Legislator Case Law & Legislation
2129/2018 AI generated

2129/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Case Number 2129/2018
Court / Authority
Jurisdiction Greece (EL)
Decision Date

Legislator summary

AI generated

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα, Ιωάννη Μαγγίνα και Χρυσούλ Φλώρου - Κοντοδήμου Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Legislator headnote

AI generated

2129/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece): Με το μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, συνιστάμενης, επί λέξει, στο ότι: "ενώ όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης η εξετασθείσα μάρτυς Γ. Κ. ανέφερε ρητά ότι στις 29-7-2010 δεν έλαβε χώρα εκχέρσωση της αναδασωτέας έκτασης εμβαδού 744,30 τ.μ.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Απόφαση 2129 / 2018 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 2129/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ'ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα, Ιωάννη Μαγγίνα και Χρυσούλ Φλώρου - Κοντοδήμου Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Νοεμβρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Πλιώτα (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Αικατερίνης Αναγνωστοπούλου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης Χ. Π. του Ι., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Πάππου, για αναίρεση της υπ'αριθ. 200/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Δωδεκανήσου. Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Δωδεκανήσου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1 Ιουλίου 2018 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 3 Ιουλίου 2018, έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου 7129/3-7-2018, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1017/18.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠοινΔ προκύπτει, ότι για το κύρος και, κατ' ακολουθία, το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά απόφασης πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι, για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερόμενους, περιοριστικά, στο άρθρο 510 του ΚΠοινΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠοινΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης, που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον, στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Στην προκείμενη περίπτωση με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, πλήττεται η υπ' αριθμ. 200/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Δωδεκανήσου, με την οποία καταδικάσθηκε η αναιρεσείουσα, Χ. Π. του Ι., σε συνολική ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί τριετία, 1)για εκχέρσωση ιδιωτικής έκτασης που κηρύχθηκε αναδασωτέα (παράβαση άρθρου 71 παρ.1 Ν.998/1979) και 2)για εκχέρσωση ιδιωτικής δασικής έκτασης (παράβαση αρθρ. 70 παρ.1 Ν.998/1979).

Με το μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, συνιστάμενης, επί λέξει, στο ότι: "ενώ όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης η εξετασθείσα μάρτυς Γ. Κ. ανέφερε ρητά ότι στις 29-7-2010 δεν έλαβε χώρα εκχέρσωση της αναδασωτέας έκτασης εμβαδού 744,30 τ.μ.

παρά μόνο εκχέρσωση δάσους εμβαδού 296 τ.μ. και παρά το γεγονός ότι η αναγνωσθείσα από 9-5-2011 έκθεση φωτοερμηνείας του δασολόγου Λ. Δ. δεν έλαβε υπόψη κανένα συγκριτικό στοιχείο μεταγενέστερο της ημερομηνίας κατά την οποία μου αποδίδεται η κατηγορία της εκχέρσωσης αναδασωτέας έκτασης, ωστόσο το Δικαστήριο με κήρυξε ένοχη χωρίς να αιτιολογήσει ειδικά και εμπεριστατωμένα από πού συμπέρανε την ενοχή μου, καθώς οι μαρτυρικές καταθέσεις και τα αναγνωσθέντα έγγραφα είναι αντιφατικά με την κατηγορία".

Όμως, όλες οι ως άνω αιτιάσεις, που αναφέρονται σε διαφορετική αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων, είναι απαράδεκτες, αφού με αυτές πλήττεται η ανέλεγκτη αναιρετικώς εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και ως εκ τούτου δεν θεμελιώνουν κάποιο παραδεκτό λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 παρ. 1 του ΚΠοινΔ.

Εξάλλου, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης, ενώ δεν είναι αναγκαίο να διευκρινίζεται στο σκεπτικό από ποίο ή ποία αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή ούτε να μνημονεύεται τι προέκυψε από το καθένα από αυτά, αφού, κατά τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, δεν ελέγχεται αναιρετικώς η εκτίμηση και η εσφαλμένη ή ορθή αξιολόγηση των αποδείξεων, ως αναγόμενη στην κυριαρχική κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Κατόπιν αυτών, η κρινόμενη αίτηση, αφού δεν περιέχει κανένα σαφή και ορισμένο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη (άρθρο 476 παρ.1 σε συνδ. με αρθρ. 513 ΚΠοινΔ) και να επιβληθούν στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-7-2018 αίτηση (ασκηθείσα με δήλωση, που επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 3-7-2018) της Χ. Π. του Ι., κατοίκου …, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 200/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Δωδεκανήσου, Και Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ