Supreme Court quashes tax evasion verdict due to insufficient reasoning on debt payment terms and deadlines.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece quashed the lower court's conviction for tax evasion due to insufficient reasoning regarding the specific terms of the debt. The defendant argued the judgment failed to clarify whether the debt was payable in installments or as a lump sum, making the application of the statute of limitations unclear. Consequently, the court ordered a retrial before a new panel of judges to resolve these procedural ambiguities.
Legislator headnote
AI generatedArticles 25(1) of Law 1882/1990 and 510(1)(d) of the Code of Criminal Procedure; A criminal conviction based on tax evasion is void if the judgment fails to specify whether the debt was due in installments or as a lump sum, thereby rendering the application of the statute of limitations unclear and the reasoning insufficient.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 2099 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 2099/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη, Αιμιλία Λίτινα-Εισηγήτρια και Θεοδώρα Γκοΐνη, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κωνσταντέλλο, για αναίρεση της 1267/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ξάνθης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 31 Οκτωβρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1924/2005.
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.- Κατά τις διατάξεις του άρθρου 25 παρ. 1 του ν. 1882/1990 (όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 23 παρ. 1 του ν. 2523/1997, ισχύοντος από της 11ης Σεπτεμβρίου 1997 η παραβίαση της προθεσμίας καταβολής, κατά τις διατάξεις που ισχύουν κάθε φορά, των χρεών προς το Δημόσιο και τρίτους, πλην ιδιωτών, που εισπράττονται από τις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες και τα τελωνεία, τα οποία είναι βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα στις αρμόδιες υπηρεσίες, εφόσον αυτή αναφέρεται στη μη καταβολή τριών συνεχών δόσεων ή προκειμένου για χρέη που καταβάλλονται εφάπαξ σε καθυστέρηση καταβολής πέραν των δύο μηνών, από τη λήξη του χρόνου καταβολής τους, διώκεται ύστερα από αίτηση του προϊσταμένου των ανωτέρω υπηρεσιών προς τον εισαγγελέα πρωτοδικών της έδρας τους και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης:
α)......., β).......,και γ) ενός τουλάχιστον έτους, προκειμένου για δάνεια με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, παρακρατούμενους και επιρριπτόμενους φόρους και έξι τουλάχιστον μηνών προκειμένου για τους λοιπούς φόρους και χρέη γενικά, εφόσον το ποσό της ληξιπρόθεσμης για την καταβολή οφειλής, μαζί με τις κάθε είδους προσαυξήσεις, υπερβαίνει τα τρία εκατομμύρια (3.000.000) δραχμές, όταν πρόκειται για δάνεια και παρακρατούμενους ή επιρριπτόμενους φόρους και τα τέσσερα εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες (4.500.000) δραχμές, όταν πρόκειται για τους λοιπούς φόρους και χρέη γενικά....".
Πρόκειται για έγκλημα υπαλλακτικώς μικτό, υπό την έννοια ότι οι πλείονες τρόποι πραγματώσεώς του, που αναφέρονται στο νόμο, δηλαδή, Ι)η μη καταβολή τριών συνεχών δόσεων του χρέους και
ΙΙ) η καθυστέρηση της εφάπαξ καταβολής του χρέους πέραν των δύο μηνών, μπορεί να εναλλαχθούν μεταξύ τους και σε περίπτωση συνδρομής, επί εγκλήματος κατ΄ εξακολούθηση και των δύο τρόπων τέλεσης, πραγματώνεται ένα μόνον έγκλημα. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη κατά το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ, όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ.
Δ΄ του Κ.Πολ.Δ., λόγο αναιρέσεως, όταν σ΄ αυτή περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά, στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.
Έτσι, όταν πρόκειται για έγκλημα είτε σωρευτικής είτε υπαλλακτικής μικτό, όπως είναι και η μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο, πρέπει, να αναφέρεται στην αιτιολογία και ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο τελέσθηκε η πράξη, αν δηλαδή, πρόκειται για μη καταβολή τριών συνεχών δόσεων του χρέους ή για καθυστέρηση της εφάπαξ καταβολής του χρέους πέραν των δύο μηνών.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ξάνθης διέλαβε στο αιτιολογικό του ότι από τα αποδεικτικά μέσα τα οποία κατά το είδος τους μνημονεύει, προέκυψε ότι κατά του κατηγορούμενου ασκήθηκε ποινική δίωξη του ότι κατά τον αναφερόμενο στο διατακτικό τόπο και χρόνο παραβίασε την προθεσμία καταβολής στην Β΄ Δ.Ο.Υ ...
βεβαιωθέντων ληξιπρόθεσμων χρεών προερχομένων από δάνεια της Αγροτικής Τράπεζας που μαζί με τις προσαυξήσεις ανέρχονταν στο ποσό των (40.063,14) ευρώ. Ακολούθως στο διατακτικό κηρύσσει ένοχο τον κατηγορούμενο ότι στη ... στις 17-5-2002 δεν κατέβαλε προς το Δημόσιο ληξιπρόθεσμα χρέη, που είναι βεβαιωμένα στις αρμόδιες υπηρεσίες, ειδικότερα δεν κατέβαλε τρεις συνεχείς δόσεις για τα χρέη που καταβάλλονται σε δόσεις ή καθυστέρησε την καταβολή πέραν των δύο μηνών από του χρόνου της καταβολής για τα χρέη που καταβάλλονται εφάπαξ ή συμπληρώθηκαν τέσσερις μήνες από την έναρξη ισχύος του άρθρου 25 του ν. 1882/90, χωρίς να καταβληθούν τα χρέη που ήταν ληξιπρόθεσμα κατά το χρόνο αυτό και συγκεκριμένα δεν κατέβαλε προς την Β΄ Δ.Ο.Υ ...
ληξιπρόθεσμους παρακρατούμενους ή επιρριπτόμενους φόρους, που μαζί με τις προσαυξήσεις ανέρχονται στο ποσό των (40.063,14) ευρώ που αναλυτικά έχουν ως εξής:
α) ποσό 714,82 ευρώ οικον. Έτους 1998 που αφορά δάνεια.
β) ποσό 56,38 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
γ) ποσό 4.915,37 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
δ) ποσό 8.216,72 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
ε) ποσό 7.869,17 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
στ) ποσό 12.542,47 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
ζ) ποσό 1.348,53 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
η) ποσό 2.149,35 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
θ) ποσό 842,30 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
ι) ποσό 1.408,03 ευρώ οικον. Έτους 2001 που αφορά δάνεια.
Κατά τα άνω, από το συνδυασμό του σκεπτικού με το διατακτικό προκύπτουσα αιτιολογία, είναι ελλιπής, ασαφής και αντιφατική. Ειδικότερα, α)γίνεται αντιφατικά δεκτό, ότι το παραπάνω χρέος προς το Δημόσιο ήταν, αφενός μεν καταβλητέο σε δόσεις και δεν καταβλήθηκαν τρεις συνεχείς δόσεις αυτού και αφετέρου εφάπαξ και καθυστέρησε ο κατηγορούμενος την καταβολή του πέραν των δύο μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής του, β)δεν προσδιορίζεται σε περίπτωση που το χρέος ρυθμίστηκε να καταβληθεί σε δόσεις, ποιο ήταν το ποσό κάθε δόσης και πότε κατέστη ληξιπρόθεσμη καθεμιά απ΄ αυτές και γ)σε περίπτωση που το χρέος αυτό ήταν καταβλητέο εφάπαξ, δεν προσδιορίζεται πότε έληξε η προθεσμία καταβολής του, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αναιρετικώς, αν ορθώς εφαρμόστηκε η διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 του Ν. 1882/1990, όπως αντικ. με άρθρο 23 παρ. 1 του Ν. 2523/1997, που προβλέπει και τιμωρείται την παραβίαση της προθεσμίας καταβολής των χρεών προς το Δημόσιο, τα οποία είναι βεβαιωμένα στις αρμόδιες υπηρεσίες. Επομένως, πρέπει, κατά παραδοχή ως βασίμου του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του Κ.Πολ.Δ λόγου της υπό κρίση αιτήσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 Κ.Ποιν.Δ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 1267/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης. Και
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 2006.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Δεκεμβρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ