211/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 211 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 211/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Κ. Γ. του Γ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Αλέξανδρου Στρίμπερη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις και πρόσθετους λόγους.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Π. Τ. του Κ., κατοίκου ..., 2. Γ. Τ. του Κ., κατοίκου ..., 3. Β. Τ. του Κ. , κατοίκου ..., απάντων και των τριών ως άνω εναγόντων δι' εαυτούς και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων κατά το 1/3 εξ αδιαιρέτου ο καθένας του αρχικού ενάγοντος πατρός των Κ. Τ., που απεβίωσε μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης και δη την 30-12-2008, 4. Φ. Κ. του Σ., κατοίκου ..., 5. Π. Δ. του Χ., κάτοικο ..., 6. Μ. Τ. του Μ., κατοίκου ..., 7. Ε. Τ. του Π., κατοίκου ..., 8. Κ. Τ. του Π., κατοίκου ..., 9. Χ. Δ. του Π., κατοίκου ..., 10. Β. Τ. του Κ. και 11. Μ. συζ. Β. Τ., αμφοτέρων ως γονέων και ενασκούντων την επιμέλεια επί του ανηλίκου τέκνου τους Κ. Τ., 11. α) Π. Τ. του Β., για τον εαυτό της ατομικά, κατοίκων ..., όλοι οι ανωτέρω παραστάθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Κωνσταντίνου Παχή και κατέθεσαν προτάσεις και 12. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ Α.Ε.Γ.Α," που εδρεύει στην Αθήνα, της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας και το Επικουρικό Κεφάλαιο υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της και το οποίο παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του, Αργυρώς Γρατσία- Πλατή, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-10-2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και την από 14-2-2007 αγωγή της ήδη 12ης αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: Κατόπιν συνεκδικάσεως των δύο αγωγών η 260/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 169/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-1-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ιωάννα Πετροπούλου ανέγνωσε την από 12-10-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και των πρόσθετων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος των 1ου, 2ου, 3ου, 4ου, 5ου, 6ου, 7ου, 8ου, 9ου, 10ου,11ου και 11ουα, των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως αναιρέσεως και των πρόσθετων λόγων της και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, σύμφωνα με την παρ. 6 του άρθρου 25 της Κ4/585/1978 απόφασης του υπουργείου Εμπορίου (ΦΕΚ 795/1978) που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 6 παρ. 5 ν. 489/1976 "περί της υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ αυτοκινήτου αστικής ευθύνης" ορίζεται ότι αποκλείονται της ασφαλίσεως ζημίαι προξενούμεναι υπό οδηγού μη έχοντος την υπό του νόμου δια την κατηγορίαν του οχήματος το οποίον οδηγεί προβλεπόμενη άδεια οδηγήσεως. Εξ άλλου, κατά το άρθρο 173 τoυ ΑΚ κατά την ερμηνεία της δηλώσεως βουλήσεως αναζητείται η αληθινή βούληση χωρίς προσήλωση στις λέξεις, κατά δε το άρθρο 200 ΑΚ οι συμβάσεις ερμηνεύονται, όπως απαιτεί η καλή πίστη αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη. Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει ότι ο συμβατικός όρος μεταξύ του ασφαλισμένου και του ασφαλιστή περί αποκλεισμού ευθύνης του τελευταίου σε περίπτωση οδηγήσεως αυτοκινήτου χωρίς την προβλέπόμενη άδεια οδηγήσεως, πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ. Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του αριθμού 1 εδ. α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ επιτρέπεται αναίρεση και αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας παραβιάζεται κατά την έννοια της διατάξεως αυτής είτε με ψευδή ερμηνεία η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με τη μη ορθή εφαρμογή η οποία συντελείται όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας ενώ έπρεπε ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένως. Η παραβίαση των ερμηνευτικών διατάξεων των άρθρων 173 και 200 ΑΚ προϋποθέτει διακιοπραξία η σύμβαση της οποίας παραλήφθηκε η ερμηνεία, καίτοι διαπιστώθηκε αυτεπαγγέλτως, έστω και εμμέσως, κενό ή αμφιβολία ως προς τη δήλωση βουλήσεως των δικαιοπρακτούντων είτε ερμηνεύτηκε κακώς. Στην περίπτωση αυτή οι εν λόγω κανόνες παραβιάζονται, όταν το δικαστήριο παραλείπει να προσφύγει σ' αυτούς για διατυπώσει την αληθινή βούληση των συμβαλλομένων ή όταν προβαίνει σε κακή εφαρμογή τους ή όταν προβαίνει σε κακή εφαρμογή τους ή όταν παραλείπει ν' αναφέρει στην απόφασή του πραγματικά περιστατικά από τα οποία προκύπτει η εφαρμογή τους. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, παραδεκτώς επισκοπούμενη (αρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), δέχθηκε ανελέγκτως και τ' ακόλουθα: Το ζημιογόνο αυτοκίνητο (... ΙΧΕ) κατά το χρόνο του ατυχήματος (27.8.2006) ήταν ασφαλισμένο για τις έναντι τρίτων ζημιές στην παρεπιπτόντως ενάγουσα, ως άνω τρίτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, με την επωνυμία ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕΓΑ δυνάμει της .../3.7.2006 έγκυρης σύμβασης ασφάλισης που καταρτίστηκε μεταξύ αυτής και της δεύτερης παρεπιμπτόντως εναγομένης Κων/νας Γιακουμάτου, ιδιοκτήτριας αυτού και για το χρονικό διάστημα από 18.7.2006 έως 18.1.2007. Κατά το ασφαλιστήριο συμβόλαιο σε περίπτωση οδήγησης του ασφαλιζόμενου οχήματος από πρόσωπο που δεν έχει την απαιτούμενη κατά νόμο άδεια ικανότητας οδήγησης ο ασφαλισμένος, είναι υπόχρεος προς αποκατάσταση κάθε ζημίας που υπέστη η ασφαλιστική εταιρεία, λόγω προκλήσεως ζημίας σε τρίτους, κατ' άρθρο 25 παρ. 6 ΥΑ Κ4/585/1978. Έτσι η εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη, της περίπτωσης του άρθρου 25 παρ. 6 της υπ' αρ. Κ4/585/5.4.1978 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου, ενσωματώθηκε στην ασφαλιστική σύμβαση και αποτέλεσε συμβατικό όρο δευσμευτικό στις σχέσεις των συμβαλλομένων και μη χρήζοντα ερμηνείας κατά τις διατάξεις των άρθρων 173, 200 ΑΚ όπως αβάσιμα διατείνεται η εκκαλούσα-δεύτερη εναγόμενη. Εξ άλλου, κατά την ασφάλιση δεν ασφαλίζεται το πρόσωπο του ιδιοκτήτη του οχήματος, αλλά το όχημα, το οποίο είναι δυνατόν να οδηγείται και από άλλα πρόσωπα, τα οποία καλύπτει η ασφαλιστική σύμβαση για τις ζημιές που προξενούν έναντι τρίτων. Είναι όμως αδιάφορο αν το ατύχημα συναρτάται αιτιωδώς ή όχι με την έλλειψη αυτή. Και αυτό γιατί από τη διάταξη του άρθρου 25 περ. 6 της Κ4/585/1978 ΥΑ προκύπτει με σαφήνεια ότι εξαιρούνται από την ασφαλιστική κάλυψη οι ζημιές που προκαλεί ο οδηγός του ασφαλισμένου οχήματος, ο οποίος κατά το χρόνο του οχήματος, δεν είχε την απαιτούμενη για την κατηγορία του οχήματος που οδηγεί άδεια οδήγησης. Αρκείται δηλαδή η διάταξη αυτή για τον αποκλεισμό της ασφαλιστικής κάλυψης εκ μέρους του ασφαλιστή, στο γεγονός και μόνο ότι ο οδηγός του ασφαλισμένου και ζημιογόνου οχήματος δεν είχε την απαιτούμενη για την κατηγορία του οχήματος αυτού άδεια οδήγησης, όταν έλαβε χώρα το ατύχημα και είναι αδιάφορο αν ο οδηγός του ζηνιογόνου οχήματος είχε την απαιτούμενη εμπειρία για την οδήγηση του οχήματος αυτού για το οποίο απαιτείται άδεια οδήγησης διαφορετική απ' αυτήν που κατείχε, ή αν το ατύχημα οφειλόταν σε αμελή συμπεριφορά του οδηγού άσχετη με την έλλειψη αδείας, που μπορούσε να επιδείξει οιοσδήποτε οδηγός οχήματος είτε είχε την προβλεπόμενη από το νόμο και για την κατηγορία του οχήματος άδεια οδήγησης είτε είχε άδεια οδήγησης για άλλη κατηγορία οχήματος.

Συνεπώς, το ότι ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος κατείχε την 28816/13.7.2006 άδεια οδήγησης στρατιωτικού αυτοκινήτου, που εκδόθηκε από το ΓΕΣ, δεν ασκεί έννομη επιρροή, διότι η απαλλαγή της ασφαλιστικής εταιρείας από την ευθύνη απέναντί του είναι ανεξάρτητη από την ύπαρξη τυχόν δυνατότητας οδήγησης, ενώ η απόκτηση της κατάλληλης άδεις οδήγησης μετά το ατύχημα, δεν θεραπεύει την έλλειψη αυτή. Από τις παραπάνω παραδοχές του Εφετείου προκύπτει ότι σε αυτές περιέχεται έμμεση διαπίστωση υπάρξεως κενού και ασάφειας στην ενσωματωθείσα στην ασφαλιστική σύμβαση εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη του άρθρου 25 παρ. 6 της υπ' αρ. Κ4/585/6.4.1978 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου περί της εφαρμογής ή μη της εξαίρεσης αυτής και για την περίπτωση που ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος διέθετε άδεια ικανότητας οδήγησης από την αρμόδια στρατιωτική υπηρεσία αφού το Εφετείο την κρίση του περί της συνδρομής της δεύτερης εκδοχής στήριξε σε επιχείρημα που άντλησε από τη διατύπωση του ανωτέρω όρου και όχι στην αληθινή δήλωση βουλήσεως που περιέχεται στον συμβατικό ως άνω όρο για την περίπτωση που ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος διαθέτει στρατιωτική άδεια οδηγήσεως και έχει κριθεί ικανός προς τούτο από αρμόδια κρατική αρχή. Και ενώ έπρεπε κατά συνέπεια μετά τη διαπίστωση αυτή να προσφύγει στους περιεχόμενους στα άρθρα 173 και 200 ΑΚ ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών, προκειμένου να αποσαφηνίσει το νόημα της επίμαχης δηλώσεως με τα μέτρα της καλής πίστεως και των χρηστών ηθών, δεν έκανε χρήση των εν λόγω κανόνων, ούτε παραθέτει στην απόφασή του στοιχεία δηλωτικά της χρήσεως των κανόνων αυτών και ως εκ τούτου παραβίασε, παραλείποντας να εφαρμόσει, καίτοι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής, τις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ. Ο πρώτος λόγος κατά συνέπεια της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 εδ.β του άρθρου 559 του ΚΠολΔ διότι καίτοι έμμεσα, διαπίστωσε την ύπαρξη κενού και ασάφειας στο σχετικό όρο της ασφαλιστικής σύμβασης παρέλειψε να προσφύγει στους ερμηνευτικούς ορισμούς των άρθρων 173 και 200 ΑΚ είναι βάσιμος και πρέπει επομένως, να γίνει δεκτός.

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 2 του Ν. ΓΠΝ/1911 (που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 114 Ει ΑΚ) "κάτοχος αυτοκινήτου θεωρείται πας ο κατά τον χρόνον του ατυχήματος κατέχων το αυτοκίνητο είτε κατά κυριότητα είτε εκ συμβάσεως, εκμεταλλευόμενος δι' αυτό εν ιδίω ονόματι, ως και ο αυτογνωμόνως επιλαμβανόμενος της κατοχής αυτοκινήτου και χρησιμοποιών τούτο καθ' οιονδήποτε τρόπον." Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του αυτού νόμου "δια πάσαν υπό του αυτοκινήτου κατά τη λειτουργίαν ζημίαν προς τρίτους, ενέχεται εις αποζημίωση ότε οδηγός και ο κατά το άρθρο 2 κάτοχος, ο δε ιδιοκτήτης εν η περιπτώσει είναι τοιούτος άλλος ή ο κάτοχος, ενέχεται μόνο μέχρι της αξίας του αυτοκινήτου". Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 926 παρ. 1 ΑΚ"αν από κοινή πράξη περισσοτέρων περιήλθε ζημία ή αν για την ίδια ζημία ευθύνονται παράλληλα περισσότεροι ενέχονται όλοι εις ολόκληρον". Από τις ως άνω διατάξεις προκύπτει ότι καθιερώνεται αντικειμενική ευθύνη ή ευθύνη από διακινδύνευση σε βάρος του οδηγού, του κατόχου και του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου αυτοκινήτου, οι οποίοι ενέχονται εις ολόκληρον έναντι του παθόντος προς αποκατάσταση της ζημίας του. Η ευθύνη αυτή συνδέεται προς κάθε μια από τις ως άνω ιδιότητες, η οποία μόνη της αρκεί για τη θεμελίωση της ευθύνης, χωρίς την ανάγκη συνδρομής άλλης πρόσθετης προϋπόθεσης. Η ευθύνη του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου αυτοκινήτου θεμελιώνεται ανεξάρτητα από το αν αυτός κατά το χρόνο του ατυχήματος είναι οδηγός ή κάτοχος τούτου. Ο νόμος για να μετριάσει την αυστηρότητα της αντικειμενικής ευθύνης του ιδιοκτήτη, ο οποίος, δεν είναι κάτοχος ή οδηγός με την έννοια του άρθρου 4 του ν ΓΠΝ/1911, περιορίζει ποσοτικά την ευθύνη του μέχρι την αξία του ζημιογόνου αυτοκινήτου κατά τον αμέσως, πριν από το ατύχημα χρόνο. Ενόψει δε και του σκοπού του ανωτέρω νόμου ΓΠΝ/1911 που απέβλεπε στην αυξημένη και αντικειμενική ευθύνη του κατέχοντος αυτοκίνητο σαν τίμημα αυτού για την έναντι των κινδύνων από τη λειτουργία του απόλαυση των ωφελειών του αυτοκινήτου προκύπτει, ότι ως κάτοχος του αυτοκινήτου δεν θεωρείται ο κατά τις διατάξεις του ΑΚ κάτοχος, δηλαδή εκείνος που ασκεί απλώς την επ' αυτού φυσική εξουσία (974 ΑΚ), αλλά εκείνος που εκμεταλλεύτεται το αυτοκίνητο ως ιδιοκτήτης (κύριος ή επικαρπωτής) ή ο δικαιούμενος σε εκμετάλλευση του αυτοκινήτου δυνάμει συμβάσεως μετά του κυρίου (μισθώσεως, χρησιδανείου, εταιρίας). Ο χρησάμενος στη σύμβαση χρησιδανείου δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτοχος σε κάθε περίπτωση, αλλά μόνο αν βαρύνεται με μέρος τουλάχιστον των εξόδων λειτουργίας αυτοκινήτου και έτσι, δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτοχος το πρόσωπο που από το γονέα του ή το φίλο του χρησιδανείζεται το αυτοκίνητο για ένα και μόνο ταξίδι ή "βόλτα", αφού το παραπάνω διακριτικό της κατοχής στοιχείο της εκμετάλλευσης του αυτοκινήτου εξακολουθεί να υφίσταται στον κύριο.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, κατά την ανέλεγκτη αυτής κρίση, δέχθηκε τ' ακόλουθα αναφορικά με την πρωτοβαθμίως αλλά και στη κατ' έφεση δίκη προταθείσα από την αναιρεσείουσα ένσταση περιορισμού της ευθύνης της μέχρι της αξίας του ζημιογόνου με αρ. ... ΙΧΕ αυτοκινήτου της ιδιοκτησίας της: Η ολιγόχρονη παραχώρηση του αυτοκινήτου της με σύμβαση χρησιδανείου στη θυγατέρα της Α. Ε., η οποία στη συνέχεια παραχώρησε αυτό στον πρώτο εναγόμενο εν αγνοία της και χωρίς την έγκρισή της, δεν συνεπάγεται την απώλεια της κατοχής του αυτοκινήτου καθ' όσον αυτή (δεύτερη εναγομένη) εξακολουθούσε να έχει την οικονομική εκμετάλλευση αυτού, αφού, με την παραχώρηση της χρήσης του αυτοκινήτου στη θυγατέρα της για συγκεκριμένο σκοπό (για μπάνιο στη παραλία Χαλκίδας), δεν στερήθηκε η ίδια της κατοχής της, διότι η έννοια της κατοχής, κατά τις διατάξεις των άρθρων 2 εδ β και 4 ν. ΓΠΝ/1911 δεν ταυτίζεται με εκείνη του άρθρου 974 ΑΚ, αλλά συνδυάζεται με την οικονομική εκμετάλλευση του αυτοκινήτου και για το λόγο αυτό δεν χάνεται η κατοχή του σε περίπτωση βραχυχρόνιας παραχώρησής του. Επομένως, η ένσταση περιορισμού της ευθύνης της δεύτερης εναγομένης μέχρι την αξία του αυτοκινήτου είναι απορριπτέα ως κατ' ουσία αβάσιμη. Με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτονται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚπολΔ, της παραβίασης ευθέως και εκ πλαγίου της διάταξης του άρθρου 2 εδ. β του Ν. ΓΠΝ/1911 διότι η διάταξη αυτή δεν συναρτά την έννοια της κατοχής του αυτοκινήτου από το ολιγόχρονο ή μη της συμβάσεως χρησιδανείου. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος καθ' όσον το Εφετείο που απέρριψε την προαναφερόμενη ένσταση δεν παραβίασε την ως άνω διάταξη ουσιαστικού δικαίου ενώ διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης αυτής σύμφωνα και με τα όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη.

Επειδή, αν η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει δύο ή περισσότερες αιτιολογίες που στηρίζουν αυτοτελώς η κάθε μία το διατακτικό της και με την αναίρεση δεν πλήττεται καθόλου ή δεν πλήττεται επιτυχώς η μία από τις επάλληλες αυτές αιτιολογίες οι λόγοι αναιρέσεως που αφορούν άλλη αιτιολογία απορρίπτονται ως αλυσιτελείς. Στην προκειμένη περίπτωση με τους πρώτο και δεύτερο από 12.9.2001 πρόσθετους λόγους αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ψέγεται το Εφετείο διότι δεν έλαβε υπόψη τους νομίμως προσθέντες ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας ιδιοκτήτριας του ζημιογόνου αυτοκινήτου α) ότι αγνοούσε ότι ο υπαίτιος οδηγός εστερείτο της κατά νόμο απαιτούμενης άδεις οδηγήσεως και β) ότι είχε απαγορεύσει στη θυγατέρα της την παραχώρηση της χρήσης αυτού σε άλλο άτομο στερούμενο της απαιτούμενης κατά νόμο άδεις οδήγησης και δεν θεμελιώνεται ως εκ τούτου ευθύνη της με την ιδιότητα της προστήσασας στην οδήγηση του ζημιογόνου αυτοκινήτου άτομο στερούμενο της κατά νόμο άδειας οδήγησης. Οι πρόσθετοι αυτοί λόγοι πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελείς εφ' όσον δεν πλήττεται επιτυχώς η ως άνω αναφερόμενη κατά την εξέταση του δεύτερου αναιρετικού λόγου άλλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης που στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της.

Επειδή, σύμφωνα με τα προκτιθέμενα, πρέπει, να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναιρέσεως και κατά συνέπεια η από 8.1.2011 και με αρ. κατ. 26/2011 αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος που αφορά στην παρεμπίπτουσα αγωγή της αναιρεσιβλήτου ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ Α.Ε.Γ.Α." να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο εφετείο κατά το μέρος αυτό, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθεί το ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" ως ειδικός διάδοχος της ανωτέρω ανεφεσιβλήτου, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας (αρθ. 176 και 183 ΚΠολΔ) όπως στο διατακτικό. Κατά το μέρος δε που αφορά την κύρια αγωγή του με αριθμούς 1 έως και 11 αναιρεσιβλήτων πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη από 8.1.2011 και με αρ. κατ. 26/2011 αίτηση αναιρέσεως καθώς και οι πρόσθετοι από 12.9.2011 λόγοι αυτής και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της στα δικαστικά έξοδα ων ανωτέρω αναιρεσιβλήτων (αρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ) όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8.1.2011 και με αρ. κατ. 26/2011 αίτηση αναιρέσεως της υπ' αρ. 169/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών (Μεταβατική έδρα Χαλκίδας) κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος καθώς, και τους από 12.9.2011 πρόσθετους αυτής λόγους.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των με αριθμούς 1 έως και 11 αναιρεσιβλήτων που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Αναιρεί την υπ' αριθ. 169/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών (Μεταβατική έδρα Χαλκίδας) κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει το ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" υπό την όπως στο σκεπτικό ιδιότητά του στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας που ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Φεβρουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ