλήθος αποδεικτικών στοιχείων μεταξύ των οποίων και τη διενεργηθείσα πραγματογνωμοσύνη, η οποία πειστικά και με ενάργεια καταδεικνύει το βάσιμο των ισχυρισμών της". Όμως, με το λόγο αυτό πλήττεται η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία όμως, αναιρετικώς, είναι ανέλεγκτη και έτσι ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος (αρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη αναιρετική πλημμέλεια από το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ (κατ' ορθή υπαγωγή και όχι από το άρθρο 559 αριθ.1, που αυτή αναφέρει), προβάλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 12 παρ. 7γ του Ν. 1337/1983 και 1056 του ΑΚ, ενόψει του ότι ενώ δέχεται ότι "από λάθος εκτίμηση ορίων από τους συντάξαντες τα τυπογραφικά διαγράμματα της ως άνω πράξης, το επίδικο θεωρείται έκταση που ανήκει στους άμεσους δικαιοπάροχους της εφεσίβλητης, το επίδικο ακίνητο άρχισε να περιλαμβάνεται στην ιδιοκτησία της εφεσίβλητης - ενάγουσας από την εφαρμογή του σχεδίου πόλεως και εντεύθεν, σε εφαρμογή της πράξης εφαρμογής του σχεδίου πόλεως", εντούτοις δεν δέχθηκε ότι απέκτησε την κυριότητα στο επίδικο με πρωτότυπο τρόπο δηλαδή με προσκύρωση, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, ενόψει του ότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι με αυτή έγινε δεκτό, ότι το επίδικο ακίνητο περιήλθε στους εκκαλούντες-αναιρεσιβλήτους με παράγωγο και πρωτότυπο (τακτική και έκτακτη χρησικτησία) τρόπο, διότι από το έτος 1971 (σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1094, 1033, 1192, 1041 και 1045 του ΑΚ), αυτοί και ο δικαιοπάροχός τους το νέμονταν με καλή πίστη, διάνοια κυρίου και νόμιμο τίτλο, μέχρι την άσκηση της αγωγής, ενώ, αντίθετα, αυτό (επίδικο) δεν περιλαμβάνεται στους τίτλους των απωτέρων και αμέσων δικαιοπαρόχων της εφεσίβλητης-αναιρεσείουσας και ότι αυτή (αναιρεσείουσα) ουδέποτε μέχρι το έτος 1993, ότε το κατέλαβε, άσκησε σ' αυτό πράξεις νομής και ότι "λόγω λάθους καθορισμού ορίων", σε εφαρμογή της Πράξης Εφαρμογής του σχεδίου πόλεως, το επίδικο φέρεται ως έκταση περιλαμβανόμενη στην ιδιοκτησία της αναιρεσείουσας.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (αρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11 Ιουλίου 2007 αίτηση της Χ για αναίρεση της 104/2007 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου .

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία καθορίζει σε χίλια οχτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Ιανουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ