Supreme Court dismisses second appeal for non-examined ground due to finality of prior judgment on same issue.

Απόφαση 2118 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2118/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Παναγιώτη Παρτσιλίβα και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Σεπτεμβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καλούντων: 1. Χ1, 2. Χ2, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αλέξανδρο Κανδαράκη, Του αναιρεσίβλητου - καθού η κλήση: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Αλέξανδρο Ροϊλό, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19 Μαΐου 2003 αίτηση προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε ενώπιον του Εφετείου Αθηνών και συνεκδικάσθηκε με άλλες αιτήσεις και ανταιτήσεις προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2568/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και κατόπιν ασκήσεως αναιρέσεως, η 1335/2005 του Αρείου Πάγου και η 1120/2006 μη οριστική του Εφετείου Αθηνών. Με την από 10 Μαΐου 2007 κλήση τους οι αναιρεσείοντες - καλούντες ζητούν να οριστεί νέα δικάσιμος για να ερευνηθεί ο δεύτερος λόγος αναίρεσης της από 19 Ιουλίου 2004 αίτησης. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση, ανέγνωσε την από 23 Μαΐου 2005 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Γεωργίου Βούλγαρη, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή των πρώτου και τρίτου λόγων της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και την απόρριψη των λοιπών λόγων της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων - καλούντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τις διατάξεις των άρθρων 309 εδ. α και 555 ΚΠολΔ ορίζεται, ότι οι αποφάσεις που αποφαίνονται οριστικά σε κύρια ή παρεμπίπτουσα αίτηση δεν μπορούν μετά τη δημοσίευσή τους να ανακαλούνται από το δικαστήριο που τις εξέδωσε και ότι δεύτερη αναίρεση του ίδιου διαδίκου κατά της ίδιας απόφασης ως προς το ίδιο κεφάλαιο δεν επιτρέπεται. Ωστόσο, στην περίπτωση κατά την οποία ο Άρειος Πάγος παρέλειψε από παραδρομή να ερευνήσει παραδεκτώς προταθέντα αναιρετικό λόγο, μπορεί, ενόψει της αυτοτέλειας κάθε λόγου αναίρεσης που σωρευτικά διατυπώνεται με τους λοιπούς λόγους στο ίδιο δικόγραφο αναίρεσης, να επανέλθει και να τον εξετάσει, χωρίς να αντιτίθεται στις παραπάνω διατάξεις, αφού για τον μη εξετασθέντα λόγο δεν υπάρχει απόφαση. Στην προκείμενη υπόθεση, με την από 10-5-2007 κλήση τους οι αναιρεσείοντες Χ1 και Χ2 ισχυρίζονται τα ακόλουθα: Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης της από 1-7-2004 αίτησής τους (σελ 10 τέλος) κατά του καθού η κλήση-αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου ζήτησαν την αναίρεση της 2568/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών "ως προς την απόρριψη του αιτήματος της άρσεως της αυτοαποζημίωσης".

Εκδόθηκε η 1335/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κατά ένα μέρος έχει αναιρέσει την εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε κατά το μέρος αυτό την υπόθεση στο ίδιο εφετείο για περαιτέρω εκδίκασή της. Από το περιεχόμενο της αναιρετικής απόφασης προκύπτει ότι δεν ερευνήθηκε "ο δεύτερος λόγος αναίρεσης ως προς το αίτημα της άρσεως της αυτοαποζημίωσης της ιδιοκτησίας τους με αριθμό 155", έτσι δεν αποφάνθηκε ο Άρειος Πάγος στο αίτημα αυτό.

Με τις από 24-9-2007 προτάσεις τους διευκρινίζουν ότι "ο δεύτερος λόγος αναίρεσης αναφέρεται στην άρση του τεκμηρίου της ωφέλειας της ΚΠ. ιδιοκτησίας τους". Με βάση αυτά οι καλούντες αξιώνουν ο Άρειος Πάγος και συγκεκριμένα το αρμόδιο τούτο πολιτικό τμήμα του να επανέλθει και να εξετάσει τον παραπάνω αναιρετικό λόγο που δεν ερευνήθηκε με την ως άνω απόφασή του.

Όμως από την επισκόπηση του περιεχομένου των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) προκύπτουν τα παρακάτω: Με την 2568/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών απορρίφθηκε κατ' ουσίαν ως αβάσιμο το πιο πάνω (κρίσιμο εδώ) αίτημα για άρση της αυτοαποζημίωσης, διότι οι αιτούντες-αναιρεσείοντες δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν το τεκμήριο (μαχητό) της ωφέλειας της ιδιοκτησίας τους ΚΠ 155 του ν. 653/1977 (βλ.

σελ 125 έως 128). Το αίτημα αυτό είχε κριθεί προηγουμένως νόμιμο και ερευνητέο στην ουσία του, γιατί είχε τηρηθεί η προδικασία του ν. 2971/2001 (βλ. σελ 50). Άρα η αιτίαση των καλούντων, που υπάρχει στο υπό στοιχείο Δ εδάφιο β μέρος του δεύτερου λόγου της από 19-7-2004 αίτησης αναίρεσης, ότι τάχα παρά το νόμο το Εφετείο απέρριψε το αίτημα αυτό ως απαράδεκτο και υπέπεσε στην πλημμέλεια από το εδάφιο 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ στηρίζεται στην εσφαλμένη αυτή προϋπόθεση, γι' αυτό και ήταν απορριπτέα ως αβάσιμη.

Με την ίδια απόφαση το Εφετείο έχει απορρίψει αίτημα άλλων αιτούντων "για να διορθωθούν τα τεχνικά στοιχεία της απαλλοτριώσεως" ως απαράδεκτο (βλ. τέλος σελίδας 50), καθόσον οι εδώ καλούντες-αναιρεσείοντες, όπως προκύπτει από τη σχετική αίτησή τους (με ημερομηνία 19-5-2003) και τις από 27-1-2004 προτάσεις τους ενώπιον του Εφετείου Αθηνών, δεν υπέβαλαν τέτοιο αίτημα στο Εφετείο.

Περαιτέρω, με την 1335/2005 απόφαση του πολιτικού τούτου τμήματος του Αρείου Πάγου, που εκδόθηκε στο ως άνω αναιρετήριο των καλούντων, έγιναν δεκτά και τα εξής: "Ως προς το αίτημα των αναιρεσειόντων να καθοριστεί ιδιαίτερη αποζημίωση και για τα τμήματα των ακινήτων τους (με αριθμούς 155, 178α και 173γ ιδιοκτησιών) τα οποία αυτοαποζημιώνονται, το εφετείο δέχθηκε, ότι η οδός η οποία κατασκευάστηκε είναι ανοικτή και όχι κλειστή, δεν διαφοροποιούνται τα υψομετρικά δεδομένα σε σχέση με τις παρόδιες αυτές ιδιοκτησίες με αποτέλεσμα να υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης στα ακίνητα αυτά.

Και ότι δεν μεταβάλλονται τα πολεοδομικά δεδομένα των εν λόγω ιδιοκτησιών από την απαλλοτρίωση εν σχέσει με τη χρήση των ως άνω ιδιοκτησιών. Με αυτές τις παραδοχές απέρριψε το αίτημα των αναιρεσειόντων ιδιοκτητών των προαναφερόμενων ιδιοκτησιών για προσδιορισμό αυτοαποζημιώσεως. Έτσι κρίνοντας το Εφετείο, δεν παραβίασε τις ως άνω διατάξεις των άρθρων 33 παρ. 1 του ν. 2971/2001 (άρθρο 1 του ν 653/1977), γι' αυτό και ο από το άρθρο 559 παρ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος.

Περιέλαβε επίσης σαφείς και πλήρεις αιτιολογίες ως προς το ως άνω ζήτημα, γι' αυτό και ο αυτός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 παρ. 19 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος". Από τις παραδοχές αυτές γίνεται φανερό, ότι ο Άρειος Πάγος με την 1335/2005 απόφασή του ερεύνησε και απέρριψε ως αβάσιμες τις πιο πάνω (κατ' εκτίμηση) αιτιάσεις του υπό στοιχείο Δ μέρους του δεύτερου λόγου της από 1-7-2004 αίτησής τους, για αναίρεση της 2568/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, καθόσον αφορά ειδικότερα την απόρριψη του αιτήματός τους για άρση της αυτοαποζημίωσης της ιδιοκτησίας τους με αριθμό ΚΠ 155 (άρση του τεκμηρίου της ωφέλειας) και καθορισμό οριστικής αποζημίωσης και για τα τμήματα της ιδιοκτησίας τους που αυτοαποζημιώνονται.

Σύμφωνα με όλα αυτά δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα ο Άρειος Πάγος (το πολιτικό τούτο τμήμα του) να επανέλθει για να εξετάσει και πάλιν τον παραπάνω λόγο αναίρεσης. Συνακόλουθα η κρινόμενη αίτηση-κλήση, ανεξάρτητα από την αοριστία της για μη αναφορά της συγκεκριμένης αιτίασης από το άρθρο 559 ΚΠολΔ, στην οποία στηριζόταν ο λόγος αυτός αναίρεσης που φέρεται να μην ερευνήθηκε, πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμη.

Το καθού η κλήση Ελληνικό Δημόσιο εκπροσωπήθηκε στη δίκη αυτή από τον Αλέξανδρο Ροϊλό, πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Δεν κατατέθηκαν προτάσεις ούτε υποβλήθηκε αίτημα για καταδίκη των καλούντων στη δικαστική δαπάνη, επομένως παρέλκει κάθε διάταξη για δικαστική δαπάνη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-5-2007 αίτηση-κλήση των Χ1 και Χ2.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Νοεμβρίου 2007. Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 5 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ