Supreme Court dismisses appeal claiming distortion of evidence content, ruling it was merely a matter of evidence evaluation.

Απόφαση 2119 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2119/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΨΥΓΕΙΑ ΑΡΤΑΣ-Σ.ΜΠΑΝΤΑΛΟΥΚΑΣ Ανώνυμος Βιομηχανική Εταιρεία" και το διακριτικό τίτλο "ΨΥΓΕΙΑ ΑΡΤΑΣ ΑΒΕ" που εδρεύει στην Άρτα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παντελή Μήτση, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ΕΘΝΙΚΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΑΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Σπηλιόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-2-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Άρτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 27/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 130/2006 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 22-6-2007 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 11-1-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 559 αρ. 20 και 561 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο θεσπιζόμενος με την πρώτη από αυτές λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση του περιεχομένου αποδεικτικού εγγράφου (άρθρα 339 και 432 - 465 ΚΠολΔ) ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υποπίπτει σε διαγνωστικό λάθος, όταν δηλαδή αποδίδει στο αποδεικτικό αυτό μέσο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πράγματι έχει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του, το οποίο έχει σωστά διαγνωσθεί, συνάγει συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Και τούτο διότι στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για πλημμέλεια αναγόμενη αποκλειστικά στην κυριαρχική εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία, καθεαυτή, εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου σύμφωνα με τη δεύτερη από τις ανωτέρω διατάξεις. Κατόπιν τούτου, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο του από 24-10-1986 ιδιωτικού συμφωνητικού, με το να δεχθεί ότι από την ερμηνεία των όρων αυτού δεν καθιδρύεται συμβατική υποχρέωση της αναιρεσίβλητης προς απόδοση στην αναιρεσείουσα ελευθέρων των ψυκτικών θαλάμων μετά την 24-10-1990 και ότι παρόμοια υποχρέωση βάρυνε μόνον την εταιρεία ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ, ενώ, κατά την αναιρεσείουσα, από το ακριβές περιεχόμενο των όρων του συμφωνητικού που αναφέρει στο αναιρετήριο, "καταφάσκεται, ως νοητικό συμπέρασμα της ορθής αξιολογήσεώς του", ότι η αναιρεσίβλητη είχε αναλάβει τη συμβατική υποχρέωση να της αποδώσει ελεύθερους τους ψυκτικούς θαλάμους της, είναι απαράδεκτος, διότι η αποδιδόμενη πλημμέλεια ανάγεται στη μη δεκτική αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση του περιεχομένου του άνω εγγράφου με τρόπο διαφορετικό από εκείνον που θεωρεί ορθό η αναιρεσείουσα.

Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ότι υπόχρεη για την παραλαβή των εμπορευμάτων κατά τη λήξη της προθεσμίας αποθηκεύσεως αυτών στους παραχωρηθέντες από την αναιρεσείουσα χώρους (ψυκτικούς θαλάμους) και την απόδοση ελεύθερων αυτών στην τελευταία ήταν η εταιρεία ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ και όχι η αναιρεσίβλητη, δέχθηκε ανελέγκτως ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα:

Με γραπτές συμβάσεις ετήσιας διάρκειας και ισόχρονες, κατά τη λήξη τους, κατά τον ίδιο τύπο, παρατάσεις αυτών, οι οποίες καταρτίσθηκαν στην Άρτα μεταξύ των (και ήδη) διαδίκων και της εταιρείας με την επωνυμία "ΚΟΝ-ΖΑΚ Κονσερβοποιία Ζακόπουλου ΑΕ", η αναιρεσείουσα, ιδιοκτήτρια συγκροτήματος ψυκτικών εγκαταστάσεων συντηρήσεως εμπορευμάτων στην περιοχή Φιλοθέης Άρτας, παραχώρησε στην εταιρεία "ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ", για την περίοδο 24-10-1986/24-10-1990, τη χρήση τεσσάρων ψυκτικών θαλάμων του ανωτέρω συγκροτήματος της, για την εναπόθεση εντός αυτών από την ανωτέρω εταιρεία εμπορευμάτων της (χυμοί εσπεριδοειδών), προκειμένου να ψυχροσυντηρηθούν και συνήνεσε να παραχωρηθούν οι παραπάνω θάλαμοι στην αναιρεσίβλητη, για να αναγνωρισθούν ως ιδιωτικό παράρτημα αυτής, προκειμένου να εκδοθούν από την αναιρεσίβλητη οι κατά νόμο τίτλοι αποθηκεύσεως για τα ανωτέρω αποθηκευμένα εμπορεύματα της εταιρείας "ΚΟΝ -ΖΑΚ ΑΕ".

Σύμφωνα με τον όρο 1 των ανωτέρω συμβάσεων, οι παραπάνω χώροι θα χρησιμεύσουν ως ιδιωτικό παράρτημα της αναιρεσίβλητης, η δε παραχώρηση τους μπορεί να παραταθεί κατόπιν συμφωνίας των συμβαλλομένων και πέραν του ορισθέντος χρόνου. Κατά τον όρο 2 των ιδίων συμβάσεων, η αναιρεσίβλητη δικαιούται καθ' όλη τη διάρκεια της παραχωρήσεως και της λειτουργίας των χώρων ως ιδιωτικού παραρτήματος της να δέχεται εμπορεύματα της εταιρείας "ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ", εις διαταγήν της οποίας θα εκδίδει τους σχετικούς τίτλους.

Κατά τον όρο 3 των ιδίων συμβάσεων, η αναιρεσείουσα δικαιούται να διαθέτει τον τυχόν πλεονάζοντα χώρο των παραπάνω θαλάμων για την αποθήκευση προϊόντων τρίτων. Κατά τον όρο 4 των συμβάσεων αυτών, η αναιρεσείουσα θα εκδίδει επ' ονόματι της αναιρεσίβλητης τις αποδείξεις αποθηκεύσεως των προϊόντων της εταιρείας "ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ".

Κατά τον όρο 5, η απόδοση των εν λόγω εμπορευμάτων θα γίνεται από την αναιρεσείουσα μόνο κατόπιν εγγράφου εντολής της αναιρεσίβλητης. Κατά τον όρο 6, τα ψυκτικά και κάθε άλλο δικαίωμα της αναιρεσείουσας θα καταβάλλονται από την εταιρεία "ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ", η δε αναιρεσίβλητη ουδεμία υποχρέωση ή ευθύνη έχει έναντι της αναιρεσείουσας για την καταβολή ψυκτικών κλπ δικαιωμάτων.

Κατά τον όρο 8, η αναιρεσίβλητη σε ουδεμία επισκευή των παραχωρουμένων χώρων και των εν γένει εγκαταστάσεων των ψυγείων υποχρεούται. Κατά τον όρο 9, η αναιρεσείουσα ευθύνεται για κάθε ζημία ή ατύχημα κατά τη διάρκεια της παραχωρήσεως. Κατά τον όρο 10, η αναιρεσίβλητη δικαιούται να κατέχει μόνο αυτή τα κλειδιά των ανωτέρω χώρων κατά τη διάρκεια της παραχωρήσεως και κατά τον όρο 11 οι δαπάνες λειτουργίας των παραπάνω χώρων και τα συναφή τέλη βαρύνουν μόνο την αναιρεσείουσα.

Η αναιρεσίβλητη, για τα παραπάνω εμπορεύματα, τα οποία αποθήκευσε η εταιρεία "ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ" στους ανωτέρω χώρους, εξέδωσε, εις διαταγήν της εν λόγω εταιρείας, τα οικεία αποθετήρια-ενεχυρόγραφα, η δε εταιρεία αυτή μεταβίβασε με οπισθογράφηση τα ενεχυρόγραφα στην Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, για την ασφάλεια δανείου, το οποίο έλαβε από την Τράπεζα αυτή και έτσι η εν λόγω Τράπεζα απέκτησε, κατά τις προεκτεθείσες διατάξεις, δικαίωμα ενεχύρου επί των ανωτέρω εμπορευμάτων.

Κατά τη λήξη των ανωτέρω συμβάσεων την 24-1-1990, δεν επιτεύχθηκε συμφωνία παρατάσεως του χρόνου παραχωρήσεως της χρήσεως των παραπάνω χώρων, με συνέπεια να λήξει κατά την ημεροχρονολογία αυτή η προθεσμία αποθηκεύσεως των παραπάνω εμπορευμάτων. Η εταιρεία "ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ", παρά την, κατά τα ανωτέρω, λήξη του συμφωνηθέντος χρόνου αποθηκεύσεως των εμπορευμάτων της, δεν παρέλαβε, ως όφειλε, αυτά από τους ανωτέρω χώρους της αναιρεσείουσας κατά την προαναφερθείσα ημεροχρονολογία λήξεως του χρόνου τούτου, όπως άλλωστε και καθ' όλο το επίδικο χρονικό διάστημα (24-10-1990/15-1-1996), καίτοι ήταν υπόχρεη προς τούτο, ως κυρία και αποθέτης των εμπορευμάτων αυτών και παρά το γεγονός ότι, με τις προαναφερθείσες συμβάσεις και σύμφωνα με το προεκτεθέν περιεχόμενο αυτών, ουδεμία μεταβολή επήλθε ως προς την, βάσει των παραπάνω διατάξεων (του ν.δ 3077/1954), υποχρέωση της αυτή.

Αποτέλεσμα της μη παραλαβής των ανωτέρω εμπορευμάτων από την εταιρεία "ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ" ήταν να εξακολουθήσουν αυτά να παραμένουν στους παραπάνω χώρους της αναιρεσείουσας, με περαιτέρω συνέπεια να μην αποδοθεί η χρήση των χώρων αυτών στην αναιρεσείουσα καθ' όλο το επίδικο χρονικό διάστημα. Η εταιρεία "ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ" δεν παρέλαβε τα εμπορεύματα της, λόγω μη εξοφλήσεως των ανωτέρω δανείων της προς την ΑΤΕ και της μη αναλήψεως, εξαιτίας του γεγονότος τούτου, των οικείων ενεχυρογράφων, αλλά και της αδυναμίας της να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη το οφειλόμενο κεφάλαιο μετά των τόκων του χρέους της αυτού, γεγονός το οποίο θα της επέτρεπε, ως κάτοχο των αποθετηρίων, να παραλάβει τα εν λόγω εμπορεύματα της.

Λόγω της μη παραλαβής των εμπορευμάτων, η αναιρεσίβλητη προέβη σε πλειστηριασμό αυτών την 27-11-1991, την 18-5-1992, την 27-10-1992 και την 4-10-1993, οι οποίοι, όμως, απέβησαν άκαρποι. Τέλος, με τις προαναφερθείσες συμβάσεις και σύμφωνα με το προεκτεθέν περιεχόμενο αυτών, η αναιρεσίβλητη δεν υποχρεούτο στην ανάληψη των εμπορευμάτων από τους χώρους της αναιρεσείουσας κατά τη λήξη της προθεσμίας αποθηκεύσεως αυτών και, συνεπώς, στην απόδοση της χρήσεως των χώρων αυτών στην αναιρεσείουσα.

Ακολούθως, το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή της περί καταβολής αποζημιώσεως, για τη θεμελίωση της οποίας κατά την κύρια βάση της, επικαλέσθηκε παράβαση συμβατικής υποχρεώσεως της αναιρεσίβλητης προς απομάκρυνση των αποθηκευθέντων εμπορευμάτων της εταιρείας ΚΟΝ-ΖΑΚ και απόδοση ελευθέρων των παραχωρηθέντων χώρων αποθηκεύσεως μετά τη λήξη της παραχωρήσεως.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν στέρησε την απόφαση του από νόμιμη βάση, αφού διέλαβε σ' αυτή σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των διατάξεων του ν.δ. 3977/1954. Ειδικότερα, από τις προπαρατεθείσες παραδοχές του, ότι η αναιρεσίβλητη δικαιούτο καθ' όλη τη διάρκεια της παραχωρήσεως και της λειτουργίας των χώρων ως ιδιωτικού παραρτήματος της να δέχεται εμπορεύματα της εταιρείας ΚΟΝ-ΖΑΚ, ότι η αναιρεσείουσα θα εκδίδει επ' ονόματι της αναιρεσίβλητης τις αποδείξεις αποθηκεύσεως, ότι η απόδοση των εμπορευμάτων θα γίνεται από την αναιρεσείουσα μόνον κατόπιν έγγραφης εντολής της αναιρεσίβλητης και ότι η τελευταία δικαιούται να κατέχει μόνον αυτή τα κλειδιά των αποθηκευτικών χώρων κατά τη διάρκεια της παραχωρήσεως, καταφάσκεται διαχειριστική εξουσία της αναιρεσίβλητης αποκλειστικά ως προς τη φύλαξη και συντήρηση των αποτιθεμένων σ' αυτή εμπορευμάτων, που αποτελεί, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1 του ν.δ 3077/1954 "Περί Γενικών Αποθηκών", σκοπό της αναιρεσίβλητης, η διαχειριστική δε αυτή εξουσία λήγει είτε με την παραλαβή των αποτεθέντων από τον αποθέτη είτε με την δια πλειστηριασμού εκποίηση αυτών από την αναιρεσίβλητη.

Ως εκ τούτου, η ανωτέρω διαπίστωση του Εφετείου δεν αντιφάσκει, δεν τελεί δηλαδή σε λογική συνακολουθία προς τη διαπίστωσή του, περί ανυπαρξίας υποχρεώσεως, εκ της συμβάσεως και εκ του νόμου, της αναιρεσίβλητης προς ανάληψη των εμπορευμάτων και απόδοση της χρήσης των αποθηκευτικών χώρων. Επομένως, ο περί του αντιθέτου εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ απορρέων δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Επειδή, όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338-340 και 346 ΚΠολΔ, το δικαστήριο της ουσίας, κατά τον σχηματισμό της αποδεικτικής του κρίσεως για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη απόδειξης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, χωρίς να είναι αναγκαίο να γίνεται στην απόφασή του ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά.

Η παράβαση αυτής της υποχρέωσης ιδρύει τον προβλεπόμενο στο άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο ότι δεν έλαβε υπόψη του το αναφερόμενο στον λόγο αυτόν έγγραφο, που νόμιμα επικαλέσθηκε και προσκόμισε προς απόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού της και συγκεκριμένα την από 15-1-1996 εξώδικη δήλωση και διαμαρτυρία της αναιρεσίβλητης προς την εταιρεία ΚΟΝ-ΖΑΚ ΑΕ, κοινοποιηθείσα προς την ίδια και την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, περιέχουσα δήλωση της αναιρεσίβλητης περί καταργήσεως των ψυκτικών θαλάμων ως ιδιωτικού της παραρτήματος, από την οποία (δήλωση) κατά την αναιρεσειουσα, συνάγεται εξώδικη ομολογία της αναιρεσίβλητης, περί του ότι είχε "απόλυτη διαχειριστική εξουσία επί των ψυκτικών θαλάμων της και ότι μόνη αυτή ήταν υπόχρεη προς απόδοση της χρήσης αυτών".

Ο λόγος είναι αβάσιμος, διότι, ανεξαρτήτως του ότι το προεκτεθέν περιεχόμενο της άνω δηλώσεως δεν διαλαμβάνει, ούτε και εμμέσως, τέτοιου είδους ομολογία, από τη γενική βεβαίωση του Εφετείου περί λήψεως υπόψη του όλων των προσκομισθέντων με επίκληση εγγράφων και από όλο το περιεχόμενο της απόφασής του, είναι αδιαμφισβήτητο ότι αυτό (Εφετείο), παρόλη την ανυπαρξία ειδικής προς τούτο μνείας στην προσβαλλόμενη απόφασή του, έλαβε υπόψη του και το ανωτέρω έγγραφο και εκτίμησε διαφορετικά απ' ότι η αναιρεσείουσα.

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Το γεγονός, εξάλλου, ότι ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, δεν έχει σημασία, διότι στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο παραβίασε μεν τον νόμο, όμως λόγος αναιρέσεως δεν μπορεί να ιδρυθεί, αν ο σχετικός ισχυρισμός δεν είχε προταθεί νομίμως από τον διάδικο, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με τον τελευταίο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, υπό την επίκληση του άρθρου 559 παρ. 1 ΚΠολΔ, μέμφεται το Εφετείο για τη μη αυτεπάγγελτη εφαρμογή της ΑΚ 288 κατά την ουσιαστική διερεύνηση των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών, αναφορικά με την υποχρέωση της αναιρεσίβλητης προς απόδοση της χρήσης των ψυκτικών θαλάμων μετά τη λήξη του συμφωνηθέντος χρόνου παραχωρήσεως αυτών, ισχυρισμό τον οποίο πρόβαλε με τις προτάσεις της επί της εφέσεως.

Ο λόγος είναι απαράδεκτος, διότι, πέραν του ότι η αναιρεσείουσα (εκκαλούσα και ενάγουσα) απαραδέκτως προέβαλε τον θεμελιωτικό αυτού του λόγου ισχυρισμό για πρώτη φορά με τις προτάσεις της στην έκκλητη δίκη (άρθρα 224, 520, 526 και 527 ΚΠολΔ), ο ίδιος ισχυρισμός είναι νόμω αβάσιμος, αφού η εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 288 Α.Κ.

προϋποθέτει υφιστάμενη ενοχή από δικαιοπραξία ή από τον νόμο και δεν μπορεί να στηρίξει αυτοτελώς αξίωση μη παρεχόμενη από υπάρχουσα κύρια έννομη σχέση.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22 Ιουνίου 2007 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΨΥΓΕΙΑ ΑΡΤΑΣ - Σ. ΜΠΑΝΤΑΛΟΥΚΑΣ Ανώνυμη Βιομηχανική Εταιρεία" και το διακριτικό τίτλο "ΨΥΓΕΙΑ ΑΡΤΑΣ ΑΒΕ", για αναίρεση της υπ' αριθμ. 130/2006 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Οκτωβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ