Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility of supplementary grounds and lack of hearing.

Απόφαση 2119 / 2018 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 2119/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αρτεμισία Παναγιώτου, Δημήτριο Γεώργα (σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 125/2018 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Αναστασάκο-Εισηγητή και Μαρία Γεωργίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Μαΐου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Ζαχαρή (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Α. Κ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Χριστιά, περί αναιρέσεως της υπ' αριθ.1230/2017 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και με πολιτικώς ενάγοντα τον Δ. Κ. του Θ., κάτοικο ..., που εμφανίστηκε χωρίς πληρεξούσιο δικηγόρο. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1-8-2017 αίτησή του αναίρεσης καθώς και στους από 27-10-2017 προσθέτους λόγους αυτής, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 350/2018.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Οι από 1-8-2017 αίτηση και οι από 27-10-2017 πρόσθετοι λόγοι (αρ. εκ. 63 και 91/2017) του Α. Κ. του Γ., για αναίρεση της απόφασης 1230/2017 του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών είναι συναφείς και πρέπει να συνεκδικασθούν. Όσον αφορά, όμως, τους πρόσθετους λόγους, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι γιατί ασκήθηκαν με έγγραφο που κατατέθηκε στη γραμματεία του Εφετείου Αθηνών και όχι στη γραμματεία του Αρείου Πάγου, όπως προβλέπει ο νόμος (ΚΠΔ 509 παρ. 2).

ΙΙ. Κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Β' του ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως συνιστούν "η σχετική ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο (άρθρο 170 παρ.1) και δεν καλύφθηκε σύμφωνα με τα άρθρα 173 και 174, καθώς και η έλλειψη ακροάσεως κατά το άρθρο 170 παρ.2". Επίσης από τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ.2 και 349 του ΚΠΔ προκύπτει ότι "η ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο επέρχεται και στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορος του ή ο εισαγγελέας ζήτησαν να ασκήσουν δικαίωμα που ρητά τους παρέχεται από το νόμο και το δικαστήριο τους το αρνήθηκε ή παρέλειψε ν' αποφανθεί για τη σχετική αίτηση" (άρθρο 170 παρ.2) και "το δικαστήριο, μετά από πρόταση του εισαγγελέα ή και αυτεπαγγέλτως, μπορεί να διατάξει μόνο μια φορά την αναβολή της δίκης για λόγους ανώτερης βίας, με αίτημα δε κάποιου από τους διαδίκους, μια φορά, για σοβαρούς λόγους υγείας ή λόγους ανώτερης βίας (παρ.1 άρθρου 349) και η αναβολή που χορηγείται με αίτημα διαδίκου, για λόγο που αφορά αυτόν ή το συνήγορο του, δεν μπορεί να υπερβεί τους τρεις μήνες και διατάσσεται μόνο για σοβαρούς λόγους υγείας, οι οποίοι αποδεικνύονται με έγγραφο νοσηλευτικού ιδρύματος, ή λόγους ανώτερης βίας.

Οι λόγοι αυτοί προσδιορίζονται στην απόφαση η οποία πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη (παρ.2 άρθρου 349)". Εξάλλου, κατά το ίδιο παραπάνω άρθρο, το Δικαστήριο, πριν διατάξει την αναβολή υποχρεούται να ερευνήσει τη δυνατότητα διακοπής της δίκης για 15 το πολύ ημέρες και μέχρι τρεις φορές.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι η παραδοχή ή μη του αιτήματος του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης για σημαντικά αίτια, ή για διακοπή, υπόκειται στην κυριαρχική κρίση του δικαστηρίου, το οποίο όμως, αν υποβληθεί τέτοιο αίτημα οφείλει να απαντήσει σ' αυτό, διαφορετικά δημιουργείται λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως κατά την παραπάνω διάταξη ήτοι του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Β' του ίδιου Κώδικα.

Το δικαστήριο έχει υποχρέωση να διαλάβει στην απόφαση του αυτή ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, διαφορετικά δημιουργείται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα. Όταν όμως οι συνήγοροι του κατηγορουμένου έχουν τη δυνατότητα παραστάσεως κατά την οικεία συνεδρίαση, το αίτημα αναβολής ή διακοπής προβάλλεται παρελκυστικά και είναι απορριπτέο, αφού πρέπει σε κάθε περίπτωση να σταθμίζονται, εκτός από τα δικαιώματα του κατηγορουμένου, και η αξίωση της Πολιτείας προς απονομή δικαιοσύνης.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της αναιρεσιβαλλομένης, κατά τη συνεδρίαση της 1 Μαρτίου 2017, εμφανίστηκε στο Δικαστήριο συνεργάτης του συνηγόρου του ήδη αναιρεσείοντος ο οποίος δήλωσε στο Δικαστήριο ότι ο συνήγορος αυτός (Π. Σ.) βρίσκεται ενώπιον του Β και Ε Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων από διακοπή και ζήτησε τη διακοπή της υπόθεσης.

Κατόπιν τούτου, το Δικαστήριο διέκοψε για την 27-4-2017. Κατά τη δικάσιμο εκείνη, εμφανίστηκε έτερος δικηγόρος για λογαριασμό του ήδη αναιρεσείοντος, ο Γεώργιος Χρηστιάς ο οποίος δήλωσε στο Δικαστήριο ότι ήρθε στο γραφείο του ο αναιρεσείων για να του αναθέσει την υπόθεσή του και ότι δεν τον εκπροσωπεί πλέον ο Π.

Σ., υπέβαλε δε αίτημα στο δικαστήριο για την εκ νέου διακοπή της υπόθεσης προκειμένου να ενημερωθεί και δήλωσε ότι δεν θα μπορέσει να εκπροσωπήσει κατά την ημέρα εκείνη τον κατηγορούμενο. Ο Εισαγγελέας πρότεινε να δοθεί χρόνος στο συνήγορο να μελετήσει τη δικογραφία εντός της ημέρας, δυνατότητα την οποία ο παραπάνω συνήγορος αρνήθηκε.

Τέλος, το Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα περί διακοπής με την εξής αιτιολογία "Εν προκειμένω την 1-3-2017, κατόπιν αιτήματος του συνεργάτου του πληρεξουσίου συνηγόρου του 2ου κατηγορουμένου Π. Σ., ο οποίος ήταν απασχολημένος σε άλλο δικαστήριο, η δίκη διεκόπη για την 27-4-2017 (παρούσα δικάσιμο). Την ημέρα αυτή εμφανίστηκε στο δικαστήριο δικηγόρος Αθηνών Γ.

Χρηστιάς, παρέδωσε (στο Δικαστήριο) την από 26-4-2017 εξουσιοδότηση του κατηγορουμένου Α. Κ., δηλώνοντας ότι ο κ. Σ. δεν εκπροσωπεί πλέον τον κατηγορούμενο αυτόν. Δήλωσε ακόμη ότι ο ίδιος δεν θα μπορέσει κατά την παρούσα δικάσιμο να εκπροσωπήσει τον κατηγορούμενο και ζήτησε εκ νέου διακοπή της δίκης προκειμένου να ενημερωθεί για την υπόθεση.

Αρνήθηκε δε την πρόταση του Εισαγγελέως και του Δικαστηρίου να του δοθεί χρόνος να μελετήσει τη δικογραφία εντός της ημέρας. Κατόπιν αυτών το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπ' όψιν τον χρόνο τελέσεως της πράξεως (2001), την πληθώρα αναβολών και διακοπών που χορηγήθηκαν στην υπόθεση, τόσο σε πρώτο όσο και δεύτερο βαθμό που δεν οφείλονται μόνο σε αποχή αλλά και σε αιτήματα του β.

κατηγορουμένου (ως λχ αναβ. 27-1-2017, αναβ. 5-5-2014 κλπ), κρίνει ότι δεν συντρέχει λόγος ανωτέρας βίας, ότι το παρόν αίτημα του β' κατηγορουμένου ασκείται παρελκυστικά, αφού και η παροχή χρόνου για μελέτη της υπόθεσης μπορεί ν' αντιμετωπισθεί εντός της ημέρας και γι' αυτό το αίτημα διακοπής της δίκης για άλλη δικάσιμο πρέπει να απορριφθεί".

Με την παραπάνω παρεμπίπτουσα απόφασή του, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο με πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία απέρριψε το αίτημα περί διακοπής της δίκης και ουδεμία έλλειψη ακροάσεως υπήρξε, αφού δόθηκε χρόνος στον συνήγορο του κατηγορουμένου να μελετήσει τη δικογραφία και είχε αυτός τη δυνατότητα να εκπροσωπήσει τον κατηγορούμενο, αφού δεν δηλώθηκε οποιοδήποτε κώλυμα στο πρόσωπο του.

Το δικαστήριο δε, εξέτασε, ως ώφειλε, το λόγο εν σχέσει προς τις αναγκαιότητες της εκδικαζομένης υποθέσεως και δη του παρωχημένου χρόνου τελέσεως, αλλά και τις λοιπές προηγουμένως ληφθείσες αναβολές και διακοπές αιτήσει του ήδη αναιρεσείοντος και επιχειρώντας να ικανοποιήσει, το μεν τις αιτιάσεις του συνηγόρου, το δε το έργο της κατ' ουσίαν απονομής της δικαιοσύνης, ορθώς έκρινε ως άνω.

Είναι, συνεπώς, απορριπτέος ο σχετικός αναιρετικός λόγος, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Β, δηλαδή για έλλειψη ακροάσεως του συνηγόρου υπεράσπισης του αναιρεσείοντος (άρθρο 170 παρ. 2 ΚΠΔ), αφού η διαδικασία, κατά τα ανωτέρω, ορθώς διεξήχθη και ουδεμία ακυρότητα έλαβε χώρα κατ'αυτήν.

ΙΙΙ. Κατόπιν αυτών πρέπει, μη υπάρχοντος άλλου αναιρετικού λόγου, να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (ΚΠΔ 583 παρ. 1).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-8-2017 αίτηση και τους από 27-10-2017 πρόσθετους λόγους (αρ. εκθ. 63 και 91/2015 αντίστοιχα) για αναίρεση της απόφασης 1230/2017 του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 10 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ