Supreme Court allows appeal against lower court's finding of derivative ownership via prescription due to insufficient reasoning.

Απόφαση 2106 / 2025 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2106/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Ευαγγελία Στεργίου, Ευγενία Μπιτσακάκη, Αναστασία Καραμανίδου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 21 Μαΐου 2025, με την παρουσία και του γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Τ. του Γ. και της Δ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου του Μαρουσώς Παυλάκη, και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Μ. του Ι. και της Μ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Λειβαδίτη, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-2-2018 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9139/2019 μη οριστική, 3544/2021 του ίδιου Δικαστηρίου και 4439/2022 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14-3-2023 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Η κρινόμενη από 14-3-2023 και με αρ. καταθ. 2260/217/14-3-2023 αίτηση αναίρεσης, με την οποία προσβάλλεται η με αρ. 4439/2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 495, 552, 553, 556, 558,560,564 παρ.1, 566παρ. 1 Κ.Πολ.Δ) , εντός της τριακονθήμερης προθεσμίας από την επίδοση της απόφασης στις 13-2-2023 (με αρ. ...-2023 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Αθηνών Σ. Γ.). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577παρ.1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ' ιδίαν λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

2.- Κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 1710 παρ. 1, 1846, 1193, 1195, 1198 και 1199 Α.Κ., η κληρονομική διαδοχή είτε χωρεί από το νόμο (εξ αδιαθέτου ή νόμιμης μοίρας) είτε από διαθήκη, αποτελεί παράγωγο τρόπο κτήσης κυριότητας των κληρονομιαίων ακινήτων, η κυριότητα των οποίων, όπως και κάθε άλλο εμπράγματο δικαίωμα επ' αυτών, μεταβαίνει αναδρομικώς στον κληρονόμο από το θάνατο του κληρονομουμένου, εφόσον ο κληρονόμος αποδεχθεί με δημόσιο έγγραφο την κληρονομιά και μεταγράψει την περί αποδοχής δήλωσή του.

Εξάλλου από τις διατάξεις των άρθρων 1041, 1042 1044 και 1192 επ. του ΑΚ προκύπτει ότι, για να αποκτήσει κάποιος κυριότητα σε ακίνητο με τακτική χρησικτησία, απαιτούνται φυσική εξουσίαση του πράγματος με διάνοια κυρίου (νομή), καλή πίστη, που πρέπει να υπάρχει κατά το χρόνο κατά τον οποίο αποκτάται η νομή, νόμιμος τίτλος, πράγμα δεκτικό χρησικτησίας και παρέλευση δεκαετίας, που αρχίζει από την μεταγραφή του τίτλου.

Περαιτέρω για την απόκτηση της κυριότητας ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, σύμφωνα με το άρθρο 1045 ΑΚ, αρκεί η επί 20ετία νομή του πράγματος, δηλαδή η με διάνοια κυρίου φυσική εξουσίαση του πράγματος (άρθρο 974 ΑΚ) (ΑΠ 219/2015).

Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και, έτσι, δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε (ΑΠ 1798/2023, ΑΠ 1573/2011).

3.- Στην προκειμένη περίπτωση, η διαδικαστική πορεία της υπόθεσης, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος, κατ' επιτρεπτή κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, έχει ως εξής: Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος, με την από 9-2-2018 αγωγή του, στρεφόμενος κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντα και επικαλούμενος ότι είναι κύριος του επιδίκου ακινήτου με παράγωγο τρόπο, ήτοι δυνάμει εκ διαθήκης κληρονομικής διαδοχής, της αποβιωσάσης συζύγου του Μ.

Μ., την κληρονομία της οποίας αποδέχθηκε δυνάμει της .../2017 νομίμως μεταγραφείσης, συμβολαιογραφικής πράξης, ότι η δικαιοπάροχός του είχε καταστεί κυρία τούτου το έτος 1966 δυνάμει νόμιμα μεταγεγραμμένου προικοσυμβολαίου, ασκώντας στη συνέχεια πράξεις νομής επ αυτού μέχρι το 2005 που απεβίωσε και ότι η δικαιοπάροχος αυτής και μητέρα της είχε καταστεί κυρία με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, νεμόμενη το επίδικο ακίνητο, συνεχώς και αδιαλείπτως, με τις, στην αγωγή περιγραφόμενες, υλικές πράξεις, από το 1930 που το απέκτησε με άτυπη διανομή της κληρονομίας του πατέρα της μέχρι το 1966 που το μεταβίβασε στην θυγατέρα της και άμεση δικαιοπάροχο του ενάγοντα, άλλως ότι κατέστη κύριος με πρωτότυπο τρόπο-τακτική άλλως έκτακτη χρησικτησία-, ασκώντας πράξεις νομής διανοία κυρίου με προσμέτρηση και του χρόνου νομής των δικαιοπαρόχων του και ότι το έτος 2012 ο εναγόμενος τον απέβαλε παράνομα από το επίδικο ακίνητο, ζήτησε να αναγνωρισθεί κύριος του ακινήτου, να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να του το αποδώσει, να του καταβάλλει το ποσό των 30.000 ευρώ ως ωφελήματα κακόπιστου νομέα, ισχυριζόμενος δε περαιτέρω ότι λόγω της αδικοπραξίας που τελέσθηκε σε βάρος του υπέστη ηθική βλάβη, ζήτησε για την αποκατάστασή της να του καταβληθεί ως χρηματική ικανοποίηση το ποσό των 3.000 ευρώ.

Επί της αγωγής αυτής, μετά από τη διενέργεια δικαστικής πραγματογνωμοσύνης που διατάχθηκε με την με αρ. 9139/2019 εν μέρει οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, εκδόθηκε η με αρ. 3544/2021 οριστική απόφαση του ιδίου ως άνω δικαστηρίου, που δέχθηκε την διεκδικητική της κυριότητας αγωγή ως βάσιμη κατ ουσίαν , δέχθηκε εν μέρει το αγωγικό αίτημα για καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης επιδικάζοντας το ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ, απορρίπτοντας σιωπηρά το αίτημα περί επιδίκασης ωφελημάτων.

Κατά της απόφασης αυτής αμφότεροι οι διάδικοι άσκησαν, ο ενάγων την από 18-5-2021 έφεση και ο εναγόμενος την από 19-5-2021 έφεση, επί των οποίων, μετά από συνεκδίκαση, εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, που απέρριψε κατ’ ουσίαν την έφεση του εναγομένου, δέχθηκε κατ ουσίαν την έφεση του ενάγοντα, εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση και δικάζοντας τη αγωγή δέχθηκε αυτήν εν μέρει ως ουσιαστικά βάσιμη, αναγνώρισε κύριο του επιδίκου ακινήτου τον ενάγοντα με παράγωγο τρόπο και διέταξε την απόδοση αυτού, υποχρέωσε τον εναγόμενο στην καταβολή των ωφελημάτων ύψους τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ύψους πεντακοσίων (500) ευρώ.

Από την επισκόπηση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε επακριβώς ως αποδειχθέντα τα ακόλουθα: "Δυνάμει της ....2017 δήλωσης αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Αθηνών Λ. Θ., νόμιμα μεταγεγραμμένης στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Μαραθώνα στον τόμο 290 και αριθμό 841 ο ενάγων αποδέχθηκε την επαχθείσα σε αυτόν κληρονομιά της συζύγου του Μ.

Μ. του Α. και της Φ., η οποία απεβίωσε στις 9.7.2005 και κατέλειπε την από 14.12.2004 ιδιόγραφη διαθήκη της, που δημοσιεύτηκε νόμιμα με το 252/31.5.2017 πρακτικό του Ειρηνοδικείου Κρωπίας, με την οποία (διαθήκη) εγκατέστησε κληρονόμο της τον ενάγοντα, στον οποίον κατέλειπε την κυριότητα ενός ακινήτου (αγρού) ευρισκόμενου στη θέση "Σκάλωμα" της κτηματικής περιφέρειας της Δημοτικής Ενότητας Βαρνάβα τού δήμου Μαραθώνα της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής, επιφάνειας 10.000 τ.μ., το οποίο συνορεύει σύμφωνα με τον τίτλο κτήσης με αγρούς Ι.

Θ. Τ. και αγοραστή αυτού Η. Κ., με αγρούς κληρονόμων Δ. Τ., κληρονόμων Π., Μ. Α. και Ε. Ν. Α. Το ανωτέρω ακίνητο απέκτησε η διαθέτης κατόπιν της ....1966 συμβολαιογραφικής σύστασης προικός του συμβολαιογράφου Ν. Ερυθραίας Γ. Θ., νόμιμα μεταγεγραμμένης στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Μαραθώνα στον τόμο 92 και αριθμό 581, από τη μητέρα της Φ.

σύζυγο Α. Μ., το γένος Θ. Τ. Η τελευταία δε απέκτησε το ως άνω ακίνητο από κληρονομιά του αποβιώσαντος πατέρα της Θ. Τ. , η οποία κληρονομιά είχε διανεμηθεί εξωδίκως μετά των υπολοίπων συγκληρονόμων. Το ακίνητο αυτό έχει εμβαδό 10.000 τ.μ, είναι εκτός του οριοθετημένου οικισμού, είναι άρτιο και οικοδομήσιμο και εμφαίνεται ανάμεσα τα στοιχεία Α,Β,Γ,Δ,Ε,Ζ,Η,Θ,Ι, Κ, Λ,Μ,Ν,Ξ,Ο,Π,Α στο από Σεπτεμβρίου 2011 τοπογραφικό διάγραμμα του αγρονόμου τοπογράφου μηχανικού Γ.

Μ., το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από τον εναγόμενο - εκκαλούντα, δεδομένου ότι ο ίδιος αναφέρει στην έφεσή του ότι "10.500 τ. μ. αυτό είναι το αγροτεμάχιο που περιγράφει στην αγωγή του ο Κ. Μ." (ενάγων). Το γεγονός ότι επί τμήματος του ακινήτου αυτού περίπου 1.306 τ.μ. ο εναγόμενος - εκκαλών περί το έτος 2011 τοποθέτησε ένα κτίσμα - μεταλλική κατασκευή επιφάνειας 24 τ.μ.

καθώς και μετά τον μήνα Μάρτιο του 2012 μία πέργκολα εμβαδού 30,60 τ.μ. προκύπτει από την διενεργηθείσα με αριθμό .../2020 δικαστική πραγματογνωμοσύνη, αλλά και από την τεχνική έκθεση φωτοερμηνείας του πολιτικού μηχανικού Σ. Κ. , που συντάχθηκε για λογαριασμό του εναγόμενου. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι στην ως άνω τεχνική έκθεση ο ίδιος μηχανικός αναφέρει ότι δεν έγινε έλεγχος τίτλων από αυτόν και ότι η έκθεση περιορίζεται στην περιγραφή της ιδιοκτησίας ως προς τα εδαφικά χαρακτηριστικά της (καλλιέργειες) και τα τεχνικά (κατασκευές).

Οι παραπάνω κατασκευές (κτίσμα - μεταλλική κατασκευή και πέργκολα) εμφαίνονται σε αεροφωτογραφίες του Εθνικού Κτηματολογίου και περιέχονται στην διενεργηθείσα πραγματογνωμοσύνη και την ως άνω τεχνική έκθεση. Επίσης, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε ότι η ιδιοκτησία Α. Τ., συζύγου του εναγόμενου - εκκαλούντος, συμπίπτει με το παραπάνω ακίνητο, ούτε προσκομίζεται τίτλος ιδιοκτησίας του ως άνω ακινήτου Α.

Τ. , ώστε να δύναται να συγκριθούν τα όρια των ιδιοκτησιών των διαδίκων. Το παραπάνω επίδικο τμήμα ακινήτου (περίπου 1.306 τ.μ.) έχει ορθογώνιο περίπου σχήμα και εμφαίνεται υπό στοιχεία Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ, Η, Θ, Κ, Α στο από ... 2020 τοπογραφικό διάγραμμα του δικαστικού πραγματογνώμονα Ε. Β. Σε μέρος του επίδικου έκτασης 800 τ.μ.

υπήρχαν ήδη από το έτος 1992 καλλιέργειες οπωροφόρων δέντρων. Επιπλέον, η δικαιοπάροχος του ενάγοντος Μ. Μ. ήδη από το έτος 1992 ασκούσε ανάλογες προς τη φύση τους πράξεις νομής (καλλιέργεια και συλλογή καρπών κ.λ,π.) επί της ως άνω εκτάσεως. Σύμφωνα με τους προαναφερθέντες τίτλους κτήσης, τα προσκομισθέντα τοπογραφικά διαγράμματα, τις τεχνικές εκθέσεις των διορισθέντων από τους διαδίκους τοπογράφων μηχανικών, και από την με αριθμό .../2020 δικαστική πραγματογνωμοσύνη, αποδείχθηκε ότι το επίδικο εδαφικό τμήμα εκτάσεως 1.306 τ.μ.

περιλαμβάνεται στους τίτλους κτήσης του ενάγοντος και ότι συνακόλουθα, ο εναγόμενος τοποθέτησε τη μεταλλική κατασκευή επιφάνειας 24 τ.μ. με την πέργκολα εμβαδού 30,60 τ.μ. εντός του ακινήτου του ενάγοντος. Ο ισχυρισμός του εναγόμενου ότι η επίδικη αυτή έκταση ευρίσκεται νοτίως του ακινήτου ιδιοκτησίας επιφάνειας 2.300 τ.μ, της συζύγου του, Α.

Τ. και ότι το επίδικο ακίνητο δεν έχει σχέση με το ακίνητο της συζύγου του δεν κρίνεται πειστικός, διότι δεν προσκομίζεται τίτλος ιδιοκτησίας του ακινήτου της συζύγου του εναγόμενου, ώστε να δύναται να συγκριθούν τα όρια των ιδιοκτησιών των διαδίκων.

Συνεπώς, ο ενάγων είναι κύριος του ακινήτου συνολικής έκτασης 10.000 τ.μ., το οποίο εμφαίνεται στο από Σεπτεμβρίου 2011 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού Γ. Μ., μέρος του οποίου αποτελεί το επίδικο τμήμα εμβαδού 1.306 τ.μ, το οποίο εμφαίνεται με στοιχεία Α,Β,Γ,Δ,Ε,Ζ,Η,Θ,ΚΑ στο τοπογραφικό διάγραμμα του δικαστικού πραγματογνώμονα Ε.

Β. Προσέτι, όσον αφορά στο καταληφθέν τμήμα και στην τοποθετηθείσα εντός αυτού μεταλλική κατασκευή με πέργκολα, ενόψει της πρόχειρης και ευτελούς κατασκευής, της θέσης του ακινήτου περί τα εκατό (100) μ. από την παραλία του χωριού Βαρνάβα Αττικής και με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας, η μισθωτική αξία με συνεκτίμηση της παλαιότητας, της τοποθεσίας και της έκτασης για το χρονικό διάστημα από Ιανουάριο 2013 μέχρι και τον Δεκέμβριο 2017 ανέρχεται σε 50 ευρώ το μήνα και συνακόλουθα η ωφέλεια που αποκόμισε ο εναγόμενος από την αποκλειστική χρήση του πιο πάνω ακινήτου και της κατασκευής κατά το πιο πάνω χρονικό διάστημα και αντίστοιχα απώλεσε ο ενάγων, ανέρχεται σε 3.000 ευρώ, ήτοι 50 ευρώ X 60 μήνες.

Τέλος, από την αποδειχθείσα ως άνω αδικοπρακτική συμπεριφορά του εναγόμενου, συνιστάμενη στην εκ μέρους του παράνομη κατάληψη του επίδικου εδαφικού τμήματος του ενάγοντος, ο τελευταίος υπέστη ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες τελέσεως της αδικοπραξίας του εναγόμενου, το βαθμό του πταίσματος αυτού, την κοινωνική και την περιουσιακή κατάσταση των διαδίκων με βάση τα διδάγματα της ανθρώπινης εμπειρίας και της λογικής, κρίνει ότι πρέπει να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση.".

Κατόπιν τούτων απέρριψε κατ ουσίαν την έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος και δέχθηκε κατ ουσίαν την έφεση του ενάγοντα κατά τα ήδη εκτεθέντα. Κρίνοντας έτσι το Μονομελές Εφετείο, παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 1710 παρ. 1, 1193, 1195, 1198, 1199 και 1045 του ΑΚ περί κτήσεως του δικαιώματος κυριότητας ακινήτου με παράγωγο τρόπο και ειδικότερα με κληρονομική διαδοχή καθόσον δεν διαλαμβάνει παραδοχές όσον αφορά την κυριότητα της απώτερης δικαιοπαρόχου του ενάγοντα Φ.

Μ., ώστε να αποδεικνύεται ότι αυτός και η άμεση δικαιοπάροχός του απέκτησαν την κυριότητα από κύριο. Συγκεκριμένα το Εφετείο με τις παραδοχές ότι ο ενάγων κατέστη κύριος του επιδίκου ακινήτου το έτος 2005, δυνάμει κληρονομικής εκ διαθήκης διαδοχής, με αποδοχή της κληρονομίας και μεταγραφή αυτής, ότι η άμεση δικαιοπάροχός του κατέστη κυρία με παράγωγο τρόπο δυνάμει της ....1966 συμβολαιογραφικής σύστασης προικός, που μεταγράφηκε νόμιμα και ότι η δικαιοπάροχος αυτής Φ.

συζ. Α. Μ. απέκτησε το επίδικο ακίνητο από κληρονομία του αποβιώσαντος πατέρα της, η οποία είχε διανεμηθεί εξωδίκως και ατύπως μεταξύ όλων των συγκληρονόμων, κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα περί κτήσης της κυριότητας του ενάγοντα με παράγωγο τρόπο, με ανεπαρκείς αιτιολογίες που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς το ζήτημα της κτήσης κυριότητας με παράγωγο τρόπο από κύριο.

Τούτο διότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, δεν διαλαμβάνει παραδοχές περί της κυριότητας του ακινήτου και του τρόπου κτήσης αυτής από την απώτερη δικαιοπάροχο του ενάγοντα, ώστε τόσο η άμεση δικαιοπάροχός του όσο και ο ίδιος, να έχουν αποκτήσει με παράγωγο τρόπο την κυριότητα από κύριο, αν και υπήρχε ρητή αμφισβήτηση της κυριότητας του ενάγοντα και των δικαιοπαρόχων του επί του ανωτέρω ακινήτου εκ μέρους του εναγομένου με τις προτάσεις του ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και την ασκηθείσα από 19-5-2021 έφεσή του αλλά και ρητή έκθεση ισχυρισμών του ενάγοντα στην αγωγή, περί του τρόπου κτήσης της κυριότητας από τον ίδιο και τις δικαιοπαρόχους του άμεση και απώτερη, ανάγοντας τον τρόπο κτήσης της τελευταίας (Φ.

Μ.) στην έκτακτη χρησικτησία, ενώ ουδόλως διαλαμβάνει παραδοχές περί κτήσης της κυριότητας από τις δικαιοπαρόχους του, με τα προσόντα της τακτικής ή της έκτακτης χρησικτησίας.

Εξάλλου η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης περί άσκησης πράξεων νομής από την δικαιοπάροχο του ενάγοντα, από το 1992, αφορά μόνο τμήμα του επιδίκου εκτάσεως 800 τμ. Επίσης δεν διαλαμβάνει άλλα στοιχεία κτήσης της κυριότητας με χρησικτησία τακτική ή έκτακτη (χρόνο, καλή πίστη, νόμιμο ή νομιζόμενο τίτλο). Επομένως ο σχετικός από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δεύτερος αναιρετικός λόγος, ότι το Εφετείο με ανεπαρκείς αιτιολογίες περί του τρόπου κτήσης της κυριότητας από την απώτερη δικαιοπάροχο του ενάγοντα, κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα ότι ο ενάγων κατέστη κύριος με παράγωγο τρόπο , είναι βάσιμος.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, κατά παραδοχή του προαναφερομένου αναιρετικού λόγου, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των πρώτου, τρίτου και τέταρτου λόγων της αίτησης αναίρεσης από τους αρ. 1, 19 και 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Μονομελές Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή. Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημα αυτού, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσιβλήτου λόγω της ήττας του (άρθρα 176,183 ΚΠολΔ). Τέλος πρέπει να διαταχθεί η, κατά την παρ. 3 του άρθρου 495 ΚΠολΔ, απόδοση στον αναιρεσείοντα του παραβόλου που καταβλήθηκε από αυτόν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αρ. 4439/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή από αυτόν που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση.

Διατάσσει την απόδοση στον αναιρεσείοντα του παραβόλου που καταβλήθηκε από αυτόν για το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα, τα οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Δεκεμβρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ