Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify violated substantive law or evidence. Appeal rejected due to lack of clarity in legal errors. Court orders appellant to pay legal costs.

Απόφαση 2106 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2106/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Σεπτεμβρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "... Ο.Ε", που εδρεύει στην ...και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελένη Τύρου.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ, Γενικαί Ασφάλειαι της Ελλάδος ΑΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κυριάκο Βώκο, ο οποίος δήλωσε στο ακροατήριο ότι η επωνυμία της ανωτέρω εταιρίας έχει τροποποιηθεί σε "GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ Ανώνυμη Ελληνική Ασφαλιστική Εταιρία, (πρώην ΦΟΙΝΙΞ ΜΕΤΡΟΛΑΪΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρία, πρώην ΦΟΙΝΙΞ, Γενικαί Ασφάλειαι της Ελλάδος ΑΕ).

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8 Νοεμβρίου 1995 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4732/1996 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 77/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 9 Μαρτίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τίγγας, ανέγνωσε την από 4 Σεπτεμβρίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 502 παρ. 2, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 Κ.Πολ.Δικ. προκύπτει, ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως, από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δικ., θεμελιώνει η προσβαλλόμενη αιτίαση (Ολομ.

Α.Π. 32/1996). Διαφορετικά ο λόγος αναιρέσεως απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος, χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων που λείπουν με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. Ειδικότερα ως προς τους προβλεπόμενους από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δικ. λόγους αναιρέσεως πρέπει, μεταξύ άλλων, να προσδιορίζεται η ουσιαστικού δικαίου διάταξη που φέρεται ότι ευθέως ή εκ πλαγίου παραβιάσθηκε (βλ.

Ολ. Α.Π. 32/1996), τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας για το βάσιμο ή αβάσιμο της αγωγής και επί πλέον, επί ευθείας μεν παραβιάσεως του κανόνα δικαίου το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, επί εκ πλαγίου δε παραβιάσεως του κανόνα δικαίου τα ελλείποντα ή αντικρουόμενα στοιχεία που καθιστούν την αιτιολογία της αποφάσεως ασαφή, ελλιπή ή αντιφατική (Ολ.

Α.Π. 20/2005, 32/1996). Επίσης, για να είναι ορισμένος ο προβλεπόμενος εκ του άρθρου 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναιρέσεως, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο τα μη επιτρεπόμενα ή μη επικληθέντα και μη προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη το δικαστήριο ή τα επικληθέντα και προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα που δεν έλαβε αυτό υπόψη του, ο ισχυρισμός για τον οποίο λήφθηκαν ή δεν λήφθηκαν αυτά υπόψη και η επίδραση του ισχυρισμού αυτού στο διατακτικό της αποφάσεως.

Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τους εκ του άρθρου 559 αρ. 1, 19 και 11 Κ.Πολ.Δικ. λόγους αναιρέσεως προσάπτει στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο έκανε δεκτή την έφεση της αναιρεσίβλητης και αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που είχε κάνει εν μέρει δεκτή την αγωγή εκείνης (αναιρεσείουσας), απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση "κανόνων ουσιαστικού δικαίου και ερμηνευτικών κανόνων" και μη λήψη υπόψη "προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων...

εκθέσεων πραγματογνωμοσύνης κλπ.", χωρίς να αναφέρει με πληρότητα και σαφήνεια: α) τις πραγματικές παραδοχές του Εφετείου, ήτοι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το Δικαστήριο αυτό ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το αβάσιμο της αγωγής (αρκούμενη σε αποσπασματικές αναφορές ελάχιστων παραδοχών της προσβαλλόμενης αποφάσεως), β) τις νομικές πλημμέλειες που αποδίδει στην απόφαση, γ) τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκαν και δ) τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίσθηκαν στο Εφετείο (με σαφή προσδιορισμό του καθενός), όπως και το αν έγινε επίκληση τούτων από την ίδια την αναιρεσείουσα ή την αντίδικό της στο Εφετείο, ώστε να δημιουργείται υποχρέωσή του, για να τα λάβει υπόψη κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος.

Επομένως, εφόσον δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα ανωτέρω περιστατικά, οι προβαλλόμενοι εκ του άρθρου 559 αριθ. 1, 19 και 11 του ΚΠολΔ, λόγοι αναιρέσεως είναι αόριστοι. Κατά το μέρος δε που, υπό την επίκλησή τους, πλήσσεται η εκτίμηση από το Εφετείο πραγματικών γεγονότων (όπως του περιεχομένου εκθέσεων πραγματογνωμοσύνης) είναι απαράδεκτοι (άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.1.2005 αίτηση της ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΟΕ", για αναίρεση της υπ' αριθ. 77/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, από χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 3 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ