Supreme Court allows appeal against murder conviction due to failure to reference specific medical expert report in reasoning.

Απόφαση 212 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 212/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Χρύσανθο Παπούλια - Εισηγητή, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημοσθένη Κορδοπάτη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1. Γ. Π. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αριστοτέλη Χαραλαμπάκη και 2. Π. Γ. του Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ζήση Κωνσταντίνου, περί αναιρέσεως της 992, 994, 1049/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Κ. Μ. του Ν., κάτοικο ..., ο ίδιος ασκών την γονική μέριμνα των 3 τέκνων του, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Διονύσιο Βέρρα.

Το Τριμελές Εφετείο Κρήτης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 30 Μαρτίου και 21 Μαρτίου 2005 αιτήσεις αναιρέσεως, καθώς και στους από 5 Ιανουαρίου 2006 και 28 Δεκεμβρίου 2005 πρόσθετους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 669/2005.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των πιο πάνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι αυτών.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Εισάγονται ενώπιον του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, δύο αιτήσεις αναιρέ-σεως, η πρώτη με χρονολογία 21ης Μαρτίου 2005, του εκ των κατηγορούμενων Π. Γ. του Μ. και οι επ' αυτής από 28ης Δεκεμβρίου 2005 πρόσθετοι λόγοι και η δεύτερη με χρονολογία 31ης Μαρτίου 2005, του εκ των κατηγορούμενων Γ. Π. του Ε. και οι επ' αυτής από 5ης Ιανουαρίου 2005 πρόσθετοι λόγοι, στρεφόμενες και οι δύο κατά της υπ' αριθμό 992-994-1049/2004 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης και πρέπει να συνεκδικασθούν ως συναφείς, αφού στρέφονται κατά της ίδιας απόφασης. II. Ειδικότερα επί των αιτήσεων αυτών αναιρέσεως:

Α’) Επί της αιτήσεως του εκ των κατηγορούμενων Π. Γ.:

i. Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ’ του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, εκτείνεται όχι μόνον στην κρίση για την ενοχή, αλλά περιλαμβάνει και την αναφορά των αποδεικτικών μέσων, από τα οποία το Δικαστήριο οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση.

Τα αποδεικτικά μέσα δηλαδή, πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο, όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνον από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από καθένα.

Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από αυτά, δεν προκύπτει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης, γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα. Η κατά το άρθρο 178 του Κ.Π.Δ. απαρίθμηση των αποδεικτικών μέσων κατά την ποινική διαδικασία, είναι ενδεικτική και αφορά τα κυριότερα από αυτά, χωρίς να αποκλείει άλλα.

Ειδικά η πραγματογνωμοσύνη, η οποία διατάσσεται κατά το άρθρο 183 του Κ.Π.Δ., με την συνδρομή ορισμένων προϋποθέσεων, από ανακριτικό υπάλληλο, το Δικαστικό Συμβούλιο ή το Δικαστήριο, αποτελεί ιδιαίτερο και αυτοτελές είδος αποδεικτικού μέσου, διακρινόμενο των εγγράφων, το οποίο μάλιστα μνημονεύεται και στην αναφερόμενη διάταξη του άρθρου 178 του Κ.Π.Δ., πρέπει δε για τη δημιουργία βεβαιότητας ότι έλαβε και αυτήν υπόψη του το Δικαστήριο, να αναφέρεται ειδικά στην αιτιολογία, μεταξύ των αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη του.

Διαφορετικά, αν δηλαδή δεν αναφέρεται μεταξύ των αποδεικτικών μέσων, δεν προκύπτει βεβαιότητα ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και το ιδιαίτερο αυτό αποδεικτικό μέσο, μη αρκούσης της αναφοράς στα έγγραφα και ιδρύεται ο αναφερόμενος λόγος αναιρέσεως. ii. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμό 992-994-1049/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης, καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος και ο συγκατηγορούμενός του Γ.

Π., σε δεύτερο βαθμό με την παρουσία τους, για την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια (αρθ. 302 του Π.Κ.), σε ποινή φυλάκισης δέκα πέντε (15) μηνών καθένας, η οποία ανεστάλη επί τριετία. Στην αιτιολογία της απόφασης αυτής, προκύπτουσα από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της, αναφέρεται σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του, ''...

τη χωρίς όρκο εξέταση του πολιτικώς ενάγοντος, τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάσθηκαν ενόρκως στο Δικαστήριο, την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης και των εγγράφων που αναφέρονται στα πρακτικά (ως αναγνωσθέντα) τις απολογίες των κατηγορούμενων και όλη την αποδεικτική διαδικασία.

Δεν αναφέρεται δε καθόλου το Δικαστήριο και στην από 24ης Νοεμβρίου 2000 ιατρική πραγματογνωμοσύνη, των ιατρών Γ. Η., Ε. Κ. και Γ. Β., οι οποίοι είχαν ορισθεί πραγματογνώμονες από την πταισματοδίκη Ηρακλείου, ενεργούσα σχετικά προανάκριση, κατόπιν της υπ' αριθμό ΕΓ3-99/66/14-6-2000 παραγγελίας του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ηρακλείου και είχαν συντάξει την αναφερόμενη έκθεση πραγματογνωμοσύνης, η οποία όπως προκύπτει από τα πρακτικά της απόφασης, αναγνώσθηκε στο ακροατήριο.

Η έκθεση δε αυτή πραγματογνωμοσύνης, δεν μνημονεύεται και δεν αξιολογείται ούτε σε άλλο σημείο της αιτιολογίας (εκτός εκείνου της αναφοράς των αποδεικτικών μέσων), μολονότι μάλιστα καταλήγει σε πόρισμα εντελώς διαφορετικό εκείνου στο οποίο κατέληξε το Δικαστήριο, ώστε να δύναται να συναχθεί, έστω και έμμεσα, ότι το Δικαστήριο την έλαβε υπόψη του.

Έτσι δεν προκύπτει ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του, όπως υποχρεούταν, το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, αφού δεν καθίσταται αδίστακτα βέβαιο, ότι έλαβε υπόψη του και το αποδεικτικό αυτό μέσο. Επομένως ο συναφής, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ’ του Κ.Π.Δ., τρίτος λόγος αναιρέσεως του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, με τον οποίο προβάλλεται η πλημμέλεια αυτή της απόφασης, είναι βάσιμος και εφόσον η αναίρεση είναι παραδεκτή, πρέπει να γίνει δεκτός, ενώ παρέλκει η έρευνα των άλλων λόγων.

Β’) Επί της αιτήσεως του εκ των κατηγορούμενων Γ. Π.:

Εφόσον και η αναίρεση του κατηγορούμενου αυτού, ο οποίος καταδικάσθηκε όπως αναφέρθηκε ως συναυτουργός της πράξεως στην ίδια ποινή, είναι παραδεκτή και γίνεται επίκληση του λόγου αναιρέσεως για ελλιπή αιτιολογία, πρέπει κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα, να γίνει δεκτός ο ίδιος λόγος αναιρέσεως (του συγκατηγορουμένου του Π. Γ.), για ελλιπή αναφορά των αποδεικτικών μέσων, εκ της ελλείψεως μνείας μεταξύ αυτών και της αναφερόμενης εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης.

ΙΙΙ. Μετά από αυτά, οι κρινόμενες δύο αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει να γίνουν δεκτές, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα κρίση στο ίδιο Δικαστήριο, του οποίου η σύνθεση είναι δυνατή από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμό 992-994-1049/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης. Και

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα κρίση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως. -

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ