Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify violated substantive law or factual assumptions.

Απόφαση 208 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 208/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Δημήτριο Δαλιάνη και Χαράλαμπο Ζώη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1. .... και 2. .... , οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Καράλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ιωάννα Αχουζαρίδη-Γαλάνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-6-1999 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 48/2001 του ίδιου δικαστηρίου που παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο λόγω αρμοδιότητας, 5/2002 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης και 645/2005 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 15-5-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Ζώης ανέγνωσε την από 10-10-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ.4 ,566 παρ.1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο δικόγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί, αν και ποίο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 θεμελιώνει η προβαλλομένη αιτίαση.

Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (559 αρ.1) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που κατά τον αναιρεσείοντα παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην πληττομένη νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο της ουσίας ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Εξ άλλου για να είναι ορισμένος ο από το άρθρο 559 αρ. 19 λόγος αναίρεσης εξ αιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών πρέπει στο αναιρετήριο, πλήν των παραπάνω, να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποίες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι ασάφειες.

Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει επιπρόσθετα να εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι υποβλήθηκε στο εφετείο ισχυρισμός για την αντιμετώπιση του οποίου εσφαλμένα εφαρμόστηκε ή, ενώ, έπρεπε να εφαρμοστεί, εσφαλμένα δεν εφαρμόστηκε ο επικαλούμενος κανόνας ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου αναίρεσης δεν μπορεί να συμπληρωθεί με τις προτάσεις ή άλλα διαδικαστικά έγγραφα (Ολ.

ΑΠ 2012005). Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείουσες με την αίτησή τους ζητούν την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης του εφετείου κατ' επίκληση παραβιάσεων από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ, αποδίδοντας στο εφετείο τις εξής αιτιάσεις α) ότι μολονότι διαπίστωσε εμμέσως ασάφεια ως προς τις δηλώσεις των συμβληθέντων, σχετικώς με την αληθινή έννοια του όρου που συνομολογήθηκε μεταξύ τους στην εγγράφως καταρτισθείσα σύμβαση εγγύησης, σύμφωνα με τον οποίο όρο οι αναιρεσείουσες εγγυήτριες ευθύνονταν μόνο με το ακίνητό τους, επί του οποίου η αναιρεσίβλητη ενέγραψε προσημείωση υποθήκης προς εξασφάλιση της απαίτησής τους για την καταβολή της οποίας εγγυήθηκαν οι αναιρεσείουσες, δεν προσέφυγε στις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, προς ανεύρεση της αληθινής έννοιας των δηλώσεων βουλήσεων των συμβληθέντων (1ος λόγος) και β) ότι με ανεπαρκείς αιτιολογίες, απέρριψε τον επαναφερθέντα με λόγο έφεσης ισχυρισμό τους (λόγο ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής), ότι σύμφωνα με όρο της μεταξύ τους καταρτισθείσας σύμβασης εγγύησης οι εγγυήτριες αναιρεσείουσες ευθύνονταν μόνο με το προσημειωθέν από την αναιρεσίβλητη, προς εξασφάλιση της απαίτησής της, ακίνητο και έτσι υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ.19 παραβίαση. (2ος λόγος).

Αμφότεροι οι λόγοι αυτοί αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως αόριστοι, διότι οι αναιρεσείουσες δεν αναφέρουν στην αίτησή τους τις παραδοχές του εφετείου, ήτοι τα κατά την ανέλεγκτη κρίση του αποδειχθέντα πραγματικά γεγονότα, κατά την υπαγωγή των οποίων στον κανόνα δικαίου, συντελέστηκαν οι με τους λόγους αναίρεσης αποδιδόμενες στο εφετείο παραβιάσεις, ούτε επίσης αναφέρουν, για τη θεμελίωση του δευτέρου λόγου ποίες επί πλέον αιτιολογίες απαιτούνταν, τις οποίες δεν περιέλαβε το εφετείο στην προσβαλλόμενη απόφασή του, σχετικά με την κρίση του με την οποία απέρριψε ως αβάσιμο κατ' ουσίαν τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, ότι η ευθύνη αυτών ως εγγυητριών περιορίζονταν μόνο στο ακίνητο τους επί του οποίου η αναιρεσίβλητη ενέγραψε προσημείωση υποθήκης και μέχρι της αξίας αυτού.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15.5.2006 αίτηση των .... και ..... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 645/2005 απόφασης του Εφετείου Θράκης. Και

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Ιανουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ