Supreme Court partially allows appeal in labor dispute regarding school guard dismissal and severance pay claims.

Απόφαση 2085 / 2022 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2085/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Πιπιλίγκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Mαρία Σιμιτσή - Βετούλα - Εισηγήτρια, Αριστείδη Βαγγελάτο, Κωνσταντίνα Νάκου και Νικόλαο Πουλάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 24 Μαΐου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) - Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΚΡΩΠΙΑΣ", που εδρεύει στο Κορωπί Αττικής, όπως νόμιμα εκπροσωπείται, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Φανό, ο oποίος κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Β. Λ. του Η., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αικατερίνη Συγγενιώτου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., η oποία κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-7-2014 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1643/2017 του ίδιου Δικαστηρίου και 6113/2019 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον νομικό πρόσωπο με την από 31-10-2021 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 31.10.2021 και με αριθμό κατάθεσης 8594/1066/03.11.2021 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθμό 6113/6.11.2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που δίκασε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών την από 7.2.2018 και με αριθμό κατάθεσης στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου Αθηνών 12508/769/2018 έφεση του εναγομένου - εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος Ο.Τ.Α.

με την επωνυμία "Δήμος Κρωπίας" και την από 14.2.2018 και με αριθμό κατάθεσης 15909/1038/2018 έφεση της ενάγουσας - εκκαλούσας και ήδη αναιρεσίβλητης κατά της με αριθμό 1643/2017 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων επίσης με την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών και που είχε δέχθει εν μέρει την από 14.7.2014 και με αριθμό κατάθεσης 84829/2920/2014 αγωγή.

Ειδικότερα, με την εκκαλουμένη απόφασή του το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε: 1) το αίτημα της αγωγής να αναγνωρισθεί η ακυρότητα της με αριθμό ... διαπιστωτικής πράξης του Δημάρχου Κρωπίας, δυνάμει της οποίας η ενάγουσα τέθηκε σε διαθεσιμότητα, με την αιτιολογία ότι ελλείπει η δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων, 2) το αίτημα της αγωγής για επιδίκαση αποζημίωσης λόγω μη ληφθείσας άδειας, με την αιτιολογία ότι είναι αόριστο και 3) το αίτημα της αγωγής για επιδίκαση τόκων από το χρόνο κατά τον οποίο κάθε επιμέρους αξιούμενο κονδύλιο κατέστη ληξιπρόθεσμο και απαιτητό, με την αιτιολογία ότι δεν είναι νόμιμο και κατά τα λοιπά δέχθηκε την αγωγή ως ορισμένη, νόμιμη και ουσιαστικά βάσιμη.

Ειδικότερα, αναγνώρισε την ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας της ενάγουσας, στην οποία προέβη ο εναγόμενος Δήμος Κρωπίας με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του, με την αιτιολογία ότι εκδόθηκε κατ' εφαρμογή του άρθρου 80 του ν. 4172/2013, που αντιβαίνει στις παρατιθέμενες στην πρωτοβάθμια απόφαση διατάξεις του Συντάγματος και β) υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 14.982,34 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής, για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης διαθεσιμότητάς της και άκυρης απόλυσής της.

Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη απόφασή του: α) συνεκδίκασε τις ως άνω εφέσεις του εναγομένου -εκκαλούντος - αναιρεσείοντος και της ενάγουσας - εκκαλούσας - αναιρεσίβλητης, β) δέχθηκε τυπικά αυτές, γ) απέρριψε κατ' ουσίαν την από 7.2.2018 και με αριθμό κατάθεσης 12508/769/8.2.2018 έφεση του εναγομένου - εκκαλούντος αναιρεσείοντος και δ) δέχθηκε κατ' ουσίαν την από 14.2.2018 και με αριθμό 15909/1038/16.2.2018 έφεση της ενάγουσας -εκκαλούσας - αναιρεσίβλητης, με την οποία η τελευταία παραπονείτο για την απόρριψη ως αόριστου του αιτήματός της για επιδίκαση αποζημίωσης μη ληφθείσας άδειας στα έτη 2012 - 2014.

Στη συνέχεια εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ως προς την ως άνω απορριπτική της διάταξη και, αφού κράτησε και δίκασε την υπόθεση, δέχθηκε ως νομικά και ουσιαστικά βάσιμο το ως άνω αίτημα της ενάγουσας και για το ενιαίο της εκτέλεσης εξαφάνισε στο σύνολό της την πρωτόδικη απόφαση, διατυπώνοντας το ακόλουθο διατακτικό:

α) αναγνώρισε την ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας της ενάγουσας, στην οποία προέβη ο εναγόμενος Δήμος με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του και β) υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στην ενάγουσα με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της ένδικης αγωγής μέχρι την εξόφληση: 1) το ποσό των 2.751,84 ευρώ για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης διαθεσιμότητάς της κατά το χρονικό διάστημα από 23.7.2013 μέχρι 25.4.2014, 2) το ποσό των 12.230,50 ευρώ για μισθούς υπερημερίας που της οφείλονται λόγω της άκυρης απόλυσής της και για το χρονικό διάστημα από 26.4.2014 μέχρι 27.2.2015, και 3) το ποσό των 3.363,39 ευρώ για αποζημίωση μη ληφθείσας αδείας της ενάγουσας που αφορά στα έτη 2012 (10 ημέρες), 2013 και 2014 με τη νόμιμη προσαύξησή τους, ήτοι υποχρέωσε τον εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα να καταβάλει στην ενάγουσα-αναιρεσίβλητη το συνολικό ποσό των 18.348,73 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

Η αίτηση αναίρεσης έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα από ηττηθέντα διάδικο, δεδομένου ότι κατατέθηκε στη Γραμματεία του Εφετείου Αθηνών στις 3.11.2021 και η προσβαλλόμενη απόφαση, της οποίας δεν προκύπτει η επίδοση με επιμέλεια οποιουδήποτε από τους διαδίκους, δημοσιεύθηκε στις 6.11.2019 (άρθρα 552, 553, 556, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 και 144 του ΚΠολΔ) και επιπλέον προσκομίζεται η από 22.3.2022 απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του αναιρεσείοντος Δήμου Κρωπίας για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης, που λήφθηκε σύμφωνα με το άρθρο 72 παρ. 4 του ν. 3852/2010 όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 37 του ν. 4915/2022 (ΦΕΚ Α 63/24.3.2022).

Είναι, συνεπώς, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και τη βασιμότητα των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

Ι. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθμός 4 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. Εξάλλου, κατά το άρθρο 94 παρ. 1 του Συντάγματος, η εκδίκαση των διοικητικών διαφορών ουσίας ανήκει στα υφιστάμενα τακτικά διοικητικά δικαστήρια, κατά δε την παρ. 2 του ίδιου άρθρου, στα πολιτικά δικαστήρια υπάγονται όλες οι ιδιωτικές διαφορές.

Σε εφαρμογή των συνταγματικών αυτών ορισμών, σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 9 του ν. 1406/1983, όλες οι διοικητικές διαφορές ουσίας υπάγονται από 11-6-1985 στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, ενώ κατά το άρθρο 1 του ΚΠολΔ, οι διαφορές του ιδιωτικού δικαίου ανήκουν στη δικαιοδοσία των τακτικών πολιτικών δικαστηρίων.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 1 παρ. 2 εδ. θ' του ν. 1406/1983, στις διοικητικές διαφορές ουσίας περιλαμβάνονται, ιδίως, αυτές που αναφύονται κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας που αφορά τις κάθε είδους αποδοχές (δεδουλευμένες ή μη) του προσωπικού γενικώς του Δημοσίου, των Ο.Τ.Α. και των Ν.Π.Δ.Δ, οι οποίες ρυθμίζονται από διατάξεις κανονιστικού περιεχομένου.

Ως ''αποδοχές'', κατά τη διάταξη αυτή, νοούνται οι αποδοχές του προσωπικού που συνδέεται με το Δημόσιο, τους Ο.Τ.Α. και τα Ν.Π.Δ.Δ. με σχέση δημοσίου δικαίου. Από αυτό γίνεται φανερό ότι οι διαφορές που αφορούν τις αποδοχές των μισθωτών, που συνδέονται με το Δημόσιο, τους Ο.Τ.Α. και τα Ν.Π.Δ.Δ. με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου υπάγονται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων (ΑΕΔ 3/2004, ΟλΑΠ 5/1995, ΑΠ 744/2015, ΑΠ 280/2016).

Ειδικότερα, ως διαφορές ιδιωτικού δικαίου νοούνται οι αναγόμενες σε δικαιώματα και, γενικότερα, σε σχέσεις ιδιωτικού δικαίου, έστω και αν γενεσιουργός λόγος αυτών είναι εκτελεστές πράξεις των διοικητικών αρχών. Κρίσιμη, δηλαδή, από την άποψη της δικαιοδοσίας είναι η φύση του δικαιώματος και γενικότερα της έννομης σχέσης που αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς και όχι της πράξης, από την οποία απορρέει το δικαίωμα αυτό ή η σχέση.

Η νομιμότητα της πράξης αυτής ερευνάται από τα πολιτικά δικαστήρια παρεμπιπτόντως, εφόσον δεν υπάρχει περί αυτής απόφαση διοικητικού δικαστηρίου παράγουσα δεδικασμένο. Επομένως, οι διαφορές που ανακύπτουν από υποκείμενη σύμβαση ιδιωτικού δικαίου υπάγονται στα πολιτικά δικαστήρια και οσάκις παρεμβάλλεται πράξη της Διοίκησης (ΑΕΔ 39/1989, ΟλΑΠ 5/1995, ΑΠ 280/2016, ΑΠ 744/2015, ΣτΕ 2137/2011, ΣτΕ 1894/2005).

Με τον πρώτο, από τον αριθμό 4 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων Δήμος αιτιάται ότι το Εφετείο υπερέβη τη δικαιοδοσία του ως πολιτικό δικαστήριο, καθότι με την από 14.7.2014 αγωγή της αναιρεσίβλητης εισήχθη ενώπιόν του διοικητική διαφορά ουσίας.

Από την κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ επισκόπηση του δικογράφου της από 14.7.2014 και με αριθμό κατάθεσης 84829/2920/2014 αγωγής επί της οποίας εκδόθηκε σε δεύτερο βαθμό η προσβαλλόμενη, με αριθμό 6113/2019, απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, προκύπτει ότι η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη εξέθετε τα ακόλουθα: Ότι από τις 27.2.2001 με διαδοχικές συμβάσεις, που συνήφθησαν μεταξύ της Ελληνικής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης ΑΕ (Ε.Ε.Τ.Α.Α.), του εναγομένου - αναιρεσείοντος Δήμου Κρωπίας και της ενάγουσας-αναιρεσίβλητης στο πλαίσιο του προγράμματος απασχόλησης ανέργων για την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας στη φύλαξη σχολείων, αυτή εργαζόταν στη φύλαξη των σχολικών εγκαταστάσεων του εναγομένου, απασχολούμενη επί οκτώ ώρες ημερησίως, με κυλιόμενο ημερήσιο ωράριο και επί πέντε ημέρες την εβδομάδα, με μηνιαία αμοιβή, που είχε ως βάση μια ημερήσια λεγόμενη "αποζημίωση" ποσού 12.000 δραχμών ή 35,22 ευρώ και που καταβαλλόταν για έντεκα μήνες ετησίως.

Ότι με τη με αριθμό ... απόφαση του Δ Τμήματος του Α.Σ.Ε.Π. κρίθηκε ότι πληρούσε τις προϋποθέσεις για την υπαγωγή της στις διατάξεις του άρθρου 11 του π.δ. 164/2004 και για τη μετατροπή της εργασιακής της σχέσης σε σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Ότι σε εφαρμογή των διατάξεων του ν. 3320/2005 "Ρυθμίσεις θεμάτων για το προσωπικό του Δημοσίου και των νομικών προσώπων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και για τους ΟΤΑ", εκδόθηκε η με αριθμό 13853/9.6.2006 Κοινή Απόφαση των Υφυπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομίας και Οικονομικών, με την οποία συστάθηκε και για την ενάγουσα οργανική θέση με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στον εναγόμενο Δήμο Κρωπίας, κατηγορίας ΔΕ και ειδικότητας σχολικών φυλάκων και ότι κατ' εφαρμογή της ως άνω ΚΥΑ εκδόθηκε η με αριθμό 146/2006 απόφαση του εναγομένου Δήμου Κρωπίας, με την οποία αυτή (όπως και άλλοι συνάδελφοί της σχολικοί φύλακες) κατατάχθηκε στην συσταθείσα ως άνω οργανική θέση εκπαιδευτικής βαθμίδας ΔΕ και ειδικότητας σχολικών φυλάκων και από τις 17.7.2006 ανέλαβε εργασία ως σχολική φύλακας, εκτελώντας τα καθήκοντα που με λεπτομέρεια περιέγραψε.

Ότι μετά την με το άρθρο 80 του ν. 4172/2013 κατάργηση στους Δήμους των θέσεων της ειδικότητας σχολικών φυλάκων ανεξαρτήτως κατηγορίας εκπαίδευσης με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, και τη θέση σε διαθεσιμότητα όσων υπαλλήλων εργάζονταν στις ως άνω θέσεις, εκδόθηκε η με αριθμό ... διαπιστωτική πράξη του Δημάρχου Κρωπίας, με την οποία διαπιστώθηκε η κατάργηση της θέσης της ενάγουσας από 23.7.2013 και την ίδια ημερομηνία αυτή τέθηκε σε διαθεσιμότητα για χρονικό διάστημα μέχρι οκτώ μηνών, κατά το οποίο λάμβανε αποδοχές μειωμένες κατά ποσοστό 25% έναντι των αποδοχών που είχε ως απασχολούμενη.

Ότι μετά την πάροδο του χρονικού διαστήματος διαθεσιμότητας και ενώ δεν είχε μεταταχθεί ή μεταφερθεί σε άλλη θέση, με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου Κρωπίας, αποφασίστηκε η λύση της υπαλληλικής της σχέση από 26.4.2014 με την αιτιολογία "επειδή παρήλθε ο χρόνος της διαθεσιμότητας και δεν έχει μεταταχθεί/ μεταφερθεί", χωρίς να της καταβληθεί αποζημίωση απόλυσης και χωρίς μέχρι την άσκηση της αγωγής να της έχουν καταβληθεί οι αιτηθείσες αποζημιώσεις μη ληφθείσας άδειας των ετών 2012 (10 ημέρες), 2013 και 2014.

Με βάση τα ως άνω εκτιθέμενα περιστατικά και ισχυριζόμενη ότι η ως άνω διαδικασία που ακολουθήθηκε από τον εναγόμενο (κατάργηση θέσεων -θέση σε διαθεσιμότητα - απόλυση) είναι μη νόμιμη και δεν επέφερε έννομα αποτελέσματα, καθόσον στηρίχθηκε στις διατάξεις του άρθρου 80 του ν. 4172/2013, που είναι ανίσχυρες, ως αντιβαίνουσες στις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 παρ. 1 και 2, 22 παρ. 1 και 5, 25 παρ. 1, 102 παρ. 1 και 103 παρ. 7 του Συντάγματος, 6 της ΕΣΔΑ και 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου αυτής, καθώς και του άρθρου 4 παρ. 1 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, η ενάγουσα ζήτησε, κατά τη μεταξύ των διαδίκων εργασιακή σχέση, άλλως, εφόσον η σύμβαση εργασίας της κριθεί άκυρη κατά τις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού διατάξεις:

α) να αναγνωρισθεί ότι είναι αντισυνταγματική, παράνομη και επομένως άκυρη η κατάργηση της θέσης εργασίας της και συνακόλουθα να αναγνωριστεί η ακυρότητα της θέσης της σε διαθεσιμότητα, στην οποία προέβη ο εναγόμενος Δήμος Κρωπίας με τη με αριθμό ... διαπιστωτική πράξη του Δημάρχου του, β) να αναγνωρισθεί και η ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας της, στην οποία προέβη ο εναγόμενος Δήμος με τη με αριθμό ...

απόφαση του Δημάρχου Κρωπίας και να θεωρηθεί αυτή ως μηδέποτε χωρήσασα, γ) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να αποδέχεται τις νομίμως και προσηκόντως προσφερόμενες υπηρεσίες της στην ίδια θέση, με τις ίδιες αποδοχές και γενικότερα με τους ίδιους όρους και συνθήκες εργασίας που ίσχυαν πριν από την απόλυσή της με την απειλή κατ' αυτού χρηματικής ποινής 300 ευρώ για κάθε ημέρα άρνησης συμμόρφωσης προς την απόφαση που θα εκδοθεί και γ) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να της καταβάλει για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης απόλυσης, μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης διαθεσιμότητας και αποζημίωση για μη ληφθείσα άδεια ετών 2012 (υπόλοιπο 10 ημερών), 2013 και 2014 το συνολικό ποσό των 18.345,73 ευρώ με το νόμιμο τόκο από τότε που κάθε επιμέρους τμηματική μισθολογική παροχή κατέστη ή θα καταστεί ληξιπρόθεσμη και απαιτητή, άλλως από την επίδοση της αγωγής.

Επικουρικά, εάν η απόλυσή της κριθεί έγκυρη, η ενάγουσα ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να της καταβάλει για αποζημίωση απόλυσης, μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης διαθεσιμότητας και για αποζημίωση μη ληφθείσας άδειας των ετών 2012 (υπόλοιπο 10 ημερών), 2013 και 2014 το συνολικό ποσό των 17.140,68 ευρώ με το νόμιμο τόκο από τότε που κάθε επιμέρους τμηματική μισθολογική παροχή κατέστη ή θα καταστεί ληξιπρόθεσμη και απαιτητή, άλλως από την επίδοση της αγωγής.

Με το ως άνω ιστορικό η ένδικη αγωγή, με την οποία αξιώνονται μισθοί υπερημερίας με επίκληση την ακυρότητα της διαθεσιμότητας της ενάγουσας - αναιρεσίβλητης και την ακυρότητα της εκ μέρους του εναγομένου - αναιρεσείοντος Δήμου καταγγελίας της συνδέουσας τους διαδίκους σύμβασης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, καθώς και αποζημίωση μη ληφθείσας κανονικής άδειας απουσίας (άρθρο 20 του π.δ. 410/1988), άλλως αποζημίωση απόλυσης και αποζημίωση μη ληφθείσας κανονικής άδειας απουσίας, εισήγαγε διαφορά ιδιωτικού δικαίου, η οποία, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, υπάγεται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων, έστω και αν γενεσιουργός λόγος της διαφοράς αυτής είναι οι πράξεις της Διοίκησης (και συγκεκριμένα οι διαλαμβανόμενες στην αγωγή αποφάσεις του Δημάρχου Κρωπίας), καθότι η παρεμβολή αυτών δεν μπορεί να μεταβάλλει τη φύση της επίδικης διαφοράς ως ιδιωτικού δικαίου, που ιδρύει τη δικαιοδοτική αρμοδιότητα των πολιτικών δικαστηρίων.

Επομένως, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, που δίκασε την ένδικη υπόθεση, δεν υπέπεσε στην κατ' άρθρο 559 αριθ. 4 ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια της υπέρβασης της δικαιοδοσίας των πολιτικών Δικαστηρίων και γι' αυτό ο ως άνω περί του αντιθέτου πρώτος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

ΙΙ. Το διευθυντικό δικαίωμα, στο οποίο υπόκειται ο εργαζόμενος, με σχέση εξηρτημένης εργασίας [άρθρα 652, 648 ΑΚ], δίνει στον εργοδότη την εξουσία να εξειδικεύει, κάθε φορά, την υποχρέωση του εργαζομένου για εργασία, καθορίζοντας τον τόπο, το χρόνο και τον τρόπο παροχής της, εφ' όσον οι όροι αυτοί δεν έχουν προσδιορισθεί από κανόνες του ουσιαστικού δικαίου ή από τη σύμβαση εργασίας (ατομική σύμβαση εργασίας, επιχειρησιακή πρακτική ή συνήθεια, Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, Διαιτητική Απόφαση, Κανονισμό ή Οργανισμό Εργασίας).

Μονομερής μεταβολή των όρων της σύμβασης ιδιωτικού δικαίου εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου υπαλλήλου υπάρχει, όταν ο εργοδότης επιχειρεί τροποποίηση των όρων εργασίας, ενώ, δεν έχει τη συγκατάθεση του εργαζόμενου - υπαλλήλου και δεν έχει τέτοια ευχέρεια από το νόμο ή τη σύμβαση εργασίας και βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας υπάρχει, όταν η μεταβολή προκαλεί στον εργαζόμενο - υπάλληλο, άμεσα ή έμμεσα, υλική ή ηθική ζημία - βλάβη (ΑΠ 224/2021).

Επί μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων αυτής της σύμβασης εργασίας, ο υπάλληλος προστατεύεται ειδικά από το άρθρο 7 εδαφ. α ν. 2112/1920, σύμφωνα με το οποίο κάθε μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής σύμβασης, που βλάπτει τον υπάλληλο θεωρείται ως καταγγελία αυτής, για την οποία ισχύουν οι διατάξεις του ως άνω νόμου.

Δεν συντρέχει όμως περίπτωση μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων εργασίας του μισθωτού από τον εργοδότη, όταν αυτή επιβάλλεται στον τελευταίο με διάταξη αναγκαστικού δικαίου. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 349, 350, 353, 648 και 656 του ΑΚ, ως και εκείνες των άρθρων 174 και 180 του ιδίου Κώδικα, συνάγεται ότι στην περίπτωση ακυρότητας της καταγγελίας της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου για οιονδήποτε λόγο, δεν επέρχεται η λύση της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας, η οποία εξακολουθεί και συνακόλουθα ο εργοδότης περιέρχεται σε υπερημερία ως προς την αποδοχή των υπηρεσιών του εργαζομένου, υποχρεούμενος να δέχεται τις υπηρεσίες του τελευταίου και να καταβάλει τις αποδοχές αυτού (ΑΠ 1451/ 2019, ΑΠ 179/2016, ΑΠ 601/2013).

Η υπερημερία του εργοδότη και συνακόλουθα η υποχρέωση αυτού να καταβάλει τις αποδοχές του μισθωτού στο διάστημα κατά το οποίο τελεί σε υπερημερία και ν' αποδέχεται τις υπηρεσίες του μισθωτού, παύει: α) με την αποδοχή της εργασίας αυτού, β) με τη δήλωση του εργοδότη ότι αποδέχεται τις υπηρεσίες του εργαζομένου, σύμφωνα με τους πριν την απόλυση όρους, γ) με την περιέλευση του εργαζομένου για πραγματικούς ή νομικούς λόγους σε περίπτωση αδυναμίας παροχής της εργασίας του, εκτός εάν η αδυναμία αυτή οφείλεται σε γεγονός για το οποίο ο εργοδότης υπέχει ευθύνη και δ) με την καθοιονδήποτε τρόπο έγκυρη λύση της σύμβασης εργασίας, χωρίς να ενδιαφέρει ο λόγος λύσης. (ΟλΑΠ 1340/1979, ΑΠ 1451/ 2019).

Περαιτέρω, στο Σύνταγμα ορίζεται (και) ότι: "Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας" [άρθρο 2 παρ.1]. "Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν, χωρίς διακρίσεις, στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους" [άρθρο 4 παρ.5]. "Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει την κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφ' όσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη" [άρθρο 5 παρ.1]. "Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα, όμως, που απορρέουν από αυτή, δεν μπορούν να ασκούνται, σε βάρος του γενικού συμφέροντος" [άρθρο 17 παρ.1]."Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζομένου αγροτικού και αστικού πληθυσμού" [άρθρο 22 παρ.1 εδ. (α)]. "1.Τα δικαιώματα του ανθρώπου, ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους.

Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή της. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών, στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί, που μπορούν, κατά το Σύνταγμα, να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά, πρέπει να προβλέπονται είτε απ' ευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφ' όσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας. 2 Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη." [άρθρο 25 παρ.1 και 2]. "Η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων ανήκει στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου και δευτέρου βαθμού.

Υπέρ των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης συντρέχει τεκμήριο αρμοδιότητας για τη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων. Νόμος ορίζει το εύρος και τις κατηγορίες των τοπικών υποθέσεων καθώς και την κατανομή τους στους επί μέρους βαθμούς. Με νόμο, μπορεί να ανατίθεται στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης η άσκηση αρμοδιοτήτων, που συνιστούν αποστολή του Κράτους" [άρθρο 102 παρ.1]. "Οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια.

Οι αρχές τους εκλέγονται, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, όπως νόμος ορίζει" [άρθρο 102 παρ.2]. "Η πρόσληψη υπαλλήλων στο Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός καθορίζεται κάθε φορά, πλην των περιπτώσεων της παραγράφου 5 (ανώτατοι διοικητικοί υπάλληλοι, που κατέχουν θέσεις εκτός υπαλληλικής ιεραρχίας, οι διοριζόμενοι απ' ευθείας με βαθμό πρεσβευτικό, οι υπάλληλοι της Προεδρίας της Δημοκρατίας και των γραφείων του Πρωθυπουργού, των Υπουργών και Υφυπουργών), γίνεται είτε με διαγωνισμό είτε με επιλογή, σύμφωνα με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια και υπάγεται στον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής, όπως νόμος ορίζει.

Νόμος μπορεί να προβλέπει ειδικές διαδικασίες επιλογής, που περιβάλλονται με αυξημένες εγγυήσεις διαφάνειας και αξιοκρατίας ή ειδικές διαδικασίες επιλογής προσωπικού για θέσεις, το αντικείμενο των οποίων περιβάλλεται από ειδικές συνταγματικές εγγυήσεις ή προσιδιάζει σε σχέση εντολής" [άρθρο 103 παράγραφοι 7 και 5].

Επίσης, στα άρθρα 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (Ε.Σ.Δ.Α.), και 4 παρ.1 του άρθρου 'πρώτου', Μέρος ΙΙ, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, που, μετά την κύρωσή τους, αντιστοίχως, με το άρθρο 'πρώτο' του ν.δ. 53/974 (ΦΕΚ Α. 256 / 20.9.1974) και με το άρθρο 'πρώτο' του ν. 1426/1984 (ΦΕΚ Α. 32 / 21.3.1984), αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και έχουν υπερνομοθετική ισχύ [άρθρο 28 παρ.1 Συντάγματος], ορίζεται, αντιστοίχως ότι: "Παν φυσικόν ή νομικόν πρόσωπον δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του.

Ουδείς δύναται να στερηθή της ιδιοκτησίας του, ειμή δια λόγους δημοσίας ωφελείας και υπό τους προβλεπομένους υπό του νόμου και των γενικών αρχών του διεθνούς δικαίου όρους. Αι προαναφερόμεναι διατάξεις δεν θίγουσι το δικαίωμα παντός Κράτους, όπως θέση εν ισχύϊ νόμους, ούς ήθελε κρίνει αναγκαίους προς ρύθμισιν της χρήσεως αγαθών, συμφώνως προς το δημόσιον συμφέρον ή προς εξασφάλισιν της καταβολής φόρων ή άλλων εισφορών ή προστίμων". "Για την εξασφάλιση της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος για δίκαιη αμοιβή, τα Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση 1.- να αναγνωρίζουν το δικαίωμα των εργαζομένων για αμοιβή αρκετή να εξασφαλίζει σε αυτούς και τις οικογένειές τους ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης".

Εξάλλου, ο ν. 4172/2013 "Φορολογία Εισοδήματος, Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής του ν. 4046/2012, του ν. 4093/2012 και του ν. 4127/2013 και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ Α. 167 / 23.7.2013) ισχύει από 23.7.2013 [άρθρο 112] και το άρθρο 80 αυτού, όπως ίσχυε πριν από την τροποποίησή του με το άρθρο 11 παρ. 2 του ν. 4210/2013 (ΦΕΚ Α. 254/21.11.2013), ορίζει ότι: "Κατάργηση ειδικότητας σχολικών φυλάκων. (1).- Από την έναρξη της ισχύος του παρόντος νόμου καταργούνται στους δήμους οι θέσεις της ειδικότητας Σχολικών Φυλάκων, ανεξαρτήτως κατηγορίας εκπαίδευσης, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.

Οι υπάλληλοι, των οποίων οι θέσεις καταργούνται και εφ' όσον κατείχαν τις θέσεις αυτές την 9 Ιουλίου 2013, τίθενται σε διαθεσιμότητα σύμφωνα με την υποπαράγραφο Ζ.2 του ν. 4093/2012 (ΦΕΚ Α. 222), όπως ισχύει. Οποιαδήποτε μετάταξη των ανωτέρω υπαλλήλων, που τίθενται σε διαθεσιμότητα, έλαβε χώρα μετά την 9 Ιουλίου 2013 είναι αυτοδικαίως, άκυρη. (2).- Το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου δεν καταλαμβάνει: (α).- τον υπάλληλο, που είναι ανάπηρος, σε ποσοστό τουλάχιστον 67% ή πολύτεκνος, κατά την έννοια των παραγράφων 1 έως 3 του άρθρου πρώτου του ν. 1910/1944 (ΦΕΚ Α. 229), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 6 του ν. 3454/2004 (ΦΕΚ Α. 75), εφ' όσον τα τέκνα, που ορίζονται στις προαναφερόμενες διατάξεις του ν. 1910/1944, συνοικούν με αυτόν και ανήκουν στην κατηγορία των εξαρτώμενων μελών, σύμφωνα με τον Κ.Φ.Ε., (β).- τον υπάλληλο, του οποίου ο σύζυγος ή η σύζυγος ή τέκνο, που ανήκει στην κατηγορία των εξαρτωμένων μελών, σύμφωνα με τον Κ.Φ.Ε.

όπως ισχύει και έχει ετήσια εισοδήματα χαμηλότερα των 12.000 ευρώ και συνοικεί με αυτόν, έχει αναπηρία σε ποσοστό τουλάχιστον 67%, (γ).- τον υπάλληλο, ο οποίος, δυνάμει νόμου ή δικαστικής αποφάσεως, ασκεί, κατ' αποκλειστικότητα, τη γονική μέριμνα τέκνου που συνοικεί με αυτόν και ανήκει στην κατηγορία των εξαρτωμένων μελών, σύμφωνα με τον Κ.Φ.Ε.

και έχει ετήσια εισοδήματα χαμηλότερα των 12.000 ευρώ, (δ).- τον υπάλληλο, του οποίου ο σύζυγος ή η σύζυγος τίθεται σε διαθεσιμότητα δυνάμει του παρόντος νόμου, (ε).- τον υπάλληλο, ο οποίος έχει ορισθεί δικαστικός συμπαραστάτης δυνάμει δικαστικής αποφάσεως και συνοικεί με τον συμπαραστατούμενο, ο οποίος έχει ετήσια εισοδήματα χαμηλότερα των 12.000 ευρώ.

Οι υπάλληλοι, που πληρούν τις προϋποθέσεις των περιπτώσεων (α') έως (ε') καθώς και οι κάτοχοι μεταπτυχιακού ή διδακτορικού διπλώματος εκ των υπαλλήλων της παραγράφου 1, που τίθενται σε διαθεσιμότητα, μετατάσσονται αυτοδικαίως από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου σε συνιστώμενες προσωποπαγείς θέσεις ειδικότητας Διοικητικού με το βασικό τίτλο σπουδών που κατέχουν στο δήμο, στον οποίο ανήκε η θέση τους πριν την κατάργησή της με την παράγραφο 1. (3).- Κατά τα λοιπά, εφαρμόζονται οι διατάξεις των υποπαραγράφων Ζ.1.

και Ζ.2. του ν. 4093/2012 (ΦΕΚ Α. 222)". Περαιτέρω, στην υποπαράγραφο Ζ.2. της παραγράφου Ζ του άρθρου 'πρώτου' του ν. 4093/2012 'Έγκριση Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013 - 2016, Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής του ν. 4046/2012 και του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013 - 2016 (ΦΕΚ Α. 222/12.11.2012)-και όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή της με το άρθρο πρώτο υποπαρ.

Θ4 του ν. 4254/2014 (ΦΕΚ Α 85/7.4.2014) και μετά την προσθήκη υποπαραγράφου στην περίπτωση γ' της παρ. 1 της υποπαρ. Ζ2 του ν. 4093/2012 με το άρθρο 26 ν. 4109/2013 (ΦΕΚ Α' 16) και την αντικατάσταση της παρ. 2 της υποπ. Ζ2 με το άρθρο 90 παρ. 5 του ως άνω ν. 4172/2013 ορίζεται (και) ότι: "(1).- Μόνιμοι πολιτικοί υπάλληλοι του Δημοσίου, ανεξαρτήτων αρχών, Ν.Π.Δ.Δ και Ο.Τ.Α.

πρώτου και δευτέρου βαθμού, οι θέσεις των οποίων καταργούνται, τίθενται σε διαθεσιμότητα. Αν καταργούνται ορισμένες μόνο θέσεις του ίδιου Κλάδου, οι υπάλληλοι, που τίθενται σε διαθεσιμότητα προσδιορίζονται σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις (άρθρο 154 παρ.2 Υπαλληλικού Κώδικα, άρθρο 158 παρ.2 Κώδικα Κατάστασης Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων).

Οι υπάλληλοι αυτοί μπορεί, κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητάς τους: α.- Να μετατάσσονται εκουσίως, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις (άρθρο 154 παρ.4 Υπαλληλικού Κώδικα, άρθρο 158 παρ.4 Κώδικα Κατάστασης Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων). β.- Να μετατάσσονται, υποχρεωτικά ή να μεταφέρονται, με μεταβολή της υπηρεσιακής τους σχέσης σε σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, κατά τη διαδικασία της προηγούμενης υποπαραγράφου για το συμφέρον και τις ανάγκες της υπηρεσίας και ιδίως για την καλύτερη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού.

Με την έκδοση της πράξης μετάταξης ή μεταφοράς και μεταβολής της σχέσης εργασίας αίρεται αυτοδίκαια το καθεστώς της διαθεσιμότητας. γ.- Να τοποθετούνται για την κάλυψη προσωρινών αναγκών σε οποιαδήποτε υπηρεσία του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ, Ο.Τ.Α. ή οποιουδήποτε φορέα του δημόσιου τομέα, με τη διαδικασία του άρθρου 5 του ν. 4024/2011.

Οι πράξεις προσωρινής τοποθέτησης της περίπτωσης αυτής εκδίδονται από τον Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης [...]. Η διαθεσιμότητα αίρεται με τις πράξεις προσωρινής τοποθέτησης. Τα χρονικά διαστήματα των προσωρινών τοποθετήσεων δεν συνυπολογίζονται στη διάρκεια της διαθεσιμότητας.

Κατά την περίοδο της προσωρινής τοποθέτησης καταβάλλονται στον υπάλληλο πλήρεις αποδοχές με ανάλογη εφαρμογή των ρυθμίσεων της παραγράφου 22 του άρθρου 2 του ν. 3899/2012. δ.- Να υπάγονται σε ειδικά προγράμματα επαγγελματικής επανεκπαίδευσης ή επανακατάρτισης. (2).- Η διαθεσιμότητα της προηγούμενης περίπτωσης διαρκεί οκτώ (8) μήνες και στον υπάλληλο καταβάλλονται τα τρία τέταρτα των αποδοχών του, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις.

Μέχρι την κατά οποιοδήποτε τρόπο λήξη της διαθεσιμότητας εξακολουθούν να καταβάλλονται από το φορέα προέλευσης οι ασφαλιστικές εισφορές εργοδότη και ασφαλισμένου που αναλογούν για κύρια σύνταξη, επικουρική ασφάλιση, πρόνοια και υγειονομική περίθαλψη. Οι εισφορές αυτές, μετά τη θέση σε διαθεσιμότητα, υπολογίζονται στο ύψος των μειωμένων, κατά 25%, των αποδοχών του υπαλλήλου που τέθηκε σε διαθεσιμότητα. (3).- Οι ρυθμίσεις των περιπτώσεων(1) και (2) εφαρμόζονται, αναλόγως, στους υπαλλήλους με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου του Δημοσίου, ανεξαρτήτων Αρχών, Ν.Π.Δ.Δ.

και Ο.Τ.Α. πρώτου και δευτέρου βαθμού, οι θέσεις των οποίων καταργούνται. Σε περίπτωση κατάργησης θέσεων σε Ν.Π.Ι.Δ. προβλέπεται καταγγελία της σύμβασης εργασίας των υπαλλήλων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. (4).- Η υπηρεσιακή σχέση των μόνιμων υπαλλήλων που βρίσκονται σε καθεστώς διαθεσιμότητας, καθώς και η σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου των υπαλλήλων της περίπτωσης (3), εφ' όσον δεν μεταταχθούν ή μεταφερθούν, λύεται με τη λήξη του καθεστώτος της διαθεσιμότητας. (5).- Με απόφαση του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως μπορεί να ρυθμίζονται οι προϋποθέσεις, τα κριτήρια και η διαδικασία υπαγωγής στα ανωτέρω προγράμματα επανεκπαίδευσης ή επανακατάρτισης καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης υποπαραγράφου".

Σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν, ο ν. 4172/2013 αφορά σε επείγοντα μέτρα εφαρμογής: (i).- του ν. 4046/2012 (ΦΕΚ Α. 28 / 14.2.2012) "Έγκριση των Σχεδίων Συμβάσεων Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος, του Σχεδίου του Μνημονίου Συνεννόησης μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλες επείγουσες διατάξεις για τη μείωση του δημοσίου χρέους για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας", (ii).- του πιο πάνω ν. 4093/2012 και (iii).- του ν. 4127/2013 (ΦΕΚ Α. 50 /28.2.2013)"Έγκριση της επικαιροποίησης του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013 - 2016".

Αναφέρεται δε, στην αιτιολογική έκθεση του ν. 4172/2013, ειδικότερα για το άρθρο 80 αυτού ότι "προτείνεται η κατάργηση των θέσεων της ειδικότητας Σχολικών Φυλάκων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στο πλαίσιο εφαρμογής του προγράμματος κινητικότητας και με σκοπό τον εξορθολογισμό της διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού".

Ο ν. 4093/2012, στον οποίο παραπέμπει ο ν. 4172/2013, αφορά, όπως επίσης λέχθηκε, σε επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4046/2012 και με αυτόν (ν. 4093/2012) θεσπίσθηκε νέα διαδικασία (υποχρεωτικής) κινητικότητας (και) στους υπαλλήλους των O.T.A. πρώτου και δευτέρου βαθμού, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Ο ν. 4046/2012 αφορά, ως άνω, στην έγκριση του 'Μνημονίου', το οποίο είναι κείμενο κατ' εξοχή τεχνικού χαρακτήρα, ενώ η επιστημονική του ποιότητα και επάρκεια δεν ελέγχεται από το δικαστήριο.

Αποσκοπούν δε, οι ρυθμίσεις του ν. 4046/2012, όπως αναφέρεται στην εισηγητική έκθεσή του και αναλύεται, εκτενέστερα, στο 'Μνημόνιο', στην αντιμετώπιση του οξύτατου προβλήματος της διόγκωσης του δημοσίου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων (και) σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας (ΟλΣτΕ 2307/2014, ΑΠ 224/2021).

Στο άρθρο 80 του ν. 4172/2013 περιλαμβάνονται, ως επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4046/2012, διατάξεις με τις οποίες ρυθμίζονται θέματα διαθεσιμότητας συγκεκριμένης ειδικότητας υπαλλήλων στους Δήμους - Ο.Τ.Α. πρώτου βαθμού, ήτοι των σχολικών φυλάκων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Οι διατάξεις αυτές δεν αντίκεινται στα προεκτεθέντα άρθρα 102 παράγραφοι 1 και 2, 4 παρ. 5, 5 παρ.1, 17 παρ. 1, 22 παρ.1 εδ. (α), 25 παρ.1, 2 παρ.1, 102 παρ. 1 και 2, 103 παρ. 5 και 7 του Συντάγματος, σε συνδυασμό προς τα πιο πάνω άρθρα 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτόκολλου της Ε.Σ.Δ.Α.

και 4 παρ.1 του άρθρου 'πρώτου', Μέρος ΙΙ, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, ενώ ούτε η αρχή της προστατευόμενης εμπιστοσύνης του πολίτη προς τη Διοίκηση, παραβιάζεται. Ειδικότερα η με το άρθρο 80 παρ. 1 του ν. 4172/2013 κατάργηση στους Δήμους των θέσεων της ειδικότητας των σχολικών φυλάκων δεν προσκρούει στη διάταξη του άρθρου 102 του Συντάγματος, εφόσον με τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου αυτού δεν καθιερώνεται υπέρ των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης αυτονομία, ούτε εξουσία να θέτουν αυτοτελώς κανόνες δικαίου, αλλά παρέχεται σ' αυτούς μόνον αυτοδιοίκηση, εξουσία, δηλαδή, να αποφασίζουν επί των τοπικών υποθέσεων με δικά τους όργανα μέσα στα πλαίσια των γενικών κανόνων, οι οποίοι διέπουν την οργάνωση και τη λειτουργία τους και των οποίων η θέσπιση ανήκει στη νομοθετική εξουσία ή στην κατ' εξουσιοδότηση αυτής νομοθετούσα Διοίκηση, καθόσον σε αυτή ανήκει και η οργάνωση οποιασδήποτε δημόσιας υπηρεσίας, κρατικής ή αυτοδιοικούμενης.

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 102 παρ. 2 και 4 και 103 παρ. 4 και 6 του Συντάγματος συνάγεται ότι η καθιερούμενη με την παράγραφο 2 του άρθρου 102 του Συντάγματος διοικητική αυτοτέλεια των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου βαθμού έναντι της κρατικής διοίκησης περιλαμβάνει την κατοχύρωση του διοικητικού έργου των οργανισμών αυτών, όχι όμως και την εξουσία να αποφασίζουν με δικά τους όργανα για θέματα όπως αυτά της υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων τους, τα οποία δεν συνιστούν τοπική υπόθεση.

Υπό τα δεδομένα αυτά και εφόσον η κατάργηση των θέσεων της ειδικότητας σχολικών φυλάκων δεν συνιστά τοπική υπόθεση, το μέτρο αυτό δεν θίγει τη διοικητική αυτοτέλεια των Ο.Τ.Α. κατά παραβίαση των διατάξεων του άρθρου 102 του Συντάγματος (ΟλΣτΕ 15/2015, ΑΠ 224/2021). Επίσης στην ένδικη υπόθεση δεν γεννάται ζήτημα αντισυνταγματικότητας της παρ. 4 της υποπαρ.

Ζ2 της παρ. Ζ του άρθρου πρώτου του ν. 4093/2012, στην οποία παραπέμπει η παρ. 3 του άρθρου 80 του ν. 4172/2013, και η οποία προβλέπει τη λύση της σχέσης εργασίας αορίστου χρόνου για όσους υπαλλήλους δεν μεταταχθούν ή δε μεταφερθούν σε άλλη υπηρεσία κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας, λόγω μη καθορισμού στο νόμο συγκεκριμένων κριτηρίων απομάκρυνσης των υπαλλήλων αυτών από την υπηρεσία που να συνδέονται με τις λειτουργικές και οργανωτικές ανάγκες της διοίκησης και με τα προσόντα, τις ικανότητες και την εν γένει υπηρεσιακή τους απόδοση και χωρίς προηγούμενη απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου, εφόσον δεν πρόκειται περί μονίμων δημοσίων υπαλλήλων του στενού δημοσίου τομέα συνδεομένων με σχέση δημοσίου δικαίου, οι οποίοι απολαμβάνουν του καθεστώτος της μονιμότητας κατά το άρθρο 103 παρ. 2 εδ.

α και 4 του Συντάγματος, περίπτωση επί της οποίας έκρινε η με αριθμό 3354/2013 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, αλλά περί προσωπικού που απασχολείται στο στενό δημόσιο τομέα με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου, κατέχοντας προς τούτο οργανικές θέσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, επί του οποίου δεν μπορούν να τύχουν ούτε και ανάλογης εφαρμογής οι πιο πάνω συνταγματικές ρυθμίσεις, και του οποίου οι συμβάσεις εργασίας μπορούν να λυθούν οποτεδήποτε αυτοδικαίως με την κατάργηση της οργανικής θέσης του απασχολουμένου, κατά το άρθρο 52 παρ. 1 του π.δ/τος 410/1988 (ΑΠ 668/2019).

Περαιτέρω, η διαθεσιμότητα, κατά το άρθρο 80 ν. 4172/2013, στο πλαίσιο εφαρμογής του προγράμματος κινητικότητος, που αποσκοπεί στον εξορθολογισμό της διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού, συνιστά διαρθρωτική μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας και εμφανίζεται ως πρόσφορο και αναγκαίο μέτρο που συμβάλλει, κατά την εκτίμηση του νομοθέτη, στην επιτακτική ανάγκη εξόδου της Χώρας από την κατά τη θέσπισή του υφιστάμενη οικονομική κρίση και στην επιτακτική βελτίωση των δημοσιονομικών της μεγεθών, είναι δε συνταγματικά θεμιτός ο σκοπός τόσον της εξόδου της Χώρας από την οικονομική κρίση, όσο και της βελτίωσης των δημοσιονομικών της μεγεθών.

Συνεπώς, με το άρθρο 80 παρ. 1 του ν. 4172/2013 δεν θίγονται το δικαίωμα επί της προσωπικότητας [άρθρο 5 παρ.1 του Συντάγματος] και το δικαίωμα εργασίας [άρθρο 22 παρ.1 εδ. (α) του Συντάγματος], ως ειδικότερη έκφανση του δικαιώματος επί της προσωπικότητας, ούτε παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας, που κατοχυρώνεται από το άρθρο 25 παρ.1 του Συντάγματος.

Εξάλλου, το άρθρο 2 παρ.1 του Συντάγματος προστατεύει την αξιοκρατία, τα άρθρα 17 παρ.1 Σ και 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α. προστατεύουν όλα τα δικαιώματα περιουσιακής φύσεως και το άρθρο 4 παρ.1 του άρθρου 'πρώτου', Μέρος ΙΙ, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη αφορά την αμοιβή των εργαζομένων.

Τα άρθρα, όμως, αυτά δεν κατοχυρώνουν και δικαίωμα ορισμένου ύψους αποδοχών, εκτός αν συντρέχει περίπτωση διακινδύνευσης της αξιοπρεπούς διαβίωσης (ΕΔΔΑ Κουφάκη και ΑΔΕΔΥ κατά Ελλάδος). Επίσης, δεν παραβιάζεται η αρχή της προστατευόμενης (δικαιολογημένης) εμπιστοσύνης του πολίτη προς τη Διοίκηση (Κράτος), αφού δεν κατοχυρώνεται από καμία συνταγματική διάταξη (ούτε από τη διάταξη του άρθρου 5 παρ.1 Συντάγματος) ή άλλη διάταξη νόμου δικαίωμα ορισμένου ύψους αποδοχών και δεν αποκλείεται η διαφοροποίηση των αποδοχών, ανάλογα με τις συντρέχουσες εκάστοτε συνθήκες (ΣτΕ ολ. 668/2012).

Η κατά το άρθρο 80 ν. 4172/2013 διαθεσιμότητα υπαγορεύθηκε από τους πιο πάνω επιτακτικούς δημοσιονομικούς λόγους, ώστε το μέτρο αυτό να μην προσκρούει στο άρθρο 103 παρ. 7 του Συντάγματος (ΣτΕ ολ. 15/2015, σχετ. ΟλΑΠ 1/2021), καθότι η ρύθμιση των θεμάτων διαθεσιμότητας, κατά το άρθρο 80 ν. 4172/2013, στο πλαίσιο εφαρμογής του προγράμματος κινητικότητας αποσκοπεί, όπως ειπώθηκε, στον εξορθολογισμό της διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού, ο οποίος, κατά την εκτίμηση του κοινού νομοθέτη θα συνέβαλε κατά το χρόνο θέσπισής του στην αντιμετώπιση του οξύτατου προβλήματος του δημοσίου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Εν όψει του σκοπού εξορθολογισμού της διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού, το μέτρο αυτής της διαθεσιμότητας δεν προσκρούει στη διάταξη του άρθρου 4 παρ.5 του Συντάγματος για την ισότητα στην κατανομή των δημοσίων βαρών (ΑΠ 224/2021, ΑΠ 1339/2018).

ΙΙΙ. Στην παράγραφο 1 του άρθρου 41 που φέρει τον τίτλο "τροποποιήσεις των νόμων 4093/2012, 4254/2014, π.δ. 344/2000" του ν. 4262/2014 "Απλούστευση της αδειοδότησης για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ Α 114/10.5.2014) ορίζονται τα εξής: "Οι διατάξεις της υποπερίπτωσης 4.α.i. της περίπτωσης 2 της υποπαραγράφου Θ.1 της παραγράφου Θ' του άρθρου πρώτου του ν. 4254/2014 (Α' 85) αντικαθίστανται, από τότε που ίσχυσαν, ως εξής: "4.α.i.

Στους μόνιμους και στους με σχέση εργασίας ιδιωτικού δίκαιου αορίστου χρόνου υπαλλήλους του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ. και των Ο.Τ.Α., οι οποίοι τίθενται σε καθεστώς διαθεσιμότητας, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου και του ν. 4172/2013 (Α' 167) και στη συνέχεια, λύεται η εργασιακή τους σχέση λόγω κατάργησης της θέσης τους, το Ελληνικό Δημόσιο καταβάλλει αποζημίωση απόλυσης ειδικά και μόνο λόγω κατάργησης θέσης.

Για τον υπολογισμό του ποσού αποζημίωσης ως βάση λαμβάνεται ο βασικός μισθός του υπαλλήλου κατά την ημερομηνία που τέθηκε σε διαθεσιμότητα και ως χρόνος υπηρεσίας υπολογίζεται όλος ο χρόνος που ελήφθη υπόψη για την κατάταξη του υπαλλήλου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 28 του ν. 4024/2011 (Α' 226), καθώς και ο χρόνος που μεσολάβησε μέχρι τη θέση του υπαλλήλου σε καθεστώς διαθεσιμότητας.

Κατά τα λοιπά, η αποζημίωση υπολογίζεται σύμφωνα με τα οριζόμενα στην παρ. 1 του άρθρου 55 του π.δ. 410/1988 (Α' 191), όπως ισχύει. Στο ανωτέρω προσωπικό, εφόσον έχει συμπληρώσει τις προϋποθέσεις για λήψη σύνταξης, καταβάλλεται στο μεν επικουρικά ασφαλισμένο το 40%, στο δε μη επικουρικά ασφαλισμένο το 50% της ως άνω προβλεπόμενης αποζημίωσης.

Οι αποδοχές διαθεσιμότητας που έλαβαν οι εν λόγω υπάλληλοι, συμψηφίζονται με την ως άνω αποζημίωση απόλυσης. Η ανωτέρω αποζημίωση, μετά και τον προβλεπόμενο ως άνω συμψηφισμό, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσό των 15.000 ευρώ. Υπάλληλοι που λαμβάνουν την αποζημίωση του παρόντος άρθρου δεν δικαιούνται ταυτόχρονα καμία άλλη αποζημίωση για την ίδια αιτία.

Η αποζημίωση της παρούσας υποπαραγράφου φορολογείται όπως κάθε άλλη αποζημίωση διακοπής σχέσεως εργασίας, σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 15 του ν. 4172/2013, όπως εκάστοτε ισχύει. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης καθορίζονται ο υπόχρεος για την καταβολή, ο τρόπος καταβολής, η διαδικασία, καθώς και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσας.

Στις ανωτέρω ρυθμίσεις υπάγονται και οι υπάλληλοι των οποίων η εργασιακή σχέση λύθηκε κατ' εφαρμογή των ως άνω διατάξεων, για τους οποίους η σχετική πράξη εκδόθηκε πριν την έναρξη ισχύος της παρούσας διάταξης". Τέλος με την παράγραφο 1 του άρθρου 55 που φέρει τον τίτλο "Αποζημίωση" του π.δ. 410/1988 ορίζονται τα εξής: "1.

Με την επιφύλαξη των διατάξεων των παραγράφων 3 και 4 του άρθρου αυτού, η αποζημίωση λόγω απόλυσης ή καταγγελίας της σύμβασης εργασίας από την υπηρεσία καθορίζεται ως εξής: α) Για το προσωπικό που έχει συνεχή υπηρεσία από ένα έτος μέχρι τρία έτη οι αποδοχές ενός μήνα, πάνω από τρία και μέχρι έξι έτη οι αποδοχές δύο μηνών, πάνω από έξι και μέχρι οκτώ έτη οι αποδοχές τριών μηνών και πάνω από οκτώ και μέχρι δέκα έτη οι αποδοχές τεσσάρων μηνών.

β) Για κάθε συμπληρωμένο έτος υπηρεσίας μετά τα δέκα και μέχρι τριάντα έτη, η πιο πάνω αποζημίωση προσαυξάνεται με το ποσό των αποδοχών ενός μήνα". Από τις ως άνω διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 41 του ν. 4262/2014 και της παρ. 1 του άρθρου 55 του π.δ. 410/1988 εναργώς συνάγεται ότι στο με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου σχολικό φύλακα Δήμου, ο οποίος τέθηκε σε οκτάμηνη διαθεσιμότητα και μετά το πέρας αυτής απολύθηκε λόγω της κατά το άρθρο 80 του ν. 4172/2013 κατάργησης στους δήμους των θέσεων ειδικότητας σχολικών φυλάκων, καταβάλλεται μόνο η αποζημίωση απόλυσης, η οποία υπολογίζεται κατά τα οριζόμενα στην παράγραφο 1 του άρθρου 55 του π.δ. 410/1988.

Με τη συγκεκριμένη αποζημίωση απόλυσης, όμως, συμψηφίζονται (ορθότερο καταλογίζονται) και οι αποδοχές διαθεσιμότητας που έλαβε ο υπάλληλος αυτός και εφόσον μετά τον συμψηφισμό (ορθότερο καταλογισμό) υπάρξει διαφορά, η οποία σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 15.000 ευρώ, η διαφορά αυτή του καταβάλλεται, Εξ αντιδιαστολής, εφόσον η υπολογιζόμενη κατά την παρ. 1 του άρθρου 55 του π.δ. 410/1988 αποζημίωση απόλυσης δεν υπερβαίνει το σύνολο των αποδοχών που έλαβε ο σχολικός φύλακας κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητάς του και που καταλογίζονται, δεν υφίσταται διαφορά αποζημίωσης για να του καταβληθεί.

ΙV. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 παρ.1 εδ. α του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 7/2006). Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα αυτού ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικώς και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν (ΑΠ 1082/2018, ΑΠ 613/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο (και τελευταίο) από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι, σύμφωνα με τις παρατιθέμενες παραδοχές του, το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 336, 349, 380 και 656 ΑΚ με την εσφαλμένη εφαρμογή τους και εσφαλμένα ερμήνευσε τις διατάξεις του άρθρου 80 του ν. 4172/2013 και του άρθρου πρώτου παράγραφος Ζ υποπαράγραφος Ζ.2 του ν. 4093/2012, ως αντιβαίνουσες στα άρθρα 22 παρ. 1, 5 παρ. 1, 17, 25 παρ. 1 του Συντάγματος και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α και έτσι τις έκρινε ανίσχυρες και δεν τις εφάρμοσε, ενώ, εάν σωστά τις ερμήνευε και τις εφάρμοζε δεν θα έκρινε νόμιμη την κύρια βάση της ένδικης αγωγής ως προς τα αιτήματα: α) καταβολής στην ενάγουσα - αναιρεσίβλητη μισθών υπερημερίας για τη χρονική περίοδο της διαθεσιμότητάς της, β) αναγνώρισης της ακυρότητας της λύσης της υφιστάμενης μεταξύ αυτής και του αναιρεσείοντος Δήμου σχέσης εργασίας ιδιωτικού δικαίου και γ) της καταβολής στην ενάγουσα - αναιρεσίβλητη μισθών υπερημερίας για την περίοδο που είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα και για το μετά την απόλυσή της αιτούμενο χρονικό διάστημα.

Από την κατά το άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο, μετά από εκτίμηση των με επίκληση από τους διαδίκους προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ) τα ακόλουθα κρίσιμα για την έρευνα του δεύτερου αναιρετικού λόγου πραγματικά περιστατικά: "[...] η ενάγουσα [ήδη αναιρεσίβλητη] προσλήφθηκε δυνάμει της από 27-2-2001 συμβάσεως και απασχολήθηκε με διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου για χρονικό διάστημα μέχρι 30-6-2004, που χαρακτηρίζονταν μεν ως συμφωνητικά συνεργασίας, πλην όμως, αφού κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες του εναγόμενου Δήμου, μέσω της φύλαξης των σχολικών συγκροτημάτων, στα οποία υπηρετούσε η ενάγουσα, συνιστούσαν μία ενιαία σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, η ορισμένη διάρκεια της οποίας δεν δικαιολογούνταν από τη φύση ή το είδος και το σκοπό της εργασίας που παρείχαν (εννοεί παρείχε), αλλά ούτε και από κάποιο αντικειμενικό λόγο.

Περαιτέρω, με την με αριθμό ... απόφαση του Δ' Τμήματος του ΑΣΕΠ, η οποία απεφάνθη επί των κρίσεων του αρμοδίου Υπηρεσιακού Συμβουλίου Υπαλλήλων ΟΤΑ Ανατολικής Αττικής που αφορούσαν την υπαγωγή συμβασιούχων του Δήμου Κρωπίας στις διατάξεις του άρθρου 11 του Π.Δ 164/2004, κρίθηκε ότι η ενάγουσα πληρούσε τις προϋποθέσεις για την υπαγωγή της στις διατάξεις του άρθρου 11 του ως άνω Π.Δ.

και τη μετατροπή της σύμβασής της σε εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου. Σε εφαρμογή δε των διατάξεων του Ν. 3320/2005 "Ρυθμίσεις θεμάτων για το προσωπικό του Δημοσίου και των νομικών προσώπων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και για τους ΟΤΑ", εκδόθηκε η με αριθμό 13853/9-6-2006 Κοινή Απόφαση των Υφυπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομίας και Οικονομικών (ΦΕΚ Β' τεύχος 843/7-7-2006), με την οποία συστάθηκε για την ενάγουσα οργανική θέση με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στο Δήμο Κρωπίας, κατηγορίας ΔΕ και ειδικότητας σχολικών φυλάκων.

Τέλος, σε συνέχεια της ως άνω Υπουργικής Απόφασης, με την με αριθμό 146/2006 απόφαση του Δήμου Κρωπίας, η ενάγουσα κατετάγη σε συσταθείσα οργανική θέση με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, εκπαιδευτικής βαθμίδας ΔΕ και ειδικότητας σχολικών φυλάκων και ανέλαβε υπηρεσία από 17-7-2006, αποτελώντας έκτοτε τμήμα του μόνιμου προσωπικού του εναγόμενου Δήμου.

Σύμφωνα δε με το "Καθηκοντολόγιο Φυλάκων Σχολικών Κτιρίων" στις αρμοδιότητες της ενάγουσας ως σχολικού φύλακα εμπίπτει η επιτήρηση της καλής κατάστασης των σχολικών κτιρίων και των γύρω αυτών κοινόχρηστων χώρων, η συνεχής καταγραφή γεγονότων, τα οποία προκαλούνται από τρίτα πρόσωπα και εξωσχολικούς παράγοντες στα σχολικά κτίρια και στους γύρω αυτών κοινόχρηστους χώρους και η συνεχής ενημέρωση των υπευθύνων (Διεύθυνση του σχολείου, Δημοτική Αστυνομία, Ελληνική Αστυνομία κλπ.), με στόχο την προστασία του κυρίως περιβάλλοντος χώρου των σχολικών κτιρίων και του εξοπλισμού τους και τη διασφάλιση των κατάλληλων συνθηκών για την ομαλή λειτουργία του σχολείου.

Συνεπώς οι σχολικοί φύλακες αποτελούν μέρος και απαραίτητο όρο της ορθής λειτουργίας των σχολείων, καθώς επιτηρούν τις κτιριακές εγκαταστάσεις, αλλά και τους γύρω κοινόχρηστους υπαίθριους χώρους, φροντίζοντας καθημερινά για. την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου και την προστασία των μαθητών, αλλά και την αποτροπή φθορών, που εμφανίζονταν συχνότερα πριν την εισαγωγή του θεσμού αυτού.

Παρόλα αυτά, κατ' εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 80 ν. 4172/2013, εκδόθηκε η με αριθμό ... Διαπιστωτική Πράξη του Δημάρχου Κρωπίας, δυνάμει της οποίας η ενάγουσα, λόγω κατάργησης της θέσης της, τέθηκε σε καθεστώς διαθεσιμότητας για το χρονικό διάστημα των οκτώ (8) μηνών με σημείο έναρξης την 23η Ιουλίου 2013, η οποία (διαθεσιμότητα) παρατάθηκε με τη με αριθμό ...

απόφαση του Δημάρχου Κρωπίας μέχρι την ανακοίνωση των οριστικών πινάκων διάθεσης υπαλλήλων, οι οποίοι δημοσιεύθηκαν στις 25-4-2014 στην ιστοσελίδα του ΑΣΕΠ. Ρητά δε αναφέρεται στην εν λόγω πράξη ότι από τη θέση της (ενάγουσας) σε διαθεσιμότητα και για όσο αυτή διαρκούσε, έπαυε η άσκηση των καθηκόντων της, κύριων και παρεπομένων, δήλωση που συνεπάγεται ότι ο εναγόμενος [ήδη αναιρεσείων] Δήμος κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας δεν επρόκειτο να αποδεχθεί τις υπηρεσίες αυτής (ήτοι της ενάγουσας).

Ωστόσο, οι παραπάνω διατάξεις του άρθρου 80 ν. 4172/2013, με τις οποίες καταργήθηκαν οι θέσεις της παραπάνω ειδικότητας και το προσωπικό που υπηρετούσε σ' αυτές τέθηκε σε διαθεσιμότητα, αντιστρατεύονται [...] τις [...] αρχές της αναλογικότητας, της αξιοκρατίας και της διοικητικής αυτοτέλειας των Ο.Τ.Α. και, επιπλέον, προσβάλλουν στον πυρήνα τους τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των εναγόντων (εννοεί της ενάγουσας), που επιβάλλουν το σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την ισότιμη συνεισφορά στα δημόσια βάρη, την προστασία της εργασίας και παραβιάζει τις αρχές της αναλογικότητας και της αξιοκρατίας, διότι μετέβαλαν άρδην προς το χειρότερο τους όρους εργασίας της ενάγουσας, αφενός μεν μειώνοντας κατά 25% τις ήδη μειωμένες αποδοχές της, αφετέρου δε καθιστώντας αβέβαιο το μέλλον της ίδιας της εργασιακής σχέσης της.

Συνεπώς, η ενέργεια αυτή του εναγόμενου Δήμου να θέσει την ενάγουσα σε κατάσταση διαθεσιμότητας με την προαναφερόμενη Διαπιστωτική Πράξη, πάσχει από ακυρότητα και συνιστά μονομερή βλαπτική μεταβολή των εργασιακών της όρων, στο βαθμό που, μεταξύ άλλων, η ενάγουσα τέθηκε σε διαθεσιμότητα με μοναδικό κριτήριο την κατηγορία και τον κλάδο, χωρίς επαρκή αιτιολογία για ποιο λόγο επιφυλάσσεται διαφορετική μεταχείριση σε άλλους εργαζομένους της ίδιας κατηγορίας και του ίδιου κλάδου (ΔΕ), κατά παράβαση της αρχής της μη διακρίσεως.

Η τελευταία (η ενάγουσα) βέβαια αντιδρώντας στην προαναφερόμενη βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας της και δίχως να την αποδεχθεί, εξακολούθησε να εμμένει στη σύμβαση εργασίας της, ζητώντας την τήρηση των συμβατικών όρων. Με βάση αυτά, η δήλωση του εργοδότη Δήμου Κρωπίας για θέση της ενάγουσας σε διαθεσιμότητα, ούσα άκυρη, δεν επέφερε έννομα αποτελέσματα, και, ως εκ τούτου, ενόψει της ρητής άρνησής του να δεχθεί τις νομίμως και προσηκόντως προσφερόμενες υπηρεσίες της ενάγουσας, περιήλθε σε κατάσταση υπερημερίας, με συνέπεια η τελευταία να δικαιούται να απαιτήσει ολόκληρες τις αποδοχές της για το διάστημα που τέθηκε ως - ανωτέρω σε διαθεσιμότητα, δηλαδή από 23-7-2013 μέχρι 25-4-2014.

Περαιτέρω, αφού παρήλθε το χρονικό διάστημα της διαθεσιμότητας της ενάγουσας και ενώ δεν είχε μεταταγεί ή μεταφερθεί σε άλλη θέση, με απόφαση του Δημάρχου Κρωπίας αποφασίστηκε η λύση της υπαλληλικής της σχέσεως. Συγκεκριμένα με την με αριθμό .../5-5-(εννοείται 2014) απόφαση του Δημάρχου Κρωπίας, αποφασίστηκε η λύση της υπαλληλικής σχέσης της ενάγουσας από 26-4-2014 "επειδή παρήλθε ο χρόνος της διαθεσιμότητας και δεν έχει μεταταχθεί/μεταφερθεί", παρά το γεγονός ότι είχε υποβάλει την με αριθμό .../22-2-2014 Αίτηση - Υπεύθυνη Δήλωση Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος για Μετάταξη - Μεταφορά του άρθρου 91 ν. 4172/2013.

Επίσης, κατά τη στιγμή της απόλυσης της ενάγουσας ουδόλως της καταβλήθηκε οιοδήποτε ποσό ως αποζημίωση, με αποτέλεσμα η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας της να τυγχάνει άκυρη, με συνέπεια η ενάγουσα να δικαιούται να απαιτήσει μισθούς υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 26-4-2014 μέχρι 27-2-2015, κατά το αγωγικό αίτημα ήτοι για χρονικό διάστημα και μετά την άσκηση της αγωγής, καθώς είναι αδιαμφισβήτητη η θέση του εναγόμενου Δήμου να μην την απασχολήσει εκ νέου, ενόψει της κατάργησης της θέσεώς της.

Ο ισχυρισμός που εναγόμενου Δήμου (ήδη αναιρεσείοντος) ότι περιήλθε σε ανυπαίτια αδυναμία παροχής (άρθρ. 336 και 380 ΑΚ), δηλαδή από γεγονός για το οποίο αυτός δεν έχει ευθύνη, αφού όφειλε να προβεί στην έκδοση της διαπιστωτικής πράξης με την οποία η ενάγουσα τέθηκε σε διαθεσιμότητα, συμμορφούμενος με τις διατάξεις του Ν. 4172/2013, μη έχοντας το δικαίωμα να κρίνει την αντισυνταγματικότητα του νόμου και να αρνηθεί την εφαρμογή του είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι κατά το άρθρο 656 Α.Κ.

ο εργοδότης (ως δανειστής) καθίσταται σύμφωνα με τη γενική άλλως τε ρύθμιση των άρθρων 349 επ. ΑΚ, υπερήμερος περί την αποδοχή της εργασίας, ανεξαρτήτως πταίσματός του και οφείλει να καταβάλλει τον μισθό στον εργαζόμενο, απαλλάσσεται δε από την υποχρέωση αυτή μόνο σε περίπτωση ανωτέρας βίας και όχι εξαιτίας εύλογης αμφιβολίας ή πλάνης.

Εξάλλου λόγω της άκυρης θέσης της ενάγουσας σε καθεστώς διαθεσιμότητας, ο εναγόμενος Δήμος οφείλει στην ενάγουσα: α) για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης διαθεσιμότητας, για το χρονικό διάστημα από 23-7-2014 μέχρι 25-4-2014, το ποσό των 2751,84 ευρώ και β) για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης απόλυσης, για το χρονικό διάστημα από 26-4-2014 μέχρι 27-2-2015, το ποσό των 12.230,50 ευρώ, ήτοι το συνολικό ποσό των 14.982,34 ευρώ [2.751,84 + 12.230,,50]. [...]..

Επομένως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του τα ίδια δέχθηκε, και στη συνέχεια επιδίκασε σε βάρος της εναγόμενης- εκκαλούσας τα αιτούμενα κονδύλια [...], ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και τον νόμο εφάρμοσε και πρέπει ο σχετικός λόγος της έφεσης του εκκαλούντος-εναγόμενου να απορριφθεί.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος δεν έχει καταβάλει και οφείλει στην ενάγουσα το ποσό των 3.363,39 ευρώ ως αποζημίωση μη ληφθείσης άδειας ετών 2012-2013-2014 (με προσαύξηση 25%) όπως αυτό αναφέρεται στο δικόγραφο της αγωγής και δεν αμφισβητεί ο εναγόμενος Δήμος. Επομένως πρέπει να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να καταβάλει στην ενάγουσα το ως άνω ποσό με το νόμιμο τόκο από την επομένης της επίδοσης της αγωγής, δεκτής γενομένης της αγωγής της ενάγουσας ως ουσίας βάσιμης προς το σχετικό αγωγικό αίτημα".

Στη συνέχεια το Εφετείο, όπως ήδη εκτέθηκε, απέρριψε στο σύνολό της την από 7.2.2018 και με αριθμό κατάθεσης 12508/769/8.2.2018) έφεση του εναγομένου - εκκαλούντος - αναιρεσείοντος, με τον πρώτο λόγο της οποίας αυτός παραπονείτο ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε ότι το άρθρο 80 του ν. 412/2013 αντιβαίνει στις ως άνω συνταγματικές διατάξεις και υπερνομοθετικής ισχύος Συμβάσεις και, αφού δέχθηκε την από 16.2.2018 και με αριθμό κατάθεσης 15909/1038/16.2.2018 έφεση της ενάγουσας - εκκαλούσας - αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε τη με αριθμό 1643/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών όχι μόνο προς το κεφάλαιο, για το οποίο έγινε δεκτός ο σχετικός λόγος έφεσης της ενάγουσας - εκκαλούσας αναιρεσίβλητης, αλλά στο σύνολό της για το ενιαίο της εκτέλεσης του τίτλου, κράτησε και δίκασε την από 14.7.2014 και με αριθμό κατάθεσης 2920/2014 αγωγή, την οποία δέχθηκε κατά την κύρια βάση της νόμιμη και εν μέρει κατ' ουσίαν βάσιμη και:

α) αναγνώρισε την ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας της, στην οποία προέβη ο εναγόμενος Δήμος με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του, και β) υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στην ενάγουσα: 1) για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης διαθεσιμότητας για το χρονικό διάστημα από 23.7.2014 μέχρι 25.4.2015 το ποσό των 2.751,84 ευρώ, 2) για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης απόλυσης για το χρονικό διάστημα από 26.4.2014 μέχρι 27.2.2015 το ποσό των 12.230,50 ευρώ και 3) για αποζημίωση μη ληφθείσας άδειας των ετών 2012 (υπόλοιπο 10 ημερών) -2013- 2014 το ποσό των 3.363,39 ευρώ, ήτοι το συνολικό ποσό των 18.348,73 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της ένδικης αγωγής μέχρι την εξόφληση.

Όμως, η από 14.7.2014 και με αριθμό κατάθεσης 84829/2920/2014 αγωγή, κατά την κύρια βάση αυτής, έχοντας το ιστορικό και τα αιτήματα που προσβάλλονται με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, δεν είναι νόμιμη και στην ένδικη υπόθεση δεν είναι εφαρμοστέες οι διατάξεις των άρθρων 7 εδαφ. α του ν. 2112/1920, 174, 180, 336, 349, 350, 353, 648, 652 και 656 του ΑΚ, όπως αυτές αναλύονται στη με αρίθμηση

ΙΙ νομική σκέψη. Τούτο διότι η περιγραφόμενη στην αγωγή εξέλιξη της μεταξύ των διαδίκων σύμβασης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου δεν επιβλήθηκε μονομερώς από τον αναιρεσείοντα, αλλά επιβλήθηκε από τις αναγκαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 80 παρ. 1 και 3 του ν. 4172/2013 σε συνδυασμό με τις διατάξεις της περίπτωση 4 της υποπαραγράφου Ζ.2 της παραγράφου Ζ του άρθρου πρώτου του ν. 4093/2012, οι οποίες, για τους λόγους που αναπτύσσονται στην ίδια (με αρίθμηση ΙΙ) νομική σκέψη, δεν αντιβαίνουν στα άρθρα 102 παρ. 1 και 2, 5 παρ. 1, 22 παρ. 1, 2 παρ. 1, 17 παρ.1, 103 παρ. 7 και 4 παρ. 5 του Συντάγματος ούτε στα άρθρα 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α. (κυρωτικό ν.δ. 53/1974) και 4 παρ. 1 του άρθρου "πρώτου" Μέρους ΙΙ του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη (κυρωτικός ν. 1426/1984) και με αυτές δεν παραβιάζεται η αρχή της προστατευόμενης εμπιστοσύνης του πολίτη προς τη Διοίκηση.

Συνεπώς, το άρθρο 80 του ν. 4172/2013 δεν είναι ανίσχυρο αλλά είναι εφαρμοστέο και σύμφωνα με αυτό είναι νόμιμες τόσο η θέση της ενάγουσας σε διαθεσιμότητα στο χρονικό διάστημα από 23.7.2013 μέχρι 25.4.2014 όσο και η λύση της μεταξύ των διαδίκων εργασιακής σύμβασης, που επήλθε στις 26.4.2014, με αποτέλεσμα η ενάγουσα - αναιρεσίβλητη να μην δικαιούται μισθούς υπερημερίας ούτε την χρονική περίοδο που ήταν σε διαθεσιμότητα, ούτε για το μετά την απόλυσή της χρονικό διάστημα από 26.4.2014 μέχρι 27.2.2015.

Επομένως, το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 1 του ΚΠολΔ, καθότι εσφαλμένα υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά, που κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δέχθηκε ως αποδεδειγμένα και που ταυτίζονται με το ιστορικό της κύριας βάσης της ένδικης αγωγής, στις διατάξεις των άρθρων 7 εδαφ.

α του ν. 2112/1920, 174, 180, 336, 349, 350, 380, 648, 652 και 656 του ΑΚ,. όπως βάσιμα υποστηρίζεται με τον ως άνω δεύτερο, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός Κατά παραδοχή, λοιπόν, του δεύτερου (και τελευταίου), από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη, με αριθμό 6113/2019, απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και συγκεκριμένα μόνον ως προς τις βάσιμα προσβαλλόμενες με τον ως άνω αναιρετικό λόγο διατάξεις της με τις οποίες:

α) αναγνωρίζεται η ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας της ενάγουσας - αναιρεσίβλητης, στην οποία προέβη ο εναγόμενος - αναιρεσείων Δήμος με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του, και β) υποχρεώνεται ο εναγόμενος-αναιρεσείων να καταβάλει στην ενάγουσα - αναιρεσίβλητη: 1) για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης διαθεσιμότητας για το χρονικό διάστημα από 23.7.2014 μέχρι 25.4.2015 το ποσό των 2.751,84 ευρώ και 2) για μισθούς υπερημερίας λόγω άκυρης απόλυσης για το χρονικό διάστημα από 26.4.2014 μέχρι 27.2.2015 το ποσό των 12.230,50 ευρώ).

Τούτο διότι δεν προσβάλλεται με ειδικό λόγο αναίρεσης (και) η διάταξη της ως άνω απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία υποχρεώνεται ο εναγόμενος -αναιρεσείων να καταβάλει στην ενάγουσα - αναιρεσίβλητη το συνολικό ποσό των τριών χιλιάδων τριακοσίων εξήντα τριών ευρώ και τριάντα εννέα λεπτών (3.363,39 ευρώ) με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της ένδικης αγωγής για αποζημίωση κανονικής άδειας απουσίας των ετών 2012 (10 ημέρες), 2013 και 2014, η οποία, ως εκ τούτου, διατηρείται.

Ενόψει δε ότι η υπόθεση δεν χρειάζεται περαιτέρω διευκρίνιση, διότι τα ως άνω πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το Εφετείο και που προσβάλλονται βάσιμα με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, επικαλέσθηκε και η ενάγουσα - αναιρεσίβλητη για τη θεμελίωση της κύριας βάσης της ένδικης αγωγής, όπως προκύπτει από το επισκοπηθέν από τον Άρειο Πάγο και συνοπτικά εκτεθέν περιεχόμενο του δικογράφου της, πρέπει, κατ' εφαρμογή του άρθρου 580 παρ. 3 εδαφ.

α του ΚΠολΔ, αυτή (η υπόθεση) να κρατηθεί και να δικασθεί από το παρόν αναιρετικό τμήμα. Στη συνέχεια πρέπει να γίνει τυπικά και ουσιαστικά δεκτή (και) η από 7.2.2018 και με αριθμό κατάθεσης 12508/769/2018 έφεση του εναγομένου - εκκαλούντος - αναιρεσείοντος Δήμου Κρωπίας, και να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη με αριθμό 1643/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, όπως ήδη αναφέρθηκε, δέχθηκε ως νομικά και ουσιαστικά βάσιμη την κύρια βάση της αγωγής ως προς τα αιτήματά της να αναγνωρισθεί ότι η ακυρότητα της θέσης της ενάγουσας σε διαθεσιμότητα, στην οποία προέβη ο εναγόμενος Δήμος με τη με αριθμό ...

διαπιστωτική πράξη του Δημάρχου του και η ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας της, στην οποία προέβη ο εναγόμενος με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του και να επιδικασθούν στην ενάγουσα το ποσό των 2.751,84 ευρώ για μισθούς υπερημερίας, που αντιστοιχούν στη μείωση σε ποσοστό 25% των μηνιαίων της αποδοχών κατά τη χρονική περίοδο από 23.7.2013 μέχρι 25.4.2014 που ήταν σε διαθεσιμότητα και το ποσό των 12.230,50 ευρώ για μισθούς υπερημερίας του χρονικού διαστήματος από 27.4.2014 μέχρι 27.2.2015.

Στη συνέχεια πρέπει να κρατηθεί και να δικασθεί η υπόθεση από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου και να απορριφθεί ως μη νόμιμη η κύρια βάση της αγωγής ως προς τα ως άνω αιτήματά της. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη με αρίθμηση ΙΙΙ νομική σκέψη, πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμη και η μη ερευνηθείσα από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο επικουρική αγωγική βάση, με την οποία η ενάγουσα -αναιρεσίβλητη ισχυρίστηκε ότι, εφόσον από το Δικαστήριο κριθεί ότι είναι έγκυρη η με τη με αριθμό ...

απόφαση του Δημάρχου του εναγομένου -αναιρεσείοντος Δήμου λύση της μεταξύ των διαδίκων σύμβασης εργασίας, αυτή δικαιούται την αποζημίωση που προβλέπεται στο άρθρο 55 παρ. 1 και 2 του π.δ. 410/1988 και όχι την αποζημίωση που ορίζεται στο άρθρο 41 του ν. 4262/2014, που πρέπει να "παραμεριστεί" ως διάταξη "αντισυνταγματική" και ζήτησε να της επιδικασθούν το ποσόν των 11.025,45 ευρώ για αποζημίωση απόλυσης και (πάλι) το ποσό των 2.752,84 ευρώ για μισθούς υπερημερίας του διαστήματος που είχε τεθεί στην κατ' αυτήν άκυρη, διαθεσιμότητα.

Τούτο διότι η αποζημίωση απόλυσης την οποία, με βάση τα εκτιθέμενα στην αγωγή πραγματικά περιστατικά, δικαιούταν η ενάγουσα, ορίζεται κατά ειδικό τρόπο με το άρθρο 41 "Τροποποιήσεις των νόμων 4093/2012, 4254/2014, π.δ. 344/2000" του ν. 4262/2014 "Απλούστευση της αδειοδότησης για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ Α 114/10.5.2014), του οποίου οι διατάξεις εκτέθηκαν στη με αρίθμηση ΙΙΙ σκέψη.

Με τις διατάξεις αυτές συμπληρώνονται οι ρυθμίσεις του άρθρου 80 του ν. 4172/2013, που, όπως αναφέρθηκε, αποσκοπούσαν στον εξορθολογισμό της διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού, που θα συνέβαλλε, κατά την εκτίμηση του κοινού νομοθέτη, στην αντιμετώπιση του οξύτατου προβλήματος του δημόσιου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων που υφίσταντο κατά το χρόνο θέσπισής τους.

Εξάλλου, όπως και πάλι λέχθηκε, αφού, κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή η ενάγουσα τέθηκε σε διαθεσιμότητα με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του εναγομένου Δήμου, που εκδόθηκε κατ' επιταγή του, μη αντιβαίνοντος στα άρθρα 102 παρ. 1 και 2, 5 παρ. 1, 22 παρ. 1, 2 παρ. 1, 17 παρ.1, 103 παρ. 7 και 4 παρ. 5 του Συντάγματος, άρθρου 80 παρ. 1 του ν. 4172/2013, δεν είναι νόμιμο και το αγωγικό αίτημα περί επιδίκασης μισθών υπερημερίας ίσων με το ποσοστό 25% κατά το οποίο περικόπηκαν οι μηνιαίες αποδοχές της ενάγουσας στη χρονική περίοδο της θέσης της σε διαθεσιμότητα και συνολικά ανερχόμενων σε 2.751,84 ευρώ, το οποίο (αίτημα) περιλαμβάνεται και στην επικουρική αγωγική βάση.

Τέλος, η αναιρεσίβλητη, που νικήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος Δήμου, τόσο για την αναιρετική δίκη, όσο και για τις δίκες των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματος του αναιρεσείοντος, μειωμένων, όμως, κατά το άρθρο 281 παρ. 2 του ν. 3463/2006 "Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων" (ΑΠ 77/2022, ΑΠ 1207/2019, ΑΠ 1061/2018).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί κατά ένα μέρος τη με αριθμό 6113/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και συγκεκριμένα κατά το κεφάλαιό της με το οποίο δέχθηκε ότι είναι νόμιμη η κύρια βάση της από 14.7.2014 και με αριθμό κατάθεσης 84829/2920/2014 αγωγής, ως προς τα αιτήματά της: α) να αναγνωρισθεί ότι είναι άκυρες η θέση της ενάγουσας - αναιρεσίβλητης σε διαθεσιμότητα στην οποία προέβη ο εναγόμενος - αναιρεσείων Δήμος με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του και η καταγγελία της ατομικής σύμβασης εργασίας της ενάγουσας- αναιρεσίβλητης, στην οποία προέβη ο εναγόμενος-αναιρεσείων Δήμος με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του, λόγω της κατάργησης στους Δήμους των θέσεων της ειδικότητας των σχολικών φυλάκων με το άρθρο 80 του ν. 4172/2013 και β) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος - αναιρεσείων Δήμος να καταβάλει στην ενάγουσα αναιρεσίβλητη το ποσό των 2.751,84 ευρώ για μισθούς υπερημερίας της χρονικής περιόδου κατά την οποία η τελευταία είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα και το ποσό των 12.230,50 ευρώ για μισθούς υπερημερίας από την ημερομηνία απόλυσής της μέχρι 27.2.2015.

Κρατεί και δικάζει την υπόθεση κατά το μέρος που αναιρέθηκε.

Δέχεται κατ' ουσίαν την από 7.2.2018 και με αριθμό κατάθεσης 12508/769/2018 έφεση του εναγομένου - εκκαλούντος αναιρεσείοντος.

Εξαφανίζει τη με αριθμό 1643/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Απορρίπτει ως μη νόμιμη την κύρια βάση της από 14.7.2014 και με αριθμό κατάθεσης 84829/2920/2014 αγωγής, ως προς τα αιτήματά της: α) να αναγνωρισθεί ότι είναι άκυρες η θέση της ενάγουσας σε διαθεσιμότητα, στην οποία προέβη ο εναγόμενος Δήμος με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του και η καταγγελία της ατομικής σύμβασης εργασίας της ενάγουσας, στην οποία προέβη ο εναγόμενος Δήμος με τη με αριθμό ... απόφαση του Δημάρχου του, κατ' εφαρμογή του άρθρου 80 του ν. 4172/2013 που κατήργησε την ειδικότητα στους Δήμους των θέσεων της ειδικότητας των σχολικών φυλάκων και β) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος Δήμος να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 2.751,84 ευρώ για μισθούς υπερημερίας της χρονικής περιόδου κατά την οποία η τελευταία είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα και το ποσό των 12.230,50 ευρώ για μισθούς υπερημερίας από την ημερομηνία απόλυσής της μέχρι 27.2.2015.

Απορρίπτει ως μη νόμιμη την επικουρική βάση της ως άνω αγωγής, με την οποία ζητείται η επιδίκαση στην ενάγουσα α) αποζημίωσης απόλυσης ύψους 11.025,45 ευρώ και β) μισθών υπερημερίας κατά τη χρονική περίοδο της θέσης της ενάγουσας σε διαθεσιμότητα, ύψους 2.751,84 ευρώ.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ για την αναιρετική δίκη και στο ποσό των επτακοσίων (700) ευρώ για τις δίκες των πρώτου και δεύτερου βαθμού δικαιοδοσίας.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Νοεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Δεκεμβρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ