20/2012 · 20/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 20 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Το Δικαστήριο, με το να δεχθεί ότι η πρόβλεψη στον Κανονισμό της αναιρεσείουσας της δυνατότητας πρόωρης λύσης της σύμβασης εργασίας με δήλωση παραίτησης του μισθωτού με τη συγκατάθεση του εργοδότη, παρεχόμενη δια της εκ των προτέρων αυτοδέσμευσής του με σχετικό όρο του Κανονισμού, συνιστά διαλυτική αίρεση με την πλήρωση της οποίας η σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου μεταπίπτει εξαρχής σε αορίστου χρόνου, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ. Η Τράπεζα της Ελλάδος δεν περιλαμβάνεται στο δημόσιο τομέα.

Αριθμός 20/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μαρία Βασιλάκη - Φραγκίσκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Γ. Π. του Γ., κατοίκου ..., 2)Α. συζ. Μ. Π., κατοίκου ..., 3) Χ. χήρας Δ. Δ., κατοίκου ..., 4) Α. Π. Β., κατοίκου ...,5) Σ. χήρας Ι. Π., το γένος Σ., κατοίκου ..., 6) Θ. Π. του Ι., κατοίκου ..., 7) Μ. χήρας Α. Φ., κατοίκου ..., 8) Ρ. χήρας Δ. Β. -Β., κατοίκου ..., 9) Ι. Β. του Μ., κατοίκου ..., 10) Α., Γ. Κ., κατοίκου ..., 11) Α. χήρας Ν. Ο.-Β., κατοίκου ...,12) Γ. Π. του Β., κατοίκου ..., 13) Μαρίας χήρας Βασιλείου Παπαβασιλείου -Καλογιάννη, κατοίκου ..., 14) Ο. χήρας Μ. Μ., κατοίκου ..., 15) Ι. Κ. Τ. του Ν., κατοίκου ... και 16) Α. Κ. ή Τ. του Ν. κατοίκου ..., των δύο τελευταίων ως μόνων κληρονόμων και καθολικών διαδόχων Α. χήρας Ι. Χ., το γένος Γ. Χ. ή Π., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Μιχαήλ Παπαζήση, ο οποίος κατέθεσε πρόσθετους λόγους και προτάσεις.

Τον αναιρεσίβλητο: Οργανισμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ" Νομού Θεσσαλονίκης, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχο, ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημητρίου Στάνη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19/12/2008 αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Εφετείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκε η 81/2010 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-3-2010 αίτησή και τους από 18-8-2011 προσθέτους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βασιλάκη-Φραγκίσκου ανέγνωσε την από 14/9/2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και την απόρριψη όλων των προσθέτων λόγων της αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11περ. γ ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη . κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού συλλογισμού του, έγγραφα που παραδεκτώς και νομίμως προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, τα οποία το Δικαστήριο είχε υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη του σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340, 346 ΚΠολΔ και τα οποία ήταν χρήσιμα προς άμεση ή έμμεση απόδειξη πραγματικών γεγονότων με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δηλαδή στο διατακτικό της αποφάσεως του (ΟλΑΠ 42/2002). Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος κατ' ουσίαν όταν το δικαστήριο της ουσίας βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφαση του ότι έλαβε υπόψη του τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα (έγγραφα) για τα οποία προτείνεται ο λόγος αναιρέσεως, ή ότι έλαβε υπόψη όλα τα με επίκληση προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα έστω και χωρίς να γίνεται ειδική μνεία ή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά (ΑΠ 143/2011, ΑΠ 240/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 11 περ. γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ διότι δεν έλαβε υπόψη την 2467/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης την οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν προς αντίκρουση των, με τις προτάσεις του καθού η αίτηση, προταθέντων αποδεικτικών εγγράφων για το κρίσιμο ζήτημα του καθορισμού της οριστικής τιμής μονάδος των επιδίκων απαλλοτριωτέων, με την οποία καθορίσθηκε οριστική τιμή μονάδος αποζημίωσης απαλλοτριωτέων ακινήτων στην περιοχή Νεοφύτου Δούκα, Αργύρη Εφταλιώτη, Ατλαντίδος και Δορυλαίου Μαλακοπής Κάτω Τούμπας με συντελεστή δόμησης 2,1 σε 1400 ευρώ ανά τ.μ με χρόνο εκτίμησης την 5-5-2008. Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης ρητώς αναφέρεται σ' αυτήν ότι έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι και ιός εκ τούτου δεν καταλείπεται καμιά αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και το παραπάνω αποδεικτικό στοιχείο.

Επειδή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 19 παρ.7, 8 εδαφ. γ, 9 του Ν. 2882/2001 και κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 20 παρ. 6 και 29 παρ. 4 εδαφ. β του ίδιου νόμου, κατά την ειδική διαδικασία του προσωρινού και οριστικού προσδιορισμού της αποζημίωσης του απαλλοτριωμένου ακινήτου " οι διάδικοι δύνανται να καταθέσουν υπόμνημα στο οποίο να αναπτύσσουν τους ισχυρισμούς που πρόβαλαν μέσα σε δύο ημέρες από τη συζήτηση και να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς των αντιδίκων μέσα στην επόμενη ημέρα". Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό με αυτή του άρθρου 237 παρ. 3 εδαφ. γ ΚΠολΔ, η οποία εφαρμόζεται εν προκειμένω κατ' άρθρο 18 παρ.1 εδαφ. β του Ν 2882/2001 εφόσον δεν αντιβαίνει στις διατάξεις του νόμου αυτού, προκύπτει ότι η προσκομιδή, από κάποιον από τους διαδίκους με την προσθήκη που έκανε στις προτάσεις - υπόμνημα, μέσα στην προθεσμία που ορίζεται γι' αυτήν, νέων αποδεικτικών μέσων που τείνουν στην αντίκρουση των προσκομισθέντος και επικληθέντων με τις προτάσεις υπόμνημα του αντιδίκου και τείνουν στην αντίκρουση τους είναι παραδεκτή (ΑΠ 528/2005 Νόμος). Από δε τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338-340, 346,591 παρ 1 ΚΠολΔ, 19 παρ. 9 και 10, 20 παρ. 6 και 8 Ν. 2882/2001(ΚΑΑΑ) προκύπτει ότι και στην ειδική διαδικασία των απαλλοτριώσεων το δικαστήριο της ουσίας προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό του πόρισμα αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι. Επομένως ο δεύτερος πρόσθετος λόγος με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι έλαβε υπόψη τις 1391/2009 και 1851/2008 αποφάσεις του Εφετείου Θεσσαλονίκης, τις οποίες ο καθού προσκόμισε με την προσθήκη και αντίκρουση είναι, σύμφωνα με την άνω σκέψη, αβάσιμος αφού οι αποφάσεις αυτές τείνουν στην αντίκρουση των αποφάσεων, που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν, με τις προτάσεις -υπόμνημα, οι αιτούντες.

Κατά τη διάταξη του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Η παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που ιδρύει τον άνω λόγο αναιρέσεως εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή. δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006, Ολ.ΑΠ 4/2005). Επομένως για να είναι ορισμένος ο λόγος (χυτός αναιρέσεως, δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο η διάταξη που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, αλλά πρέπει επί πλέον να εξειδικεύεται με σαφήνεια και το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και ειδικότερα στην τελευταία περίπτωση, που έγκειται ακριβώς το σφάλμα κατά την εφαρμογή του κανόνα. Εξάλλου κατά τον αριθμό 19 του αυτού ως άνω άρθρου 559 αναίρεση χωρεί αν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ανεπάρκεια αιτιολογιών, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, υπάρχει, όταν δεν προκύπτουν από την απόφαση σαφώς και επαρκώς τα περιστατικά, που είναι αναγκαία, κατά νόμο, για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης του ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόσθηκε, ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της. Αντιθέτως η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης όταν οι ελλείψεις της αιτιολογίας αφορούν τα νομικά η πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου ή ανάγονται στην αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (αρθ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) και ειδικότερα στην ανάλυση και αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί τούτο να εκτίθεται στην απόφαση σαφώς. Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια και ειδικότερα ότι παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 17 παρ. 2 του διατάγματος, 1 παρ. του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και 13 του Ν. 2882/2001 σχετικά με τον καθορισμό της πλήρους αποζημιώσεως και επιπλέον ότι διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκής και αντιφατικές αιτιολογίες. Συγκεκριμένα προσάπτει τις αιτιάσεις: "Ότι η προσβαλλομένη απόφασή του κατέληξε στον καθορισμό της τιμής των 1300 ευρώ το τ.μ χωρίς να αιτιολογεί "ειδικώς και εμπεριστατωμένος κατά το άρθρο 93 παρ. 3 Συντ. που στήριξε το δικανικό της πόρισμα. Ότι η γενική αναφορά ως δικανικό συμπέρασμα "Αφού συνεκτιμηθούν όλα τα παραπάνω, το δικαστήριο κρίνει ότι η πραγματική αξία των αποζημιωτέων εδαφικών τμημάτων, ενόψει της θέσης, της έκτασης, του είδους, της πραγματικής κατάστασης και της χρησιμότητας τους σύμφωνα με τις υφιστάμενες οικονομικές και νομισματικές συνθήκες καν χωρίς να υπολογισθεί τυχόν ανατίμηση ή υποτίμηση αυτής λόγω της εξαγγελίας ή της κηρύξεως της ρυμοτομίας ή της εκτέλεσης του έργου για το οποίο έγινε (συνυπολογιζόμενης όμως της ανατίμησης που επήλθε ανεξαρτήτως αυτών), και συνεπώς η πλήρης αποζημίωση, δηλαδή εκείνη με την οποία μπορούν να αντικατασταθούν τα απαλλοτριούμενα με άλλα ισάξια, ανέρχεται, κατά τον αμέσως προαναφερόμενο κρίσιμο χρόνο, σε 1300 ευρώ ανά τ.μ." είναι πλήρως αόριστη, αφού δεν εξειδικεύει σε ποια από τα αντιφατικά μεταξύ τους αποδεικτικά μέσα στηρίχθηκε και ποια απέρριψε, δεν αιτιολογεί ποια από τα παραπάνω συγκριτικά στοιχεία έκρινε πρόσφορα και ποια ως απρόσφορα." Ο πρόσθετος αυτός λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο μέρος του πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι δεν εξειδικεύει, όπως θα έπρεπε, σύμφωνα και με την άνω μείζονα σκέψη το, κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος, ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και που έγκειται το σφάλμα κατά την εφαρμογή των άνω κανόνων. Ο αυτός πρώτος πρόσθετος λόγος κατά το δεύτερο μέρος του από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος,διότι οι επικαλούμενες αιτιάσεις της αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης ανάγονται στην πληρέστερη ανάλυση και αξιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, η οποία είναι ανέλεγκτη (αρθ. 561παρ. 1 ΚΠολΔ). Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι ηττώνται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου κατά τα άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 ΚΠοΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-3-2010 αίτηση του Γ. Π. κ.λ.π και από 18-8-2011 προσθέτους λόγους για αναίρεση της 81/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης .Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσίβλητου την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Οκτωβρίου 2011. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ