2117/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2117 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2117/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Απριλίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., η οποία παραστάθηκε με τους πληρεξουσίους δικηγόρους της Ιωάννη Αρνέλλο και Θεόδωρο Γεωργάκη.

Της αναιρεσίβλητης: ...., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Καμπά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24 Νοεμβρίου 2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 657/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1396/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30 Μαρτίου 2006 αίτησή της και τους από 5 Φεβρουαρίου 2007 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Παρτσιλίβας ανέγνωσε την από 18 Απριλίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων αυτής. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και ο πληρεξούσιος της αναιρεσίλβητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" δε κατά τηνέννοια του νόμου θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, όχι όμως και οι αρνητικοί της αγωγής ή της οικείας ένστασης ισχυρισμοί, τα απλά επιχειρήματα των διαδίκων και τα πραγματικά περιστατικά που προκύπτουν από τις αποδείξεις και τείνουν σε ενίχυση ή αποδυνάμωση της βάσης της αγωγής ή της ενστάσεις ή τα συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης.

Ο λόγος αυτός δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση, από το άρθρο 559 αριθ, 8 ΚΠολΔ, εκ του ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του λόγο έφεσης της αναιρεσείουσας με τον οποίο επλήττετο η διάταξη της απόφασης του πρωτόδικου δικαστηρίου περί απειλής κατ' αυτής προσωπικής κράτησης και χρηματικής ποινής για κάθε παραβίαση εκ μέρους της απαγόρευσης της αποκλειστικής χρήσης των σ' αυτή θέσεων στάθμευσης πυλωτής της σ' αυτή πολυκατοικίας, ενώ ως συνιδιοκτήτρια είχε το δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτές, Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης, το Εφετείο έλαβε υπόψη τον πιο πάνω λόγο έφεσης και τον απέρριψε με την παραδοχή ότι η αναιρεσείουσα δεν είχε δικαίωμα να κάνει αποκλειστική χρήση αυτών, αλλά και εκ του αποτελέσματος, εφόσον απέρριψε την έφεση και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση.

ΙΙ.- Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμός 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλομένη αιτίαση. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου. Αν μάλιστα το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση κατ' ουσίαν πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές του, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλομένη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται αιτίαση, εκ του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, κατά μεν το πρώτο μέρος του πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι με αυτόν πλήττεται η εκτίμηση των αποδείξεων από το Εφετείο, αναφορικά με την απόρριψη της ενστάσεως της αναιρεσείουσας περί καταχρηστικής ασκήσεως της αγωγής της αναιρεσίβλητης, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), κατά δε το δεύτερο μέρος του, για παραβίαση των άρθρων 17 του Συντάγματος και 1 της ΕΣΔΑ πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν εκθέτει σε τι συνίσταται το νομικό σφάλμα του Δικαστηρίου ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των πιο πάνω κανόνων δικαίου και σε κάθε περίπτωση αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη, το Εφετείο δέχθηκε ότι η αναιρεσείουσα δεν απέκτησε ποτέ κατά νόμιμο τρόπο το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσεως των σ' αυτή θέσεων στάθμευσης αυτοκινήτων στην πυλωτή της σ' αυτή πολυκατοικίας και ως εκ τούτου δεν ετίθετο θέμα προστασίας του, απόρριψαν σχετικό ισχυρισμό αυτής ως αλυσιτελώς προβληθέντα.

ΙΙΙ.- Στον τρίτο και τελευταίο κύριο λόγο της αίτησης αναίρεσης παρατίθενται α) αποσπάσματα από τον πρώτο λόγο της έφεσης της αναιρεσείουσας με νομική επιχειρηματολογία διάφορη από εκείνη της πρoσβαλλομένης, β) η μείζων πρόταση της τελευταίας και προβάλλονται αιτιάσεις, από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 1 ΚΠολΔ, εκ του ότι το Εφετείο, με τα όσα διαλαμβάνει στη μείζονα πρότασή του, το μεν δεν έλαβε υπόψη τα νομικά επιχειρήματα που αυτή προέβαλλε, το δε παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 1, 2 εδ. α-β, 5 Ν.960/1979 όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1 Ν. 1221/1981,2 και 3 Π.Δ. 1340/1981 και 1,2,4 παρ. 1 Π.Δ. 930/1993 με τα διαληφθέντα στη μείζονα σκέψη του . Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι ί) τα νομικά επιχειρήματα των διαδίκων δεν αποτελούν "πράγματα" και ίί) οι αποδιδόμενες πλημμέλειες εντοπίζονται στη μείζονα (και όχι στην ελάσσονα) σκέψη της προσβαλλομένης.

IV.- Με τον πρώτο λόγο του από 5-2-2007 δικογράφου των πρόσθετων λόγων προβάλλεται από την αναιρεσείουσα αιτίαση, από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, εκ του ότι το Εφετείο εφάρμοσε τις διατάξεις του Π.Δ. 1340/1981, το οποίο καταργήθηκε με το Π.Δ. 10/1991 και το οποίο τελευταίο ακολούθως καταργήθηκε με το Π.Δ. 230/1993, δηλαδή επικαλείται κατάργηση του πρώτου πιο πάνω Π.Δ.

από το δεύτερο το οποίο όμως όπως διατείνεται έχει καταργηθεί, άρα και ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αλυσιτελής και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, αφού κατά τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας και τις παραδοχές της προσβαλλομένης, το δικαίωμα στην αποκλειστική χρήση της υπό στοιχεία Ρ-10 θέσης στάθμευσης συστήθηκε με το ....

συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Ελ. Κανελλοπούλου - Γυφτάκη, όταν δηλαδή ίσχυε το Π.Δ. 1340/1981. Ο ίδιος λόγος, καθό μέρος με αυτόν υποστηρίζει η αναιρεσείουσα γενικά, ότι τάχα το Εφετείο, όπως επί λέξει αναφέρει, "εφήρμοσε και διατάξεις νόμων μη ισχυουσών στην προκειμένη περίπτωση και κατέληξε σε εσφαλμένο πόρισμα" και αν ακόμη ήθελε εκτιμηθεί ότι αναφέρεται στις διατάξεις του ν. 3741/1929, άρθρ. 1002 και 1117 ΑΚ, Ν. 1221/1981 και Π.Δ. 230/1993, που μνημονεύονται σε άλλο σημείο, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, διότι με τον τρόπο αυτό δεν εξειδικεύεται εδώ το νομικό σφάλμα του δικαστηρίου ως προς την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων τα οποία δέχθηκε αυτό, τα οποία και δεν εκτίθενται εν προκειμένω.

V.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1002, 1117 του Α.Κ, 1, 2 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 και 13 του Ν. 3741/1929, που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του Α.Κ. με το άρθρο 54 του ΕισΝΑΚ, συνάγεται ότι επί οριζόντιας ιδιοκτησίας, ιδρύεται, κυρίως μεν, χωριστή κυριότητα σε όροφο οικοδομής ή διαμέρισμα ορόφου, παρεπομένως δε και αναγκαστική συγκυριότητα που αποκτάται αυτοδικαίως, κατ' ανάλογη μερίδα, στα μέρη του όλου ακινήτου που χρησιμεύουν σε κοινή από όλους τους οροφοκτήτες χρήση, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται, κατά την ενδεικτική στις διατάξεις αυτές απαρίθμηση, το έδαφος, οι αυλές κλπ..

Ο προσδιορισμός των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων αυτών μερών γίνεται είτε με τη συστατική της οροφοκτησίας πράξη είτε με ιδιαίτερες συμφωνίες μεταξύ όλων των οροφοκτητών. Αν ο προσδιορισμός των κοινοχρήστων μερών δεν ορίζεται ούτε με τη συστατική πράξη, ούτε με ιδιαίτερες συμφωνίες, τότε ισχύει ο προσδιορισμός που προβλέπεται από τις πιο πάνω αναγκαστικού δικαίου διατάξεις του νόμου, πράγμα που ισχύει, επίσης, και όταν οι προαναφερθείσες δικαιοπραξία και συμφωνίες αντίκεινται σε πολεοδομικές διατάξεις αναγκαστικού δικαίου, όταν δηλαδή ο καθορισμός των κοινοχρήστων κατ' έκταση και περιεχόμενο, με βάση τις ανωτέρω συμφωνίες, έρχεται σε αντίθεση με ρητή πολεοδομική διάταξη, που απαγγέλλει, ρητώς ή εμμέσως, πλην σαφώς, ακυρότητα.

Τέτοια διάταξη, είναι και εκείνη του άρθρου 1 παρ. 5 εδ. τελευταίο του Ν. 96011979 "περί επιβολής υποχρεώσεων προς δημιουργία χώρων σταθμεύσεως αυτοκινήτων δια την εξυπηρέτησιν των κτιρίων", όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 Ν. 1221/1981, από την οποία προκύπτει, ότι, όταν η οικοδομή ανεγείρεται με άδεια και υπό το πολεοδομικό σύστημα της αφέσεως του ισόγειου χώρου ακαλύπτου, ο οποίος (ισόγειος χώρος) ονομάστηκε πιλοτή και αναφέρεται στα ανωτέρω νομοθετήματα ως "ΡILΟTlS", προς δημιουργία χώρων επ' αυτού σταθμεύσεως αυτοκινήτων, ο ακάλυπτος αυτός χώρος δεν μπορεί να αποτελέσει διαιρεμένες ιδιοκτησίες που να ανήκουν, δηλαδή, σε ένα ή περισσότερους ιδιοκτήτες, είτε αυτοί είναι οροφοκτήτες, είτε τρίτοι, αλλά θα παραμείνει κοινόχρηστος, με την πιο πάνω έννοια, χώρος, επί του οποίου αποκτάται αυτοδικαίως συγκυριότητα, εφόσον υφίσταται οριζόντια ιδιοκτησία σε όροφο οικοδομής ή σε διαμέρισμα ορόφου και παρεπομένως αναγκαστική συγκυριότητα των οροφοκτητών κατ' ανάλογη μερίδα τούτων επί του κοινοχρήστου χώρου που χρησιμεύει σε κοινή από όλους τους οροφοκτήτες χρήση.

Ενόψει αυτών, η συμφωνία των οροφοκτητών για κατάργηση του κοινόχρηστου χαρακτήρα της πιλοτής και η μεταβίβαση του χώρου αυτής σε τρίτους, κατά διηρημένες ιδιοκτησίες, έρχεται σε ευθεία αντίθεση προς τις ανωτέρω διατάξεις του Ν. 3741/1929, καθώς και την αναγκαστικού δικαίου πολεοδομική διάταξη του Ν. 1221/19811 και είναι, κατά το άρθρο 174 ΑΚ, άκυρη, λόγω της όνω αντιθέσεώς της.

Εφόσον δε ο χώρος αυτός δεν μπορεί να αποτελέσει διαιρεμένη ιδιοκτησία, δεν είναι δεκτικός και συστάσεως χωριστού εμπράγματου δικαιώματος (όπως πραγματικής δουλείας), με το οποίο θα έχανε τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του. Με ιδιαίτερη, βεβαίως, συμφωνία όλων των συνιδιοκτητών, που γίνεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο και υποβάλλεται σε μεταγραφή, μπορεί, εγκύρως, κατά τα πιο πάνω άρθρα 5 και 13 του Ν. 3741/1929, να παραχωρηθεί η χρήση του ακάλυπτου χώρου της πιλοτής ή τμημάτων αυτού, αποκλειστικώς σε ένα ή ορισμένους ιδιοκτήτες ορόφου ή διαμερίσματος, αλλά μόνο της οικοδομής στην οποία υπάρχει ο χώρος αυτός.

Ο με το παραπάνω περιεχόμενο περιορισμός της χρήσης του χώρου αυτού από τους λοιπούς οροφοκτήτες έχει, απλώς, το χαρακτήρα δουλείας, κατ' άρθρο 13 παρ. 3 Ν. 3741f1929, χωρίς, όμως, να είναι πραγματική δουλεία με την έννοια των άρθρο 1118 και 1119 ΑΚ και επιβάλλεται από τις αναγκαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρ. 1 παρ. 1, 2 εδ.

α-β, 5 του Ν. 960/1979, όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 1221/1981 και Π.Δ. 1340/1981, συνίσταται δε στην υποχρέωση των συνιδιοκτητών, επί οικοδομών που ανεγείρονται με άδεια και υπό το πολεοδομικό σύστημα της αφέσεως του ισογείου ακαλύπτου, να εξασφαλίσουν, είτε σε ακάλυπτο, είτε σε καλυμμένο, μεταξύ των υποστηλωμάτων της οικοδομής (PILOTlS), χώρο για τη στάθμευση των αυτοκινήτων των συνιδιοκτητών της οικοδομής (Ολ.

ΑΠ 23/2000 και 5/1991, ΑΠ 818/2003 και 1305/2002). Συνεπεία του περιορισμού αυτού της κυριότητας δεν επιτρέπεται στους συνιδιοκτήτες του οικοπέδου, με την συστατική της οροφοκτησίας δικαιοπραξία και με οποιαδήποτε μεταγενέστερη, κατά τους νόμιμους τύπους, γενόμενητροποποίησή της να μην εξασφαλίζουν, στην κοινόκτητη πιλοτή της οικοδομής, θέσεις σταθμεύσεως των αυτοκινήτων των ιδιοκτητών των διαμερισμάτων, με την παραχώρηση των θέσεων αυτών σε εκ κατασκευής και λειτουργικώς κείμενες συνήθως στο υπόγειο της οικοδομής αποθήκες, εξυπηρετικές μόνον των αναγκών των διαμερισμάτων, που αποτελούν βοηθητικούς χώρους αυτών, χωρίς δική του αυτοτελή λειτουργικότητα, έστω και αν οι αποθήκες αυτές έχουν ορισθεί στη συστατική της οριζόντιας ιδιοκτησίας δικαιοπραξία ως αυτοτελείς ιδιοκτησίες, με αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων των ορόφων να μην μπορούν να εξασφαλίσουν στην πιλοτή θέσεις σταθμεύσεως των αυτοκινήτων τους και να στερούνται έτσι της δυνατότητας χρήσεως κοινοκτήτου και κοινοχρήστου μέρους της ως άνω οικοδομής, ενώ, κατά το αναγκαστικό δίκαιο που αναφέρθηκε, επιβάλλεται η εξασφάλιση θέσεων σταθμεύσεως αυτοκινήτων των ιδιοκτητών των ως άνω διαμερισμάτων.

Πρέπει να σημειωθεί ότι στον καθορισμό του απαιτούμενοu αριθμού θέσεων σταθμεύσεως αυτοκινήτων qναλόγwς της χρήσεως και του μεγέθους των κτιρίων σε περιοχές εντός της μείζονος περιοχής πρωτευούσης βάσει του Π. Δ/τoς 1340/1981 δεν προβλέπεται θέση σταθμεύσεως αυτοκινήτου για επιφάνεια μικρότερη από 40 τετραγωνικά μέτρα, ενώ στην επιφάνεια του κτιρίου, για τον υπολογισμό των θέσεων σταθμεύσεως, δεν συνυπολογίζονται και οι εν γένει βοηθητικοί χώροι.

Επομένως κατανομή των θέσεων των αυτοκινήτων στον ακάλυπτο χώρο της πιλοτής της οικοδομής, ώστε να εξασφαλίζεται θέση σταθμεύσεως αυτοκινήτου σε υπόγεια, χωρίς λειτουργική ανεξαρτησία, μικρή αποθήκη, επιφάνειας μικρότερης από 40 τετραγωνικά μέτρα, που αποτελεί βοηθητικό χώρο διαμερίσματος και να μην εξασφαλίζεται θέση σταθμεύσεως αυτοκινήτου στο διαμέρισμα και έτσι να στερείται παντελώς της χρήσεως της πιλοτής Ο ιδιοκτήτης διαμερίσματος ορόφου, αντιβαίνει ευθέως στον από τις ως άνω πολεοδομικές διατάξεις επιβαλλόμενο περιορισμό της κυριότητας και είναι άκυρη γι' αυτό δε και θεωρείται ως μη γενομένη.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι "Με το ... πωλητήριο συμβόλαιο της Συμβολαιογράφου Αθηνών Φωτεινής Τριγάζη, που έχει νομίμως μεταγραφεί, η εφεσίβλητη - ενάγουσα (αναιρεσίβλητη) κατέστη αποκλειστική κυρία του υπό Β -1 διαμερίσματος του δευτέρου ορόφου, εμβαδού 100 τ.μ., της επί των οδών ...

και ..., στο ..., πολυκατοικίας. Η πολυκατοικία αυτή έχει υπαχθεί στο σύστημα της οριζόντιας ιδιοκτησίας με την ....πράξη σύστασης οριζόντιας ιδΙοκτησίας και κανονισμό πολυκατοικίας της Συμβολαιογράφου Αθηνών Ελένης Κανελλοπούλου - Γυφτάκη, που έχει νομίμως μεταγραφεί και αποτελείται από υπόγειο, ισόγειο (πιλοτή), τρεις (3) ορόφους και δώμα .Το υπόγειο περιλαμβάνει, εκτός από τους κοινόκτητους χώρους (κλιμακοστάσιο, μηχανοστάσιο κλπ) και δέκα (10) αποθήκες, υπό στοιχεία Υ-1 έως και Υ-10, εμβαδού καθεμιάς που κυμαίνεται από 3,50 τ.μ. (οι μικρότερες) έως 11,42 (η μεγαλύτερη), με ποσοστά συνιδιοκτησίας και ψήφους.

Στο ισόγειο, που αποτελεί την πιλοτή της πολυκατοικίας, περιλαμβάνονται μια κατηγορία κοινόχρηστων μερών (είσοδος της πολυκατοικίας, πλατύσκαλο, κλιμακοστάσιο και φρέαρ του ανελκυστήρα) και δέκα (10) θέσεις σταθμεύσεως αυτοκινήτων, με αριθμούς, με βάση το σχέδιο κατόψεως της πιλοτής, 1 έως και 10. Με την ως άνω συστατική της οριζόντιας ιδιοκτησίας πράξη ορίσθηκε ότι, από τις πιο πάνω θέσεις σταθμεύσεως, οι υπό στοιχεία 1 και 6, θα ανήκουν κατ' αποκλειστική χρήση στα υπό στοιχεία Α-2 και Α-1 διαμερίσματα του πρώτου ορόφου, αντιστοίχως, οι δε υπόλοιπες θα ανήκουν κατ' αποκλειστική χρήση στην κατασκευάστρια της πολυκατοικίας ή στους ειδικούς και καθολικούς αυτής διαδόχους, δυνάμενη να τις διαθέσει και σε τρίτους, μη συνιδιοκτήτες των οριζόντιων ιδιοκτησιών της πολυκατοικίας.

Ο καθένας από τους τρεις ορόφους αποτελείται από δύο διαμερίσματα. Με το ... πωλητήριο συμβόλαιο της Συμβολαιογράφου Αθηνών Ελένης Κανελλοπούλου - Γυφτάκη, που έχει μεταγραφεί νομίμως, οι πρώτος και δεύτερη των εναγομένων ... και .... (μη διάδικοι στη δευτεροβάθμια αυτή δίκη), απέκτησαν την αποκλειστική κυριότητα, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου καθένας, του υπό στοιχεία Β-1 διαμερίσματος του δευτέρου ορόφου της εν λόγω πολυκατοικίας, εμβαδού 100 τ.μ., καθώς και της υπό στοιχεία Υ-5 αποθήκης του υπογείου αυτής, εμβαδού 3,50 τ.μ..

Το διαμέρισμα, όμως, αυτό (χωρίς την αποθήκη) εκπλειστηριάσθηκε και κατακυρώθηκε στην υπερθεματίστρια "ΕΓΝΑΤΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ", η οποία στη συνέχεια το μεταβίβασε με το... πωλητήριο συμβόλαιο, όπως προαναφέρθηκε, στην ενάγουσα. Οι ως άνω προηγούμενοι ιδιοκτήτες του εν λόγω διαμερίσματος (πρώτος και δεύτερη των εναγομένων), κατόπιν συμφωνίας τους με την κατασκευάστρια της πολυκατοικίας εταιρία "...

Ο.Ε.", για την οποία έχει συνταχθεί το .... συμβόλαιο της ίδιας ως άνω Συμβολαιογράφου Ελένης Κανελλοπούλου - Γυφτάκη, επιγραφόμενο ως συμβόλαιο "σύστασης πραγματικής δουλείας θέσεως σταθμεύσεως αυτοκινήτου", χρησιμοποιούν αποκλειστικά την υπό στοιχεία Ρ-7 θέση σταθμεύσεως αυτοκινήτων στην πιλοτή. Το συμβόλαιο, όμως, αυτό, με το οποίο, ειδικότερα, ορίσθηκε ότι η εν λόγω θέση σταθμεύσεως θα εξυπηρετει τους εκάστοτε κυρίους του ως άνω υπό στοιχεια Β-1 διαμερίσματος, ουδέποτε μετεγράφη και ως εκ τούτου δεν υφίσταται σήμερα δικαίωμα αποκλειστικής χρήσεως της θέσης αυτής σταθμεύσεως για την ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος αυτού ενάγουσα, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη.

Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι στην εκκαλούσα πέμπτη εναγόμενη (αναιρεσείουσα) η οποία υπήρξε ομόρρυθμο μέλος της προαναφερόμενης κατασκευάστριας της πολυκατοικίας, με το .... αγοραπωλητήριο συμβόλαιο της ίδιας ως άνω Συμβολαιογράφου Ελένης Κανελλοπούλου - Γυφτάκη, που έχει νομίμως μεταγραφεί, μεταβιβάστηκε από την ως άνω κατασκευάστρια εταιρία η κυριότητα της υπό στοιχεία Υ-10 αποθήκης του υπογείου της εν λόγω πολυκατοικίας, εμβαδού 3,50 τ.μ., και ορίσθηκε συγχρόνως, ως παρακολούθημα αυτής, αποκλειστική χρήση της υπό στοιχεία Ρ-10 θέσης στάθμευσης στην πιλωτή της πολυκατοικίας, Ακολούθως, μετά τη λύση και εκκαθάριση της ανωτέρω κατασκευάστριας της πολυκατοικίας εταιρίας, υπεγράφη μεταξύ των εταίρων αυτής το ...

συμβόλαιο της Συμβολαιογράφου Καλλιθέας Αττικής Αναστασίας Γεωργάκη - Ρούσσου, που έχει νομίμως μεταγραφεί, όπως αυτό διορθώθηκε με το ... συμβόλαιο της ίδιας συμβολαιογράφου, που έχει επίσης μεταγραφεί, με το οποίο διανεμήθηκε μεταξύ των εταίρων η εταιρική περιουσία, στη δε πέμπτη εναγόμενη ορίσθηκε ότι περιέρχεται, μεταξύ των άλλων, και η υπό στοιχεία Ρ-8 θέση στάθμευσης αυτοκινήτου στην πιλοτή της ως άνω πολυκατοικίας.

Όμως, σύμφωνα και με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη, η παραχώρηση με τα ανωτέρω συμβόλαια των εν λόγω δύο θέσεων σταθμεύσεως αυτοκινήτων Ρ-10 και Ρ-8 έγινε ακύρως, αφού στην πρώτη περίπτωση ορίσθηκε ως παρακολούθημα οριζόντιας ιδιοκτησίας (αποθήκης) μικρότερης των 40 τ.μ., στη δε δεύτερη περίπτωση αυτή δεν συνδέεται καν με οποιαδήποτε οριζόντια ιδιοκτησία στην εν λόγω πoλυκατοικία.

Κατόπιν αυτών η πέμπτη εναγομένη (αναιρεσείουσα) δεν δικαιούται να κάνει αποκλειστική χρήση των ως άνω δύο θέσεων σταθμεύσεως αυτοκινήτων, οι οποίες παραμένουν στη συνιδιοκτησία των ιδιοκτητών της ως άνω πολυκατοικίας. Εξάλλου το γεγονός ότι η τελευταία κάνει αποκλειστική χρήση των θέσεων αυτών σταθμεύσεως συνεχώς από το έτος 1989, οπότε αποπερατώθηκε η πολυκατοικία, χωρίς οποιαδήποτε αντίρρηση από τους λοιπούς, πλην της ενάγουσας, συνιδιοκτήτες της πολυκατοικίας, δεν καθιστά καταχρηστική την άσκηση του συγκεκριμένου δικαιώματος της ενάγουσας, υπό την έννοια της υπέρβασης των ακραίων αξιολογικών ορίων του άρθρου 281 Α.Κ.

Ούτε, επίσης, καθίσταται καταχρηστική η άσκηση αυτού εκ του ότι για το διαμέρισμα της ενάγουσας ορίσθηκε, με το μη μεταγραφέν κατά τα ανωτέρω συμβόλαιο, η αποκλειστική χρήση του υπό στοιχεία Ρ-7 χώρου στάθμευσης, αφού μέχρι την άσκηση της αγωγής η ενάγουσα δεν είχε τη νομική δυνατότητα να προβαίνει στην αποκλειστική αυτή χρήση, μάλιστα δε αποκλειστική χρήση αυτής εξακολουθούσαν να κάνουν, έστω και παρανόμως, όπως δέχθηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, οι μη μετέχοντες στη δευτεροβάθμια αυτή δίκη πρώτος και δεύτερη των εναγομένων, προηγούμενοι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος της ενάγουσας.

Συνεπώς ο ισχυρισμός αυτός (ένσταση) της εν λόγω εναγομένης είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, συνεπώς, δεν έσφαλε με το να δεχθεί ότι δεν υφίσταται νόμιμο δικαίωμα της τελευταίας για αποκλειστική χρήση των ως άνω δύο θέσεων σταθμεύσεως αυτοκινήτων, απορρίπτοντας ως αβάσιμη και την ανωτέρω ένσταση, τα δε αντιθέτως υποστηριζόμενα με τους λόγους της έφεσης είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Ο ισχυρισμός, εξάλλου, που προβάλλεται με τους πρόσθετους λόγους της έφεσης ότι η αποκλειστική χρήση των εν λόγω δύο θέσεων σταθμεύσεως από την εκκαλούσα - πέμπτη εναγομένη αποτελεί περιουσιακό της στοιχείο και ότι η κατά τα ανωτέρω αποστέρησή του προσκρούει στο άρθρο 17 του ισχύοντος Συντάγματος και στο άρθρο 1 της ΕΣΔΑ, είναι απορριπτέος ως αλυσιτελώς προβαλλόμενος, καθόσον η τελευταία, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, δεν απέκτησε ποτέ, κατά νόμιμο τρόπο, το δικαίωμα αυτό αποκλειστικής χρήσεως, ώστε να τίθεται και θέμα προστασίας του".

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο διέλαβε σαφείς και όχι αντιφατικές αιτιολογίες και δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 17 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και συνεπώς δεν υπέπεσε στις πλημμέλειες εκ του άρθρου 559 αριθ. 19 και 1 ΚΠολΔ, αντίστοιχα, εντεύθεν δε οι δεύτερος και τρίτος λόγοι του άνω δικογράφου των πρόσθετων λόγων αναίρεσης, με τους οποίους προβάλλονται αιτιάσεις περί των αντιθέτων, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να απορριφθούν η αίτηση αναίρεσης και το δικόγραφο πρόσθετων λόγων αυτής και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, η οποία κατέθεσε και προτάσεις.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-3-2006 αίτηση και το από 5-2-2007 δικόγραφο πρόσθετων λόγων της ... για αναίρεση της 1396/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Οκτωβρίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ