Supreme Court dismisses appeal against appellate court's rejection of breach of contract claim regarding TV crystal sets.

Απόφαση 2107 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2107/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως) κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ιωάννη Παπανικολάου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Σεπτεμβρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ - ΘΕΑΜΑ - ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξουσίους δικηγόρους της Μιχαήλ Ανδρεοπούλη και Θεμιστοκλή Σκούρα.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Τσόγια.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18 Απριλίου 1995 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2913/1996 μη οριστική , 2913/1996 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 912/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7 Μαΐου 2008 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής, ανέγνωσε την από 2 Σεπτεμβρίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της 583/7.5.2008 αιτήσεως για αναίρεση της 912/19.2.2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 583/7-5-2008 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 912/19-2-2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ειδικότερα, με την 3896/18-4-1995 αγωγή εφέρετο προς διάγνωση αξίωση αποζημιώσεως του δι' αυτής ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρείας, με θεμελίωσή της, κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς, στη (μερική) μη εκπλήρωση από την τελευταία των απορρεουσών από τη συνομολογηθείσα μεταξύ των διαδίκων στις 31-10-1993 σύμβαση υποχρεώσεων της.

Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε αρχικά η 2913/1996 μη οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία τάχθηκε το οικείο σε βάρος των διαδίκων θέμα αποδείξεως, και στη συνέχεια, κατά μερική παραδοχή της, η 9188/2001 οριστική αυτού απόφαση, και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από την 4314/22-5-2002 έφεση της εναγομένης, αρχικά η 7362/2003 απόφαση αυτού, με την οποία απέσχε της εκδικάσεως της ουσιαστικής βασιμότητας της εφέσεως μέχρι προσκομίσεως βεβαιώσεως του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (Ο.Β.Ι) ότι κατατέθηκε αντίγραφο της θεμελιωτικής των αγωγικών αξιώσεων συμβάσεως (άρθρο 22 παρ. 4 του ν. 1733/1987) ή συμπληρώθηκε το κατά την παρ. 5 του ίδιου άρθρου έντυπο, και στη συνέχεια η 4096/2005 απόφαση αυτού, με την οποία, κατ' αποδοχή του σχετικού λόγου εφέσεως, κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της αγωγής λόγω μη καταχωρίσεως της ένδικης συμβάσεως στα τηρούμενα από τον Ο.Β.Ι μητρώα για τις συμβάσεις μεταφοράς τεχνολογίας.

Την εν λόγω απόφαση προσέβαλε ο ενάγων με την από 2-6-2006 αίτηση αναιρέσεως, κατ' αποδοχή της οποίας και της προβαλλόμενης δι' αυτής αναιρετικής αιτιάσεως από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ κρίθηκε, με την εκδοθείσα επ' αυτής 564/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου, ότι παρά το νόμο το δικαστήριο της ουσίας με την προσβαλλόμενη και εντεύθεν αναιρούμενη απόφασή του κήρυξε οριστικώς απαράδεκτη τη συζήτηση της αγωγής, σε συνέπεια με την παραδοχή ότι αρκούσε για το παραδεκτό της συζητήσεως και την επί της ουσίας έρευνα της υποθέσεως και η μετά την εκπνοή της προθεσμίας των τριάντα ημερών από της καταρτίσεως της συμβάσεως υποβολή αντιγράφου αυτής στην εν λόγω δημόσια υπηρεσία (Ο.Β.Ι), υποχρέωσή του στην οποία, κατά τις αιτιολογίες πάντοτε της αναιρετικής αποφάσεως, ανταποκρίθηκε ο ενάγων, όπως προκύπτει από την 5967/29-3-2004 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πειραιώς ..., ισχυρισμό τον οποίο προέβαλε ο ενάγων, ως εφεσίβλητος, στο Εφετείο με τις υποβληθείσες ενώπιον αυτού έγγραφες προτάσεις, με την παράλληλη επίκληση της εν λόγω εκθέσεως επιδόσεως.

Μετά την αναίρεση της αποφάσεως, την παραπομπή της υποθέσεως προς περαιτέρω εκδίκαση της στο αυτό Εφετείο Αθηνών και την επακολουθήσασα ενώπιόν του συζήτηση της υποθέσεως εκδόθηκε η 912/2008 οριστική αυτού απόφαση, με απορριπτική κατ' ουσίαν κρίση επί της εφέσεως της εναγομένης. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται η ηττηθείσα εκκαλούσα με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνώνται στη συνέχεια οι διατυπούμενοι δι' αυτής λόγοι αναιρέσεως.

Ειδικότερα:

Ι. Κατά το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο της ουσίας, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν παραδεκτώς ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν παραδεκτά και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την εν λόγω διάταξη νοούνται αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στην θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Εξάλλου, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 65, 67, 68 και 70 ΑΚ συνάγεται ότι για να υποχρεωθεί νομικό πρόσωπο από δικαιοπραξία πρέπει αυτή να έχει συναφθεί είτε από το όργανο που το διοικεί και ενεργεί μέσα στα όρια της εξουσίας του είτε από άλλα φυσικά πρόσωπα, στα οποία παρασχέθηκε σχετική εξουσία από το όργανο που διοικεί το νομικό πρόσωπο.

Ειδικώτερα, η ανώνυμη εταιρεία δεσμεύεται απέναντι στους τρίτους, μόνο από πράξεις των συντεταγμένων οργάνων της και εφόσον τηρούνται οι από το νόμο προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο δεν μπορεί να εκληφθεί ότι εκπροσωπεί ή δεσμεύει την ανώνυμη εταιρεία, πολύ δε περισσότερο αφού ο νόμος (άρθρα 18 παρ. 1, 2 και 22 του ν. 2190/1920) και το καταστατικό αυτής απαιτούν για τη μεταβίβαση διαχειριστικών αρμοδιοτήτων της ανώνυμης εταιρείας αυστηρές προϋποθέσεις, ήτοι συλλογική ενέργεια του διοικητικού συμβουλίου, και πιο συγκεκριμένα απόφαση του διοικητικού συμβουλίου περί παροχής εξουσιοδοτήσεως σε τρίτο προς διενέργεια συγκεκριμένων πράξεων.

Επομένως, όταν ασκηθεί αγωγή κατά ανώνυμης εταιρείας με αντικείμενο την εκπλήρωση υποχρεώσεων αυτής από σύμβαση, αν αμφισβητηθεί το κύρος της καταρτισθείσης συμβάσεως λόγω ελλείψεως νόμιμης εκπροσωπήσεως της εταιρείας, ο ενάγων πρέπει να επικαλεσθεί με τις προτάσεις του, και στη συνέχεια να αποδείξει, για το κύρος της συμβάσεως, ότι ο αναφερόμενος ως νόμιμος εκπρόσωπος η μνεία του οποίου δεν είναι απαραίτητη στην αγωγή, εκπροσωπούσε νόμιμα την εταιρεία, είτε διότι ήταν καταστατικό όργανο αυτής, είτε διότι του είχε δοθεί από καταστατικό όργανο η εξουσία συμβατικής εκπροσωπήσεως της, αντίστοιχα δε το δικαστήριο της ουσίας πρέπει να διαλάβει στην απόφαση τα πραγματικά περιστατικά, που στηρίζουν την εξουσία του εν λόγω προσώπου και εκπροσωπεί την εταιρεία.

Επί συμβάσεως, η οποία καταρτίστηκε χωρίς εξουσία του φερόμενου ως νόμιμου εκπροσώπου της ανώνυμης εταιρείας, έχουν ανάλογη εφαρμογή οι περί ελλείψεως πληρεξουσιότητας διατάξεις του άρθρου 229 παρ. 1 ΑΚ, κατά τους ορισμούς της οποίας στην περίπτωση αυτή το κύρος της συμβάσεως εξαρτάται από την έγκριση του αντιπροσωπευομένου (ΑΚ 238), ήτοι η συγκατάθεση που παρέχεται μετά την επιχείρηση της δικαιοπραξίας.

Ο περί εγκρίσεως ισχυρισμός παραδεκτά προτείνεται με την προσθήκη στις προτάσεις, μετά την άρνηση της εναγομένης ανώνυμης εταιρείας περί μη νόμιμης εκπροσωπήσεως της κατά την κατάρτιση της συμβάσεως. Με τον πρώτο κατά σειρά λόγο προβάλλεται η αναιρετική αντίθεση από το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ, με την έννοια ότι το δικαστήριο της ουσίας με την προσβαλλόμενη απόφασή του παρά το νόμο έλαβε υπόψη τον διατυπωθέντα απαραδέκτως το πρώτον με την προσθήκη στις προτάσεις αγωγικό ισχυρισμό του ενάγοντος περί εγκρίσεως της συμβάσεως από την εναγομένη, μετά την άρνηση της τελευταίας περί νόμιμης εκπροσωπήσεώς της από τον Ζ, ιδιότητα με την οποία φέρει φέρεται ότι εκείνος κατάρτισε και υπέγραψε την επίμαχη σύμβαση.

Κατά τις ενδιαφέρουσες τον ερευνώμενο λόγο αναιρέσεως ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως: "Ο ενάγων, είχεν το δικαίωμα της αποκλειστικής παραγωγής και διαθέσεως εις την Ελλάδα μεθόδου, η οποία τεχνικώς επιτρέπει την τρισδιάστατον μοτάδοσιν και λήψιν από τους τηλεθεατάς τηλεοπτικών εκπομπών δια της χρήσεως ομματοϋαλίων τύπου "Nuoptik 3D", των οποίων ωσαύτως είχεν το δικαίωμα αντιπροσωπεύσεως και αποκλειστικής διαθέσεως εις την Ελλάδα, την 31.10.1993 συνήψεν μετά της εναγομένης εταιρείας, μέσω του δηλώσαντος ως εκπροσωπούντος αυτήν Ζ. Ως αποδεικνύεται από την νομίμως μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενην από τον ενάγοντα από 1.9,1993 δημοσίευσιν περιλήψεως καταστατικού της εναγομένης και ανακοινώσεως καταχωρήσεως αυτής εις το Μητρώον Ανωνύμων Εταιρειών της Νομαρχίας Αθηνών εις το υπ αριθ. 5168/ 6.9,1993 ΦΕΚ, (Τεύχος ΑΕ και ΕΠΕ) ο Ζ ήτο μέλος του πρώτου διοικητικού της συμβουλίου.

Δια του από 9.9.1993 πρακτικού συνεδριάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου της εκκαλούσης το οποίον κατεχωρήθη την 27.10.1993 εις το Μητρώον Ανωνύμων Εταιρειών της Νομαρχίας Αθηνών και το οποίον εδημοσιεύθη εις το υπ' αριθ. 6041/3.11.1993 φύλλον της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (Τεύχος ΑΕ και ΕΠΕ), ως πρόσωπον εις το οποίον ανετίθετο η εκπροσώπησις της εταιρείας, ωρίσθη ο εκ των μελών του Διοικητικού της Συμβουλίου .... ο οποίος από της ημερομηνίας δημοσιεύσεως της εν λόγω τελευταίας ανακοινώσεως εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (3.11,1993) και εφεξής, ήτο αρμόδιος να εκπροσωπή και δεσμεύη την εκκαλούσαν.

Όμως από το - νομίμως επικυρωμένον ακριβές φωτοτυπικόν αντίγραφαν του αποσταλέντος εις τον ενάγοντα την 19.10.1993 και ώραν 18,42 τηλεομοιοτυπήματος ακριβούς αντιγράφου του αυτού ως άνω υπ' αριθ. 1/9.9.1993 πρακτικού Συνεδριάσεως του Διοικητικού της Συμβουλίου, το πρακτικόν του Διοικητικού Συμβουλίου, της εκκαλούσης έχει διάφορον περιεχόμενον του εν τέλει ως άνω εις το υπ' αριθ. 6041/3.11.1993 φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, (Τεύχος ΑΕ και ΕΠΕ), καθ' όσον εις αυτό αναφέρεται σαφώς ότι το διοικητικόν συμβούλιον της εκκαλούσης κατά την συνεδρίασίν του προέβη ομοφώνως εις την εκλογήν ως Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας κατά το άρθρον 22 του καταστατικού του προέδρου του Ζ προς τον οποίον αναθέτει την άσκησιν όλων των εξουσιών οι οποίες περιγράφονται εις το άρθρον 20 του ιδίου Καταστατικού.

Καθίσταται εντεύθεν σαφές ότι από το άνω τηλεομοιοτύπημα. την ακρίβειαν του οποίου ως αντιγράφου εκ του βιβλίου πρακτικών εβεβαίωσεν ο ανωτέρω ως πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, απεστάλη από την εκκαλούσαν με σαφή πρόθεσιν να δηλωθή ότι εκπρόσωπος αυτής μέχρι της επικείμενης δημοσιεύσεως εις το ΦΕΚ είναι ο άνω Ζ, ώστε ο τελευταίος να ενεργή ως εκπρόσωπος αυτής εις την επικείμενην κατάρτισιν της συμβάσεως, διότι, άλλως, ουδεμία ανάγκη υφίστατο να ενημερώνη η εκκαλούσα τον ενάγοντα προ της δημοσιεύσεως εις το ΦΕΚ περί των αποφάσεων του Διοικητικού της Συμβουλίου.

Κατηρτίσθη όθεν έγγραφος συμφωνία μεταξύ του δόντος πίστιν εις την αλήθειαν του άνω τηλεομοιτυπήματος ενάγοντος μετά του δηλώσαντος ότι ενεργεί επ' ονόματι της εκκαλούσης Ζ, ο οποίος όντως δεν είχεν τοιαύτην εξουσίαν, δυνάμει της οποίας αυτός εχορήγησεν εις την εκκαλούσαν το δικαίωμα χρήσεως της υπ' αριθ. 0325019 σχετικής Ευρωπαϊκής Ευρεσιτεχνίας (πατέντας) του Γερμανικού Οίκου "United Film Business - Ulrich Beyer (U.F.B)", η οποία επέτρεπεν τη μετάδοσιν και λήψιν των τρισδιάστατων (στερεοσκοπικής αισθήσεως) τηλεοπτικών εκπομπών, επί χρονικόν διάστημα 24 πλήρων μηνών από της υπογραφής της συμβάσεως (υπ' αριθ. Ι, 2 και 12 όροι του νομίμως μετ' επικλήσεως προσκομιζομένου από 31.10.1993 εγγράφου ιδιωτικού συμφωνητικού εκμεταλλεύσεις της αδείας πατέντας).

Επί της βάσει του 4ου όρου του αυτού ως άνω συμφωνητικού η εναγομένη ανέλαβεν την υποχρέωσιν να αρχίση τις προβολές τρισδιάστατων τηλεοπτικών παραγωγών, μέσω του τηλεοπτικού της σταθμού τον οποίον αυτή διεχειρίζετο υπό τον διακριτικό τίτλο "...", από της εβδομάδος που ήρχιζεν από τις 4-12-1993 και επί δεκαπέντε (15) τουλάχιστον συνεχείς εβδομάδες, εις προγράμματα ψυχαγωγίας. πρώτης ακροαματικότητας. παρουσιαζόμενα από δημοφιλείς παρουσιαστάς, ως και να παράσχη βοήθειαν προωθήσεως των ομματοϋαλίων του τύπου "Nuoptik 3D". αναγγέλουσα την άνω προβολήν των τρισδιάστατων προγραμμάτων και τα σημεία πώλησης των άνω ομματοϋαλίων στα ελληνικά τηλεοπτικά περιοδικά και την περαιτέρω βοήθεια για την προώθηση των πουλήσεων των ομματοϋαλίων αυτών, με βάση τον 8° όρο του ίδιου συμφωνητικού, αναλαμβάνοντας την υποχρέωση, μεταξύ άλλων, να πληροφορήσει του τηλεθεατές για τα σημεία πώλησης τους με ανακοινώσεις του παραπάνω τηλεοπτικού της σταθμού σε ζώνες υψηλής ακροαματικότητας, κατά τη διάρκεια μίας περιόδου τριών εβδομάδων, πριν την πρώτη προβολή των τρισδιάστατων προγραμμάτων, χωρίς χρέωσιν, ως και να κατονομάζη τα σημεία πωλήσεως των ομματοϋαλίων εις διαφημιστικές πληροφορίες (infomercials) διάρκειας μέχρις 60 δευτερολέπτων έκαστη.

Εις τα πλαίσια της εκτελέσεως παρά της εκκαλούσης της άνω συμβάσεως, η οποία είχε γίνει αποδεκτή και ενεκρίθη εκ του πράγματος από την εκκαλούσα η οποία εκπροσωπούμενη από τον μετά την 3.11.1993 νόμιμον εκπρόσωπον αυτής ..., ήρχισεν εκτελούσα την σύμβασιν καθ' όσον το μεν εποιήσατο χρήσιν των δια της συμβάσεως χορηγηθέντων εις αυτήν δικαιωμάτων της, το δε μέχρι την 8.12.1993, συνεμορφούτο πλήρως προς τους όρους της άνω συμβάσεως τηρούσα επακριβώς τις αναληφθείσες υποχρεώσεις της.

Η έγκρισις καθίσταται κατάδηλος εκ του ότι την 4.11.1993 έλαβεν χωράν πανηγυρική πρεμιέρα παρουσιάσεως παρά της εκκαλούσης του νέου συστήματος τρισδιάστατων τηλεοπτικών εκπομπών εις το κέντρον διασκεδάσεως ... παρουσία δημοσιογράφων κατά την οποίαν ο εφεσίβλητος διένειμεν δωρεάν 4.000 ομματοϋάλια εις τους παρευρισκομένους". Σε συνέπεια με τις σημειούμενες στην αρχή της παρούσης νομικές παραδοχές παραδεκτά προτάθηκε το πρώτον με την προσθήκη στις προτάσεις η ένσταση του ενάγοντος περί εγκρίσεως της θεμελιωτικής των αξιώσεών του συμβάσεως από την εναγομένη ανώνυμη εταιρεία, προς αντίκρουση του διατυπωθέντος από την τελευταία αρνητικού ισχυρισμού της περί μη δεσμεύσεώς της από την εν λόγω σύμβαση λόγω μη νόμιμης εκπροσωπήσεως της από τον Ζ, ιδιότητα με την οποία φέρεται ότι εκείνος κατάρτισε και υπέγραψε την επίμαχη σύμβαση (Κ.Πολ.Δ 237 παρ. 3 του προϊσχύσαντος δικονομικού καθεστώτος). Με την έννοια αυτή νομίμως λήφθηκε υπόψη από την προσβαλλόμενη απόφαση η ένσταση του ενάγοντος περί εγκρίσεως της συμβάσεως από την εναγομένη ανώνυμη εταιρεία, με θετική στη συνέχεια αξιολόγηση από ουσιαστική άποψη, με βάση τις αμέσως παραπάνω σημειούμενες αναιρετικώς ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της.

ΙΙ. Η νομική αοριστία της αγωγής που συνδέεται με νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ, εάν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής κρίσεως του αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος για τη θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα, ενώ η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται ως παραβίαση από του αριθμού 14 ή 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 383 ΑΚ, αν ο ένας από τους συμβαλλόμενους βρίσκεται σε υπερημερία ως προς την παροχή που οφείλει, έχει δικαίωμα ο άλλος να του τάξει εύλογη προθεσμία για εκπλήρωση, δηλώνοντας συνάμα ότι μετά την πάροδο της αποκρούει την παροχή. Αν παρέλθει άπρακτη η προθεσμία, ο τελευταίος έχει δικαίωμα να απαιτήσει αποζημίωση για τη μη εκπλήρωση ή να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση, όχι όμως να απαιτήσει την παροχή? κατά δε το άρθρο 385 ΑΚ δεν απαιτείται να ταχθεί η προθεσμία για την εκπλήρωση της παροχής. 1 αν από την όλη στάση του προκύπτει ότι το μέτρο αυτό θα ήταν άσκοπο και 2.

αν ο δανειστής εξαιτίας της υπερημερίας δεν έχει συμφέρον στην εκτέλεση της συμβάσεως. Κατά την έννοια των εν λόγω διατάξεων στις αμφοτεροβαρείς συμβάσεις, από μόνο το γεγονός της υπερημερίας του οφειλέτη ως προς την παροχή που οφείλει, δεν αλλοιώνεται η μεταξύ αυτού και του δανειστή υφιστάμενη σχέση, αλλά αυτός και μετά την υπερημερία του εξακολουθεί να είναι υπόχρεος σε εκπλήρωση της παροχής και περαιτέρω ο δανειστής από μόνη την υπερημερία του οφειλέτη δεν αποκτά χωρίς άλλο δικαίωμα αποζημιώσεως ή υπαναχωρήσεως από τη σύμβαση, παρά μόνο με τους όρους του άρθρου 383 ΑΚ.

Κατά την από το δευτεροβάθμιο κυριαρχική εκτίμηση του δικογράφου της αγωγής και "ιδία του αγωγικού ισχυρισμού ότι η εκκαλούσα εις τας επανειλημμένας χρήσεις του εφεσίβλητου δε εδέχετο ούτε καν να συζητήση την τήρησιν των συμπεφωνημένων, ενυπάρχει εις την αγωγήν και δη εις τον άνω ισχυρισμόν και ο τοιούτος ότι, ως εκ της όλης στάσεως της εκκαλούσης, θα ήτο άσκοπον το να ταχθεί προθεσμία εκπληρώσεως" περιεχόμενο της αγωγής, κατά την εκτίμηση του δικογράφου αυτής από την προσβαλλόμενη απόφαση, που δικαιολογούσε την κατ' ορθή εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 383, 385 αρ. 1 ΑΚ, αξιολόγηση, αυτής ως ορισμένης και νόμιμης, χωρίς παράλληλα να λάβει υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν.

Επομένως οι προβαλλόμενες με τον δεύτερο κατά σειρά λόγο αναιρετικές αιτιάσεις από το άρθρο 559 αρ. 1 και 8 Κ.Πολ.Δ ελέγχονται ως αβάσιμες.

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ υπάρχει λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο. Επί παραλείψεως κηρύξεως προσωρινού απαραδέκτου, όπως είναι το απαράδεκτο της συζητήσεως, ο λόγος αυτός στοιχειοθετείται όταν το απαράδεκτο αυτό επιβάλλεται από το νόμο προς κατοχύρωση του αποτελέσματος της ακυρότητας άλλης διαδικαστικής πράξεως, που προηγήθηκε όπως είναι η ακυρότητα της κλητεύσεως ή και προς εξασφάλιση της ασκήσεως δικονομικού δικαιώματος, όπως είναι πρωτίστως το θεμελιώδες δικονομικό δικαίωμα της υπερασπίσεως (Κ.Πολ.Δ 110 παρ. 2) Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αρ. 18 Κ.Πολ.Δ δημιουργείται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο της παραπομπής δεν συμμορφώθηκε προς την αναιρετική απόφαση.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος αναφέρεται σε κάθε παράλειψη του δικαστηρίου της παραπομπής να συμμορφωθεί με το νομικό ζήτημα που κρίθηκε από την αναιρετική απόφαση, το οποίο μπορεί να ανάγεται είτε στο ουσιαστικό είτε στο δικονομικό δίκαιο. Εξάλλου, κατά τους ορισμούς του άρθρου 22 του ν. 1733/1987, η σύμβαση μεταφοράς τεχνολογίας υποβάλλεται από το συμβαλλόμενο ή τους συμβαλλομένους που έχουν κατοικία ή έδρα στην Ελλάδα μέσα σε ένα μήνα από την κατάρτισή της, στον ΟΒΙ και εφαρμόζονται παράλληλα οι διατάξεις του ν.1360/1983 (ΦΕΚ 65 §1).

Η σύμβαση καταχωρίζεται στο μητρώο μεταφοράς τεχνολογίας. Οι καταχωριζόμενες συμβάσεις μεταφοράς τεχνολογίας ή τα στοιχεία του κατά την παράγραφο 5 εντύπου τηρούνται απόρρητα (§2). Ο υπόχρεος ή οι υπόχρεοι για καταχώρηση σύμβασης μεταφοράς τεχνολογίας μπορούν είτε να καταθέσουν αντίγραφο της σύμβασης είτε να συμπληρώσουν το κατά την παράγραφο 5 ειδικό έντυπο.

Αγωγή ή αίτηση σε δικαστήριο που αφορά οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των συμβαλλομένων, η οποία απορρέει από σύμβαση μεταφοράς τεχνολογίας, δεν συζητείται χωρίς βεβαίωση του ΟΒΙ ότι τηρήθηκε η διάταξη της παραγράφου αυτής. (§4)". Από τις παρατεθείσες διατάξεις συνάγεται ότι η καταχώριση των συναπτομένων συμβάσεων μεταφοράς τεχνολογίας στο μητρώο μεταφοράς τεχνολογίας που τηρείται από τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας δε λειτουργεί ως συστατικός ή αποδεικτικός τύπος των εν λόγω συμβάσεων, η δε τήρηση της υποχρεώσεώς του ή των συμβαλλομένων να καταθέσουν αντίγραφο αυτών στα αρμόδια διοικητικά όργανα προς καταχώρισή των στο ανωτέρω μητρώο, υπαγορευθείσα από λόγους γενικότερου δημοσίου συμφέροντος, προκειμένου τα όργανα της πολιτείας να γνωρίζουν την ύπαρξη και μεταφορά τεχνολογίας που επιδρά στις γενικότερες κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις, θεσπίζεται ως όρος του παραδεκτού της συζητήσεως της αγωγής ή οποιασδήποτε άλλης αιτήσεως προς παροχή εννόμου προστασίας, εχούσης ως νομικό αντικείμενο την διάγνωση αξιώσεων, οι οποίες εκπηγάζουν από σύμβαση μεταφοράς τεχνολογίας.

Η προϋπόθεση αυτή του παραδεκτού της συζητήσεως αρκεί να συντρέχει κατά την τελευταία συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση. Η στην διάταξη του άρθρου 22 §1 αναφερόμενη προθεσμία του ενός μηνός από της καταρτίσεως της συμβάσεως προς υποβολή της στον ΟΒΙ, δεν έχει ανατρεπτικό χαρακτήρα.

Εκ τούτου παρέπεται ότι η υποβολή από τον συμβαλλόμενο της συμβάσεως μετά την πάροδο του ενός μηνός από της καταρτίσεως της, δεν επάγεται, ως δικονομική έννομη συνέπεια, την οριστική απώλεια της αξιώσεως του συμβαλλομένου προς παροχή εννόμου προστασίας από τα δικαστήρια, συνεχόμενης προς απαιτήσεις από την σύμβαση αυτή.

Αντίθετη επί του προκειμένου ερμηνεία δεν μπορεί να συναχθεί ούτε από το γράμμα της προδιαληφθείσης διατάξεως, στην οποία η μη τήρηση της άνω προθεσμίας δεν διαγράφεται επί ποινή του δια παντός απαραδέκτου συζητήσεως της εν λόγω αιτήσεως ένδικης προστασίας, ούτε και από τον σκοπό αυτής, πληρούμενο και μετά την εκπρόθεσμη υποβολή της συμβάσεως.

Με βάση τη νομική αυτή παραδοχή κρίθηκε με την 564/2007 απόφαση του Αρείου πάγου ότι παραδεκτά υποβλήθηκε από τον ενάγοντα η θεμελιωτική των αξιώσεών του σύμβαση στο ΟΒΙ προς καταχώρησή της στο τηρούμενο από τον εν λόγω οργανισμό μητρώο μεταφοράς τεχνολογίας μετά την εκπνοή της προθεσμίας των τριάντα ημερών από την κατάρτισή της, και ειδικότερα μετά την έκδοση της πρωτοβάθμιας αποφάσεως, και ανήρεσε την αντιθέτως αποφανθείσα 4096/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία, όπως προαναφέρθηκε, κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της αγωγής λόγω μη καταχωρίσεως της ένδικης συμβάσεως.

Προς την νομική αυτής άποψη συμμορφώθηκε και η προσβαλλόμενη απόφαση, δεχθείσα ειδικότερα, ότι, όπως αποδεικνύεται από την προσκομιζόμενη, με επίκληση, 5967/29-3-2004 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πειραιώς ..., ο εφεσίβλητος υπέβαλε την ένδικη σύμβαση στον ΟΒΙ προς καταχώρησή της στο μητρώο μεταφοράς τεχνολογίας, ισχυρισμό τον οποίο διατύπωσε με τις υποβληθείσες ενώπιον του Εφετείου προτάσεις του.

Με τις αιτιολογίες αυτές, ομοίου ακριβώς περιεχομένου με εκείνες της αναιρετικής αποφάσεως, απέρριψε τον λόγο εφέσεως της ήδη αναιρεσείουσας περί απαραδέκτου της συζητήσεως της αγωγής λόγω μη καταχωρίσεως της ένδικης συμβάσεως κατά την ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου συζήτηση της υποθέσεως, ισχυρισμό στον οποίο θεμελιώνονται οι προβαλλόμενες με τον τρίτο κατά σειρά λόγο αναιρετικές αιτιάσεις από το άρθρο 559 αρ. 14 και 18 Κ.Πολ.Δ, οι οποίες ελέγχονται ως αβάσιμες, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι πρόκειται περί προσωρινά απαραδέκτου της συζητήσεως όπου δεν δικαιολογεί την στοιχειοθέτηση του αναιρετικού λόγου από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ .

IV. Από την διάταξη του άρθρου 300 ΑΚ, η οποία εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση ζημίας, προκύπτει ότι όταν στη γένεση ή την επέλευση της ζημίας συνετέλεσε και πταίσμα του ζημιωθέντος, κατά την έννοια του άρθρου 330 ΑΚ, το δικαστήριο της ουσίας μπορεί, κατά την ελεύθερη κρίση του, αφού σταθμίσει τις περιστάσεις και ιδιαίτερα τον βαθμό πταίσματος του ζημιωθέντος και του ζημιώσαντος ή να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή ή όχι πταίσματος του ζημιωθέντος, η οποία, σχετική με νομική έννοια, υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες, Εξ άλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Περαιτέρω, τα επιχειρήματα του δικαστηρίου, που σχετίζονται με συνεκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθ. 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξ αιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος, Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφ' όσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμηση τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, είναι από τον 'Αρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις, απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Κατά τις στη συνέχεια λοιπές ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, που ενδιαφέρουν τους απομένοντες προς έρευνα λόγους αναιρέσεως, "Ο εφεσίβλητος την 30-11-1993 επρομηθεύθη και εισήγαγεν από την ...α ποσότητα 410.000 τεμαχίων τρισδιάστατων τύπου "Nuoptik 3D", εκδοθέντος προς τούτο του με' επικλήσεως προσκομιζομένου από 26-11-1993 τιμολογίου πωλήσεως της εταιρείας "AA Trade and Finance ΑΕ" και ήρχισε την διάθεσιν των εις άνω αγοράν της ...

και της ... προκειμένου να καλύψη τις ανάγκες των τηλεθεατών του άνω τηλεοπτικού σταθμού όταν θα προεβάλλοντο οι τρισδιάστατες εκπομπές. Μέχρι τις 4-12-1993. οπότε επραγματοποιήθη η πρώτη προβολή τρισδιάστατων εκπομπών από τον άνω τηλεοπτικόν σταθμόν, ο ενάγων είχε διαθέσει από την άνω ποσότητα ομματιοϋαλίων 120.000 τεμάχια, ενώ μετά την προβολήν αυτήν και την διαφήμισιν των ηυξήθη η ζήτησή τους και μέχρι τις 8-12-1993 διετέθη ποσότης και άλλων 220.000 ομματοϋαλίων συνολικώς εις ...

και ....

Εν όψει της αυξητικής τάσεως των πωλήσεων και της αναμενομένης συνεπεία αυτής εξαντλήσεως των αποθεμάτων των ομματοϋαλίων ο εφεσίβλητος προέβη εσπευσμένως εις την αγοράν από το εξωτερικόν και την εισαγωγήν και επί πλέον ποσότητος 184.000 τεμαχίων ομματοϋαλίων (εκδοθέντος προς τούτο του μετ' επικλήσεως μετά νομίμου μεταφράσεως εις την ελληνικήν προσκομιζομένου από 26.11.1993 τιμολογίου πωλήσεως της εταιρείας της άνω εταιρείας υπό την επωνυμία "ΑΑ Trade and Finance AG").

Η εκκαλούσα η οποία μέχρι 8.12.1993 ετήρει την συμφωνίαν, από της ημεροχρονολογίας αυτής και εντεύθεν περιώρισεν, αντισυμβατικώς, τις μεταδόσεις τρισδιάστατων εκπομπών και τις διαφημίσεις των άνω ομματοϋαλίων του εφεσίβλητου, με αποτέλεσμα να περιορισθή η ζήτησις αυτών παρά των καταναλωτών και. εντεύθεν, τις αθρόες επιστροφές των γυαλών από τους χονδρέμπορους, εις τους οποίους είχον διατεθεί από τον ενάγοντα.

Παρά τις διαμαρτηρίες και οχλήσεις του εφεσίβλητου προς την εκκαλούσα δια των οποίων απήτει την άμεσον συμμόρφωσιν αυτή προς τις συμβατικές υποχρεώσεις της, η τελευταία δεν συνεμμορφούτο και από τα μέσα Ιανουαρίου 1994 και εφεξής έπαυσεν να πραγματοποιεί τρισδιάστατες τηλεοπτικές εκπομπές, παρ' ότι εδημοσίευσεν εις τα τηλεοπτικά περιοδικά και προγράμματα μεταδόσεως τρισδιάστατων εκπομπών

Κατόπιν αυτών ο εφεσίβλητος δια της από 16-2-1994 εξωδίκου προσκλήσεως - δηλώσεως αυτού προς την εκκαλούσαν, η οποία της επεδόθη την 22-2-1994 (συνταγείσης της υπ' αριθ. 3664/22-2-1994 εκθέσεως επιδόσεως του δικαστικού επιμελητού εις το Πρωτοδικείον Αθηνών ...), την εκάλεσαν να τηρήση τα αυμπεφωνημένα, επιφυλαχθείς, άλλως, να ασκήση τα δικαιώματα του τα απορρέοντα από την από 31-10-1993 ένδικον σύμβασιν, πλην η τελευταία δεν συνεμορφώθη και, από δικαστικήν ομολογίαν της εκκαλούσης συναγομένην από την μη ειδικήν άρνησιν αυτής, (αρθρ. 261 Κ.Πολ.Δ) απεδείχθη ότι ήτο άσκοπον το να της ταχθή προθεσμία προς εκπλήρωσιν της συμβάσεως.

Από τα λοιπά ως άνω (πλην της δικαστικής ομολογίας) αποδεικτικά μέσα απεδείχθησαν περαιτέρω τα εξής. Ένεκα της άνω υπαιτίου αθετήσεως των κυρίων συμαβτικών υποχρεώσεων της εκκαλούσης, οι οποίες απέρρεον από τον προεκτεθέντα υπ' αριθ.4 ουσιώδη όρον της άνω από 31.10.1993 συμβάσεως εκμεταλλεύσεως αδείας πατέντας του εφεσίβλητου και δη την από 4.12.1993 και εφεξής, επί δεκαπέντε (15) τουλάχιστον συνεχείς εβδομάδες από τον τηλεπτικόν σταθμόν "..." της εναγομένης μετάδοσιν τρισδιάστατων τηλεοπτικών εκπομπών εις προγράμματα ψυχαγωγίας πρώτης ακροαματικότητας, παρουσιαζόμενα από δημοφιλείς παρουσιαστάς, ο ενάγων υπέστη θετικήν και αποθετικήν ζημία.

Η θετική του ζημία συνίσταται εις το τίμημα, το οποίον κατέβαλε δια την αγοράν των 184.000 ομματοϋαλίων της άνω δευτέρας εισαγωγής την οποίαν επραγματοποίησεν κατά τα προεκτεθέντα, και τα οποία παραμένουν αδιάθετα, ανερχόμενον εις τα δύο γερμανικά μάρκα ανά τεμάχιον, δηλαδή εις το συνολικόν τίμημα των 368.000 γερμανικών μάρκων και, επί τη βάσει της τότε ισχυούσης και μη αμφισβητούμενης ισοτιμίας των 146,452 δραχμών κατά μάρκον, εις το συνολικόν ποσόν των 53.894.336 δραχμών και εις το αντίστοιχον τίμημα το οποίον κατέβαλεν δια την αγοράν των 131.979 τεμαχίων ομματοϋαλίων, τα οποία του επεστράφησαν από τους χονδρεμπόρους πελάτες του, δυνάμει των εξής εννέα μετ' επικλήσεοις νομίμως προσκομιζομένων, πιστωτικών τιμολογίων, ήτοι των υπ' αριθ. 1/25.1.1994 (δελτ.

αποστολής 204/1994) προς επιστροφήν 5.400 τεμαχίων προς 370 δρχ. ανά τεμάχιον παρά του πελάτου αυτού ..., 2/28.1.1994 (δελτ. Αποστολής 15/1994) προς επιστροφήν 81,168 τεμαχίων προς 360 δρχ. ανά τεμάχιον παρά της πελάτιδος αυτού "ΚΑΡΟΥΖΕΛ ΕΠΕ", 3/28-1-1994 (δελτ. Αποστολής 16/1994) προς επιστροφήν 4.150 τεμαχίων προς 360 δρχ. ανά τεμάχιον παρά της πελάτιδος αυτού "ΚΑΡΟΥΖΕΛ ΕΠΕ", 4/28-3-1994 (δελτ.

Αποστολής 93/1994) προς επιστροφήν 13.739 τεμαχίων προς 370 δρχ. ανά τεμάχιον παρά της πελάτιδος αυτού "... ΟΕ", 5/27-5-1994 (δελτ. Αποστολής 97/1994) προς επιστροφήν 18.857 τεμαχίων προς 370 δρχ ανά τεμάχιον παρά της παρά της πελάτιδος αυτού "... ΟΕ". 5/27.5.1994 (δελτ. αποστολής 1994) προς επιστροφήν 18.857 τεμαχίων προς 370 δρχ. ανά τεμάχιο ν παρά της πελάτιδος αυτού "...

ΟΕ", 6/9.9.1994 (δελτ. αποστολής 100/1994) προς επιστροφήν 2.319 τεμαχίων προς 370 δρχ. ανά τεμάχιον παρά της πελάτιδος αυτού "... ΟΕ", 7/24.11.1994 (δελτ. αποστολής 43/1994} προς επιστροφήν 4.820 τεμαχίων προς 360 δρχ. ανά τεμάχιον παρά της πελάτιδος αυτού "ΚΑΡΟΥΖΕΛ ΕΠΕ.", 8/29.11.1994 (δελτ. αποστολής 109/1994) προς επιστροφήν 875 τεμαχίων προς 370 δρχ, ανά τεμάχιον παρά της πελάτιδος αυτού "...

ΟΕ" και 9/1.12.1994 (δελτ. αποστολής 93/1994) προς επιστροφήν 651 τεμαχίων προς 370 δρχ. ανά τεμάχιον παρά της πελάτιδος αυτού "... ΟΕ", ανερχόμενον επίσης εις δύο (2) γερμανικά μάρκα ανά τεμάχιον, δηλαδή εις το συνολικόν τίμημα των 263.958 γερμανικών μάρκων και επί τη βάσει της τότε ισχυούσης και μη αμφισβητούμενης ισοτιμίας των 146,452 δραχμών κατά μάρκον εις το συνολικόν ποσόν των 38.657.177 δραχμών.

Η αποθετική του ζημία συνίσταται εις το κέρδος, το οποίον απώλεσεν και το οποίο μετά πιθανότητας και κατά την συνήθη πορείαν των πραγμάτων, τις άνω ειδικές περιστάσεις και τα προεκτεθέντα προπαρασκευαστικά μέτρα, τα οποία είχεν λάβει, θα αποκόμιζεν από την μεταπώλησιν των άνω ποσοτήτων ομματοϋαλίων εις τρίτους και το οποίον κέρδος του δια μεν την ποσότητα των 184.000 αδιαθέτων, τεμαχίων θα ανήρχετο εις το ποσόν των (184.000 τεμάχια Χ 360 δραχ.

έκαστον = 66.240.000 δρχ. μείον 53.894.336 δρχ. δια κόστος αγοράς της άνω ποσότητος=) 12.345,664 δρχ. δια δε την ποσότητα των επιστραφέντων 131.979 τεμαχίων θα ανήρχετο εις δρχ. 17.901.225 (ήτοι 56.558.402 δρχ. συνολική αξία εισπραχθέντος τιμήματος από την μεταπώλησιν εις τρίτους των επιστραφέντων οι ως άνω 131.979 τεμαχίων, μείον 38.657,177 δρχ.

το κόστος αγοράς της εν λόγω ποσότητος).

Απεδείχθη δε ότι ο ενάγων δεν είχεν την δυνατότητα επιστροφής των ανωτέρω εμπορευμάτων εις τον προμηθευτήν του. ελλείψει συμβατικής προβλέψεως και αυτά μετά την διακοπήν των άνω εκπομπών δεν επωλούντο εις την αγοράν.

Συνεπώς προς τα ανωτέρω, ο εφεσίβλητος από την ως άνω υπαίτια και αντισυμβατική συμπεριφοράν της εκκαλούσης υπέστη συνολικώς (θετικήν και αποθετικήν ζημίαν (53.894.336 + 38.657.177 + 12.345.664 + 17.901.225=) 122.798.402 δρχ. και, εντεύθεν, δικαιούται παρ' αυτής ισοπόσου αποζημιώσεως. Από τα λοιπά ως άνω (πλην της δικαστικής ομολογίας) αποδεικτικά μέσα δεν απεδείχθη ότι ο ενάγων συνετέλεσεν ες ιδίου πταίσματος εις την άνω ζημίαν του και δη ότι δεν έλαβεν υπ' όψιν κατά την παραγγελίαν το ενδεχόμενον απομειώσεως της ζητήσεως των εν λόγω τρισδιάστατων ομματοϋαλίων του τύπου "Nuoptik 3D" και εν τέλει εξαντλήσεως αυτής, ως και την υφισταμένην την εποχήν εκείνην οικονομικήν κρίσιν.

Τουναντίον απεδείχθη ότι οι αθρόες επιστροφές από τους χονδρεμπόρους των τρισδιάστατων ομματοϋαλίων τύπου "Nuoptik 3D" προς τον εφεσίβλητον και η έλλειψις ενδιαφέροντος του καταναλωτικού κοινού προς αγοράν των οφείλετο αποκλειστικώς και μόνον εις την συμπεριφοράν της εκκαλούσης η οποία μη τηρήσασα την σύμβασιν προεκάλεσεν την κατάρρευσιν της αγοράς των εν λόγω εμπορευμάτων καθ' όσον οι καταναλωτές δεν είχον ουδένα λόγον να αγοράσουν τα ομματοϋάλια αυτά τα οποία εχρησίμευον μόνον δια την παρακολούθησιν των τρισδιάστατων εκπομπών του εν θέματι τηλεοπτικού σταθμού της εκκαλούσης, η οποία μετά μεν την 8-12-1993 περιώρισεν αδικαιολογήτως, από δε τα μέσα Ιανουαρίου 1994 και εφεξής έπαυσεν εντελώς, αδικαιολογήτως, τις μεταδόσεις τρισδιάστατων εκπομπών από τον τηλεοπτικό της σταθμό "..." και τις διαφημίσεις των ομματοϋαλίων.

Συνεπώς δεν απεδείχθησαν ούτε οι συγκροτούντες την ιστορικήν βάσιν της ενστάσεως συντρεχούσης υπαιτιότητος του ενάγοντος εις την επέλευσιν της ζημίας του". Στις διαφεύγουσες τον αναιρετικό έλεγχο ουσιαστικές αυτές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως διαλαμβάνονται πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες για την κατ' ουσίαν απόρριψη της περί συντρέχοντος πταίσματος του αναιρεσίβλητου στην έκταση της ζημίας του ένσταση της αναιρεσείουσας, δεχόμενη ανέλεγκτα ειδικότερα ότι προέβη στις 26-11-1993 δικαιολογημένα, εν όψει των μέχρι τότε συνθηκών, στην αγορά της ποσότητας των 184.000 τεμαχίων ομματοϋαλίων που δεν ήταν υπερβολικά μεγάλη, ενόψει της αυξητικής τάσεως των πωλήσεων και της αναμενόμενης συνέπεια αυτής εξαντλήσεως των αποθεμάτων, και επιπρόσθετα ότι η εκ των υστέρων και μετά τις παραγγελίες αναφανείσα για πρώτη φορά αδυναμία διαθέσεώς τους και η έλλειψη ενδιαφέροντος για την προμήθεια τους οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στην επιδειχθείσα στη συνέχεια αντισυμβατική συμπεριφορά της αναιρεσείουσας, καθόσον οι καταναλωτές δεν είχαν λόγο να προβούν σε αγορά των ομματοϋαλλίων, τα οποία χρησιμεύαν μόνο για την παρακολούθηση των τρισδιάστατων εκπομπών του τηλεοπτικού αυτής σταθμού, η οποία αδικαιολόγητα μετά την 8-12-1993 περιόρισε και από τα μέσα Ιανουαρίου 1994 έπαυσε οριστικά τις μεταδόσεις τρισδιάστατων εκπομπών, καταλήγοντας με την παραδοχή ότι με την αντισυμβατική αυτή συμπεριφορά της συνδέεται και η ισόποση με την αξία των εμπορευμάτων, που επεστράφησαν από τους χονδρέμπορους, ζημία του, συμβατική δυνατότητα, την οποία δεν διέθετε αντιθέτως εκείνος, ελλείψει προβλέψεως, έναντι της προμηθεύτριας του αλλοδαπής εταιρείας".

Επομένως οι απομένοντες προς έρευνα τέταρτος και πέμπτος λόγοι, με τους οποίους προβάλλεται η αναιρετική αιτίαση από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ, με την έννοια αντίστοιχα της εκ πλαγίου παραβιάσεως του άρθρου 300 ΑΚ και της ελλείψεως αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της αντισυμβατικής, κατά τις παραδοχές της αποφάσεως, συμπεριφοράς της αναιρεσείουσας και της ζημίας του αναιρεσιβλήτου από τις επιστροφές εμπορευμάτων, ελέγχονται ως αβάσιμοι.

Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη της αναιρέσειουσας στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1.800,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 583/7-5-2008 αίτηση για αναίρεση της 912/19-2-2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Οκτωβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ