Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for absent defendants and inadmissible vague arguments.

Απόφαση 2077 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2077/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ..... και 2. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπυρίδωνα Καπετανέα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. X, 2. ....., 3. ....., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, 4. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. και 5. Ν.Π.Ι.Δ., με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Σταθόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς έκθ. κατάθεσης 45210/24-12-98, 25675/12-7-99 και 35873/7-10-99 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20069/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2475/2002 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30 Οκτωβρίου 2002 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όλοι πλην των 1ης, 2ης και 3ης εκ των αναιρεσιβλήτων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης, ανέγνωσε την από 6 Φεβρουαρίου 2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Ανδρέα Μαρκάκη, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις προσκομιζόμενες με επίκληση 7217Στ, 7218Στ, 7219Στ, 7222Στ, 7220Στ και 7221Στ/4.9.2006 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή Θεσσαλονίκης ..... αποδεικνύεται, ότι ακριβή αντίγραφα της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και της από 2.3.2006 κλήσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για τη σημερινή δικάσιμο, επιδόθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα στις αναιρεσίβλητες X, ..... και ..... . Όμως αυτές δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από το οικείο πινάκιο και δεν παραστάθηκαν με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσαν δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ.

Συνεπώς η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ.).

ΙΙ. Από τα άρθρα 559 εδ. 8, 106, 335, 338 και 341 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι "πράγματα" κατά την έννοια του πρώτου απ΄ αυτά, η μη λήψη υπόψη των οποίων από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο αυτό λόγο αναίρεσης, αποτελούν οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης, όχι δε τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το πρώτο κύριο μέρος του, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη η πλημμέλεια από το εδάφιο 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., γιατί δεν έλαβε υπόψη και δεν μνημόνευσε τις βεβαιώσεις με στοιχεία 2202Φ.Α. 8089/9.3.1999 και 18/8.3.1999 της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης και του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας (ΕΚΑΒ), αντίστοιχα, καθώς και το από 17.2.1999 κλητήριο θέσπισμα του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, δηλαδή αποδεικτικά μέσα που δεν αποτελούν "πράγματα", πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Με το επικουρικό δεύτερο μέρος του ίδιου πρώτου λόγου αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση, ότι η αναιρεσιβαλλομένη υπέπεσε στην πλημμέλεια που προβλέπεται από το εδάφιο 11γ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., γιατί παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη της τα ως άνω αποδεικτικά μέσα (έγγραφα) που ασκούσαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αφού α) πιστοποιούσαν, ότι η κλήση τόσο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, όσο και του ΕΚΑΒ, για την παραλαβή των τραυματισθέντων στο αυτοκινητικό ατύχημα αναιρεσειόντων, έγινε από σταθερές τηλεφωνικές συσκευές, καθώς και ότι στον τόπο του ατυχήματος αφίχθηκαν δύο ασθενοφόρα, άρα οι αντίθετοι ισχυρισμοί της πρώτης αναιρεσίβλητης και η κατάθεση του μάρτυρά της Ψ1 ήταν αναληθείς και β) αποδείκνυαν, ότι η πρώτη αναιρεσίβλητη και οι μάρτυρές της Ψ1 και Ψ2 έχουν παραπεμφθεί στο ακροατήριο του αρμόδιου δικαστηρίου για να δικαστούν για τα αδικήματα της ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία (η πρώτη) και της ψευδορκίας (οι άλλοι), αντίστοιχα.

Στην παρούσα συζήτηση τα έγγραφα αυτά δεν προσκομίστηκαν, ενώ στο αναιρετήριο αναφέρεται, ότι η εκδίκαση των αδικημάτων ενώπιον του Α΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης δεν έγινε μέχρι σήμερα (αν και πέρασαν οκτώ και πλέον χρόνια από το ατύχημα στις 10.4.1998), γιατί μεσολάβησαν από την αρχική δικάσιμο της 25.2.2000 μέχρι τώρα τρείς αναβολές λόγω "παρόδου του ωραρίου της λειτουργίας των συνεδριάσεων των ποινικών δικαστηρίων".

Όμως από τη βεβαίωση του Εφετείου στην αναιρεσιβαλλομένη ότι στο πόρισμά του κατέληξε αφού έλαβε υπόψη, εκτός από τα άλλα αποδεικτικά μέσα, και "όλα τα έγγραφα που προσκομίστηκαν νόμιμα με επίκληση, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της ποινικής δικογραφίας, καθώς και των φωτογραφιών", σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της απόφασης και μάλιστα εκείνες κατά τις οποίες "τα πραγματικά περιστατικά ως προς τις συνθήκες του επίδικου τροχαίου ατυχήματος επιβεβαιώνονται και από τις καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων Ψ1 (επιβαίνοντος στο όχημα της ενάγουσας X) και Ζ (επιβαίνοντος άλλου αυτοκινήτου που ήταν σταματημένο μπροστά στο σηματοδότη της οδού Β.Όλγας στη συμβολή της με την κάθετη προς αυτή οδό Παρασκευοπούλου), οι οποίοι (ως άνω μάρτυρες) είναι και οι μόνοι αναγραφόμενοι στην από 10.4.1998 έκθεση αυτοψίας που συνέταξε ο ανθυπαστυνόμος ....., από τις καταθέσεις δε των μαρτύρων αυτών και ιδίως της προανακριτικής του Ζ, προκύπτει, ότι ο οδηγός της μοτοσικλέτας (πρώτος αναιρεσείων) παραβίασε τον ερυθρό σηματοδότη και επέπεσε στο αυτοκίνητο της X, δεν αναιρούνται οι καταθέσεις αυτές από τις αντίθετες πλην αντιφατικές και εν πολλοίς αόριστες των μαρτύρων W1 και W2, οι οποίοι άλλωστε δεν ήταν παρόντες ακριβώς κατά το χρονικό διάστημα σημείο της σύγκρουσης των οχημάτων ώστε να έχουν ιδία αντίληψη των συνθηκών αυτής" δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε και τα αποδεικτικά αυτά μέσα (έγγραφα) που αναφέρονται στον ίδιο αυτό λόγο αναίρεσης.

Συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ο λόγος, κατά το επικουρικό δεύτερο μέρος του, ως αβάσιμος.

IV. Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες επικαλούνται το εδάφιο 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ. και ισχυρίζονται, ότι η προσβαλλομένη υπέπεσε στην πλημμέλεια που προβλέπεται από τη διάταξη αυτή, γιατί "περιέχει εκδήλως αντιφατικές αιτιολογίες ή τουλάχιστον λίαν ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, επειδή απέρριψε την αγωγή τους ως κατ΄ ουσίαν αβάσιμη, βασισθείσα στις λίαν αμφιβόλου αξιοπιστίας μαρτυρίες των Ψ1 και Ψ2, των οποίων άλλωστε αμφισβητείται και η παρουσία εισέτι στον τόπο της σύγκρουσης, αλλά και στη συνταγείσα έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας, η οποία, ως απεδείχθη, προσήλθε πολύ μεθυστέρως από το χρόνο της επισυμβάσης και το μόνο που ήταν δυνατό να βεβαιώσει ήταν οι τελικές θέσεις των οχημάτων, απορρίψασα τις σαφείς και αντικειμενικές καταθέσεις των μαρτύρων W1 και W2 ως αντιφατικές και εν πολλοίς αόριστες".

Με τέτοιο περιεχόμενο ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος και απαράδεκτος, διότι:α) αφενός στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται όλα τα αναγκαία για το ορισμένο του στοιχεία και ιδίως οι υπάρχουσες πραγματικές παραδοχές της απόφασης, ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κ.λ.π.) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο παρουσιάζεται η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση και η εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου (Ολ.ΑΠ 28/1998 και 32/1996) και β) αφετέρου, σε κάθε περίπτωση, πλήττει στην πραγματικότητα, με πρόσχημα την απλή επίκληση της πιο πάνω αναιρετικής πλημμέλειας, την αναιρετικά ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

V. Από τα άρθρα 245, 411 και 415 επ. Κ.Πολ.Δικ. προκύπτει, ότι στη δυνητική και κυριαρχική εξουσία του δικαστηρίου της ουσίας εναπόκειται, ακόμη και αν υποβληθεί σχετική αίτηση του διαδίκου, να διατάξει για την ασφαλέστερη διάγνωση της διαφοράς, την αυτοπρόσωπη εμφάνιση των διαδίκων στο ακροατήριο για διευκρινήσεις, καθώς και των μαρτύρων για συμπλήρωση των καταθέσεών τους, ή την εξέταση των διαδίκων ή κάποιου απ΄ αυτούς, αν τα πραγματικά περιστατικά δεν αποδείχτηκαν καθόλου ή εντελώς από τα άλλα αποδεικτικά μέσα. Αυτό σημαίνει, ότι σε περίπτωση απόρριψης τέτοιας αίτησης διαδίκου από το δικαστήριο η κρίση του αυτή δεν ελέγχεται αναιρετικά και μάλιστα με λόγο από το εδάφιο 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ. που αφορά παραβίαση κανόνων ουσιαστικού και όχι δικονομικού δικαίου. Επομένως, ο τρίτος και τελευταίος λόγος αναίρεσης, με τον οποίον προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλομένη η πλημμέλεια από την αμέσως πιο πάνω διάταξη, γιατί απέρριψε σιωπηρά αίτημα των αναιρεσειόντων για αυτοπρόσωπη εμφάνιση των οδηγών (διαδίκων) των συγκρουσθέντων οχημάτων και των εξετασθέντων μαρτύρων, για ερωτήσεις και διευκρινήσεις αναφορικά με τις συνθήκες της σύγκρουσης και την υπαιτιότητα των οδηγών αυτών στη σύγκρουση, είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30.10.2002 αίτηση των ..... και ....., για αναίρεση της 2475/2002 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και,

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων που παραστάθηκαν, την οποία ορίζει για καθένα σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Δεκεμβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 28 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ