207/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 207 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 207/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων : 1)..... 2α).....και β)....., ως ασκούντων την γονική μέριμνα του ανηλίκου γιου τους ...., κατοίκων ...., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Της αναιρεσίβλητης : Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ιωάννα Αχουζαρίδη-Γαλάνη .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-7-1992 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Έδεσσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 21/26-1-1994 μη οριστική, 105/2000 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 3054/2001 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 7 Μαρτίου 2002 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνον η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος ανέγνωσε την από 20 Σεπτεμβρίου 2004 έκθεση του αποχωρήσαντος ήδη από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Μιχαήλ Μαργαρίτη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις με αριθμούς 8869 Α΄/24-5-2006 και 8870 Α΄/24-52006 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Εδέσσης ....., πιστό αντίγραφο της από 29-3-2006 κλήσεως μαζί με την κάτω από αυτές πράξη προσδιορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας και κλήση προς συζήτηση, επιδόθηκε, με επιμέλεια της αναιρεσιβλήτου, νόμιμα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσείοντες, οι οποίοι δεν εμφανίσθηκαν κατά τη πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από το πινάκιο στη σειρά της. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, παρά την απουσία των αναιρεσειόντων, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Κατά το άρθρο 559 αριθ., 14 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, ελέγχεται δε μέσω του λόγου αυτού και η αοριστία του δικογράφου της αγωγής. Με τη διάταξη του άρθρου 939 ΑΚ θεσπίζεται δικαίωμα του δανειστή να ζητήσει τη διάρρηξη των απαλλοτριώσεων, που έγιναν από τους οφειλέτες προς βλάβη του. Κατά το άρθρο 941 εδ. α΄ ΑΚ, η απαλλοτρίωση υπόκειται σε διάρρηξη, αν αυτός υπέρ του οποίου έγινε (τρίτος) γνώριζε, ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς βλάβη των δανειστών του. Κατά το άρθρο 941 εδ. α΄ ΑΚ, αν ο τρίτος, προς τον οποίο η απαλλοτρίωση, είναι, μεταξύ άλλων, συγγενής του οφειλέτη σε ευθεία γραμμή, τεκμαίρεται ότι γνώριζε, ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς αυτόν προς βλάβη των δανειστών του. Επίσης, κατά το άρθρο 942 ΑΚ επί απαλλοτρίωσης από χαριστική αιτία είναι αδιάφορη η γνώση ή μη του τρίτου, ότι οφειλέτης απαλλοτριώνει προς αυτόν προς βλάβη των δανειστών του. Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 1509 ΑΚ, η παροχή περιουσίας προς τα τέκνα από γονέα για τη δημιουργία ή διατήρηση οικονομικής αυτοτέλειας ή για την έναρξη ή εξακολούθηση επαγγέλματος αποτελεί δωρεά μόνο ως προς το ποσό που υπερβαίνει το μέτρο, το οποίο επιβάλλουν οι περιστάσεις. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει, ότι η παροχή του γονέα προς το τέκνο, που έγινε στα πλαίσια ηθικού καθήκοντος, έπεται των ενοχικών υποχρεώσεων του γονέα και υπόκειται σε διάρρηξη, κατ΄ εφαρμογή των άρθρων 939 - 946 ΑΚ, οι οποίες αποσκοπούν στην έναντι κάθε καταδολιευτικής απαλλοτρίωσης αποκατάσταση της διαταραχθείσας οικονομικής τάξης του οφειλέτη έναντι των δανειστών του. Η διάρρηξη της παροχής του γονέα προς τέκνο του μπορεί, συνεπώς, να επιτευχθεί με την αγωγή αυτή των άρθρων 939-946 ΑΚ, αν συντρέχουν και οι λοιπές προϋποθέσεις, στο σύνολό της, δηλαδή τόσο κατά το μέρος που αποτελεί δωρεά, όσο και κατά το υπόλοιπο μέρος της, που συστήθηκε από ηθικό καθήκον, και μάλιστα χωρίς να υπάρχει λόγος να εκτίθεται στην αγωγή, για την πληρότητα του δικογράφου της, κατά ποιο τμήμα αυτή αποτελεί δωρεά, αφού και για το υπόλοιπο μέρος υπάρχει το τεκμήριο της γνώσης, ως εκ της συγγενικής αυτής σχέσης και ένας τέτοιος διαφορισμός θα αποτελούσε συνεπώς ανωφελή πλεονασμό. Κατόπιν τούτων, ο μοναδικός λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο, κατ΄ επίκληση του άρ. 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, αποδίδεται από τον αναιρεσείοντα η αιτίαση, ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο και δεν απέρριψε ως αόριστη την ένδικη αγωγή, με την οποία διώκεται η διάρρηξη της αναφερόμενης σ΄ αυτήν γονικής παροχής προς το εναγόμενο, διότι δεν αναφέρεται στο δικόγραφό της κατά ποιο μέτρο αυτή αποτελεί δωρεά, πρέπει ν΄ απορριφθεί ως αβάσιμος, συνακόλουθα δε και η αίτηση αναιρέσεως.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 7 Μαρτίου 2003, αίτηση των ..... κ.λ.π., για αναίρεση της 3054/2001 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 1 Φεβρουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 5 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ