Appeal dismissed for lack of specific reasoning; appeal filed late despite known address and valid service. Court rejected claim of force majeure. Appeal dismissed for lack of specific reasoning; appeal filed late despite known address and valid service. Court rejected claim of force majeure.

Απόφαση 2120 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) ΑΡΙΘΜΟΣ 2120/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη, Αιμιλία Λίτινα και Βασίλειο Λυκούδη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Νινόπουλο, περί αναιρέσεως της 1102/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά. Το Τριμελές Εφετείο Πειραιά, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Νοεμβρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 2053/2005.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Aπό τις διατάξεις των άρθρων 154 παρ.2 και 156 του ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι ως άγνωστης διαμονής θεωρείται εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του σε άγνωστο μέρος για τη δικαστική αρχή που έχει εκδώσει το έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη εισαγγελική ή αστυνομική αρχή-προς επίδοση στην περίπτωση αυτή η επίδοση προς αυτόν γίνεται ως άγνωστης διαμονής, μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερομένων στη διάταξη του άρθρου 156 παρ.1 εδ.

δ προσώπων, προς το δήμαρχο ή αρμόδιο δημοτικό υπάλληλο που όρισε ο δήμαρχος, της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του, άλλως η επίδοση είναι άκυρη και δεν αρχίζει η προθεσμία ασκήσεως ενδίκων μέσων, που ορίζεται στη διάταξη του άρθρου 473 παρ.1 ΚΠοινΔ. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ.1 ΚΠΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλωθεί στη αρμόδια εισαγγελική αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ΄ αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση.

Όταν δε το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ή δικαστήριο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, κατά δε της σχετικής αποφάσεως ή βουλεύματος επιτρέπεται αναίρεση ( 476 παρ1 και 2 ΚΠΔ ). Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσης για την απόρριψη αυτή. Ειδικότερα, η απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως, ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει, να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, αν απηγγέλθη απόντος αυτού, το χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό τούτου ή μνεία κατά τα άρθρα 154 παρ.1, 156 και 161 παρ.1 ΚΠοινΔ στοιχείων εγκυρότητας της επιδόσεως, εκτός εάν προβάλλεται δια της εφέσεως λόγος ακυρότητας της επιδόσεως, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου τούτου κρίση του δικαστηρίου.

Σε περίπτωση, όμως, που με το ένδικο μέσο αμφισβητείται ο τόπος κατοικίας εκείνου που ασκεί το ένδικο μέσο και το άγνωστο διαμονής του ως και εντεύθεν και η αδυναμία γνώσεως της επιδόσεως, πρέπει επίσης να διαλαμβάνεται στην απόφαση σχετική αιτιολογία, άλλως, ιδρύεται από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ Δ λόγος αναιρέσεως.

Περαιτέρω, πρέπει, να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα, εις την αξιολόγηση των οποίων προέβη το Δικαστήριο, για να καταλήξει στην κρίση του για την απόρριψη της εφέσεως. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι, πρέπει, να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση ως αγνώστου διαμονής, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος είχε γνωστή διαμονή.

Επίσης, πρέπει, να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της παρακώλυσης δεν εμπίπτει ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης ως αγνώστου διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης άσκησης της εφέσεώς του.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Τριμελές Εφετείο Πειραιώς που την εξέδωσε, απέρριψε ως εκπρόθεσμη την από 931/25-7-2005 έφεση του ήδη αναιρεσείοντος κατά της ΑΤ 3415/2003 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Πειραιώς, με την οποία εκείνος είχε καταδικασθεί για υπεξαίρεση αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας (πράξη που φέρεται ότι τελέστηκε το Α' δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου 1997), αφού δέχθηκε και τα εξής "... .

Στην κρινόμενη περίπτωση , ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε ερήμην, με την ΑΤ 3415/2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημ/κείου Πειραιώς. Η απόφαση του κοινοποιήθηκε την 29-12-2003, όπως προκύπτει από το από 29-12-2003 αποδεικτικό επιδόσεως του Αρχιφύλακα ... ως αγνώστου διαμονής, βεβαιουμένου του γεγονότος ότι τυγχάνει άγνωστος επί της οδού ...

Άσκησε την κρινόμενη έφεση στις 25-7-2005, δηλαδή μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας. Στην έφεση του αναφέρει ως λόγο που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση το ότι η εκκαλούμενη απόφαση του επιδόθηκε ως αγνώστου διαμονής, ενώ αυτός ήταν γνωστής διαμονής διαμένων επί της οδού ... με συνέπεια να μη λάβει γνώση αυτής.

Το Δικαστήριο, από την όλη αποδεικτική διαδικασία και ιδίως από τα προσκομισθέντα έγγραφα και την κατάθεση του μάρτυρος ..., δεν πείστηκε ότι ο κατηγορούμενος από ανώτερη βία άσκησε εκπρόθεσμα την εν λόγω έφεση, αφού νομίμως κοινοποιήθηκε σ' αυτόν η προσβαλλόμενη απόφαση ως αγνώστου διαμονής, μετά από έρευνα της κατοικίας του επί της οδού..., διεύθυνση στην οποία ο ίδιος είχε δηλώσει ότι κατοικεί ( βλ.

αίτησή του από 24-1-2000 προ τον Εισαγγελέα Πλημ/κών Πειραιώς, όπου δήλωνε τη νέα του διεύθυνση επί της οδού ... ζητώντας να του αποστέλλονται εκεί όλα τα σχετικά έγγραφα) και όπου ευρέθη άγνωστος. Περαιτέρω, δεν δήλωσε αλλαγή της διεύθυνση αυτής. Επομένως, πρέπει, η έφεση αυτή να απορριφθεί ως απαράδεκτη". Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο για την απόρριψη του ισχυρισμού του αναιρεσείοντος ότι ήταν, κατά το χρόνο επιδόσεως προς αυτόν της εκκαλούμενης αποφάσεως γνωστής διαμονής, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία.

Ειδικότερα, μνημονεύεται ο χρόνος επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως και ο χρόνος ασκήσεως της εφέσεως καθώς και το αποδεικτικό επιδόσεως, από το οποίο προκύπτει η επίδοση αυτή. Περαιτέρω, με την πιο πάνω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του ήδη αναιρεσείοντος που περιείχετο στην έκθεση της εφέσεως περί ακυρότητας της επιδόσεως, συνιστάμενος στο ότι ήταν γνωστής διαμονής, διαμένων στην..., διεύθυνση η οποία ήταν γνωστή στις αρχές, με την παραδοχή ότι ο αναιρεσείων με την από 24/1/2000 αίτηση του προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Πειραιώς ( δηλαδή στην αρμόδια εισαγγελική αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της προσβαλλόμενης με έφεση πρωτοδίκου αποφάσεως), δήλωσε νέα διεύθυνση επί της οδού ...

και ζήτησε να του επιδίδονται εκεί όλα τα σχετικά έγγραφα. Στη διεύθυνση δε αυτή, ως τελευταία γνωστή κατοικία, αναζητήθηκε ο αναιρεσείων, και μετά προηγούμενη άκαρπη αναζήτησή του του επιδόθηκε νομοτύπως η εκκαλούμενη απόφαση , ως αγνώστου διαμονής, με επίδοση στον ορισμένο από τον Δήμαρχο δημοτικό υπάλληλο.

Ο αναιρεσείων αιτιάται περαιτέρω ότι η μνημονευόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση από 24/1/2000 αίτηση προς τον Εισαγγελέα Πλημ/κών Πειραιώς, αφορούσε αίτησή του να του επιδίδονται στην ... τα έγγραφα που αφορούσαν μόνο τις δικογραφίες που ανέφερε στην εν λόγω αίτηση του, μεταξύ των οποίων δεν συμπεριλαμβανόταν και αυτή που αφορούσε τη συγκεκριμένη υπόθεση, όπως εσφαλμένα δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Δεν συμπεριέλαβε, όπως ισχυρίζεται, και τη συγκεκριμένη αυτή υπόθεση στην πιο πάνω από 24/1/2000 αίτησή του, διότι δεν γνώριζε την ύπαρξη της, ούτε ότι η αίτησή του αυτή είχε συσχετισθεί με πρωτοβουλία της δικηγόρου της μηνύτριας στην εν λόγω δικογραφία, ώστε να γνωστοποιήσει στην εισαγγελική αρχή την επελθούσα μεταγενέστερα νέα αλλαγή της κατοικίας του (...) " γεγονός που οπωσδήποτε συνιστά ανώτερη βία που δικαιολογεί απολύτως το εκπρόθεσμο της ασκηθείσας έφεσης".

Την αιτίαση όμως αυτή, ότι δηλαδή, ο αναιρεσείων, ήταν γνωστής διαμονής και εκ λόγων ανώτερης βίας δεν μπόρεσε να γνωστοποιήσει στη αρμόδια εισαγγελική αρχή και της μεταγενεστέρως επελθούσα νέα μεταβολή της κατοικίας του, δεν την πρόβαλε στην έφεσή του (όπου, όπως προαναφέρθηκε, πρόβαλε μόνο ακυρότητα επιδόσεως ως αγνώστου διαμονής και όχι ύπαρξη ανώτερης βίας εξαιτίας της οποίας παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς του).

Το Εφετείο, όμως, εκ περισσού, με την ποιο πάνω αιτιολογημένη απόφασή του απέρριψε και τον περί ανώτερης βίας ισχυρισμό τους αναιρεσείοντος. Επομένως, ο μοναδικός από το άρθρο 510 παρ.1 Δ' ΚΠοινΔ λόγος αναιρέσεως, περί ελλείψεως της επιβαλλόμενης από το Σύνταγμα και το νόμο ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι αβάσιμος και, πρέπει, να απορριφθεί.

Μετά από αυτά η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, πρέπει, να απορριφθεί ως αβάσιμη και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα ( άρθρο 583 παρ.1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 107/10-11-2005 έκθεση αναιρέσεως του ..., κατά της 1102/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ