2082/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2082 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2082/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Οκτωβρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καθ' ων η κλήση: 1) Δ. Α. του Σ., 2) Β. Μ. του Θ., κατοίκων ... και 3) ανώνυμης εταιρίας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Καραγκούνη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι οι αναιρεσείοντες παραιτούνται από το δικόγραφο της από 20-9-2014 αιτήσεώς τους για αναίρεση της 96/2014 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς την 3η των αναιρεσιβλήτων, ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "...".

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Γ. του Γ., κατοίκου ..., 2) ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "..." (...), που εδρεύει στην Ελβετία και εκπροσωπείται νόμιμα και 3) ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "..." (...), που εδρεύει στη … Ελβετίας και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων η 2η εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αλεξάνδρα Ταμπαλή, ενώ οι 1ος και 3η δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Των αναιρεσιβλήτων - καλουσών: 1) Ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "..." (...), που εδρεύει στην Ελβετία και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "..." (...), που εδρεύει στη … Ελβετίας και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων η 1η εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αλεξάνδρα Ταμπαλή, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι η από 2-12-2016 κλήση των αναιρεσιβλήτων - καλουσών δεν εισάγεται για την 2η ως άνω ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "...".

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-9-2003 αγωγή του 1ου των ήδη αναιρεσιβλήτων και της ήδη αποβιωσάσης Σ. Σ. του Γ. και τις από 17-9-2003 (αρ. εκθ. καταθ. ... και .../ 2003) αγωγές των 2ης και 3ης των ήδη αναιρεσιβλήτων, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 32179/ 2004 (επί της από 19-9-2003 αγωγής) και 3594/2006 (επί των από 17-9-2003 αγωγών, που συνεκδικάστηκαν), του ίδιου Δικαστηρίου και 1438/2007 μη οριστική και 1841/2008 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά της τελευταίας απόφασης ασκήθηκαν αναιρέσεις από τους διαδίκους και εκδόθηκαν οι 612/2011, 613/2011 και 1120/2012 αποφάσεις του Αρείου Πάγου, που αναίρεσαν την ως άνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμψαν την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 96/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, την αναίρεση της οποίας ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 20-9-2014 αίτησή τους, η συζήτηση της οποίας ορίστηκε για τη δικάσιμο της 3-4-2015, κατά την οποία αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 23-10-2015 και ύστερα από νέα αναβολή για τη δικάσιμο της 13-5-2016, οπότε ματαιώθηκε. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 2-12-2016 κλήση των αναιρεσιβλήτων - καλουσών.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες και η 1η των καλουσών (2η των αναιρεσιβλήτων) όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δημητρούλα Υφαντή διάβασε την από 20-3-2015 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Γεωργίου Σακκά, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 20-9-2014 αιτήσεως για αναίρεση της 96/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς τον τέταρτο λόγο αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της παριστάμενης αναιρεσίβλητης - καλούσας την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 2-12-2016 κλήση των καλουσών - αναιρεσιβλήτων 1) "..." ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, που εδρεύει στην Ελβετία και 2) "..." ασφαλιστικής εταιρείας που εδρεύει στην Ελβετία, κατά των καθών η κλήση - αναιρεσειόντων 1) Δ. Α., 2) Β. Μ. και 3) "...", νόμιμα φέρεται για συζήτηση η από 20-9-2014 αίτηση αναίρεσης.

Ι. Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στο ακροατήριο, κατά την οποία οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και πριν από τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης οι παριστάμενοι αναιρεσείοντες με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους στο ακροατήριο Ιωάννη Καραγκούνη δήλωσαν προφορικά ότι παραιτούνται από το δικόγραφο της αίτησης ως προς την τρίτη των αναιρεσιβλήτων, (δεύτερη των καλουσών) ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...". Η παραίτηση αυτή, που καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά, έγινε σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 573, 294, εδ. α' και β' και 299 του Κ.Πολ.Δ., και συνεπώς η αίτηση αναίρεσης πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν ασκήθηκε ως προς την τρίτη των πιο πάνω αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 295 παρ. 1 εδ. α' Κ.Πολ.Δ.).

Εν όψει αυτών, η μετά την πιο πάνω δήλωση παραιτήσεως επακολουθήσασα δήλωση προφορική στο ακροατήριο της πληρεξούσιας Δικηγόρου των αναιρεσιβλήτων (καλουσών) Α. Τ., που καταχωρήθηκε επίσης στα ταυτάριθμα πρακτικά ότι η από 2-12-2016 κλήση των αναιρεσιβλήτων καλουσών δεν εισάγεται για την προαναφερθείσα τρίτη των αναιρεσιβλήτων και δεύτερη των καλουσών, για την οποία εχώρησε ήδη η προαναφερθείσα παραίτηση από το δικόγραφο των αναιρεσειόντων είναι πλέον χωρίς αντικείμενο και έννομες συνέπειες.

ΙΙ. Από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1, 2 και 3 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτηση της υποθέσεως, ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπάγγελτα ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σα να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει o αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος διάδικος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος διάδικος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε, ή επιδόθηκε αλλά όχι νόμιμα και εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήση και στη νέα δικάσιμο που θα προσδιοριστεί κάτω από τη νέα κλήση, εκτός εάν συντρέχει περίπτωση απλής ομοδικίας μεταξύ των περισσοτέρων αναιρεσιβλήτων ή αναιρεσειόντων, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι απόντες, οπότε η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της ένδικης αναίρεσης χωρεί νομίμως ως προς όσους εκπροσωπούνται νόμιμα ή καίτοι απόντες έχουν κλητευτεί νόμιμα και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς (εδ.

β' παρ. 3 του άρθρ. 576 Κ.Πολ.Δ. που προστέθηκε με το άρθρ. 62 του ν. 4139/2013, που εφαρμόζεται και για τις εκκρεμείς κατά την έναρξη της ισχύος του υποθέσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά προκύπτει ότι κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το οικείο πινάκιο και κατά τη σειρά της κατά τη δικάσιμο που αναφέρθηκε κατά την αρχή της παρούσας δεν εμφανίσθηκε ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων Γ.

Σ. του Γ., που δεν περιλαμβάνεται μάλιστα στα ονόματα των καλούντων με την από 2-12-2016 κλήση των δύο εταιρειών ούτε κλητεύτηκε προς τούτο. Επομένως πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της υποθέσεως καθόσον αφορά τον πρώτο των αναιρεσιβλήτων Γ. Σ., μη υποκειμένης δε περιπτώσεως αναγκαίας ομοδικίας στην ένδικη υπόθεση, πρέπει η υπόθεση να χωριστεί και η συζήτηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης να χωρήσει νόμιμα ως προς τους τρείς αναιρεσείοντες και την δεύτερη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "......" κ.λπ., που εκπροσωπείται και παρίσταται νόμιμα κατά την παρούσα συζήτηση.

ΙΙΙ. Ενόψει των προαναφερθέντων, και του διαδικαστικού ιστορικού της προκειμένης υποθέσεως, όπως εκτίθεται στο δικόγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης, αλλά και προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της δικογραφίας, ήδη ερευνάται παραδεκτά περαιτέρω πλέον η από 20-9-2014 ένδικη αίτηση αναίρεσης, μόνο κατά το μέρος της που αφορά αφ' ενός τους τρείς αναιρεσείοντες καθών η κλήση: 1) Δ.

Α., 2) Β. Μ. και 3) "..." ασφαλιστική εταιρεία και αφ' ετέρου τη δεύτερη αναιρεσίβλητη και δεύτερη των καλουσών αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "..." ειδικά δε κατά το μέρος της που προσβάλλεται η μετ' αναίρεση εκδοθείσα υπ' αριθ. 96/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ως προς το κεφάλαιό της, που δεχόμενο την από 22-9-2006 με αριθμό καταθέσεως …/19-10-2006 έφεση των τριών αναιρεσειόντων κατά της προαναφερθείσας αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "......" κ.λπ., εξαφάνισε την υπ' αριθ. 3594/2006 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, (που είχε κρίνει τότε αποκλειστικά υπαίτιο της ένδικης συγκρούσεως τον πρώτο αναιρεσείοντα Δ.

Α.), αφού έκρινε συνυπαίτιους κατά 50% τον καθένα τους δύο εμπλακέντες οδηγούς στην ένδικη σύγκρουση Δ. Α. και τον Γ. Σ. που είχε προστηθεί στην οδήγηση του ενός από τα συγκρουσθέντα οχήματα από τον τραυματισθέντα συνεπιβάτη, Γ. Σ., δεχόμενο τελικά (το Εφετείο) την από 17-9-2003 αγωγή της δεύτερης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ..." κ.λπ.

για το ποσό των 34.947,75 €, που αφορά δαπάνες για νοσήλεια και απωλεσθείσες αποδοχές του Γ. Σ., που καταβλήθηκαν εκ μέρους της ενάγουσας - αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας ... σε τρίτους ή στον ίδιο τον τραυματισθέντα Γ. Σ., στο πλαίσιο της μεταξύ τους υφισταμένης συμβάσεως - ασφαλίσεως κατά ατυχημάτων, τις οποίες δαπάνες επεδίκασε το Εφετείο κατά 50% λόγω της διαγνωσθείσας συνυπαιτιότητας και των δύο εμπλακέντων οδηγών κατά 50% για τον καθένα.

ΙV. Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του. Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξάρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. Γ' του Κ.Πολ.Δ. υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (ΑΠ 1072/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 96/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης έγιναν δεκτά τα ακόλουθα κατά την ανέλεγκτη επί της ουσίας εκτίμηση των αποδείξεωνq "Στις 20-9-2001 και περί ώρα 10.20 π.μ., ο μη διάδικος Γ. Σ., οδηγούσε το με αριθ. κυκλοφορίας ... (ελβετικές πινακίδες) ιδιωτικής χρήσης επιβατηγό αυτοκίνητο (τζιπ), ιδιοκτησίας του πατέρα του Γ.

Σ., πρώτου ενάγοντος στην υπό στοιχ. Α' παραπάνω αγωγή, ο οποίος τον είχε προστήσει στην οδήγηση του αυτοκινήτου του και στο οποίο αυτό επέβαινε ως συνεπιβάτης στη πίσω θέση, ενώ ως συνοδηγός επέβαινε η δεύτερη ενάγουσα στην ίδια αγωγή μητέρα του ως άνω οδηγού και κινείτο στην επαρχιακή οδό Βόλου - Ζαγοράς, με κατεύθυνση προς Ζαγορά.

Κατά τον ίδιο χρόνο, ο πρώτος εναγόμενος των υπό στοιχ. Β' και Γ' αγωγών, Δ. Α., οδηγώντας το με αριθμ. κυκλοφορίας ... ιδιωτικής χρήσης φορτηγό αυτοκίνητο (μπετονιέρα), ιδιοκτησίας του δευτέρου εναγομένου των ιδίων ως άνω αγωγών, ο οποίος είχε προστήσει τον πρώτο στην οδήγησή του και το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην τρίτη εναγομένη των ιδίων ως άνω αγωγών (Β' και Γ') ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...

ΑΕ", κινείτο στην ίδια ως άνω οδό με αντίθετη κατεύθυνση δηλαδή προς Βόλο. Η ως άνω επαρχιακή οδός είναι διπλής κατεύθυνσης, με ένα ρεύμα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, τα οποία διαχωρίζονται μεταξύ τους με μονή συνεχή διαχωριστική γραμμή. Στο ύψος του 67,5 χιλιομέτρου η ως άνω οδό είναι στενή με συνολικό πλάτος οδοστρώματος έξι μέτρων δηλ.

τρία μέτρα για κάθε ρεύμα κυκλοφορίας, με απότομη καμπύλη η οποία περιορίζει την ορατότητα στην οδό και έχοντας ανηφορική κλίση στο ρεύμα κυκλοφορίας με κατεύθυνση προς Βόλο. Η κατάσταση της οδού ήταν καλή, το οδόστρωμα ξηρό, η κίνηση των οχημάτων αραιή, ενώ η ανώτατη επιτρεπόμενη ταχύτητα ήταν αυτή των 50 χλμ (βλ.

έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος που συνέταξε ο Ανθ/μος Χ. Τ.). Ο οδηγός Γ. Σ. μόλις έφθασε στο … χιλιομετρικό σημείο της εν λόγω οδού, οδηγώντας με αυξημένη για τις περιστάσεις ταχύτητα, μεγαλύτερη της επιτρεπόμενης των 50 χλμ., δεν μπόρεσε, ενόψει και της κατωφέρειας του οδοστρώματος αλλά και της διαγραφόμενης καμπύλης της οδού, να συγκρατήσει το όχημα που οδηγούσε, με αποτέλεσμα ο εμπρόσθιος αριστερός τροχός του να βρίσκεται επί της διαχωριστικής γραμμής του οδοστρώματος, επί της οποίας ήδη βρισκόταν το πίσω αριστερό μέρος του φορτηγού αυτοκινήτου από το ύψος του μεσαίου αριστερού τροχού του, το οποίο κινείτο επί της καμπύλης της οδού σε ανωφέρεια και λόγω του όγκου του καταλάμβανε σε πλάτος 2,5 μέτρα (στο εμπρόσθιο τμήμα του) από τα τρία μέτρα του οδοστρώματος και να συγκρουστούν τα δύο οχήματα.

Η σύγκρουση έλαβε χώρα επί της διαχωριστικής γραμμής του οδοστρώματος και έτσι δικαιολογείται το ότι τα θραύσματα γυαλιών που αποτυπώνονται στο σχεδιάγραμμα της Τροχαίας, το οποίο συνοδεύει την έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος, βρίσκονται στο ρεύμα πορείας του οδηγού Γ. Σ.. Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, κρίνεται ότι η ένδικη σύγκρουση οφείλεται σε συντρέχουσα αμέλεια, κατά ποσοστό 50%, αμφοτέρων των παραπάνω οδηγών, οι οποίοι κατά την οδήγηση των οχημάτων τους δεν κατέβαλαν την κατ' αντικειμενική κρίση απαιτούμενη προσοχή την οποία όφειλαν και μπορούσαν, ενόψει των προσωπικών τους καταστάσεων και ικανοτήτων, να καταβάλουν και να αποφύγουν τη σύγκρουση.

Ειδικότερα, ο πρώτος των παραπάνω οδηγών, όπως αποδείχθηκε και από τη σφοδρότητα της σύγκρουσης εξ αιτίας της οποίας καταστράφηκε ολοσχερώς το ιδιωτικής χρήσης επιβατηγό αυτοκίνητο, όπως θα εκτεθεί παρακάτω, οδηγούσε με ταχύτητα τουλάχιστον εξήντα χιλιομέτρων, η οποία για τις συνθήκες της οδού, όπως αυτές προαναφέρθηκαν, κρίνεται υπερβολική, αλλά και επί της διαχωριστικής γραμμής του οδοστρώματος, ενώ είχε τη δυνατότητα να κινείται δεξιότερα, όταν δε στην καμπύλη της οδού το πίσω αριστερό μέρος του αντιθέτως κινούμενου φορτηγού αυτοκινήτου, το οποίο λόγω του όγκου του δεν μπορούσε να κινηθεί δεξιότερα, βρέθηκε επί της διαχωριστικής γραμμής, επέπεσε το πρώτο όχημα με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του στο αριστερό τμήμα του φορτηγού αυτοκινήτου.

Ο οδηγός του φορτηγού αυτοκινήτου δεν είχε τη δυνατότητα αποφευκτικού ελιγμού αφενός λόγω του όγκου του και αφετέρου καθόσον δεξιά της πορείας του υπάρχει μικρός γκρεμός, σε αντίθεση με τον οδηγό του ιδιωτικής χρήσης επιβατηγού αυτοκινήτου ο οποίος αν κινείτο δεξιότερα και με μικρότερη ταχύτητα είχε τη δυνατότητα να αποφύγει το ζημιογόνο αποτέλεσμα.

Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει κατά ένα μέρος δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη η ένσταση των εναγομένων στις παραπάνω αγωγές περί συνυπαιτιότητας του οδηγού του ιδιωτικής χρήσης επιβατηγού αυτοκινήτου Γ. Σ. στην πρόκληση του ατυχήματος. Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο, με τις εκκαλούμενες αποφάσεις, έκρινε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του εν λόγω ατυχήματος ήταν ο οδηγός του ιδιωτικής χρήσης φορτηγού αυτοκινήτου Δ.

Α., έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και πρέπει να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος έφεσης των εκκαλούντων στην παραπάνω από 22-9-2006 έφεση ως κατ' ουσία βάσιμος".

Με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. Γ' του Κ.Πολ.Δ. ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε ανάλογα την υπ' αριθ. 3569/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου, ήδη αμετάκλητη που κήρυξε αθώο τον πρώτο αναιρεσείοντα οδηγό Δ.

Α. για το ένδικο ατύχημα, το αποδεικτικό δε αυτό στοιχείο είχαν νόμιμα επικαλεσθεί και προσκομίσει με τις προτάσεις τους στο Εφετείο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση οι αναιρεσείοντες. Από την περιλαμβανόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση ρητή βεβαίωση του Εφετείου, ότι στο αποδεικτικό του πόρισμα κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη, πλην των άλλων αποδεικτικών μέσων, όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που του είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει νομίμως οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και όλα τα έγγραφα της ποινικής διαδικασίας και από το όλο περιεχόμενο εκείνης της απόφασης, όπως παρατίθεται ανωτέρω, με την οποία απορρίφθηκαν ρητά οι ισχυρισμοί των αναιρεσειόντων για αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτου Γ.

Σ. και κρίθηκε ότι και οι δύο οδηγοί των συγκρουσθέντων οχημάτων είναι συνυπαίτιοι έκαστος κατά 50% δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και το πιο πάνω έγγραφο για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, δηλαδή την προδιαληφθείσα απόφαση με αριθ. 3569/2005 του Τριμελούς Πλημ/κείου Βόλου, ήδη αμετάκλητη, με την οποία ο πρώτος αναιρεσείων κηρύχθηκε τότε αθώος της αποδοθείσης σ' αυτόν πράξεως της σωματικής βλάβης από αμέλεια η αντικειμενική υπόσταση της οποίας συνιστά τη βάση της κατά των αναιρεσειόντων από αδικοπραξία αγωγής της δεύτερης αναιρεσίβλητης.

Και ναι μεν το Εφετείο δεν δεσμεύεται από το περιεχόμενο της ποινικής αποφάσεως και μπορούσε όπως και κατέληξε σε αντίθετο με την τελευταία ποινική απόφαση πόρισμα, έπρεπε όμως, ενόψει της σοβαρότητας του αποδεικτικού αυτού στοιχείου, να το συνεκτιμούσε ειδικά ως τεκμήριο, και να το αντικρούσει με ειδική αιτιολογία, εφόσον άλλωστε και η υπόλοιπη αιτιολογία του Εφετείου στηρίχθηκε σε έμμεσες αποδείξεις.

Πρέπει επομένως να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 11γ' Κ.Πολ.Δ., ενώ παρέλκει η έρευνα του πρώτου λόγου της αίτησης αναίρεσης και κατά τα δύο μέρη του από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559, μετά την ευδοκίμηση κατά τα προαναφερθέντα του δευτέρου λόγου, που συνέχεται απόλυτα και με την συνολική αιτιολογία της προσβαλλόμενης, σε συνδυασμό με το τελικό αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε και προσβάλλεται με τον δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης.

Μετά τα παραπάνω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το αντίστοιχο μέρος της που δικάστηκε, να κρατηθεί από το δικαστήριο του Αρείου Πάγου η υπόθεση, προκειμένου να δικασθεί κατ' ουσίαν σε εκπλήρωση της επιβαλλόμενης, από τη διάταξη του τελευταίου εδαφίου της παρ. 3 του αριθ. 580 παρ. 3 τελευταίο εδάφιο του Κ.Πολ.Δ., όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 12 παρ. 4 του ν. 4055/2012 και αντικαταστάθηκε από το άρθρο 65 παρ. 1 του ν. 4139/2013, (εφόσον πρόκειται για αναίρεση που ασκήθηκε στις 14-10-2014 και πριν από την εφαρμογή από 1-1-2016 των τροποποιήσεων του ν. 4335/2015 με βάση το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού), υποχρέωσης για εκδίκαση, μετά από δεύτερη αναίρεση της υπόθεσης κατ' ουσίαν, και να παραπεμφθεί για περαιτέρω έρευνα η υπόθεση κατ' ουσίαν σε ιδιαίτερη συζήτηση του ίδιου τμήματος, ώστε να τηρηθεί η αναγκαία προδικασία της διάταξης του άρθρου 524 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., διαφοροποιούμενη από την προκειμένη αναιρετική διαδικασία, ύστερα από κλήση του επιμελέστερου από τους διαδίκους σύμφωνα με τις προβλέψεις της διάταξης του άρθρου 581 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., η οποία εφαρμόζεται και στην περίπτωση αυτή.

Τα προαναφερθέντα δεν αναιρούνται κατ' αποτέλεσμα από το γεγονός ότι οι αναιρεσείοντες στις κατατεθείσες κατά την παρούσα συζήτηση έγγραφες προτάσεις τους επισημαίνουν ότι θα ισχύσουν αυτές και επί της ουσίας της διαφοράς, εφόσον αναιρεθεί η εφετειακή απόφαση, αφού δεν υφίσταται και δεν νοείται υπό την ισχύ των προαναφερομένων διατάξεων ενοποιημένο στάδιο συζήτησης της αίτησης αναίρεσης και της ουσίας της υπόθεσης, αφού μόνον εάν οι διάδικοι γνωρίζουν επακριβώς το εύρος της αναιρετικής απόφασης δύνανται να διαμορφώσουν ανάλογα τους ισχυρισμούς και τις προτάσεις τους επί της ουσίας πλέον της υποθέσεως (ΑΠ 1558/2013, 1861/2013 και 1312/2014).

Στη συνέχεια πρέπει να διαταχθεί η απόδοση του παραβόλου που καταβλήθηκε κατά την άσκηση της ένδικης αναίρεσης στον καταθέσαντα και να καταδικαστεί η δεύτερη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...", που ηττήθηκε, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων και για τις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσαν (άρθρ. 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αποφαίνεται ότι δεν ασκήθηκε η ένδικη από 20-9-2014 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθ. 96/2014 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς την τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...".

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης κατά το μέρος της που αφορά τον πρώτο αναιρεσίβλητο Γ. Σ..

Αναιρεί την υπ'αριθ. 96/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατά το εις το σκεπτικό μέρος της, όσον αφορά την δεύτερη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...".

Κρατεί την υπόθεση στο δικαστήριο του Αρείου Πάγου και την παραπέμπει για περαιτέρω εκδίκαση κατ' ουσίαν στο ίδιο τμήμα, σε ιδιαίτερη συζήτηση, κατά το αναιρούμενο μέρος της.

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου που κατατέθηκε κατά την άσκηση της ένδικης αναίρεσης στον καταθέσαντα. Και

Καταδικάζει τη δεύτερη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "..." στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει στο ποσόν των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ και για τις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσαν.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Δεκεμβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ.