Supreme Court allows appeal against dismissal of payment defense due to appellate court's procedural error.

Απόφαση 2070 / 2009 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2070/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Παναγιώτη Κομνηνάκη και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2009, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΦΑΣΜΑ ΑΕ - ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ - ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ - ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΤΙΡΙΩΝ", που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μουρδουκούτα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ..., 2) ..., 3) ..., 4) ..., 5) ..., 6) ... και 7) ... . Οι 1η, 3η, 4η, 5η, 6η και 7η των αναιρεσιβλήτων παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευτύχιο - Δημήτριο Καλαμίδα. Η 2η αναιρεσίβλητη δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-9-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1805/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 3937/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 17-12-2007 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη διάβασε την από 24-10-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο λόγος αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από την προσκομιζόμενη, με αριθμό ..., έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο πρωτοδικείο Αθηνών ... προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με την οικεία πράξη ορισμού δικασίμου κατά την προσδιορισθείσα αρχική δικάσιμο της 4-11-2008 κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε εκ του πινακίου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην δεύτερη εκ των αναιρεσιβλήτων ....

Επομένως, εφόσον αυτή δεν παραστάθηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου, νομίμως έγινε η συζήτηση παρά την απουσία της, αφού η εγγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο επέχει θέση κλητεύσεως και δεν ήταν απαραίτητη η εκ νέου κλήτευση της (άρθρα 576 παρ. 2, 575, 226 παρ. 4 του Κ.Πολ.Δ.). Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 του Κ.Πολ.Δ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 262 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ, η ένσταση, όπως και η αγωγή (άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ), πρέπει να περιλαμβάνει ορισμένο αίτημα και σαφή έκθεση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν, άλλως απορρίπτεται, και αυτεπαγγέλτως, ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας.

Ειδικά η κατά το άρθρο 416 ΑΚ ένσταση της καταβολής (εξόφλησης) ποσών που γίνεται για την απόσβεση αξιώσεων, οι οποίες αντιστοιχούν σε αποδοχές, για να είναι σαφής και ορισμένη, πρέπει να διαλαμβάνει αναλυτικά τα επιμέρους ποσά που απαρτίζουν το συνολικό ποσό που καταβλήθηκε και την αιτία της καταβολής τους.

Διαφορετικά η ένσταση αυτή, έστω και αν αναφέρεται το συνολικώς καταβληθέν ποσό, είναι αόριστη. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις προτάσεις της αναιρεσείουσας-εναγομένης ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, τις οποίες παραδεκτά επισκοπεί ο Άρειος Πάγος, η αναιρεσείουσα υπέβαλε ένσταση εξοφλήσεως των δεδουλευμένων αποδοχών των αναιρεσιβλήτων-εναγουσών επικαλούμενη εξοφλητικές αποδείξεις για όλα τα επί μέρους ποσά που αυτές διεκδικούσαν με την ένδικη αγωγή τους, ισχυριζόμενη ότι πλην του ποσού που κατέθετε κάθε μήνα στον τραπεζικό λογαριασμό της καθεμίας από αυτές, κατά την υπογραφή της εξοφλητικής αποδείξεως κατέβαλε σε μετρητά και το υπόλοιπο αναγραφόμενο στις εν λόγω αποδείξεις ποσό.

Στη συνέχεια παρατίθενται σε πίνακα αναλυτικά όλα τα επί μέρους ποσά που έχουν καταβληθεί στην κάθε μία από τις αναιρεσίβλητες για κάθε αιτία, καθώς και ο χρόνος καταβολής του κάθε επί μέρους ποσού.

Συνεπώς, ενόψει των προαναφερομένων η ένσταση εξοφλήσεως είναι πλήρως ορισμένη και ως εκ τούτου το Εφετείο το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε την πιο πάνω ένσταση, η οποία με λόγο εφέσεως της αναιρεσείουσας, νομίμως είχε αχθεί ενώπιον του, με την αιτιολογία ότι η εν λόγω ένσταση είναι απαράδεκτη γιατί δεν συνοδεύεται, για το ορισμένο και το παραδεκτό της, από αναλυτική παράθεση των επί μέρους ποσών που καταβλήθηκαν στις αναιρεσίβλητες κατά το σκοπούμενο εργασιακό καθεμιάς χρονικό διάστημα, κήρυξε ακυρότητα παρά το νόμο και ως εκ τούτου υπέπεσε στην προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αρ. 14 του Κ.Πολ.Δ πλημμέλεια και πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από την ως άνω διάταξη. Επομένως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο δικαστήριο που την εξέδωσε, αφού είναι η δυνατή η συγκρότηση του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 3937/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς εκ νέου εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Οκτωβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ