20/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 20 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 20/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Μπεντενιώτη.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Κουκκουλή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-7-1998 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αγρινίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34/1999 προδικαστική, 67/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 88/2003 προδικαστική, 76/2005 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26-9-2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Θεοχαρίδης ανέγνωσε την από 25-10-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 1055 του ΑΚ. εξαιρούνται από την τακτική ή έκτακτη χρησικτησία τα πράγματα που ανήκουν σε πρόσωπα, τα οποία τελούν υπό γονική μέριμνα, επιτροπεία ή δικαστική αντίληψη. Σκοπός της διάταξης αυτής είναι η προστασία των προσώπων, που τελούν υπό γονική μέριμνα, επιτροπεία ή δικαστική συμπαράσταση, από τον κίνδυνο να χάσουν την κυριότητά τους στα πράγματα που τους ανήκουν, συνεπεία χρησικτησίας από τρίτο, επιτυγχάνεται δε η προστασία αυτή με την αναστολή της ενάρξεως και συνεχίσεως της χρησικτησίας ενόσω διαρκούν οι καταστάσεις αυτές (Ολ. ΑΠ 7/2004). Ο ισχυρισμός περί εξαιρέσεως των ανωτέρω πραγμάτων από τη χρησικτησία προτείνεται κατ' ένσταση και συνεπώς δεν λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας. Εξάλλου, κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ., είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται: α)για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Συνεπώς και στην περίπτωση που για να κριθεί από τον Άρειο Πάγο ότι παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου απαιτείται να υποβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας κάποια πρόταση, τότε για το παραδεκτό του λόγου αναίρεσης από το άρθρο 560 αριθ.1 ( ή 559 αριθ.1) του ΚΠολΔ, πρέπει να έχει υποβληθεί νομίμως η πρόταση αυτή στο δικαστήριο της ουσίας και να αναφέρεται τούτο στο αναιρετήριο.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από το άρθρο 560 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Πρωτοδικείο, που δίκασε κατ' έφεση και έκρινε αβάσιμη την αγωγή του περί διεκδικήσεως του επιδίκου ακινήτου, κατ' αποδοχή της ενστάσεως ιδίας κυριότητας που είχε προβάλλει ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσίβλητος, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1055 του ΑΚ., διότι δέχθηκε ότι συμπληρώθηκε στο πρόσωπο του τελευταίου εικοσαετής νομή του επιδίκου, προσμετρώντας σ' αυτήν και το χρόνο της ανηλικότητας αυτού ( αναιρεσείοντος ενάγοντος), ήτοι το χρονικό διάστημα από το έτος 1973 μέχρι τις 28- 10-1989, κατά το οποίο αυτός ήταν ανήλικος και τελούσε υπό την επιτροπεία της μητέρας του.

Όπως, όμως, εκτίθεται στο αναιρετήριο, το γεγονός που συνιστά την προϋπόθεση εφαρμογής του πιο πάνω κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ότι δηλαδή το επίδικο ακίνητο, που ανήκε στον αναιρεσείοντα, εξαιρούνταν από τη χρησικτησία κατά το πιο πάνω διάστημα, λόγω της ανηλικότητάς του, δεν προτάθηκε από αυτόν με τις προτάσεις του στο Πρωτοδικείο, και επομένως ο υπό εξέταση λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. (άρθρο 562 παρ.2 του ΚΠολΔ.).

ΕΠΕΙΔΗ, με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από το άρθρο 560 αριθ.1 του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Πρωτοδικείο, με το να δεχθεί ότι " ο δικαιοπάροχος παππούς του, Χ1, όταν τον Αύγουστο του έτους 1970 διαπίστωσε ότι ένα μέρος του ακινήτου εμβαδού 4000 τ.μ., το οποίο προηγουμένως είχε πωλήσει και μεταβιβάσει κατά κυριότητα στον εναγόμενο, με το υπ' αριθμ. .........

συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αγρινίου Ηλία Πετρόπουλου, που μεταγράφηκε νόμιμα, περιλαμβανόταν στην απαλλοτριωθείσα, για την κατασκευή προσαγωγού αρδευτικής διώρυγας, ζώνη, παρέδωσε στον εναγόμενο, ως αντάλλαγμα, τη νομή του επιδίκου τμήματος ακινήτου, εμβαδού 785 τ.μ.", παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 7 του α.

ν. 821/1948, που κυρώθηκε με το ν.δ.110/1949, η οποία ορίζει ότι "Από της δημοσιεύσεως στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της κατά το άρθρο 6 απόφασης του Υπουργού της Γεωργίας, η κυριότητα και νομή επί των κατά την αναδιανομή δημιουργηθέντων κτημάτων περιέρχεται αυτοδικαίως στους εν τω κυρωθέντι κτηματολογικώ πίνακι αναγεγραμμένους ως δικαιούχους αυτών, αποσβεννυμένων αυτοδικαίως επίσης των δικαιωμάτων κυριότητας και νομής επί των αναδιεμηθέντων κτημάτων..".

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, διότι, κατά τις παραδοχές του Πρωτοδικείου, στις οποίες επαρκώς στηρίζεται το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, ο αναιρεσίβλητος εναγόμενος από τον Αύγουστο του έτους 1970 και μέχρι την έγερση της αγωγής (28-9-1998), ήτοι για μία τουλάχιστον συνεχή εικοσαετία, ασκούσε στο επίδικο ακίνητο , με διάνοια κυρίου, τις αναφερόμενες πράξεις φυσικής εξουσίασης αυτού και έτσι απέκτησε την κυριότητα αυτού με τον πρωτότυπο τρόπο της έκτακτης χρησικτησίας και συνεπώς δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής της ως άνω περί αναδασμού διατάξεως του άρθρου 7 του α.

ν. 821/1948.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-9-2005 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 76/2005 απόφασης του Πρωτοδικείου Αγρινίου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ