Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds and lack of specific factual references.

Απόφαση 2096 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) ΑΡΙΘΜΟΣ 2096/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα, Βασίλειο Λυκούδη - Εισηγητή και Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Σωτηρίου, περί αναιρέσεως της 11259/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενους τους: 1. ... και 2. ,... Με παρεμβαίνοντα ιδιοκτήμονα τον ..., που δεν παραστάθηκε. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 4 Ιανουαρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, καθώς και στους από 31 Αυγούστου 2006 πρόσθετους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1029/2006.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 του ΚΠΔ προκύπτει ότι για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ΄ αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος αναιρέσεως, από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 του ΚΠΔ, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως εκ τέτοια απορρίπτεται χωρίς άλλη παραπέρα έρευνα (513 παρ.1 ΚΠΔ).

Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Οι αόριστοι και ασαφείς λόγοι αναιρέσεως είναι ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτιμήσεως και δεν μπορούν να συμπληρωθούν με στοιχεία που βρίσκονται έξω από τη δήλωση για αναίρεση καταδικαστικής αποφάσεως.

Ειδικότερα για να είναι σαφής και ορισμένος και εντεύθεν παραδεκτός ο προβλεπόμενος στη διάταξη του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ λόγος αναιρέσεως , της ελλείψεως από την απόφαση της απαιτούμενης, σύμφωνα με τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλομένης αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η σχετική αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται επιπλέον σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως (Ολομ.

ΑΠ 19/2001). Περαιτέρω, από τις ίδιες πιο πάνω διατάξεις σε συνδυασμό προς τη διάταξη του άρθρου 509 παρ.2 ΚΠΔ, που ορίζει ότι , εκτός από τους λόγους που αναφέρονται στην αναίρεση, μπορεί να προταθούν και πρόσθετοι λόγοι με έγγραφο που κατατίθεται στον γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, συνάγεται ότι απαραίτητη προϋπόθεση του παραδεκτού των προσθέτων λόγων αναιρέσεως πρέπει να είναι το παραδεκτό των λόγων αναιρέσεως.

Εάν είναι απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως, εκτός άλλων περιπτώσεων και διότι είναι αόριστοι και ασαφείς οι λόγοι της, τότε είναι απαράδεκτοι και οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως και δεν επιτρέπεται με αυτούς ούτε ακόμη και διασάφηση, ανάπτυξη ή συμπλήρωση αυτών. Επίσης δεν επιτρέπεται να εξετασθούν ούτε και αυτεπαγγέλτως από τον Αρειο Πάγο οι αναφερόμενοι στη διάταξη του άρθρου 511 ΚΠΔ λόγοι, διότι η αυτεπάγγελτη έρευνα τούτων, προϋποθέτει παραδεκτή αίτηση αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, προσβάλλεται η 11.259/2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο, ύστερα από έφεση του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, κήρυξε αυτόν ένοχο λαθρεμπορίας και ειδικότερα για παράβαση των άρθρων 155 παρ.1α, 157 παρ.1 περ. β, 160, 164 του ν. 2960/2001, και του επέβαλε ποινή φυλάκισης δέκα οκτώ μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία.

Με τον πρώτο λόγο, από το άρθρο 510 παρ.1 περ. Δ, αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση " έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρο 93 του Συντάγματος και το άρθρο 139 του Κ.ΠοινΔ., αφού στην απόφαση δεν υπάρχει η απαιτούμενη αιτιολογία και δεν αναφέρονται κατά τρόπο σαφή και ωρισμένο και χωρίς αντιφάσεις όλα τα πραγματικά περιστατικά όπου θεμελιώνουν την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες υπήχθησαν τα αποδειχθέντα γεγονότα στην εφαρμοσθείσα διάταξη του ουσιαστικού δικαίου".

Έτσι, όμως, όπως έχει διατυπωθεί ο λόγος αυτός, χωρίς να προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίστανται οι ελλείψεις αυτές της αιτιολογίας, σε σχέση με τις κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως και σε ποιά κεφάλαια της προσβαλλόμενης αποφάσεως ανάγονται, ενώ τα σχετικά πραγματικά περιστατικά δεν περιέχονται με πληρότητα σ' αυτόν, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, λόγω παντελούς αοριστίας του.

Με τον δεύτερο λόγο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι " δεν απήντησε αιτιολογημένα στον αυτοτελή ισχυρισμό μου ότι βρέθηκα δι΄άλλην αιτίαν στο χώρο της διαπράξεως του αδικήματος και ουδεμία σχέση είχα με άλλα άτομα αφού είμαι μόνιμος κάτοικος ... και επ' ευκαιρία των γενικών Εκλογών Ευροβουλευτών ευρέθηκα στην ..., αλλά απάντησε αορίστως ότι δεν γίνομαι πιστευτός και ότι από κοινού ενήργησα".

Με τη διατύπωση αυτή και ο δεύτερος αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται απαραδέκτως η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Σημειώνεται ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός δεν συνιστά αυτοτελή ισχυρισμό, ήτοι ισχυρισμό που προβάλλεται από τον κατηγορούμενο ή τον συνήγορο του και τείνει στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή της ικανότητας για καταλογισμό ή στη μείωση ή την εξάλειψη του αξιοποίνου ή την μείωση της ποινής, η απόρριψη του οποίου χρήζει ειδικής αιτιολογίας, αλλά άρνηση της ενοχής του κατηγορουμένου.

Ακολούθως δε, μετά την απόρριψη και των δύο λόγων της κρινόμενης αναιρέσεως, ως απαραδέκτων, αυτή είναι απορριπτέα στο σύνολό της ως απαράδεκτη. Μετά δε την, για τον παραπάνω λόγο, απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι και οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως που προβλήθηκαν από τον αναιρεσείοντα εμπρόθεσμα, με το από 31/8/2005 δικόγραφό του, το οποίο κατατέθηκε στον αρμόδιο γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου την 1/9/2006 και να επιβληθούν σ' αυτόν τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4 Ιανουαρίου 2006 αίτηση αναιρέσεως και τους από 31 Αυγούστου 2006 προσθέτους λόγους του ..., κατά της 11259/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ