2079/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2079 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 2079/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ηρακλή Κωνσταντινίδη), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό, Βιολέττα Κυτέα-Εισηγήτρια και Ελευθέριο Μάλλιο (που ορίσθηκε προς συμπλήρωση της συνθέσεως με την με αριθμό 54/2008 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαΐου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Παπανικολάου, περί αναιρέσεως της 4458/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 15 Φεβρουαρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 416/08.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκειμένη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 476 παρ. 1 και 2 Κ.Π.Δ. το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο εκτός άλλων περιπτώσεων, και όταν ησκήθη εκπροθέσμως. Κατά της αποφάσεως η οποία απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, επιτρέπεται μόνο αίτηση αναιρέσεως για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 ιδίου Κώδικος, μεταξύ των οποίων και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο.

Η απόφαση με την οποία το ένδικο μέσο της εφέσεως απορρίπτεται ως απαράδεκτο, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως του, έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εκ της ελλείψεως της οποίας ιδρύεται ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Π.Δ. λόγος αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτή ο χρόνος επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης αποφάσεως (εάν απηγγέλθη απόντος τούτου), ο χρόνος ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητος του αποδεικτικού και της επιδόσεως (Ολ.ΑΠ 4/1995, 6/1994), εκτός εάν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητος της επιδόσεως ή ανωτέρας βίας, εκ της οποίας απωλέσθη η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ. 1 Κ.Π.Δ.) οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά.

Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση είναι και η επίδοση "ως αγνώστου διαμονής" χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος έχει "γνωστή διαμονή". Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρεκωλύθη στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανωτέρας βίας) δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως ως αγνώστου διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλουμένης αποφάσεως, διότι στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και δεν επικαλείται λόγον ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπροθέσμου ασκήσεως, της εφέσεώς του.

Ως αγνώστου διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 154 παρ. 2 και 156 Κ.Π.Δ. εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη για την Δικαστική (Εισαγγελική) Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του, έστω και αν είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη Εισαγγελική αρχή ή και η Αστυνομική Αρχή ή το Δημόσιο, και στην περίπτωση αυτή η επίδοση προς αυτόν γίνεται ως αγνώστου διαμονής μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερομένων στη διάταξη του άρθρου 156 παρ. 1 εδ.

δ' προσώπων προς τον δήμαρχο ή τον αρμόδιο δημοτικό υπάλληλο που όρισε ο δήμαρχος της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος κατά το άρθρο 273 παρ. 1 Κ.Π.Δ., κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ' αυτή, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στην μήνυση ή στην έγκληση.

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη υπ. αριθμ. 4458/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, απερρίφθη ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως της, η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ. αριθμ. 2354/2002 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποίαν ούτος είχε καταδικασθεί, για παράβαση του άρθρου 30 παρ. 12 του Αγορανομικού Κώδικος, απών, εις ποινή φυλακίσεως συνολικώς έξι (6) μηνών μετατραπείσα προς 4,40 € ημερησίως και σε χρηματική ποινή 200 Ευρώ.

Από την σχετική υπ. αριθμ. 2121/13-2-2007 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον 'Αρειο Πάγο, για τη έρευνα του παραδεκτού και του βασίμου του λόγου της αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο εκκαλών, φερόμενος στην έφεση ως κάτοικος ... στην οδό ..., προκειμένου να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς του προέβαλε ότι, κατά πιστή αντιγραφή, "δεν έλαβε γνώση ούτε του κλητηρίου θεσπίσματος το οποίο επιδόθηκε στη ..., ήτοι μετά την αποχώρησή του από την εταιρεία ως διευθύνων σύμβουλος, η δε επίδοση της απόφασης έγινε στο ΑΤ της περιοχής ως αγνώστου διαμονής, ενώ είχε γνωστή και μόνιμη διαμονή στην οδό ...".

Ούτω με την έφεση προέβαλε ακυρότητα της επιδόσεως ως αγνώστου διαμονής και όχι λόγους ανωτέρας βίας για τους οποίους απώλεσε την προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως, στους οποίους δεν εμπίπτει, ως προαναφέρθη και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως ως αγνώστου διαμονής. Όπως όμως προκύπτει από το υπό ημερομηνία ...

αποδεικτικό επιδόσεως του Αστυφύλακος ..., η επίδοση της ερήμην του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου εκδοθείσης υπ. αριθμ. 212/2007 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών έγινε στην υπάλληλο του Δήμου ... ..., η οποία και είχε σχετική εντολή από το Δήμαρχο ... . Το αποδεικτικό επιδόσεως αυτό, το όργανο το οποίο ενήργησε την επίδοση, βεβαιώνει ότι ο κατηγορούμενος δεν ευρέθη, στην τελευταία γνωστή κατοικία του επί της οδού ...

και ήτο αγνώστου διαμονής και ότι ύστερα από έρευνα διεπιστώθη ότι δεν υπάρχει στην άνω κατοικία η αλλού πρόσωπο σχετικό από τα αναφερόμενα στο άρθρο 156 παρ. 1 Κ.Π.Δ. Η επίδοση αυτή υπήρξε σύννομη και η προθεσμία της εφέσεως ήρχισε από αυτήν. Ο αναιρεσείων με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλει ακυρότητα της επιδόσεως - και όχι ανωτέρα βία - και αναιτιολόγητη απόρριψη της εφέσεως ως απαραδέκτου, λόγω, εκπροθέσμου ασκήσεως της, διότι επί λέξει "δεν έγινε νόμιμη επίδοση της αποφάσεως.

Ο εντεταλμένος δικαστικός επιμελητής με αναζήτησε αρχικά στην διεύθυνση της εταιρείας με την επωνυμία "ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΕΤΡΕΛΑΪΚΗ ΑΕ" στην οδό ... στον ..., από την οποία είχα ήδη αποχωρήσει, όπως προκύπτει και από το προσκομισθέν ενώπιον του δικάσαντος δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου υπ. αριθ. 489/21-01-2002 φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως ενώ αρκέστηκε στο γεγονός ότι είχε επιδοθεί σε εμένα το σχετικό κλητήριο θέσπισμα την ...

στα γραφεία της ως άνω εταιρείας, το οποίο βεβαίως δεν παρέλαβα ο ίδιος αλλά μία υπάλληλος αυτής ονόματι Α και άρα εγώ είχα δήθεν γνώση της εκκρεμούσης εναντίον μου κατηγορίας. Ήδη εγώ είχα δηλώσει στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής μου στη ... την αλλαγή της διευθύνσεως μου την ... πλην όμως δεν ήρκησε το γεγονός αυτό για να ενημερωθούν οι αρχές".

Από το αποδεικτικό επιδόσεως, το οποίο έχει αποδεικτική δύναμη, ωσότου προσβληθεί για πλαστότητα, σύμφωνα με το άρθρο 162 παρ. εδ. α' Κ.Π.Δ. (και τοιαύτη προσβολή δεν έγινε) προκύπτει ότι το όργανο που ενήργησε την επίδοση, εβεβαίωσε το άγνωστο της διαμονής του κατηγορουμένου και την ανυπαρξία συγγενών του άρθρου 156 Κ.Π.Δ.

Περαιτέρω η απόφαση στην αιτιολογία της αναφέρει τόσο την χρονολογία επιδόσεως (...) της εκκαλουμένης υπ. αριθμ. 2354/2002 ερήμην αποφάσεως (καταδικαστικής) του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ως αγνώστου διαμονής, στην τελευταία γνωστή κατοικία του, το όργανο που ενήργησε την επίδοση και τον χρόνο ασκήσεως της εφέσεως (13-2-2007), δηλαδή μετά την παρέλευση της νομίμου προθεσμίας ασκήσεώς της, προς δε αναφέρει ότι δεν γνωστοποίησε ούτος την μεταβολή της διευθύνσεώς του στην Εισαγγελία Αθηνών, ως μόνη αρμοδία προς τούτο, ώστε να μη επιδοθεί "ως αγνώστου διαμονής" η εκκαλουμένη απόφαση.

Η αιτιολογία αυτή της απορριπτικής της εφέσεως ως εκπροθέσμου, αποφάσεως του δικαστηρίου (Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών) είναι η απαιτουμένη από το Σύνταγμα και τον Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ' αυτήν όλα τα στοιχεία που ανεφέρθησαν ως αναγκαία για την πληρότητά της, εκτείνεται, δηλαδή, στην εγκυρότητα της επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως ως αγνώστου διαμονής και διαλαμβάνει τον χρόνον επιδόσεως, το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει αυτή, τον χρόνο ασκήσεως της εφέσεως ως και την μη γνωστοποίηση στην αρμοδία Εισαγγελική αρχή της αλλαγής της διευθύνσεώς του, ώστε να του επιδοθεί η εκκαλουμένη απόφαση "ως γνωστής διαμονής" εις την επικαλουμένη οδό με την έφεσή του εις την οποία, ειρήσθω, ουδαμού αναφέρει από πότε διέμενε.

Συνεπώς ο μοναδικός, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Π.Δ., λόγος της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίον προβάλλεται το αντίθετο, η ελλιπής, δηλαδή, αιτιολογία της αποφάσεως, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-2-2008 αίτηση του Χ για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4458/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 25 Σεπτεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ