Supreme Court dismisses appeal on public trial grounds, finding minutes prove open sessions despite defendant's claim.

Απόφαση 2082 / 2018 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 2082/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αρτεμισία Παναγιώτου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ'αριθμ.231/2018 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου) Γεώργιο Αναστασάκο, Μαρία Γεωργίου - Εισηγήτρια, Ευδροσύνη Καλογεράτου - Ευαγγέλου και Ζαμπέτα Στράτα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρου Ντογιάκου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Κ. Μ. του Β., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Παπαϊωάννου, για αναίρεση της υπ'αριθ. 1/2018 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Ιωαννίνων. Το Πενταμελές Εφετείο Ιωαννίνων με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Ιουνίου 2018 αίτησή του αναιρέσεως και στους από 13-9-2018 προσθέτους λόγους, τα οποία καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 875/18.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη υπ'αριθμ.εκθ. του γραμματέα του Εφετείου Ιωαννίνων 8/28-6-2018 αίτηση του Κ. Μ. του Β. κατοίκου ... (...6) για αναίρεση της υπ'αριθμ.1/2018 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Ιωαννίνων η οποία καταχωρήθηκε στο κατά το άρθρο 473 παρ.3 εδ.α του ΚΠοινΔ βιβλίο στις 19 Ιουνίου 2018 και οι από 12-9-2018 πρόσθετοι αυτής λόγοι οι οποίοι κατατέθηκαν με ξεχωριστό δικόγραφο στις 13/9/2018 έχουν ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα κατά το άρθρο 473 παρ.1, 2, 3, 509 παρ.2 εδ.

α ΚΠοινΔ. Πρέπει επομένως να συνεκδικασθούν και να ερευνηθούν περαιτέρω ως προς την βασιμότητα των λόγων τους. Κατά τη διάταξη του άρθρου 259 του Π.Κ., "υπάλληλος που με πρόθεση παραβαίνει τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλον, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, αν η πράξη αυτή δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι για να στοιχειοθετηθεί το έγκλημα της παραβάσεως καθήκοντος, δράστης του οποίου είναι υπάλληλος κατά την έννοια του άρθρου 13 περ. α του ιδίου Κώδικα, απαιτούνται: α) παράβαση υπηρεσιακού καθήκοντος, το οποίο καθορίζεται με νόμο ή με διοικητική πράξη ή με ιδιαίτερες οδηγίες της προϊσταμένης αρχής ή ενυπάρχει στην φύση της υπηρεσίας, β) πρόθεση του δράστη, δηλαδή, δόλος που περιέχει την θέληση παραβάσεως του καθήκοντος της υπηρεσίας και γ) σκοπός να προσπορισθεί στον ίδιο τον δράστη ή σε άλλον παράνομη υλική ή ηθική ωφέλεια ή να επέλθει βλάβη στο κράτος ή σε κάποιον άλλον, χωρίς να απαιτείται και η επίτευξη του εν λόγω σκοπού.

Το έννομο αγαθό που προστατεύει η διάταξη του άρθρου 259 του Π.Κ. και προσβάλλεται από την αξιόποινη πράξη που προβλέπεται από αυτή, είναι η λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών αποκλειστικά προς το συμφέρον της πολιτείας και της κοινωνίας, που έχουν ταχθεί να εξυπηρετούν οι υπάλληλοι με χρηστότητα και καθαρότητα.

Έτσι, αξιόποινη πράξη είναι η ελεγχόμενη πράξη (ενέργεια ή παράλειψη) του υπαλλήλου μόνον αν συνιστά (θετικά ή αποθετικά) έκφραση πολιτειακής βούλησης και άσκηση κρατικής εξουσίας μέσα στον κύκλο των δημοσίων υποθέσεων και όχι απλώς η παράβαση υποχρεώσεων, που ανάγονται και εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα των δημοσίων υπηρεσιών, όπως η εύρυθμη λειτουργία αυτών, η τήρηση της υπηρεσιακής δεοντολογίας κ.λ.π.

Ως υπάλληλος κατά το άρθρο 13 περ. α του Π.Κ. νοείται κάθε πρόσωπο, στο οποίο έχει ανατεθεί, έστω και προσωρινά, η άσκηση υπηρεσίας δημοσίου δικαίου. Εξάλλου, για να συντρέχει ο άνω σκοπός πρέπει, όχι μόνον, η βούληση του δράστη να κατατείνει προς αυτόν, αλλά και η συμπεριφορά του, όπως αναπτύσσεται, να μπορεί αντικειμενικά να οδηγήσει στην επίτευξή του, αφού ο όρος με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλον λογικά σημαίνει ότι η πράξη, όπως επιχειρείται από τον δράστη, δύναται να οδηγήσει στην απόκτηση παράνομου οφέλους ή στην πρόκληση βλάβης τρίτων (αντικειμενικό στοιχείο) και επιπλέον ότι η βούληση του δράστη κατευθύνεται στην απόκτηση του οφέλους ή στην πρόκληση της βλάβης (υποκειμενικό στοιχείο).

Έτσι, μεταξύ της πράξεως και του σκοπού οφέλους ή βλάβης πρέπει να υπάρχει μία τέτοια αιτιώδης σχέση ώστε η πράξη της παραβάσεως καθήκοντος, αν δεν είναι ο αποκλειστικός τρόπος, πάντως πρέπει να είναι πρόσφορος περιποιήσεως του σκοπουμένου οφέλους ή της σκοπούμενης βλάβης, πράγμα που συμβαίνει όταν το σκοπούμενο όφελος ή η βλάβη δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνον με την παράβαση του συγκεκριμένου καθήκοντος.

Η ωφέλεια ή η βλάβη μπορεί να είναι όχι μόνον υλική αλλά και ηθική. Όσον αφορά την βλάβη του κράτους, που προβλέπει η σχετική διάταξη, παράλληλα με την βλάβη κάποιου άλλου, η βλάβη αυτή έχει ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο, αναφέρεται σε συγκεκριμένα έννομα συμφέροντα του κράτους, πέρα από τη γενικότερη δυσλειτουργία της υπηρεσίας που επιφέρει η μη τήρηση εκ μέρους των υπηρεσιακών τους καθηκόντων και πρέπει να προσδιορίζεται και σε τι συνίσταται η βλάβη αυτή, όπως και να καθορίζεται στην απόφαση από πού προκύπτει το καθήκον του υπαλλήλου το οποίο αυτός, από πρόθεσή του, παραβίασε (Α.Π. 757/2016, Α.Π. 1364/2014, Α.Π. 1099/2014, Α.Π. 1687/2009, Α.Π. 1289/2009).

Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Η επανάληψη στην αιτιολογία της αποφάσεως και ειδικότερα στο σκεπτικό των αναφερομένων στο διατακτικό, καθ' εαυτή, δεν συνιστά ελλιπή αιτιολογία στην περίπτωση κατά την οποία το διατακτικό είναι λεπτομερές και περιέχονται σ' αυτό με σαφήνεια και πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση.

Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ' αρχήν αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, διότι ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, εκτός αν ο νόμος αξιώνει πρόσθετα στοιχεία για το αξιόποινο, όπως η γνώση ορισμένου περιστατικού ή σκοπός επελεύσεως ορισμένου πρόσθετου αποτελέσματος.

Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ' είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά.

Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολογήσεως γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (ΟΛ.

ΑΠ 1/2005). Κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, λόγο αναίρεσης της απόφασης αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει στη σχετική διάταξη διαφορετική έννοια από εκείνη που πράγματι έχει. Εσφαλμένη δε εφαρμογή υπάρχει όταν το δικαστήριο δεν έκανε ορθή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφάρμοσε, αλλά και όταν η παραβίαση γίνεται με πλάγιο τρόπο, δηλαδή όταν στο πόρισμα της απόφασης, το οποίο περιέχεται στον συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού και ανάγεται στα στοιχεία θεμελίωσης και στην ταυτότητα του σχετικού εγκλήματος, υπάρχουν ελλείψεις, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να είναι ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (Α.Π.80/2016).

Τέλος κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Η'του ΚΠΔ η υπέρβαση εξουσίας που ιδρύει τον από τη διάταξη αυτής προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης υπάρχει, όταν το Δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία που δεν του παρέχεται από το νόμο ή υφίσταται μεν τέτοια δικαιοδοσία, δεν συντρέχουν όμως οι όροι οι οποίοι του παρέχουν την εξουσία να κρίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση (θετική υπέρβαση εξουσίας) ή όταν αρνείται να ασκήσει δικαιοδοσία, η οποία του παρέχεται από το νόμο στη συγκεκριμένη περίπτωση αν και συντρέχουν οι απαιτούμενοι γι'αυτό κατά νόμο όροι (αρνητική υπέρβαση εξουσίας).

Κατά δε το άρθρο 470 εδ.α ΚΠΔ στην περίπτωση που ασκήθηκε ένδικο μέσο εναντίον καταδικαστικής απόφασης από εκείνον που καταδικάστηκε ή υπέρ αυτού, δεν νπορεί να γίνει χειρότερη η θέση του ούτε να ανακληθούν τα ευεργετήματα που δόθηκαν με την απόφαση που προσβάλλεται. (ΑΠ 290/2018).

Στην προκείμενη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ'αρ.1/2018 απόφαση το Πενταμελές Εφετείο Ιωαννίνων, που την εξέδωσε σε δεύτερο βαθμό, δέχθηκε ανελέγκτως στο σκεπτικό του, μετά από εκτίμηση των αναφερομένων κατ'είδος αποδεικτικών μέσων ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Στην πόλη 2από ετών λειτουργεί σχολή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με την ονομασία "...", η οποία ανήκει σε Νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου του ευρύτερου δημόσιου τομέα με την επωνυμία "Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός (ΕΛΓΟ)-ΔΗΜΗΤΡΑ".

Η λειτουργία της Σχολής αυτής διέπεται από την 166194/12-07-2010 (ΦΕΚ Β 1106/21-07-2010) ΚΥΑ των Υπουργών Παιδείας και Αγροτικής Ανάπτυξης και από τις διατάξεις των άρθρων του Π.Δ. 294/1979 "Περί Λυκείων Μέσης Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης" και του ΠΔ 104/1979 "Περί Σχολείων Μέσης Γενικής Εκπαίδευσης" αναλογικά εφαρμοσμένων.

Με την 29/29-11-2013 απόφαση του φορέα της εν λόγω Σχολής (ΕΛΓΟ), ανατέθηκαν προσωρινά καθήκοντα Διευθυντή της Σχολής στον κατηγορούμενο, ο οποίος ήδη υπηρετούσε στην Σχολή και στην ίδια θέση, εξ αποσπάσεώς του από την οργανική του θέση στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Στο χώρο της Σχολής λειτουργεί και Εστία, που παρέχει δωρεάν στέγαση και σίτιση στους σπουδαστές της Σχολής που το επιθυμούν.

Στην παραπάνω Γαλακτοκομική Σχολή φοιτούσε και ο καταγόμενος από το … σπουδαστής Ε. Γ. του Α., ο οποίος είχε εισαχθεί στη Σχολή κατά το σχολικό έτος 2013-2014 και διέμενε ως οικότροφος στην Εστία αυτής. Την 06-02-2015 ο εν λόγω σπουδαστής εξαφανίστηκε από την Εστία της Σχολής, ενώ βρέθηκε νεκρός την 15-03-2015 σε περιοχή της Ανατολής- Ιωαννίνων, μετά από πολυήμερη αναζήτηση του.

Προκειμένου να διερευνηθούν οι συνθήκες και τα αίτια εξαφάνισης του σπουδαστή αυτού η διοίκηση του φορέα της Σχολής και ο "Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός ΔΗΜΗΤΡΑ" διέταξε και διενήργησε ένορκη διοικητική εξέταση, και την πορισματική του έκθεση υπέβαλε στον Εισαγγελέα Πλημ/κών Ιωαννίνων, ο οποίος μετά από αξιολόγηση των στοιχείων που προέκυψαν άσκησε ποινική δίωξη, μεταξύ άλλων και κατά του κατηγορουμένου για την αξιόποινη πράξη της παράβασης καθήκοντος, κατ' εξακολούθηση, πράξη η οποία κρίνεται υπό του παρόντος Δικαστηρίου.

Περαιτέρω αποδείχτηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο σπουδαστής Ε. Γ. όταν προσήλθε και εγγράφηκε στη Σχολή το έτος 2013 τοποθετήθηκε προς στέγασή του στην Εστία της Σχολής στο δωμάτιο 210 του δευτέρου ορόφου του κτιρίου της Εστίας, για να είναι μαζί με τους καταγόμενους από την Κρήτη συμμαθητές του που επίσης διέμεναν σε δωμάτια του ίδιου ορόφου.

Μεταξύ των συμμαθητών του από τη Κρήτη, ήταν και οι Δ. Β., Μ. Κ., Κ. Δ., Ε. Θ. και Β. Ρ.. Από όλους τους παράγοντες της Σχολής και τους σπουδαστές ο Ε. Γ. περιγράφεται ως ένα ήσυχο, εσωστρεφές και ευγενικό παιδί, που παρακολουθούσε τα μαθήματά του και ήταν επιμελής, ενώ οι συγκάτοικοι του και οι υπόλοιποι καταγόμενοι εκ Κρήτης σπουδαστές, είχαν συγκροτήσει μία ομάδα κλειστή που δεν συγχρωτίζονταν με τους άλλους εκτός Κρήτης σπουδαστές, επιδείκνυαν ως ομάδα αλαζονική συμπεριφορά και προέβαιναν σε παραβατικές συμπεριφορές εντός και εκτός της Σχολής.

Μάλιστα για να την προσδιορίζουν οι άλλοι σπουδαστές και τα θεσμικά όργανα της Σχολής, την αποκαλούσαν "η ομάδα των Κρητικών". Στην αρχή ο Ε. Γ. συγκατοικούσε στο δωμάτιο 210 με τον επίσης συμφοιτητή του Γ. Γ., που κατάγονταν ... και έκαναν παρέα, όμως αυτός γρήγορα απομακρύνθηκε ο Γ. Γ. από ..., γιατί αντιμετώπισε υβριστικά σχόλια και ειρωνική συμπεριφορά από την ομάδα των Κρητικών.

Από τα Χριστούγεννα του έτους 2013, άρχισε να σχολιάζεται έντονα μεταξύ των φοιτητών της Σχολής, ότι μέλη της ομάδας των Κρητικών συμπεριφέρονταν βίαια, υβριστικά και καταφρονητικά κατά του Ε. Γ., καθόσον πολλές φορές τον έβλεπαν στα διαλείμματα και στους διαδρόμους να φέρει μελανιές στη μύτη και στα αυτιά και με διάχυτη θλίψη και φόβο στο πρόσωπο του.

Όταν τον ρωτούσαν τί έχει, ο Ε. Γ. απέκρυπτε βίαιη συμπεριφορά προς αυτόν από πλευράς των συντοπιτών συμφοιτητών του, ισχυριζόμενος ότι οι μελανιές προκλήθηκαν από πράξεις αστεϊσμού μεταξύ τους. Προφανώς φοβόταν να καταγγείλει στους συμφοιτητές του τη βιαιότητα σε βάρος του από τα μέλη της ομάδας των Κρητικών, γιατί διέβλεπε ότι θα ενταθούν οι βιαιότητες σε βάρος του απ' αυτούς.

Αυτές οι πράξεις βίας σε βάρος του από τα μέλη της ομάδας των Κρητικών συνεχίζονταν μέχρι και τις αρχές Φεβρουαρίου 2014 και πλέον ήταν εμφανές στους συμφοιτητές του Ε. Γ. ότι η ομάδα των Κρητικών είτε ως ομάδα είτε μεμονωμένα διέπρατταν βιαιότητες κατά του συμπαθούς συμφοιτητή τους Ε. Γ.. Δύο εκ των συμφοιτητών του ήτοι ο Ν.

Δ. και Α. Κ., μη ανεχόμενοι πλέον να βλέπουν τις βιαιότητες σε βάρος του εν λόγω συμφοιτητή τους από την ομάδα αυτή των Κρητικών και θέλοντας να δώσουν τέλος σ' αυτή, αποφάσισαν να καταγγείλουν τα άτομα αυτά (μέλη ομάδας Κρητικών) στη διοίκηση της Σχολής, ώστε να πάρει μέτρα και να πάψουν οι βιαιότητες αυτές σε βάρος του συμφοιτητή τους.

Έτσι πήγαν στην καθηγήτρια της Σχολής και υπεύθυνη για τη λειτουργία της φοιτητικής εστίας Π. Π. και την ενημέρωσαν για τις πράξεις βίας σε βάρος του Ε. Γ. και για των εξ αυτών ψυχολογική του κατάσταση. Αυτοί στη συνέχεια μαζί με τους ανωτέρω, μετέβησαν στο γραφείο του Διευθυντή της Σχολής (κατηγορούμενο) και ενημέρωσαν αυτόν για το ζήτημα που δημιουργήθηκε, ώστε να ληφθούν άμεσα μέτρα, ώστε να προστατευθεί ο σπουδαστής Ε.

Γ. και να λειτουργήσει εύρυθμα πλέον η Σχολή. Συγκεκριμένα ενημέρωσαν τον κατηγορούμενο-Διευθυντή της Σχολής ότι οι καταγόμενοι από την Κρήτη σπουδαστές της Σχολής, Σ. Τ., Δ. Β., Ε. Θ., Κ. Δ. και Μ. Κ., από τα Χριστούγεννα του έτους 2013 μέχρι και τον Φεβρουάριο 2014, ασκούσαν καθημερινά σωματική και ψυχολογική βία σε βάρος του συντοπίτη-συμμαθητή τους Ε.

Γ. και ενεργώντας άλλοτε από κοινού και άλλοτε κατά μόνας και ειδικότερα κατήγγειλαν στον Διευθυντή της Σχολής-κατηγορούμενο: α) σχεδόν καθημερινά από τα Χριστούγεννα 2013 έως και τις αρχές Φεβρουαρίου 2014, έκλειναν το νερό του μπάνιου του δωματίου όταν το χρησιμοποιούσε ο Ε. Γ., τον έσπρωχναν αιφνιδιαστικά όταν εκινείτο αυτός στους χώρους της Εστίας, τον χτυπούσαν με σφαλιάρες στον σβέρκο ερχόμενοι από πίσω, δείχνοντας καταφρόνηση προς αυτόν, τον ακινητοποιούσαν με βία και προς εκφοβισμό τον κρεμούσαν από το παράθυρο και τον λάκτιζαν.

β) Το ίδιο διάστημα τον είχαν κλειδώσει με βία στην ντουλάπα του δωματίου του και τον εξανάγκαζαν να τραγουδάει διάφορα τραγούδια και κάθε φορά του έριχναν κέρματα περιφρονητικά γ) το ίδιο διάστημα με βία τον ξύρισαν και ακολούθως τον χλεύαζαν για να επιτύχουν τον εξευτελισμό του. Και τέλος ενημέρωσαν τον Δ/ντή - κατηγορούμενο ότι ο συμφοιτητής τους Ε.

Γ. καθ' όλο αυτό το διάστημα εμφανίζονταν με μώλωπες στα αυτιά και την μύτη και είχε διάχυτη θλίψη και φόβο στο πρόσωπο του. Ο κατηγορούμενος ως Διευθυντής της Σχολής, παρόλο που είχε υποχρέωση να φροντίσει να συγκληθεί άμεσα το πειθαρχικό Συμβούλιο της Σχολής και να προτείνει την επιβολή πειθαρχικών ποινών σε βάρος των καταγγελθέντων από τους - δύο ως άνω σπουδαστές της Σχολής, φοιτητών της Σχολής που διεύθυνε, που θα μπορούσαν να φθάσουν ακόμη και ως την οριστική αποβολή των ανωτέρω φοιτητών από την Εστία της σχολής λόγω της σοβαρότητας των καταγγελθέντων βιαιοτήτων από αυτούς, δοθέντος ότι η ανωτέρω υποχρέωσή του απέρρεε από τις διατάξεις των άρθρων 27 και 28 του Π.Δ 104/1979 και των άρθρων 30 και 31 του Π.Δ. 294/1979, που εφαρμόζονται αναλογικά σύμφωνα με την 166194/12-07-2010 (ΦΕΚ Β 1106 /21.07.2010) ΚΥΑ, ουδέποτε το έκφραζε.

Επίσης δεν κατήγγειλε, ως όφειλε, κατ' άρθρο 37 ΚΠΔ τα αυτεπαγγέλτως διωκόμενα αδικήματα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παράνομης κατακράτησης και της παράνομης βίας σε βάρος του φοιτητή της Σχολής Ε. Γ., που υπέπεσε στην αντίληψή του κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ώστε αυτά να διερευνηθούν και να διωχθούν ποινικά.

Αντ' αυτού, περιορίσθηκε να συσκεφθεί άτυπα με τους καθηγητές της Σχολής για το θέμα αυτό και να ενημερώσει τηλεφωνικά την μητέρα του σπουδαστή Ε. Γ., ο οποίος τότε βρίσκονταν στην Κρήτη για την εορτή της Αποκριάς και όταν η μητέρα του, του είπε ότι όλα αυτά (καταγγελλόμενα) έγιναν χάριν αστεϊσμού όπως της είπε ο υιός της επαναπαύθηκε και το μόνο που ζήτησε ήταν να αλλάξει δωμάτιο και όροφο στην Εστία το θύμα - (Ε.

Γ.), το οποίο και υλοποιήθηκε και έκτοτε συγκατοικούσε ο Ε. Γ. με τον εκ Μυτιλήνης καταγόμενο συμφοιτητή του Γ. Γ. σε δωμάτιο του πρώτου ορόφου. Έτσι, αντί να τιμωρηθούν για την άνω παραβατική τους συμπεριφορά οι ανωτέρω, "τιμωρήθηκε" το θύμα. Βέβαια, η ομάδα των Κρητικών διέκοψε την παραβατική της δραστηριότητα, ως προεξετέθη σε βάρος του Ε.

Γ., αλλά συνέχισαν αυτοί να βλέπουν καταφρονητικά και με διάθεση απόρριψή του από τους Κρήτες φοιτητές. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η ομάδα αυτή των Κρητικών, πλέον των προαναφερομένων παραβατικών συμπεριφορών τους προς τον Ε. Γ., γενικώς η συμπεριφορά τους εντός της Σχολής, ήταν απάδουσα προς σπουδαστή.

Κατά καιρούς προκαλούσαν φθορές αναίτια στα δωμάτιά τους και τους κοινόχρηστους χώρους, αρχηγό τους δε άτυπος φέρονταν ο Σ. Τ. και μ' αυτόν διευθετούντο τα θέματα που προκαλούσαν εκ μέρους του κατηγορουμένου-Δ/ντή της Σχολής και εξασφαλίζονταν ατιμωρησία της ομάδας αυτής. Μάλιστα την 07-03-2014 και περί ώρα 00.15, ήτοι ώρα κοινής ησυχίας, η ομάδα αυτή των Κρητικών, όταν θορυβούσαν έντονα στο δωμάτιο 212 της Εστίας και παρόλο που έγιναν συστάσεις δεν υπάκουαν και τότε δεν τιμώρησε ο κατ/νος κανέναν.

Το ίδιο έγινε και την 08-03-2014, όταν τραγουδούσαν δυνατά περί ώρα 02.00, και δεν τιμωρήθηκαν, παρόλο που αναστατώθηκε όλη η Σχολή και παρόλο που ο επιστάτης της Εστίας τους έκανε σοβαρές παρατηρήσεις και ενημέρωσε για το περιστατικό αυτό τον Διευθυντή. Εκ των ανωτέρω καταδεικνύεται ότι ο κατηγορούμενος, παρόλο που είχε υποχρέωση ως Δ/ντής να συγκαλέσει πειθαρχικό Συμβούλιο και να προτείνει επιβολή πειθαρχικών ποινών σε βάρος αυτών των σπουδαστών της Σχολής που διηύθυνε, που θα μπορούσαν να φθάσουν μέχρι την οριστική αποβολή των φοιτητών αυτών εκ της Εστίας της Σχολής, δεν έπραξε ουδέν, διασφαλίζοντας ούτω την ατιμωρησία αυτών.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι μετά το πέρας της σχολικής χρονιάς 2013-2014 και την αποφοίτηση μερικών μελών της ομάδας των Κρητικών και τη στράτευση του αρχηγού τους Σ. Τ., οι προαναφερόμενες συμπεριφορές από τα μέλη της ομάδας μειώθηκαν σημαντικά, χωρίς όμως να εξαλειφθούν, καθόσον ο νεοεισαχθείς σπουδαστής Ε.

Β. και οι δευτεροετείς Δ. Β. και Μ. Κ., συνέχιζαν να προπηλακίζουν τον Ε. Γ., να τον χτυπούν με σφαλιάρες στο σβέρκο και να τον χλευάζουν. Η κατάσταση χειροτέρευσε όταν έκανε την εμφάνισή του στη Σχολή ο Σ. Τ., ο οποίος δεν είχε πάρει ακόμα πτυχίο. Την 25-01-2015 τις μεσημεριανές ώρες οι ανωτέρω σπουδαστές Β., Β. και Κ.

χρησιμοποιώντας βία έδεσαν τον Ε. Γ. σε καρέκλα και τον περιέπαιζαν το δε απόγευμα ο Β. κυνηγούσε ... κραδαίνοντας μια πετσέτα με σκοπό δήθεν να τον πνίξει και ο Γ.ς για να γλυτώσει κρύφθηκε στο δωμάτιο του. Και αυτά τα περιστατικά έγιναν γνωστά στον κατηγορούμενο και παρά ταύτα δεν έλαβε κανένα πειθαρχικό μέτρο για να προστατεύσει τον Ε.

Γ.. Βλέποντας την απραξία του υπευθύνου της Σχολής, ο Γ.ς άρχισε να κρύβεται στο δωμάτιο του για να αποφύγει κυρίως τον Στ. Τ., ο οποίος έκανε συχνές εμφανίσεις στην Σχολή με την ανοχή του κατηγορουμένου, μάλιστα δε όταν έμαθε ο Γ.ς ότι σε προγραμματισμένη εκδρομή στα Ζαγοροχώρια με τους συμφοιτητές του, θα έρχονταν και ο Τ.ς, προτίμησε να μην ακολουθήσει.

Τελικώς στις 06-02-2015 ο Ε. Γ. εξαφανίστηκε από τους χώρους της Σχολής και μετά από πολυήμερη αναζήτηση, βρέθηκε νεκρός σε περιοχή της ... Διατείνεται ο κατηγορούμενος ότι δεν είναι δόκιμο εκπαιδευτικό μέτρο η επιβολή ποινών στους σπουδαστές της Σχολής για οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά τους ήσσονος εντάσεως και με δεδομένο ότι το θύμα-σπουδαστής δεν κατήγγειλε ο ίδιος τους ανωτέρω.

Όμως, δεν είναι αναγκαία η προσωπική καταγγελία του θύματος για σύγκληση πειθαρχικού συμβουλίου και επιβολή ποινών, ενόψει του ότι η προστασία των σπουδαστών από ενδοσχολική βία και η εύρυθμη λειτουργία της Σχολής, είναι αποκλειστική ευθύνη του Διευθυντή της Σχολής και των μελών της Σχολής-καθηγητών ως μετασχόντων στα Συμβούλια αυτά.

Άλλωστε εκ της απλής επισκοπήσεως του οικείου βιβλίου κυρώσεων της Σχολής, το Συμβούλιο της Σχολής αποτελούμενο από τον κατηγορούμενο, ως Διευθυντή της Σχολής, την υπεύθυνο της Εστίας και έναν καθηγητή, συγκαλείτο πολύ συχνά κατά την περίοδο των ετών 2011-2014 και επεδείκνυε αυστηρότητα στην επιβολή ποινών σε σπουδαστές για παραβιάσεις του κανονισμού της Σχολής και μάλιστα για μικρότερης σοβαρότητας παραπτώματα-παραβατικές συμπεριφορές σε σχέση με τα ανωτέρω καταγγελθέντα.

Συγκεκριμένα α) σπουδάστρια το έτος 2011 αποβλήθηκε οριστικά από τη Σχολή, γιατί κατανάλωσε αλκοολούχα ποτά στο δωμάτιο της Εστίας και όταν της έγινε παρατήρηση από τον φύλακα του μίλησε απρεπώς, β) το 2011 αποβλήθηκαν για τρεις ημέρες σπουδαστές γιατί διανυκτέρευσαν εκτός Εστίας και δεν ενημέρωσαν τον φύλακα, γ) το 201 1 αποβλήθηκαν σπουδαστές για τρεις ημέρες επειδή επέστρεψαν στην Εστία την 04.00 ώρα χωρίς ενημέρωση του φύλακα, δ) το 2012 αποβλήθηκαν οριστικά σπουδαστές, γιατί παραβίασαν πολλές φορές το ωράριο επιστροφής τους στην Εστία, ε) το 2012 αποβλήθηκε οριστικά σπουδαστής γιατί επανειλημμένα απουσίαζε από το πρωινό προσκλητήριο, στ) το 2012 αποβλήθηκε οριστικά σπουδαστής επειδή παρενόχλησε συμφοιτήτριά του, ζ) πολλές φορές επιβλήθηκαν ποινές αποβολής τριών ή πέντε ημερών σε σπουδαστές για φθορές στην Σχολή.

Αντιθέτως σε αντίστοιχα και σοβαρότερα παραπτώματα σπουδαστών-μελών της προαναφερόμενης "Ομάδας των Κρητικών" κατά τα έτη 2013-2014, ο κατηγορούμενος παρέλειπε συστηματικά να ελέγχει πειθαρχικά τους υπαίτιους σπουδαστές συγκαλώντας το Συμβούλιο της Σχολής αφενός και αφετέρου ακόμη όταν εξαναγκάζονταν να τους ελέγξει, οι ποινές που τους επιβάλλονταν ήταν σκανδαλωδώς ηπιότερες οι ποινές από τις ποινές που επιβάλλονταν σε άλλους σπουδαστές για ανάλογη ή ακόμη και μικρότερης βαρύτητας παραπτώματα, όπως οι ποινές που προαναφέρθηκαν.

Στην συγκεκριμένη δε περίπτωση, αναφορικά με τις προαναφερθείσες βιαιοπραγίες σε βάρος του Ε. Γ. αλλά και την εν γένει παραβατική συμπεριφορά των προαναφερομένων σπουδαστών κατά τα σχολικά έτη 2013-2014 και 2014-2015, ο κατηγορούμενος, καίτοι ήταν απολύτως ενήμερος, ουδέποτε προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια για την πειθαρχική διερεύνηση και τιμωρία των υπευθύνων παρά την σοβαρότητα των πράξεων τους.

Ούτω παρέλειψε να ελέγξει πειθαρχικά τα καταγγελλόμενα περιστατικά, να συγκαλέσει, ως όφειλε, το πειθαρχικό Συμβούλιο της Σχολής και να επιβάλλει στους εμπλεκόμενους φοιτητές της Σχολής- δράστες των καταγγελλομένων βιαιοπραγιών, την οποιαδήποτε πειθαρχική ποινή, λαμβανομένης υπόψη της σοβαρής παραβατικότητάς τους και της επανειλημμένης τέλεσης εκ μέρους των πειθαρχικών παραπτωμάτων.

Επομένως, πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος της αποδιδομένης σ' αυτόν πράξεως της παράβασης καθήκοντος κατ' εξακολούθηση, η οποία στοιχειοθετείται εν προκειμένω τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά, ενόψει του ότι δια της μη ενέργειάς του αυτής εν γνώσει του εξασφάλισε αφενός την ατιμωρησία των προαναφερομένων σπουδαστών με παράλληλο οικονομικό όφελος τούτων, και την εξασφάλισή τους να παραμένουν δωρεάν οικότροφοι στις εγκαταστάσεις της Εστίας και την δωρεάν σίτισή τους που δεν έπρεπε να απολαμβάνουν εάν εκτελούσε αυτός το υπηρεσιακό του καθήκον, ως προεξετέθη, με αντίστοιχη ζημία του Ελληνικό Δημοσίου εκ της επιβαρύνσεώς του με την αντίστοιχη δαπάνη στέγασης και σίτισης αυτών, που δεν την εδικαιούτο εκ της παραβατικής τους αυτής συμπεριφοράς.

Τέλος και αναφορικά με τον αυτοτελή ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι δεν υφίστατο στη Σχολή εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας και συνεπώς δεν ενομιμοποιείτο ούτε ήταν υπόχρεος εκ καθήκοντος να συγκαλεί πειθαρχικά συμβούλια και να επιβάλλει πειθαρχικές ποινές, ο ισχυρισμός αυτός τυγχάνει απορριπτέος ως αβάσιμος, σύμφωνα με τα στην αρχή εκτιθέμενα, καθόσον η εσωτερική λειτουργία των οργάνων της Σχολής, διέπεται και προσδιορίζεται από τα Π.Δ. 294/1979 και 104/1979, αναλογικά εφαρμοζόμενα και της 166194/12- 07-2010 ΚΥΑ, όταν δεν υφίσταται σχετικός κανονισμός εσωτερικής λειτουργίας της Σχολής, που σημειωτέον θα πρέπει να βρίσκεται σε αρμονία με τα προαναφερόμενα Π.Δ και ΚΥΑ." Ακολούθως το Εφετείο κήρυξε τον αναιρεσείοντα ένοχο με το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ.2α ΠΚ του ότι: "Στα…, κατά το χρονικό διάστημα από τον Φεβρουάριο του έτους 2014 ως και τα τέλη Ιανουαρίου του έτους 2015, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, ενεργώντας με πρόθεση, υπό την ιδιότητά του ως υπαλλήλου κατά την έννοια του άρθρου 13 περ.

α' και του αρθρ. 263Α περ. γ' ΠΚ, παρέβη τα καθήκοντα της υπηρεσίας του, όπως αυτά διαγράφονται από το νόμο, τις εγκυκλίους, τις οδηγίες της Προϊσταμένης του Αρχής και τη φύση της υπηρεσίας του εν γένει, με σκοπό να προσπορίσει παράνομο όφελος σε άλλον προς βλάβη τρίτου. Ειδικότερα, ο πρώτος κατηγορούμενος, ήτοι ο Κ.

Μ. του Β., στον παραπάνω τόπο, ήτοι ... ενεργώντας με την ιδιότητα του Διευθυντή της Γαλακτοκομικής Επαγγελματικής Σχολής Ιωαννίνων (κατόπιν αποσπάσεώς του από την οργανική του θέση ως υπαλλήλου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης), που είναι Δημόσια Σχολή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (σύμφωνα με το άρθρο 39 ν. 2945/2001), προκύψασα από μετατροπή της αντίστοιχης Τεχνικής Επαγγελματικής Σχολής αρμοδιότητας του Υπουργείου Γεωργίας και υπάγεται στο νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός - ΔΗΜΗΤΡΑ", που συστάθηκε με την υπ' αριθμόν 188763/10.10.2011 Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (ΦΕΚ 2284 β'/13.10.2011), ανήκει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και εποπτεύεται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κατά το χρονικό διάστημα από το Φεβρουάριο του έτους 2014 ως και τον Ιανουάριο του έτους 2015 ενώ:

I) Τον Φεβρουάριο του έτους 2014 και σε ημερομηνία που δε διακριβώθηκε, ενημερώθηκε, με την ανωτέρω ιδιότητά του, από τους σπουδαστές της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων, Νικόλαο Δ. και Α. Κ., ότι οι καταγόμενοι από την Κρήτη σπουδαστές της Σχολής, Σ. Τ. του Κ., Δ. Β. του Γ., Ε. Θ. και Μ. Κ. του Ι., από τα Χριστούγεννα του έτους 2013 έως και το Φεβρουάριο του έτους 2014, ασκούσαν καθημερινώς σωματική και ψυχολογική βία σε βάρος του συντοπίτη συμφοιτητή τους, Ε.

Γ.. Α., ενώ ενεργώντας άλλοτε από κοινού και άλλοτε κατά μόνας, του είχαν προκαλέσει επικίνδυνη σωματική βλάβη και συγκεκριμένα (ενώ ενημερώθηκαν από τους προαναφερόμενους σπουδαστές της Σχολής) ότι οι ανωτέρω φοιτητές α) σχεδόν καθημερινώς καθ' όλο το χρονικό διάστημα από τα Χριστούγεννα του έτους 2013 ως και το Φεβρουάριο του έτους 2014, έκλειναν το νερό του μπάνιου την ώρα που το χρησιμοποιούσε ο προαναφερόμενος συμφοιτητής τους, τον έσπρωχναν αιφνιδιαστικά ενόσω αυτός εκινείτο στους χώρους της εστίας και ακόμη τον χτυπούσαν καταφρονητικά, με σφαλιάρες στο σβέρκο, ερχόμενοι κρυφά από πίσω του, δ) σε έτερη ημερομηνία που δε διακριβώθηκε επακριβώς πάντως εντός του χρονικού διαστήματος από τα Χριστούγεννα του 2013 ως και το Φεβρουάριο του 2014, οι προαναφερόμενοι σπουδαστές της Σχολής κλείδωσαν με τη βία, για πολύ ώρα, το συμφοιτητή τους Ε.

Γ. Α., σε μια ντουλάπα ευρισκόμενη στο υπ1 αριθμόν 210 δωμάτιο της εστίας και τον εξανάγκασαν να τραγουδά διάφορα τραγούδια κάθε φορά που οι ίδιοι του πετούσαν κέρματα, έως να αποφασίσουν κάποια στιγμή να τον απελευθερώσουν ε) σε άλλη χρονική στιγμή ξύρισαν με τη βία τον ανωτέρω συμφοιτητή τους, ενεργώντας όλοι μαζί από κοινού, προς εξευτελισμό του και τον χλεύαζαν ενώ τέλος στ) σε όλο το επίδικο χρονικό διάστημα από τα Χριστούγεννα του 2013 ως και το Φεβρουάριο του έτους 2014, ο προαναφερόμενος σπουδαστής Ε.

Γ. του Α., εμφανιζόταν στους χώρους της εστίας και της Σχολής με μώλωπες στα αυτιά και τη μύτη, από τους καθημερινούς ξυλοδαρμούς που υφίστατο από τους προαναφερόμενους συντοπίτες συμφοιτητές του, εκείνη (ο πρώτος κατηγορούμενος), δεν προέβη σε καμιά ενέργεια για την πειθαρχική διερεύνηση και τιμωρία των καταγγελλομένων σοβαρότατων περιστατικών βίας σε βάρος του προαναφερομένου σπουδαστή της Σχολής, Ε.

Γ.. Α., και συγκεκριμένα ο πρώτος κατηγορούμενος Κ. Μ. του Β., Διευθυντής της Γαλακτοκομικής Σχολής, ουδέποτε συγκάλεσε το πειθαρχικό συμβούλιο της Σχολής προκειμένου να ελέγξει πειθαρχικά τα καταγγελλόμενα περιστατικά και να επιβάλει στους εμπλεκόμενους σπουδαστές της Σχολής - δράστες των επιδίκων σοβαρότατων πράξεων, παρόλο που ο κατηγορούμενος με την ιδιότητά του είχε υποχρέωση να φροντίσει να συγκληθεί το πειθαρχικό συμβούλιο της Σχολής και να προτείνει την επιβολή πειθαρχικής ποινής που θα μπορούσε να φθάσει ως και την οριστική αποβολή των ανωτέρω φοιτητών από την εστία της Σχολής, λόγω της σοβαρής παραβατικότητάς τους, η δε υποχρέωσή του αυτή απέρρεε από τις διατάξεις των άρθρων 39 ν. 2945/2001, άρθρων 27 και 28 Π.Δ. 104/1979 "Περί σχολείων μέσης γενικής εκπαίδευσης" και των άρθρων 30 και 31 του Π.Δ. 294/1979 "Περί λυκείων μέσης τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης" που εφαρμόζονται αναλογικώς και στη Γαλακτοκομική Σχολή καθώς σύμφωνα με τον οργανισμό λειτουργίας της (υπ' αριθμόν 166194/12.07.2010 ΦΕΚ 1106 Β721.07.2010) πρόκειται για δημόσια Επαγγελματική Σχολή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (σημειωτέον δε ότι σε περίπτωση απλής παρενοχλήσεως μαθήτριας από σπουδαστή στην εστία το Συμβούλιο της Σχολής είχε επιβάλει στον τελευταίο την πειθαρχική ποινή της οριστικής αποβολής από την εστία), ενώ συγχρόνως ο ανωτέρω πρώτος κατηγορούμενος, κατήγγειλε ως όφειλε κατ' άρθρο 37 ΚΠΔ, τα αυτεπαγγέλτως διωκόμενα αδικήματα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παράνομης κατακράτησης και της παράνομης βίας σε βάρος του σπουδαστή της Σχολής Ε.

Γ.. Α., που υπέπεσε στην αντίληψη του κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ώστε αυτά να διερευνηθούν και να διωχθούν ποινικώς.

Ο ανωτέρω κατηγορούμενος με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, ενεργώντας με τον τρόπο που περιγράφηκε ειδικότερα ανωτέρω, καθ' όλο το χρονικό διάστημα από το Φεβρουάριο του έτους 2014 ως και τον Ιανουάριο του έτους 2015, ... παραβίασε εν γνώσει του το νόμιμο υπηρεσιακό του καθήκον όπως αυτό περιγράφεται στις διατάξεις των άρθρων 39 ν. 2945/2001, άρθρων 27 και 28 π.δ. 104/1979 "Περί σχολείων μέσης γενικής εκπαίδευσης" και των άρθρων 30 και 31 του π.δ. 294/1979 "Περί λυκείων μέσης τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης", που εφαρμόζονται αναλογικώς και στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, καθώς σύμφωνα με τον οργανισμό λειτουργίας της (υπ' αριθμόν 166194/12.07.2010 ΦΕΚ Β' 1106/21.07.2010) και το άρθρο 2 ν. 3475/2006, πρόκειται για Δημόσια Επαγγελματική Σχολή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και στο άρθρο 37 του ΚΠΔ, και επιπλέον τις εγκυκλίους, τις οδηγίες της Προϊσταμένης του Αρχής και την φύση της υπηρεσίας του εν γένει, με σκοπό να προσπορίσει παράνομο όφελος στους προαναφερόμενους μαθητές της Σχολής, Σ.

Τ. του Κ., Δ. Β. του Γ., Ε. Θ., Μ. Κ. του Ι., Κ. Δ., Χ. Π., Β. Ρ. και Ε. Β. του Μ., συνιστάμενο στην εξασφάλιση της δυνατότητας στους τελευταίους, να παραμένουν καθ' όλη τη διάρκεια των σχολικών ετών 2013-2014 και 2014-2015 οικότροφοι στην εστία της Επαγγελματικής Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων και να απολαμβάνουν δωρεάν στέγαση και διατροφή χωρίς να τη δικαιούνται, καθώς δεν τηρούσαν τις υποχρεώσεις διαμονής στην εστία της Σχολής και θα έπρεπε να έχουν αποβληθεί από αυτήν, από την αρχή ακόμη της φοιτήσεώς τους, προς βλάβη του Δημοσίου που επιβαρύνθηκε με τη στέγαση, διατροφή και εκπαίδευσή τους, αλλά και προς βλάβη των συμφοιτητών τους (και ιδίως του Ε.

Γ.. Α.), την εκπαίδευση και διαβίωση των οποίων εντός της μαθητικής εστίας της Σχολής οι ανωτέρω σπουδαστές δυσχέραναν ουσιωδώς." Με τις παραδοχές αυτές οι οποίες διαλαμβάνονται στο σκεπτικό σε συνδυασμό με όσα αναφέρονται στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτά αλληλοσυμπληρώνονται, το Δικαστήριο της ουσίας, εξέθεσε σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της παράβασης καθήκοντος κατ'εξακολούθηση, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς και τους νομικούς συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 1, 14, 26 παρ.1, 27 παρ.1, 98, 259 ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου με ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες.

Ειδικότερα, ως προς τις επί μέρους αιτιάσεις του αναιρεσείοντος: α)το σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης δεν αποτελεί πιστή αντιγραφή του διατακτικού της, καθόσον στο αιτιολογικό της έχει περιληφθεί ίδιο εκτεταμένο και λεπτομερές σκεπτικό στο οποίο περιέχονται τα προκύψαντα πραγματικά περιστατικά αναλυτικά και με πληρότητα στο βαθμό που απαιτείται για να συγκροτείται η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της πράξης για την οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, δεν γίνεται δε αναφορά με ολική παραπομπή στο διατακτικό, ενώ το ότι το σκεπτικό είναι εν μέρει ταυτόσημο του διατακτικού δεν καθιστά την αιτιολογία της απόφασης ελλιπή.

Β)Η αιτίαση του αναιρεσείοντος ότι αρμόδια για να επιβάλει την κύρωση της αποβολής από τη σχολή ήταν η Ολομέλεια των διδασκόντων του σχολείου και όχι το Πειθαρχικό συμβούλιο που αναφέρεται στην προσβαλλόμενη ως εντεύθεν η τελευταία δεν έχει την απαιτούμενη αιτιολογία είναι αβάσιμη και πρέπει ν'απορριφθεί.

Και τούτο γιατί κατά τις σαφείς παραδοχές της προσβαλλόμενης η υποχρέωση - καθήκον του ο αναιρεσείων με την ιδιότητά του ως δημοσίου υπαλλήλου και συγκεκριμένα ως διευθυντή της γαλακτοκομικής σχολής Ιωαννίνων παραβίασε ήταν η παράλειψή του να συγκαλέσει το όργανο - συμβούλιο που κατά νόμον ήταν αρμόδιο να επιβάλει την κύρωση της αλλαγής σχολικού περιβάλλοντος στους αναφερόμενους στο σκεπτικό της σπουδαστών λόγω σοβαρών παραπτωμάτων των τελευταίων δεν απαιτείτο δε για την επάρκεια της αιτιολογίας του Εφετείου ν'αναφέρεται η σύνθεση του αρμόδιου συμβουλίου αφού αυτή προβλέπεται από τις αναφερόμενες επίσης στο σκεπτικό του διατάξεις ήτοι του αρθρ.39 του Ν.2945/2001 με την οποία ορίζεται στα τεχνικά - επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια (Τ.Ε.Ε.) δευτεροβάθμιας - μεταγυμνασιακής εκπαίδευσης Α'κύκλου σπουδών, που λειτουργούν στον Ο.Γ.Ε.Ε.Κ.Α. "ΔΗΜΗΤΡΑ" και προήλθαν από μετατροπή των Τεχνικών Επαγγελματικών Σχολών (Τ.Ε.Ε.), αρμοδιότητας του Υπουργείου Γεωργίας, κατά παρέκκλιση των διατάξεων του Ν.682/1977 (ΦΕΚ 244 Α), διατηρούν το δημόσιο χαρακτήρα τους και μετά την υπαγωγή και μεταφορά τους στον παραπάνω οργανισμό και εξακολουθούν να λειτουργούν υπό την εποπτεία του Υπουργείου Γεωργίας", αυτές των άρθρων 27 και 28 Π.Δ.104/1979 περί σχολείων μέσης γενικής εκπαίδευσης με τις οποίες ορίζεται (27) "1.

Δια πάσαν υπαίτον παρέκκλισιν εκ της προσηκούσης κατά την έννοιαν της παρ.3 του άρθρου 25 του παρόντος Π.Δ/τος διαγωγής και αναλόγως του βαθμού της παρεκκλίσεως ταύτης επιβάλλονται εις τους μαθητάς αι κάτωθι κυρώσεις: α)παρατήρησις, β)επίπληξις, γ)ωριαία απομάκρυνσις εκ του διδασκομένου μαθήματος, δ)αποβολή εκ των μαθημάτων μέχρι 3 ημερών, ε)αποβολή εκ των μαθημάτων μέχρι πέντε (5) ημερών και στ)αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος. 28 "1.

Τας υπό του προηγουμένου άρθρου προβλεπομένας κυρώσεις δύναται να επιβάλλουν: α)Έκαστος των διδασκόντων καθηγητών μόνον τας υπό στοιχ.α, β και γι κυρώσεις. Β)Ο Διευθυντής του Σχολείου τας υπό στοιχεία α, β, γ και δ' κυρώσεις. Γ)Συμβούλιον αποτελούμενον εκ του Δ/ντού του Σχολείου, ως Προέδρου και των διδασκόντων εις την τάξιν του μαθητού καθηγητών ως μελών τας υπό στοιχ.α', β', γ', δ' και κυρώσεις δ)την υπό στοιχείον στ'κύρωσιν δύναται να επιβάλλη μόνον η ολομέλεια του Συλλόγου των Διδασκόντων του Σχολείου. 2.α)....β....γ)πάσαι οι λοιπαί κυρώσεις του άρθρου 27 του παρόντος επιβαλλόμενου, καταχωρίζονται εις το βιβλίον επιβολής κυρώσεων του Σχολείου, κατόπιν ενυπογράφου σημείωματος προς τον Δ/ντήν του επιβαλόντος την κύρωσιν οργάνου καταχωριζόμεναι επίσης εις το Ατομικόν Δελτίον του τιμωρηθέντος μαθητού" καθώς και αυτές των άρθρων 30 και 31 του Π.Δ.294/1979 περί λυκείων μέσης τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης με τα οποία ορίζεται αρ.30 "1.

Δια πάσαν υπαίτιον παρέκκλισιν εκ της προσηκούσης κατά την έννοιαν της παρ.6 του άρθρου 29 του παρόντος Π.Δ/τος διαγωγής και αναλόγως του βαθμού της παρεκκλίσεως ταύτης επιβάλλονται εις τους μαθητάς αι κάτωθι κυρώσεις: α)παρατήρησις, β)επίπληξις, γ)ωριαία απομάκρυνσις εκ του διδασκομένου μαθήματος, δ)αποβολή εκ των μαθημάτων μέχρι 3 ημερών, ε)αποβολή εκ των μαθημάτων μέχρι πέντε (5) ημερών και στ)αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος" αρ. 31 "τας υπό του προηγουμένου άρθρου προβλεπομένας κυρώσεις δύνανται να επιβάλλουν:

α)Έκαστος των διδασκόντων καθηγητών μόνον τας υπό στοιχ.α', β'και γ'κυρώσεις. Β)Ο διευθυντής του Λυκείου τας υπό στοιχ.α', β', γ' και δ' κυρώσεις. Γ)Συμβούλιον αποτελούμενον εκ του Δ/ντού του ΚΕΤΕ ως Προέδρου, του Διευθυντού του Λυκείου εις το οποίον φοιτά ο μαθητής και των διδασκόντων εις την τάξιν του μαθητού καθηγητών, ως μελών, τας υπό στοιχεία α, β, γ, δ και ε κυρώσεις.

Εις περίπτωσιν καθ'ην το Λύκειον δεν υπάγεται εις ΚΕΤΕ, καθήκοντα προέδρου ασκεί ο Δ/ντής του Λυκείου. Δ)την υπό στοιχεία στα κύρωσιν δύναται να επιβάλει μόνον η ολομέλεια του Συλλόγου των διδασκόντων του Λυκείου. Εις περίπτωσιν καθ'ην το Λύκειον υπάγεται εις ΚΕΤΕ καθήκοντα Προέδρου ασκεί ο Δ/ντής ΚΕΤΕ. 2.α)....β)Η επίπληξις.....γ)Πάσαι αι λοιπαί κυρώσεις του άρθρου 30 του παρόντος επιβαλλόμεναι, καταχωρίζονται εις το βιβλίον επιβολής κυρώσεων του Λυκείου..." Οι ως άνω δε διατάξεις εφαρμόζονται αναλογικά και στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 2 ν.3475/2006 κατά την οποία "Η δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση παρέχεται στα Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑ.Λ.) και τις Επαγγελματικές Σχολές (ΕΠΑ.Σ).

Οι εκπαιδευτικές αυτές μονάδες ανήκουν στη δευτεροβάθμια μεταγυμνασιακή εκπαίδευση" ως αυτήν του άρθρου 2 της ΥΑ166/2010 (ΦΕΚ Β1106/21/7/2010) των Υπουργών Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Γεωργίας που εκδόθηκε κατόπιν εξουσιοδότησης εκ του άρθρου 18 ν.3475/2006 με την οποία "Οι διατάξεις της απόφασης αυτής, από το σχολικό έτος 2008-2009 και εφεξής, εφαρμόζονται:

α)Στις ακόλουθες Επαγγελματικές Σχολές (ΕΠΑ.Σ.) της αριθ.235745/14-9-2007 (ΦΕΚ 1917 Β) απόφασης των Υπουργών Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: αα)Γαλακτοκομική ΕΠΑ.Σ. Ιωαννίνων" γ)Με την διάταξη του άρθρου 103 παρ.1 εδ.α του Συντάγματος ορίζεται "Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκτελεστές της θέλησης του Κράτους και υπηρετούν το λαό οφείλουν πίστη στο Σύνταγμα και αφοσίωση στην Πατρίδα" και μ'αυτήν του άρθρου 16 παρ.2 αυτού (Συντάγματος) ορίζεται "Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες".

Κατ'ακολουθίαν των οριζομένων με τις διατάξεις αυτές του Συντάγματος για την υλοποίηση των οποίων θεσπίσθηκαν οι προαναφερθείσες διατάξεις νόμων που αφορούν την αντιμετώπιση των παραπτωμάτων των μαθητών που λαμβάνουν χώρα στο σχολικό τους περιβάλλον προκύπτει ότι το καθήκον - υποχρέωση που κατά τις σαφείς παραδοχές της προσβαλλόμενης παραβίασε ο αναιρεσείων αφορά - περιλαμβάνεται μεταξύ αυτών που η θέση του ως δημοσίου υπαλλήλου και συγκεκριμένα ως διευθυντή του εν λόγω δημόσιου σχολείου επιβάλλετο να τηρήσει ακολουθώντας την προβλεπόμενη διαδικασία ώστε οι αναφερόμενοι στο σκεπτικό του Εφετείου μαθητές λόγω των επίσης αναφερομένων σ'αυτό και χαρακτηριζομένων ωσαύτως ως σοβαρών παραπτωμάτων τους να ελεγχθούν και να αποβληθούν οριστικά από τη σχολή όπως πάντοτε κατά τις παραδοχές του Δικαστηρίου της ουσίας είχε πράξει για άλλες περιπτώσεις μαθητών που τους είχαν αποδοθεί μικρότερης σοβαρότητας παραπτώματα σε σχέση μ'αυτά των ως άνω μαθητών αφού σύμφωνα με τις προεκτεθείσες διατάξεις του Συντάγματος καθήκον του ήταν και η "ηθική και πνευματική αγωγή" των μαθητών.

Επομένως η αιτίαση του αναιρεσείοντος ότι η παράλειψη που του αποδίδεται "δεν αποτελεί έκφραση πολιτειακής βούλησης ή άσκηση κρατικής εξουσίας αλλά αναφέρεται και εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα της Σχολής όπως η εύρυθμη λειτουργία αυτής" είναι αβάσιμη και πρέπει να απορριφθεί. Δ)Η στο σκεπτικό παραδοχή "δεν κατήγγειλε ως όφειλε κατ'άρθρο 37 ΚΠΔ τα αυτεπαγγέλτως διωκόμενα αδικήματα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παράνομης κατακράτησης και της παράνομης βίας σε βάρος του φοιτητή της Σχολής Ε.

Γ., που υπέπεσε στην αντίληψή του κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ώστε αυτά να διερευνηθούν και να διωχθούν ποινικά" ταυτίζεται, μ'αυτήν ίδιου περιεχομένου του διατακτικού, και τούτο γιατί από το περιεχόμενο και της τελευταίας προκύπτει ότι ο αναιρεσείων δεν άσκησε την από την εν λόγω διάταξη του ΚΠΔ υποχρέωσή του καίτοι από προφανή παραδρομή παραλήφθηκε το αρνητικό μόριο "δεν".

Έτσι είναι αβάσιμη και απορριπτέα η αιτίαση του αναιρεσείοντος περί ύπαρξης αντίφασης γιατί "δεν είναι δυνατόν να κριθή αναιρετικώς εάν ήμουν συνεπής στο γράμμα της διατάξεως 37 του ΚΠΔ ή όχι" ε)Η αναφορά στο διατακτικό της προσβαλλόμενης "προς βλάβη του Δημοσίου που επιβαρύνθηκε με τη στέγαση, διατροφή και εκπαίδευσή τους αλλά και προς βλάβη των συμφοιτητών τους (και ιδίως του Ε.

Γ.. Α.), την εκπαίδευση και διαβίωση των οποίων εντός της μαθητικής εστίας της Σχολής οι ανωτέρω σπουδαστές δυσχέραναν ουσιωδώς" ταυτίζεται με τις σχετικές περί ζημίας παραδοχές λαμβανόμενες υπόψη στο σύνολο τους. Κατά συνέπεια είναι αβάσιμη και απορριπτέα η αιτίαση του αναιρεσείοντος ότι "Η τελευταία αυτή προσθήκη στο διατακτικό της περί ετέρων προσώπων ζημιωθέντων, πέραν του Δημοσίου καθιστά μη δυνατόν τον προσδιορισμόν ποιος εζημιώθη, μόνον το Ελληνικό Δημόσιο, μόνον οι φοιτητές ή οι άπαντες οι αναφερόμενοι ως και ποίος ωφελήθη εξού καθίσταται η προσβαλλομένη άνευ νομίμου βάσεως".

Επομένως, οι συναφείς από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ'και Ε'του ΚΠΔ πρώτος κύριος και πρώτος, δεύτερος τρίτος και τέταρτος πρόσθετοι λόγοι της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη της απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και έλλειψη νόμιμης βάσης ως προς την καταδικαστική για τον αναιρεσείοντα κρίση της, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Με τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Η ΚΠΔ, τρίτο λόγο αναίρεσης πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για υπέρβαση εξουσίας επειδή το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο επέβαλε στον αναιρεσείοντα ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών ήτοι μεγαλύτερη της ποινής των τεσσάρων (4) μηνών που του είχε επιβληθεί πρωτοδίκως. Ο λόγος όμως αυτός είναι απορριπτέος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης και αυτά της πρωτόδικης, πρωτοδίκως του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης δύο (2) ετών ενώ από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331, 333 παρ.2, 364 και 369 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι η λήψη υπόψη από το δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσεώς του περί της ενοχής του κατηγορουμένου, εγγράφων που δεν αναγνώσθηκαν κατά την προφορική συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας κατά το άρθρο 171 παρ.1 εδ.

δ' του ίδιου Κώδικα, που ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Α' του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, διότι αποστερείται έτσι ο κατηγορούμενος του δικαιώματος να εκθέσει τις απόψεις του και να προβεί σε παρατηρήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο (άρθρο 358 ΚΠΔ), εκτός αν αυτά αποτελούν στοιχεία του κατηγορητηρίου ή το υλικό αντικείμενο του εγκλήματος ή είναι έγγραφα διαδικαστικά ή αναφέρονται απλώς διηγηματικά στην απόφαση ή το περιεχόμενο τους προκύπτει από άλλα αποδεικτικά μέσα.

Στα πρακτικά της δημόσιας συνεδριάσεως, που συντάσσονται, δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται σε ποιο αποδεικτικό θέμα αφορά το έγγραφο, ούτε να καταχωρίζεται το περιεχόμενο του εγγράφου που αναγνώσθηκε. Αρκεί να αναφέρονται στα πρακτικά τα στοιχεία που προσδιορίζουν την ταυτότητά του, σε τρόπο που μπορεί να διαγνωσθεί ότι αναγνώσθηκε όλο το περιεχόμενο του και ο κατηγορούμενος, γνωρίζοντας πλήρως τη ταυτότητά του, να έχει κάθε ευχέρεια να ασκήσει τα από το άρθρο 358 ΚΠΔ, πιο πάνω δικαιώματα του, δεδομένου μάλιστα ότι, εφόσον συντελείται η ανάγνωση των εγγράφων αυτών, παρέχεται η δυνατότητα στον κατηγορούμενο να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις που είναι σχετικές με το περιεχόμενο του, αφού η δυνατότητα αυτή λογικά δεν εξαρτάται μόνο από τον τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στα πρακτικά τα αναγνωσθέντα έγγραφα.

Όσο αφορά τις φωτογραφίες και τις γραφικές απεικονίσεις, η λέξη αναγνώσθηκαν, προδήλως έχει την έννοια ότι επισκοπήθηκαν από όλους τους παράγοντες της διαδικασίας, δηλαδή και από τους κατηγορούμενους και τους συνηγόρους τους, αφού αυτά ως έγγραφα κατά κυριολεξία επισκοπούνται με την επίδειξη τους από τον διευθύνοντα την συζήτηση και δεν αναγιγνώσκονται.

Από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλομένης αποφάσεως, που αποδεικνύουν όλα όσα αναφέρονται σ' αυτά, αφού δεν προσβλήθηκαν για πλαστότητα, ούτε ζητήθηκε η διόρθωσή τους, για τις ανάγκες του αναιρετικού λόγου που ιδρύεται από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Α' ΚΠΔ (πέμπτος λόγος του δικογράφου προσθέτων λόγων), με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση διότι δεν προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος αντιλήφθηκε το περιεχόμενο των φωτογραφιών που αναφέρονται με αυξ.

αρ.44 στις σελίδες 52 και 53 της προσβαλλόμενης μεταξύ των αναγνωσθέντων εγγράφων για τις οποίες (φωτογραφίες) συγκεκριμένα αναφέρεται "επισκοπήθηκαν δεκαέξι (16) σελίδες με φωτογραφίες", προκύπτει ότι αυτές (φωτογραφίες) περιλαμβάνονται στα έγγραφα που προσκόμισε ο ίδιος ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων.

Συγκεκριμένα στη σελίδα 51 των πρακτικών της προσβαλλόμενης εκτίθεται "Επίσης αναγνώσθηκαν και τα εξής έγγραφα, τα οποία προσκόμισαν στο Δικαστήριο οι συνήγοροι υπεράσπισης του κατηγορουμένου" μεταξύ των οποίων υπ'αυξ.αριθ.44 και οι ως άνω φωτογραφίες. Επομένως ο αναιρεσείων γνώριζε τι απεικονίζετο στις φωτογραφίες αυτές, οπότε είχε πλήρη δυνατότητα να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις αναφορικά μ'αυτές.

Εξάλλου το ρήμα επισκοπήθηκαν έχει την έννοια εν προκειμένω ότι ο διευθύνων την συζήτηση επέδειξε τις φωτογραφίες σε όλους τους παράγοντες της δίκης, μεταξύ των οποίων και στον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο και τους συνηγόρους του, οι οποίοι μπορούσαν να ζητήσουν τον λόγο για να ασκήσουν τα από το άρθρο 358 ΚΠΔ δικαιώματά τους.

Κατά συνέπεια ο παραπάνω από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Α ΚΠΔ πέμπτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης τυγχάνει απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 329 παρ.1 εδ.α ΚΠΔ η συζήτηση στο ακροατήριο, καθώς και η απαγγελία της απόφασης γίνονται δημόσια σε όλα τα ποινικά δικαστήρια και επιτρέπεται στον καθένα να παρακολουθεί ανεμπόδιστα τις συνεδριάσεις, κατά δε το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Γ' του ίδιου Κώδικα, η παράβαση των διατάξεων για τη δημοσιότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο αποτελεί λόγο αναίρεσης της δικαστικής απόφασης.

Από τις διατάξεις αυτές σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 331 ΚΠΔ, προκύπτει ότι η έλλειψη δημοσιότητας της συνεδρίασης, που κατοχυρώνεται και συνταγματικά με τη διάταξη του άρθρου 93 παρ.2, αποδεικνύεται μόνο από τα σχετικά πρακτικά της συγκεκριμένης δίκης. Εξάλλου, εφόσον στα πρακτικά ή την απόφαση αναφέρεται ότι η συνεδρίαση έγινε δημόσια, συνάγεται σαφώς ότι και η απόφαση απαγγέλθηκε δημόσια, εφόσον δεν αναφέρεται ότι διατάχθηκε η κεκλεισμένων των θυρών συζήτηση (ΑΠ 1009/2013, ΑΠ 236/2012, ΑΠ 1854/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και η οποία ολοκληρώθηκε σε πέντε (5) συνεδριάσεις, αναφέρεται ρητά στην πρώτη σελίδα ότι "Η συνεδρίαση έγινε δημόσια στο ακροατήριο του Δικαστηρίου σε συνέχεια της διακοπείσας συνεδριάσεως κατά τη δικάσιμο της 5ης Δεκεμβρίου 2017 και μετά από διακοπή των συνεδριάσεων της 8ης, 14ης και 15ης Δεκεμβρίου 2017".

Στη συνέχεια στα ίδια πρακτικά στις σελ. 3, 5, 45, 65, 67, 68, 89, 90, 91, 92, 94, 95 και σε κάθε μία απ'αυτές αναφέρονται "Το Δικαστήριο, ύστερα από μυστική διάσκεψη, με παρόντα και το Γραμματέα, κατάρτισε και ο Πρόεδρος δημοσίευσε αμέσως σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριο, την ταυτάριθμη με την προηγούμενη απόφασή του, η οποία έχει ως εξής" μετά δε την διατύπωση του διατακτικού της κάθε απόφασής του (για τις διακοπές για την ενοχή για της ελαφρυντικές περιστάσεις για την ποινή, για την αναστολή, για τα έξοδα) αναφέρονται τα ακόλουθα: "

Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύθηκε, αμέσως, δημόσια, στο ακροατήριο". Βάσει των περικοπών αυτών των πρακτικών και ιδίως της σελίδας ένα (1) που αφορά τις συνεδριάσεις του Πενταμελούς Εφετείου Ιωαννίνων προς εκδίκαση της ένδικης υπόθεσης των προαναφερθεισών σελίδων που αφορούν τις επίσης προαναφερθείσες αποφάσεις του καθίσταται σαφές ότι οι συνεδριάσεις του πιο πάνω Δικαστηρίου έγιναν δημόσια και επιτρεπόταν στον καθένα να παρακολουθεί ανεμπόδιστα αυτές, όλες δε οι αποφάσεις τούτου (Δικαστηρίου) απαγγέλθηκαν δημόσια. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Γ'του ΚΠΔ δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Κατόπιν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι αναίρεσης, κύριοι και πρόσθετοι, προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολο της καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ. 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την με αρ.εκθ. καταθ. του γραμματέα του Εφετείου Ιωαννίνων 8/28.6.2018 αίτηση του Κ. Μ. του Β. κατοίκου ... για αναίρεση της υπ'αρ.1/2018 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Ιωαννίνων καθώς και τους από 12-9-2018 πρόσθετους λόγους, που κατατέθηκαν με χωριστό δικόγραφο στις 13-9-2018. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Νοεμβρίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ