Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to vague and indefinite grounds for review.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece dismissed the appellant's appeal against a criminal judgment for being inadmissible. The appellant argued that the lower court erred in law and exceeded its authority, but the court found these grounds entirely vague and indefinite. Consequently, the court ruled that without specific, detailed arguments identifying the exact legal errors, the appeal fails to meet the statutory requirements for admissibility.
Legislator headnote
AI generatedArticles 148 to 153, 473 para. 2, 474 para. 2, 476 para. 1, 509 para. 1 and 510 of the Code of Civil Procedure; For an appeal to be admissible, the grounds must be clear and specific, and a mere citation of the relevant law without detailing the specific factual or legal errors renders the appeal inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 2118 / 2008 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως.
Περίληψη:
Αόριστοι λόγοι αναιρέσεως. Για το παραδεκτό του ενδίκου μέσου οι λόγοι αναιρέσεως πρέπει να είναι σαφής και ορισμένοι. Απαράδεκτη.
Αριθμός 2118/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Νικόλαο Ζαΐρη - Εισηγητή, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Θανόπουλο, περί αναιρέσεως της 13089/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5.3.2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 942/2007.
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά βουλευμάτων και αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος αναιρέσεως, από τους αναφερόμενους στα άρθρα 484, προκειμένου περί βουλευμάτων, και 510 του Κ.Π.Δ, προκειμένου περί αποφάσεων, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως εκ τέτοια απορρίπτεται, χωρίς άλλη παραπέρα έρευνα (476 παρ. 1, 513 παρ. 1 ΚΠΔ).
Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Με την κρινόμενη με αριθμό 25/5-3-2007 έκθεση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμό 13.089/23-2-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, σε φυλάκιση 10 μηνών που μετετράπη σε χρηματική προς 4,40 ευρώ την ημέρα, για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο, ζητεί την αναίρεση αυτής, διότι "το δικάσαν κατ' έφεση δικαστήριο, ερμήνευσε εσφαλμένως το νόμο, έκρινε καθ' υπέρβαση εξουσίας και τον κήρυξε ένοχο των πράξεων για τις οποίες εκατηγορείτο, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 2, 26 παρ.1α, 27 παρ.1, 98 ΠΚ, και 31 παρ.1,4, 2 του ν. 1591/1986 σε συνδυασμό με το άρθρο 19 παρ.1,4 και 21 του Ν. 2523/1997, όπως αντικ.
με άρθρο 2 παρ. 8,9 του Ν. 2954/01 και 21 παρ.1 του Ν. 2948/01 και 40 παρ. 1 του Ν. 3220/04 και για όσα επιφυλάσσεται να εκθέσει μεταγενεστέρως με υπόμνημά του στον Άρειο Πάγο". Έτσι, όμως, όπως έχουν διατυπωθεί γενικά και αόριστα οι λόγοι αυτοί, χωρίς να προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίστανται οι τυχόν πλημμέλειες, σε σχέση με τις κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, σε ποια κεφάλαια αυτής ανάγονται και ποια πραγματικά περιστατικά δεν περιέχονται με πληρότητα σ' αυτήν, πρέπει να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι, λόγω παντελούς αοριστίας αυτών.
Μετά από αυτά και την ειδοποίηση του αντικλήτου του αναιρεσείοντος (κατά την επί του φακέλου σημείωση του αρμόδιου Γραμματέα) και τη μη εμφάνισή του, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη, η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την με αριθμό 25 από 5 Μαρτίου 2007 αίτηση αναιρέσεως του Χ κατά της υπ' αρ. 13.089/5-3-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 8 Οκτωβρίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ