Supreme Court dismisses appeal on appeal fee non-payment and procedural inadmissibility grounds.

Απόφαση 210 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 210/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Ευστάθιο Νίκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Οκτωβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Κ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Πανταζή, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΕΓΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Τσικρικά με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-12-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 78/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 60/2015 του Μονομελούς Εφετείου Ευβοίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 27-7-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αικατερίνη Βλάχου διάβασε την από 28-9-2020 έκθεση της Αρεοπαγίτου Ουρανίας Παπαδάκη, που έχει ήδη αποχωρήσει από την Υπηρεσία, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 27-7-2015 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 60/2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ευβοίας. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ, υπάρχει λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο. Με τον όρο "απαράδεκτο" νοείται το δικονομικό απαράδεκτο, δηλαδή αυτό που δημιουργείται από την αθέτηση-παραβίαση δικονομικής διάταξης, με αποτέλεσμα η δικονομική ενέργεια να στερείται των αναγκαίων προϋποθέσεων του κύρους της.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 495 παρ. 4 του ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή της με το ν. 4335/2015, εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο της έφεσης, της αναίρεσης και της αναψηλάφησης, υποχρεούται να καταθέσει παράβολο ποσού διακοσίων (200), τριακοσίων (300) και τετρακοσίων (400) ευρώ αντίστοιχα, το οποίο επισυνάπτεται στην έκθεση που συντάσσει ο γραμματέας, σε περίπτωση δε που δεν κατατεθεί το παράβολο, το ένδικο μέσο απορρίπτεται από το δικαστήριο ως απαράδεκτο.

Από την πιο πάνω διάταξη, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 532 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο της έφεσης υποχρεούται να καταθέσει παράβολο ποσού διακοσίων ευρώ, το οποίο επισυνάπτεται στην έκθεση που συντάσσει ο γραμματέας, καθώς και ότι σε περίπτωση που δεν κατατεθεί το παράβολο, το ένδικο αυτό μέσο απορρίπτεται από το δικαστήριο και αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτο.

Με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, προβάλλοντας ότι το εφετείο παρά το νόμο δεν απέρριψε ως απαράδεκτη την έφεση της αναιρεσίβλητης, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, λόγω μη κατάθεσης του νόμιμου παραβόλου.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, γιατί, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης και του δικογράφου της έφεσης, προκύπτει ότι η εκκαλούσα και ήδη αναιρεσίβλητη, για το παραδεκτό της έφεσής της, κατέθεσε το προβλεπόμενο από τη διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 495 του ΚΠολΔ παράβολο των διακοσίων ευρώ, ήτοι τα υπ' αριθμ.

…, …, … και … παράβολα Δημοσίου Α' σειράς, ποσού πενήντα ευρώ το καθένα, τα οποία έχουν επισυναφθεί στην έφεση, μετά την πράξη κατάθεσης του αρμόδιου Γραμματέα. Των παραβόλων δε αυτών, μετά την παραδοχή της έφεσης, διατάχθηκε η επιστροφή στην εκκαλούσα με την προσβαλλομένη. Η μη καταχώρηση των στοιχείων των πιο πάνω παραβόλων στην 130/2012 έκθεση κατάθεσης που συνέταξε η αρμόδια Γραμματέας του Πρωτοδικείου Χαλκίδας κατά την κατάθεση της έφεσης, όπως και τυχόν επίδοση στον εφεσίβλητο και ήδη αναιρεσείοντα αντιγράφου της έφεσης (το οποίο πάντως-επιδοθέν αντίγραφο-δεν προσκομίζεται) χωρίς τα συνημμένα παράβολα, ουδεμία ακυρότητα επάγεται.

Με τις διατάξεις των άρθρων 1 εδ. α' και γ', 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 6 παρ. 1, 3 α' και 10 παρ. 1 του ν. 489/1976, όπως έχει κωδικοποιηθεί με το π.δ. 237/1986 και συμπληρώθηκε με μεταγενέστερους νόμους, ορίζονται τα εξής: "Κατά την έννοια του παρόντος: α) Αυτοκίνητο όχημα είναι το επί του εδάφους και όχι επί τροχιών με μηχανική δύναμη ή με ηλεκτρική ενέργεια κινούμενο όχημα, ανεξάρτητα αριθμού τροχών.

Ως αυτοκίνητο θεωρείται και κάθε ρυμουλκούμενο όχημα συζευγμένο μετά του κυρίως αυτοκινήτου ή μη, ως και ποδήλατο εφοδιασμένο με βοηθητικό κινητήρα, ... γ) Ζημιωθέν πρόσωπο είναι το πρόσωπο το οποίο δικαιούται αποζημιώσεως ένεκα ζημίας που προξενήθηκε από αυτοκίνητο" (άρθρο 1 εδ. α' και γ'). Ο κύριος ή κάτοχος αυτοκινήτου που κυκλοφορεί μέσα στην Ελλάδα επί οδού, υποχρεούται να έχει καλύψει με ασφάλιση την εκ τούτου έναντι τρίτων αστική ευθύνη, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος.

Η κυκλοφορία επί γηπέδου προσιτού στο κοινό ή σε κάποιον αριθμό προσώπων, που δικαιούνται να συχνάζουν σ' αυτό, εξομοιώνεται με την κυκλοφορία επί οδού (άρθρο 2 παρ. 1). Επιφυλασσομένων των διατάξεων του άρθρου 3, απαγορεύεται η κυκλοφορία αυτοκινήτου στην Ελλάδα, αν δεν υπάρχει κατά τις διατάξεις του άρθρου 2 ασφαλιστική κάλυψη (άρθρο 5 παρ. 1).

Η ασφάλιση πρέπει να καλύπτει την αστική ευθύνη του κυρίου, του κατόχου και κάθε οδηγού ή προστηθέντος για την οδήγηση ή υπευθύνου του ασφαλισμένου αυτοκινήτου... Ο ασφαλιστής ευθύνεται... έναντι των τρίτων που ζημιώθηκαν από την κυκλοφορία αυτοκινήτων... " (άρθρο 6 παρ. 1, 3α). Το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ιδία αξίωση κατά του ασφαλιστή" (άρθρο 10 παρ. 1).

Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις των άρθρων 2 εδ. α' και 4 εδ. α' του ν. ΓΠΝ/1911, "Αυτοκίνητον, κατά την έννοιαν του παρόντος νόμου, είναι το δια μηχανικής δυνάμεως και ουχί επί τροχιών κινούμενον όχημα ή τροχήλατον" (άρθρο 2 εδ. α') και "Δια πάσαν υπό του αυτοκινήτου κατά την λειτουργίαν του ζημίαν προς τρίτους ενέχεται εις αποζημιώσεις ο τε οδηγός και ο κατά το άρθρον 2 κάτοχος..." (άρθρο 4 εδ.

α'). Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων συνάγεται ότι ευθύνη προς αποζημίωση λόγω αυτοκινητικού ατυχήματος είτε με βάση το ν. ΓΠΝ/1911, είτε με βάση το κοινό δίκαιο (ΑΚ 914 επ.) είτε με βάση τα άρθρα 6 παρ. 3 α' και 10 παρ. 1 του ν. 489/1976 ως προς τον ασφαλιστή, υπάρχει μόνον για ζημιές που προκαλούνται από αυτοκίνητο σε λειτουργία.

Το αυτοκίνητο είναι σε λειτουργία όταν αρχίζει να λειτουργεί ο κινητήρας του, έστω και αν αυτό δεν έχει αρχίσει ακόμη να κινείται, καθώς και όταν κινείται χωρίς να λειτουργεί η μηχανή. Η ασφάλιση είναι υποχρεωτική για τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν επί οδού ή επί γηπέδου προσιτού στο κοινό ή σε αριθμό προσώπων που δικαιούνται να συχνάζουν σ' αυτό.

Για την ευθύνη του ασφαλιστή έναντι του τρίτου δεν είναι αναγκαίο το αυτοκίνητο να ήταν σε κίνηση κατά το χρόνο του ατυχήματος αλλά αρκεί να ήταν σε λειτουργία με την πιο πάνω έννοια. Δεν αποτελεί όμως ατύχημα κατά τη λειτουργία του αυτοκινήτου το προερχόμενο από σύνθετο όχημα (αυτοκίνητο-εργαλείο), όταν αυτό λειτουργεί ως εργαλείο και για την κίνησή του αυτή λειτουργεί αναγκαίως ο κινητήρας του αυτοκινήτου, καθόσον το ατύχημα δεν συνδέεται με τους ειδικούς τυπικούς κινδύνους που γεννώνται από τη λειτουργία του αυτοκινήτου και δεν έχει ως αίτιο το αυτοκίνητο.

Συνεπώς, δεν αποτελεί ατύχημα κατά τη λειτουργία του αυτοκινήτου αυτό που προέρχεται από θεριζοαλωνιστική μηχανή, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της ως εργαλείου, ήτοι, όταν αυτή, ευρισκόμενη σε αγρό, θεριζοαλωνίζει, χρησιμοποιώντας προς τούτο αναγκαστικά τον κινητήρα της, η λειτουργία του οποίου είναι απαραίτητη, όχι μόνο για την αυτοδύναμη κίνηση αυτής επί των τροχών της αλλά και για την εκπλήρωση του λειτουργικού σκοπού της, γιατί η ζημιά δεν συνδέεται με τους ειδικούς τυπικούς κινδύνους του αυτοκινήτου, αφού το προέχον εδώ είναι η λειτουργία του εν λόγω μηχανήματος ως εργαλείου, οπότε δεν νοείται ως αυτοκίνητο κατά την έννοια των άρθρων 2 εδ.

α' του ν. ΓπΝ/1911 και 1 εδ. α' του ν. 489/1976. Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις των άρθρου 1 παρ. 1 α', 25 και 26 παρ. 1 του ν. 2496/1997 "Ασφαλιστική σύμβαση, τροποποιήσεις της νομοθεσίας για την ιδιωτική ασφάλιση .......", με την ασφαλιστική σύμβαση η ασφαλιστική επιχείρηση (ασφαλιστής) αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει, έναντι ασφαλίστρου, στο συμβαλλόμενο της (λήπτη της ασφάλισης) ή σε τρίτον, παροχή (ασφάλισμα) σε χρήμα ή, εφόσον υπάρχει ειδική συμφωνία, άλλη παροχή σε είδος, όταν επέλθει το περιστατικό από το οποίο συμφωνήθηκε να εξαρτάται η υποχρέωση του -ασφαλιστική περίπτωση- (άρθρο 1 παρ. 1 α).

Η ασφάλιση αστικής ευθύνης περιλαμβάνει τις δαπάνες που προέρχονται άμεσα από την απόκρουση και ικανοποίηση αξιώσεων τρίτων κατά του λήπτη της ασφάλισης, που γεννήθηκαν από πράξεις ή παραλήψεις του, για τις οποίες είχε συμφωνηθεί ασφαλιστική κάλυψη (άρθρο 25). Όταν η ασφάλιση αστικής ευθύνης είναι κατά νόμο υποχρεωτική ο τρίτος έχει ευθεία αξίωση και πέρα από τα ασφαλιστικό ποσό, μέχρι το όριο για το οποίο η ασφάλιση είναι υποχρεωτική (άρθρο 26 παρ. 1).

Σύμφωνα με τα προαναφερόμενα το σύνθετο όχημα μπορεί να είναι ασφαλισμένο τόσο για τους κινδύνους κατά τη λειτουργία του ως αυτοκινήτου, κατά τα προβλεπόμενα στο ν. 489/1976 (υποχρεωτική ασφάλιση όσο και ως μηχανήματος για την κάλυψη των προβλεπόμενων στη σχετική σύμβαση ασφάλισης κινδύνων κατά τις διατάξεις του ν. 2496/1997 (προαιρετική ασφάλιση).

Στην τελευταία όμως περίπτωση ο ζημιωθείς τρίτος δεν έχει ευθεία αξίωση έναντι του ασφαλιστή, όπως στην υποχρεωτική ασφάλιση του ν. 489/1986, παρά μόνο κατά του λήπτη της ασφάλισης, από τις υπαίτιες πράξεις ή παραλείψεις του οποίου γεννήθηκαν οι αξιώσεις του. Ο τρίτος μπορεί να στραφεί κατά του ασφαλιστή μόνον πλαγιαστικά (ΑΠ 167/2020, ΑΠ 504/2012, 1168/2007).

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών... Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο αναιρεσείων, με την από 8-12-2010 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας κατά των Κ. Κ., Α. Κ. και της αναιρεσίβλητης, ζήτησε την καταβολή αποζημίωσης για τις σ' αυτή περιγραφόμενες ζημιές που υπέστη από την πρόκληση πυρκαγιάς κατά τη λειτουργία εντός αγροτικής έκτασης της … θεριζοαλωνιστικής μηχανής που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος, ανήκε στην κυριότητα του δεύτερου και ήταν ασφαλισμένη στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, καθώς και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης.

Επί της αγωγής εκδόθηκε η 78/2012 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας, η οποία, αφού απέρριψε ένσταση που είχε προτείνει η εκ των εναγομένων ασφαλιστική εταιρεία περί ελλείψεως παθητικής νομιμοποίησης λόγω προαιρετικής καλύψεως του σχετικού ασφαλιστικού κινδύνου, δέχτηκε εν μέρει την αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν εις ολόκληρον στον ενάγοντα, για τις πιο πάνω αιτίες, το συνολικό ποσό των 36.010 ευρώ.

Η εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία άσκησε έφεση, επαναφέροντας την παραπάνω ένστασή της, η οποία έγινε δεκτή με την προσβαλλομένη, 60/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ευβοίας, εξαφανίστηκε η απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και αφού δικάστηκε η υπόθεση κατά την τακτική διαδικασία, απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η αγωγή.

Ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος, το Εφετείο δέχτηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Την 17η. 6. 2009, νοτιοδυτικά του Δ.Δ. Πιοσώνα Δήμου Διρφυών Ευβοίας, περιοχή η οποία αποτελείται από αγρούς κυρίως με σιτηρά και κτηνοτροφικές μονάδες, βρίσκονταν η με αριθ. κυκλοφ. … θεριζοαλωνιστική μηχανή, ιδιοκτησίας του δευτέρου εναγομένου, Κ Α., η οποία ήταν ασφαλισμένη στην τρίτη εναγομένη και ήδη εκκαλούσα, ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ .Α.Ε.Ε.Γ.Α", με το με αριθ.

…/….5.2009 ασφαλιστήριο συμβόλαιο και για χρονικό διάστημα από 1.6.2009 έως 22.7. 2009. Από το ασφαλιστήριο αυτό συμβόλαιο με τον τίτλο "Ασφαλιστήριο συμβόλαιο αστικής ευθύνης αυτοκινήτων και συμπληρωματικών ασφαλίσεων" αποδεικνύεται ότι η θεριζοαλωνιστική αυτή μηχανή ήταν, κατά τον ως άνω κρίσιμο χρόνο, ασφαλισμένη, πέραν των υποχρεωτικών κινδύνων για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές τρίτων σε πράγματα ακόμα και συνεπεία μετάδοσης πυρκαγιάς, και για κινδύνους που τυχόν (προαιρετική ασφάλιση) προκαλούσε " το όχημα σε τρίτους όταν λειτουργεί ως μηχάνημα (εργαλείο)" μέχρι του ποσού των 500.000 €.

Την ως άνω ημερομηνία και ώρα και στον ως άνω τόπο, η θεριζοαλωνιστική μηχανή ευρισκόμενη, εκτός δρόμου προορισμένου για κυκλοφορία οχημάτων και εντός αγρού, εκτελούσε εργασίες θερισμού σιτηρών με χειριστή τον πρώτο εναγόμενο Κ. Κ., ο οποίος, ως έχων το απαραίτητο για το χειρισμό γεωργικών μηχανημάτων πτυχίο μηχανοδηγού (με αριθμό Εβ 51), ασκούσε τις αναγκαίες ενέργειες χειρισμού της μηχανής και λειτουργίας του κινητήρα αυτής.

Ενώ, λοιπόν, θέριζε, εκδηλώθηκε πυρκαγιά, πιθανώς, από σπινθήρα από την εξάτμιση της θεριζοαλωνιστικής μηχανής, η οποία μεταδόθηκε στα σιτηρά και εξαπλώθηκε, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν (υψηλές, συνήθεις για την εποχή, θερμοκρασίες, ξηρασία), στα σιτηρά, κατακαίοντας 40 στρέμματα με αθέριστα σιτηρά και ισάριθμα στρέμματα με ξερά χόρτα, καθώς και στην παρακείμενη, σε απόσταση 500 περίπου μέτρων από τον τόπο εκδήλωσης πυρκαγιάς, αποθήκη-σταύλο, ιδιοκτησίας του ενάγοντος και ήδη εφεσιβλήτου, εντός της οποίας βρίσκονταν κλωβοί από κουνέλια, η οποία και υπέστη εκτεταμένες ζημιές.

Η πυρκαγιά κατασβέστηκε από τη πυροσβεστική υπηρεσία με τη συνδρομή εθελοντών κατοίκων της περιοχής οι οποίοι ειδοποιήθηκαν από τον πρόεδρο του τοπικού συμβουλίου του ως άνω Δημοτικού Διαμερίσματος. Υπαίτιος για την εξάπλωση της πυρκαγιάς είναι ο πρώτος εναγόμενος ο οποίος από έλλειψη προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει, ως μέσος συνετός χειριστής της εν λόγω μηχανής, δεν ασκούσε τον επιμελή έλεγχο και εποπτεία που απαιτείται κατά το χειρισμό της θεριζοαλωνιστικής μηχανής κατά το θερισμό και δεν συμβουλευόταν τακτικά τον καθρέπτη αυτής, έτσι ώστε να αντιληφθεί εγκαίρως την εκδήλωση και μετάδοση της πυρκαγιάς, για τούτο και την αντιλήφθηκε αφού είχε διανύσει, ήδη, απόσταση 200 μέτρων από τον τόπο εκδήλωσή της ούτε παρέμεινε στον τόπο προς άμεση κατάσβεση της αλλά απεχώρησε.

Ουδόλως αποδείχθηκε ότι ο σπινθήρας της μηχανής που προκάλεσε την πυρκαγιά προήλθε από την κακή συντήρηση αυτής, όπως αβασίμως διατείνεται ο ενάγων. Για την πράξη του, εμπρησμό από αμέλεια από την οποία προέκυψε κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα του ήτοι για παράβαση των άρθρων 264α και 266 ΠΚ, διενεργήθηκε προανάκριση η οποία περατώθηκε με την απευθείας κλήση του πρώτου εναγομένου-χειριστή, στο ακροατήριο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας.

Υπό τα πραγματικά αυτά περιστατικά, αποδεικνύεται ότι η θεριζοαλωνιστική μηχανή, κατά τον ως άνω χρόνο, λειτουργούσε ως εργαλείο και δεν λειτουργούσε ως αυτοκίνητο υπό την προαναφερόμενη ως άνω έννοια του ν. 489/1976, οπότε και μόνον θα χωρούσε ευθεία αγωγή του ζημιωθέντος τρίτου κατά του ασφαλιστή. Και αυτό γιατί η ζημία που προκλήθηκε δεν συνδέεται με τους ειδικούς τυπικούς κινδύνους της θεριζοαλωνιστικής μηχανής ως αυτοκινήτου, αφού το προέχον εδώ είναι η λειτουργία του εν λόγω μηχανήματος ως εργαλείου.

Επομένως δεν υπάγεται τούτο στην υποχρεωτική ασφάλιση της αστικής ευθύνης από αυτοκινητικό ατύχημα αλλά στην προαιρετική ασφάλιση αυτού ως εργαλείου, από την οποία ο ενάγων ως τρίτος που ζημιώθηκε, δεν έχει, κατά τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, ευθεία αξίωση κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας την οποία θα είχε, αν του είχε εκχωρηθεί αυτή από τον ασφαλισμένο με σχετική σύμβαση, περίπτωση που δεν συντρέχει εν προκειμένω.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο, κρίνοντας αντίθετα, δέχθηκε, rv μέρει, κατ' ουσίαν την αγωγή και ως προς την εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, καθόσον δέχθηκε ότι ο ενάγων έχει ευθεία αξίωση έναντι της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας διότι οι ζημίες τρίτων από πυρκαγιά από τη θεριζοαλωνιστική μηχανή καλύπτονται, κατόπιν συμφωνίας, κατ' άρθρο 361 ΑΚ, μεταξύ ασφαλιζομένου- ασφαλιστικής εταιρίας στην υποχρεωτική εκ του ν. 489/1976 ασφάλιση, εσφαλμένα εφάρμοσε το νόμο και κακώς εκτίμησε τις προσκομισθείσες ενώπιον του αποδείξεις.

ΓΓ αυτό, αφού γίνει δεκτός ο σχετικός, πρώτος λόγος της έφεσης της εναγομένης, ως βάσιμος κατ' ουσίαν, και γίνει δεκτή η έφεση της εναγομένης, να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση ως προς την (τρίτη) εναγομένη ασφαλιστική εταιρία>>.

Κρίνοντας με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο ότι η ως άνω θεριζοαλωνιστική μηχανή κατά τον κρίσιμο χρόνο του ατυχήματος λειτουργούσε ως εργαλείο, μη υπαγόμενη (ως εργαλείο) στην υποχρεωτική ασφάλιση του ν. 489/1976 και ότι ο αναιρεσείων, προς αποκατάσταση των ένδικων ζημιών του, δεν δικαιούται να στραφεί ευθέως κατά της αναιρεσίβλητης, που κάλυπτε ασφαλιστικά έναντι τρίτων την αστική ευθύνη από τη λειτουργία της θεριζοαλωνστικής μηχανής ως αυτοκινήτου, δεν παραβίασε ευθέως με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις προπαρατεθείσες ουσιαστικού κανόνα δικαίου διατάξεις του ν. 489/1976, όπως αβάσιμα υποστηρίζει ο αναιρεσείων και ο δεύτερος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ είναι απορριπτέος. Μετά από αυτά, και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 του ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο τελευταίος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-7-2015 (αριθμ. εκθ. καταθ. 4/2015) αίτηση για αναίρεση της 60/2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ευβοίας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που έχει καταθέσει ο αναιρεσείων στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Δεκεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 22 Φεβρουαρίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ