2107/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2107 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 2107 /2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη, Αιμιλία Λίτινα-Εισηγητή και Θεοδώρα Γκοΐνη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα για να διικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Ζιάκα, περί αναιρέσεως της 3995/1998 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης. Με συγκατηγορούμενο τον .... Το Μονομελές Πλημ/κείο Κατερίνης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 29-7-2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1911/2005.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Έλλειψη της, από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα, υπάρχει, όταν στην καταδικαστικά απόφαση δεν εκτίθενται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.

Και ναι μεν για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της απόφασης που αποτελούν ενιαίο σύνολο και δεν στερείται η απόφαση αιτιολογίας, όταν στο διατακτικό αυτής εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου περιέχονται πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα όσα είναι αναγκαία για την συγκρότηση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης της πράξης, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων ώστε να καθίσταται περιττή η λεκτική διαφοροποίηση του σκεπτικού τούτο όμως προϋποθέτει ότι υπάρχει σκεπτική στην προσβαλλόμενη απόφαση με ρητή μάλιστα αναφορά στα παραπάνω πραγματικά περιστατικά του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης και όχι όταν ελλείπει παντελώς αυτό.

Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 3995/1998 απόφαση το Μονομελές Πλημ/κείο Κατερίνης, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα ... για παραβίαση χρονικών ορίων λειτουργίας καταστημάτων (άρθρο 1 παρ.1 και 1169/3-2-94 κοινής απόφασης του Υπ. Εργασίας και Δημ. Τάξης, όπως αυτή τροποποιήθηκε διαδοχικά με τη αριθμ.1011/11-7-94 και 1011/26-9-94, κοινές αποφάσεις των ίδιων Υπουργών, σε συνδυασμό με άρθρ. 14 παρ.3 Ν.2194/1994 και άρθρο 8 Ν.2207/94) και καταδίκασε αυτόν σε φυλάκιση είκοσι (20) ημερών την οποία μετέτρεψε προς 1500 δραχμές την ημέρα.

Στο σκεπτικό της απόφασης διελαμβάνονται κατά λέξη τα εξής: "Από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν κι από όλη τη συζήτηση της υπόθεσης αποδείχθηκε ότι χωρίς στη συνέχεια να παρατήθεται καμμία αιτιολογία" στο δε διατακτικό αυτή ότι ο αναιρεσείων και ο ..., στην ..., την 3-8-1995, ημέρα Πέμπτη και ώρα 04.10΄, ως διευθυντές καταστήματος-κέντρου διασκεδάσεως με συγκρότηση μπάρ καταλήφθηκαν να έχουν παραβεί τα χρονικά όρια λειτουργίας του καταστήματος του και συγκεκριμένα να το έχουν ανοικτό και σε λειτουργία ενώ έπρεπε να το είχαν κλείσει από την 03.00 ώρα.

Η έλλειψη όμως κάθε αιτιολογίας στο σκεπτικό δεν μπορεί σύμφωνα με τα όσα προαναφέρθηκαν ν' αναπληρωθεί από όσα περιέχονται στο διατακτικό ρητώς, στο οποίο ούτε καν παραπέμπει τούτο. Επομένως πρέπει κατά παραδοχή ως βασίμου του από το άρθρο 510 και 1 στοιχ.Δ' του ΚΠοινΔ δευτέρου λόγου της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

3. Κατά τα άρθρα 111, 112 και 113 του ΠΚ, το αξιόποινο εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία, προκειμένου για πλημμελήματα, είναι πέντε έτη και αρχίζει από την ημέρα που τελέσθηκε η αξιόποινη πράξη. Η προθεσμία αναστέλλεται για όσο χρόνο διαρκεί η κύρια διαδικασία και ώσπου να γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως πέρα από τα τρία έτη για τα πλημμελήματα.

Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 310 παρ.1β΄, 370 εδ. α και 511 (όπως αυτό αντικ. με το άρθρο 50 παρ.5 του Ν. 3160/2003) του ΚΠΔ, προκύπτει ότι η παραγραφή, ως θεσμός δημόσιας τάξης, εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας, ειδικότερα δε ο Άρειος Πάγος, διαπιστώνοντας τη συμπλήρωσή της, αν κριθεί και ένας λόγος αναίρεσης βάσιμος και εμφανισθεί ο αναιρεσείων, οφείλει να αναιρέσει την προσβαλλόμενη καταδικαστική απόφαση και να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 370 εδ.

β' του ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, η πράξη της παραβίασης χρονικών ορίων λειτουργίας καταστημάτων καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων έχει τον χαρακτήρα πλημμελήματος, αφού, σύμφωνα με το άρθρο 8 του Ν.2207/1994 τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ενόψει δε του ότι φέρεται να έχει τελεσθεί στις 3-8-1995 το αξιόποινο της πράξης αυτής έχει εξαλειφθεί με παραγραφή, η οποία έχει συμπληρωθεί μετά την δημοσίευση της προσβαλλόμενης υπ' αριθμ. 3995/1998 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης.

Συνεπώς, αφού η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ασκήθηκα νομοτύπως και εμπροθέσμως και κρίθηκε βάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ.1 Δ' ΚΠΔ λόγος αναίρεσης πρέπει, λόγω της επελθούσης μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης παραγραφής να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη που ασκήθηκε κατά του κατηγορουμένου για την οποία καταδικάσθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, ενώ δεν συντρέχει περίπτωση επέκτασης αποτελέσματος της ασκηθείσας αναίρεσης κατ' άρθρο 469 του ΚΠΔ στον ως άνω συγκατηγορούμενο του καταδικασθέντα ως συναυτουργό στην ως άνω αξιόποινη πράξη, αφού από τον φάκελλο της δικογραφίας δεν προκύπτει αν ο τελευταίος άσκησε αίτηση αναίρεσης κατά της προσβαλλόμενης απόφασης και ποια η τύχη της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 2047/2005 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης.

Παύει οριστικά την ποινική δίωξη που ασκήθηκε κατά του ..., για την αξιόποινη πράξη της παραβίασης χρονικού ορίου λειτουργία καταστήματος, πράξη που φέρεται ότι τελέσθηκε απ' αυτόν στην ... στις 3-8-1995, όπως ειδικότερα η πράξη αυτή περιγράφεται στην αναιρούμενη 3995/1995 απόφαση του Μονομελούς Πλημ/κείου Κατερίνης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Δεκεμβρίου2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ