Supreme Court quashes conviction due to statute of limitations and lack of reasoning in the lower court's judgment.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the first-instance conviction for violating shop operating hours due to the expiration of the statute of limitations. The defendant argued for annulment based on insufficient reasoning in the lower court's decision, which the court accepted as a valid ground. Consequently, the court declared the prosecution permanently terminated because the offense was time-barred.
Legislator headnote
AI generatedArticles 93(3) of the Constitution and 139 of the Criminal Code; Article 510(1)(d) of the Criminal Procedure Code: A criminal judgment lacking specific and detailed reasoning fails to establish the grounds for appeal, and the statute of limitations, being a matter of public order, must be examined ex officio, resulting in the termination of criminal proceedings if the limitation period has expired.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 2106 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)
Αριθμός 2106/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη, Αιμιλία Λίτινα - Εισηγήτρια και Θεοδώρα Γκοΐνη, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Ζιάκα, περί αναιρέσεως της 2047/1997 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης. Με συγκατηγορούμενο τον ... .
Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Κατερίνης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 29 Ιουλίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1910/2005.
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Έλλειψη της, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ίδιου Κώδικα, υπάρχει, όταν στην καταδικαστική απόφαση δεν εκτίθενται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.
Και ναι μεν για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της απόφασης που αποτελούν ενιαίο σύνολο, και δεν στερείται η απόφαση αιτιολογίας, όταν στο διατακτικό αυτής εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου περιέχονται πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα όσα είναι αναγκαία για την συγκρότηση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης της πράξης, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, ώστε να καθίσταται περιττή η λεκτική διαφοροποίηση του σκεπτικού, τούτο όμως προϋποθέτει ότι υπάρχει σκεπτικό στην προσβαλλόμενη απόφαση με ρητή μάλιστα αναφορά στα παραπάνω πραγματικά περιστατικά του διατακτικού της προσβαλλομένης απόφασης, και όχι όταν ελλείπει παντελώς αυτό.
Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη υπ' αριθμ. 2047/1997 απόφαση το Μονομελές Πλη/κείο Κατερίνης, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα ... για παραβίαση χρονικών ορίων λειτουργίας καταστημάτων (άρθρο 1 § 1 και 1169/3-2-94 κοινής απόφασης του Υπ. Εργασίας και Δημ. Τάξης, όπως αυτή τροποποιήθηκε διαδοχικά με τις αριθμ. 1011/11-7-94 και 1011/26-9-94, κοινές αποφάσεις των ιδίων Υπουργών, σε συνδυασμό με άρθρ. 14 § 3 Ν. 2194/1994 και άρθρο 8 Ν. 2207/94) και καταδίκασε αυτόν σε φυλάκιση δέκα πέντε (15) ημερών, την οποία μετέτρεψε προς 1.500 δραχμές την ημέρα.
Στο σκεπτικό της απόφασης διαλαμβάνονται κατά λέξη τα εξής: "Από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν κι από όλη τη συζήτηση της υπόθεσης αποδείχθηκε ότι:", χωρίς στη συνέχεια να παρατίθεται καμμία αιτιολογία, στο δε διατακτικό αυτής ότι ο αναιρεσείων και ο ... , την 21-8-1995, ημέρα Δευτέρα και ώρα 0.4.05΄, ως διευθυντές καταστήματος - κέντρου διασκεδάσεως με συγκρότηση μπαρ καταλήφθηκαν να έχουν παραβεί τα χρονικά όρια λειτουργίας του καταστήματός τους και συγκεκριμένα να το έχουν ανοικτό και σε λειτουργία, ενώ έπρεπε να το είχαν κλείσει από την 03.00΄ ώρα.
Η έλλειψη όμως κάθε αιτιολογίας στο σκεπτικό, δεν μπορεί, σύμφωνα με τα όσα προαναφέρθηκαν ν' αναπληρωθεί από όσα περιέχονταν τα αναλυτικά στο διατακτικό αυτής, στο οποίο ούτε καν παραπέμπει τούτο. Επομένως πρέπει κατά παραδοχή ως βασίμου του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠοινΔ δευτέρου λόγου της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.
Κατά τα άρθρα 111, 112 και 113 του ΠΚ, το αξιόποινο εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία, προκειμένου για πλημμελήματα, είναι πέντε έτη και αρχίζει από την ημέρα που τελέσθηκε η αξιόποινη πράξη. Η προθεσμία αναστέλλεται για όσο χρόνο διαρκεί η κύρια διαδικασία και ώσπου να γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως πέρα από τα τρία έτη για τα πλημμελήματα.
Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 310 παρ. 1β΄, 370 εδ. α΄ και 511 (όπως αυτό αντικ. με το άρθρο 50 παρ. 5 του Ν. 3160/2003), του ΚΠΔ, προκύπτει ότι η παραγραφή, ως θεσμός δημόσιας τάξης, εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας, ειδικότερα δε ο Άρειος Πάγος, διαπιστώνοντας τη συμπλήρωσή της, αν κριθεί και ένας λόγος αναίρεσης βάσιμος και εμφανισθεί ο αναιρεσείων, οφείλει να αναιρέσει την προσβαλλόμενη καταδικαστική απόφαση και να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 370 εδ.
β΄ του ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, η πράξη της παραβίασης χρονικών ορίων λειτουργίας καταστημάτων, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων έχει τον χαρακτήρα πλημμελήματος, αφού, σύμφωνα με το άρθρο 8 του Ν. 2207/1994 τιμωρείται με φυλάκιση μέχρις ενός έτους, ενόψει δε του ότι φέρεται να έχει τελεσθεί στις 21-8-1995 το αξιόποινο της πράξης αυτής έχει εξαλειφθεί με παραγραφή, η οποία έχει συμπληρωθεί μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης υπ' αριθμ. 2047/1997 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης.
Συνεπώς, αφού η κρινόμενη αίτηση της αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα και κρίθηκε βάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ. 1 ΚΠΔ λόγος αναίρεσης, πρέπει, λόγω της επελθούσης μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης παραγραφής, να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη που ασκήθηκε κατά του κατηγορουμένου για την οποία καταδικάσθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, ενώ δεν συντρέχει περίπτωση επέκτασης αποτελέσματος της ασκηθείσας αναίρεσης κατ' άρθρο 469 του ΚΠΔ στον ως άνω συγκατηγορούμενό του καταδικασθέντα ως συναυτουργό στην ως άνω αξιόποινη πράξη, αφού από τον φάκελλο της δικογραφίας, δεν προκύπτει αν ο τελευταίος άσκησε αίτηση αναίρεσης κατά της προσβαλλομένης απόφασης και ποία η τύχη της.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθμ. 2047/1997 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης.
Παύει οριστικά την ποινική δίωξη που ασκήθηκε κατά του ... , για την αξιόποινη πράξη της παραβίασης χρονικού ορίου λειτουργίας καταστήματος, πράξη που φέρεται ότι τελέσθηκε απ' αυτόν στην ... στις 21-8-1995, όπως ειδικότερα η πράξη αυτή περιγράφεται στην αναιρούμενη 2047/1997 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Δεκεμβρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ