Supreme Court partially allows appeal against insurance company, remanding family liability case for retrial.

Απόφαση 206 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 206/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Ευστάθιο Νίκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Οκτωβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ελληνικής εταιρείας γενικών ασφαλειών με την επωνυμία "Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Σπανέλη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Δ. Τ. του Π., 2) Ε. συζ. Δ. Τ., το γένος Ν. Π., κατοίκων …, 3) Π. Τ. του Δ., κατοίκου … και προσωρινά διαμένοντος στη …, 4) α. Α. Κ. του Ν., κατοίκου …, θυγατρός της αρχικής διαδίκου Ε. Π. και κληρονόμου αυτής σε ποσοστό 1/3, β. Ε. Π. του Ν., κατοίκου …, θυγατρός της αρχικής διαδίκου Ε. Π. και εξ αδιαιρέτου κληρονόμου αυτής σε ποσοστό 1/3, γ. Ν. Π. του Σ., κατοίκου …, τέκνου του αποβιώσαντος Σ. Π., υιού της αρχικής διαδίκου Ε. Π. και εξ αδιαθέτου κληρονόμου αυτής σε ποσοστό 2/6 και δ. Σ. Π. του Σ., κατοίκου …, τέκνου του αποβιώσαντος Σ. Π., υιού της αρχικής διαδίκου Ε. Π. και εξ αδιαιρέτου κληρονόμου αυτής σε ποσοστό 2/6, 5) Δ. Γ. του Τ., 6) Ε. συζ. Δ. Γ., το γένος Ι. Ε., κατοίκων …, 7) Μ. θυγ. Δ. Γ., κατοίκου … και προσωρινά διαμένουσας στη … , 8) αλλοδαπής ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GROUPAMA SIGORTA AS", που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη και εκπροσωπείται νόμιμα και 9) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ" (ΓΔΑ), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων οι 1ος, 2η, 3ος, 4α, 4β, 4γ, 4δ, 5ος, 6η και 7η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παντελή Κοκοτό και οι 8η και 9ο εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αλεξάνδρα Ταμπαλή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 3-7-2014 και 10-7-2014 αγωγές των ήδη 1ου, 2ης, 3ου και της ήδη αποβιωσάσης Ε. Π. και των 5ου, 6ης και 7ης των αναιρεσιβλήτων, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου και συνεκδικάστηκαν με τις από 13-10-2014 (αρ. εκθ. κατ. Μει 154/2014 και Μει 155/2014) παρεμπίπτουσες αγωγές των ήδη 8ης και 9ου των αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 18/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 34/2018 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7-5-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Ευστάθιο Νίκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των 1ου, 2ης, 3ου, 4α, 4β, 4γ, 4δ, 5ου, 6ης και 7ης των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 553 § 1 ΚΠολΔ, που ορίζει ότι "αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση", προκύπτει ότι απόφαση η οποία έχει εκδοθεί ερήμην δεν υπόκειται σε αναίρεση, εφόσον μπορεί να προσβληθεί με ανακοπή ερημοδικίας. Εξάλλου, από το συνδυασμό δε της διάταξης του άρθρου 553 § 1β με αυτές των άρθρων 74, 75 §§ 1 και 2 και 76 § 1 ΚΠολΔ.

προκύπτει ότι, σε περίπτωση απλής ομοδικίας, η οποία υπάρχει και όταν ενάγονται περισσότεροι του ενός ως εις ολόκληρον ευθυνόμενοι, η οριστική απόφαση που εκδίδεται, καθίσταται τελεσίδικη αυτοτελώς έναντι εκάστου ομοδίκου και συνεπώς υπόκειται σε αναίρεση ως προς εκείνον από τους ομοδίκους που έγινε τελεσίδικη έστω και αν δεν έγινε τελεσίδικη ως προς όλους τους ομοδίκους (ΑΠ 688/2019, ΑΠ 965/2017, βλ.

και ΑΠ 239/2020). Στην προκείμενη περίπτωση η κρινόμενη από 7-5-2018 κατατεθείσα στο Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδος με αύξοντα (ειδικό) αριθμό κατάθεσης 20/17-5-2018 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αρ. 34/2018 αποφάσεως του Μον. Εφετείου Στερεάς Ελλάδος, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισής του (άρθρο 681Α ΚΠολΔ.) ερήμην του εφεσιβλήτου Δ.

Π., [ο οποίος δεν είναι διάδικος στην παρούσα αναιρετική δίκη] και κατ' αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, αφού ήδη είχε κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της από 2-5-2016 και με αρ. κατάθ. 12/31-5-2016 έφεσης των εκκαλούντων Δ. Τ. κλπ., ως προς τους 4ο και 5ο των εφεσιβλήτων της έφεσης αυτής A. B. και H. A.(οι οποίοι επίσης δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη ), έχει ασκηθεί παραδεκτά (553 § 1 ΚΠολΔ), λαμβανομένου υπ όψη ότι όλους τους εφεσιβλήτους και εναγόμενους ως εις ολόκληρον ευθυνόμενους από αδικοπραξία στην δίκη επί της οποίας εξεδόθη η προσβαλλόμενη απόφαση, συνδέει απλή ομοδικία, ώστε συνακόλουθα, κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα, η προσβαλλόμενη υπ' αρ. 34/2018 απόφαση του Μον.

Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος έχει καταστεί τελεσίδικη αυτοτελώς έναντι εκάστου των ομοδίκων ήδη αναιρεσιβλήτων (κατ' αντιμωλία δικασθέντων στην προσβαλλόμενη απόφαση ) και συνεπώς υπόκειται αυτοτελώς σε αναίρεση ως προς τους ως άνω ομοδίκους που έγινε τελεσίδικη (ήδη αναιρεσιβλήτους στην προκείμενη δίκη), ανεξαρτήτως αν έγινε ή όχι τελεσίδικη ως προς τον ερήμην δικασθέντα απλό ομόδικό τους [ΑΠ 688/2019, ΑΠ 965/2017] (γεγονός που δεν προκύπτει από τον φάκελο της δικογραφίας) .

Συνεπώς η κρινόμενη από 7-5-2018 και καταχωρηθείσα στο Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδος με αύξοντα (ειδικό) αριθμό κατάθεσης 20/17-5-2018 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αρ. 34/2018 αποφάσεως του Μον. Εφετείου Στερεάς Ελλάδος, που έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚπολΔ.), πρέπει να ερευνηθεί προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 του ίδιου Κώδικα ).

Περαιτέρω και αναφορικά με το διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης, από την επιτρεπτή κατ` άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ. επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι Α) οι τέσσερις κυρίως ενάγοντες της με αρ. εκθ. κατάθ. ΜΕΙ 115/2014 κυρίας αγωγής ( αντιστοίχως τώρα 1ος, 2η και 3ος των αναιρεσιβλήτων, καθώς και 4α,4β,4γ και 4δ των αναιρεσιβλήτων,ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων της αποβιωσάσης μετά την άσκηση της ως άνω αγωγής 4ης αρχικής ενάγουσας Ε.

Π. ) άσκησαν κατά του 1ου εναγομένου Δ. Π., της 2ης εναγομένης '' ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας Α.Ε.'' (οι οποίοι αμφότεροι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη ), της 3ης εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '', του 4ου εναγοµένου A. B., του 5ου εναγοµένου H.

A., της 6ης εναγοµένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' (ήδη 8ου αναιρεσίβλητου), του 7ου εναγοµένου Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία '' ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) ''(ήδη 9ου αναιρεσίβλητου), ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, την από 3-7-2014 και με αρ. εκθ. κατάθ. ΜΕΙ 115/2014 κύρια αγωγή τους, της οποίας παραδεκτά μετέτρεψαν σε αναγνωριστικό το καταψηφιστικό αίτημα, και ζητούσαν να αναγνωρισθεί η υποχρέωση των ως άνω εναγομένων να καταβάλουν, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος, σε έκαστο από τους ως άνω ενάγοντες, τα αναλυτικά αναγραφόμενα στην αγωγή χρηματικά ποσά νομιμοτόκως, για αποζημίωσή τους και χρηματική τους ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που από υπαιτιότητά τους προκάλεσαν οι εναγόμενοι και το οποίο είχε ως συνέπεια τον θανάσιμο τραυματισμό της Ε.

Τ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφής του τρίτου και εγγονής της τέταρτης εξ αυτών, κατά τα στην αγωγή αναλυτικά εκτιθέμενα, δήλωσαν δε στο δικόγραφο της αγωγής αυτής ότι παραιτούνται του δικογράφου της προγενέστερα ασκηθείσας απ' αυτούς από 7-3-2014 υπ'αρ. ΜΕΙ 44/20-3-2014 αγωγής, Β) οι ως άνω 6η και 7ο των εναγομένων [ αντιστοίχως ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' (ήδη 8η αναιρεσίβλητη) και Ν.Π.Ι.Δ.

με την επωνυμία ''ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) ''(ήδη 9ο αναιρεσίβλητο)] και παρεμπιμπτόντως ενάγοντες άσκησαν κατά του ως άνω 1ου εναγομένου Δ. Π., της ως άνω 2ης εναγομένης '' ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας Α.Ε.'' (οι οποίοι αμφότεροι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη ) και της ως άνω 3ης εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '', επίσης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, την από 13-10-2014 και με αρ.

κατ. ΜΕΙ 154/15-10-2014 παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως, ζητώντας τα σε αυτή αναγραφόμενα. Γ) οι 3 κυρίως ενάγοντες της με αρ. εκθ. κατάθ. ΜΕΙ 116/2014 κυρίας αγωγής (αντιστοίχως τώρα 5ος, 6η και 7η των αναιρεσιβλήτων ) άσκησαν κατά του 1ου εναγομένου Δ. Π., της 2ης εναγομένης '' ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας Α.Ε.'' (οι οποίοι αμφότεροι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη ), της 3ης εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '', του 4ου εναγοµένου A.

B., του 5ου εναγοµένου H. A., της 6ης εναγοµένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' (ήδη 8ης αναιρεσιβλήτου), του 7ου εναγοµένου Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία '' ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) ''(ήδη 9ου αναιρεσίβλητου), ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, την από 10-7-2014 και με αρ. εκθ.

κατ. ΜΕΙ 116/2014 κύρια αγωγή τους, της οποίας παραδεκτά μετέτρεψαν σε αναγνωριστικό το καταψηφιστικό αίτημα, και ζητούσαν να αναγνωρισθεί η υποχρέωση των ως άνω εναγομένων να καταβάλλουν, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος, σε έκαστο από τους ως άνω ενάγοντες, τα αναλυτικά αναγραφόμενα στην αγωγή χρηματικά ποσά νομιμοτόκως, για αποζημίωσή τους και χρηματική τους ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που από υπαιτιότητά τους προκάλεσαν οι εναγόμενοι και το οποίο είχε ως συνέπεια τον θανάσιμο τραυματισμό της Α.

Γ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων και αδελφής της τρίτης εξ αυτών, κατά τα στην αγωγή αναλυτικά εκτιθέμενα . Δ) οι ως άνω 6η και 7ο των εναγομένων [ αντιστοίχως ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' (ήδη 8η αναιρεσίβλητη) και Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία ''ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) ''(ήδη 9ο αναιρεσίβλητο)] και παρεμπιμπτόντως ενάγοντες άσκησαν κατά του ως άνω 1ου εναγομένου Δ.

Π., της ως άνω 2ης εναγομένης '' ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας Α.Ε.'' (οι οποίοι αμφότεροι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη) και της ως άνω 3ης εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '', επίσης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, την από 13-10-2014 και με αρ.

κατ. ΜΕΙ 155/15-10-2014 παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως, ζητώντας τα σε αυτή αναγραφόμενα. Επί των ως άνω συνεκδικασθεισών κυρίων και παρεμπιπτουσών αγωγών εκδόθηκε κατ'αντιμωλία των διαδίκων η οριστική υπ` αριθμ. 18 /2016 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, με την οποία, κατά τα σε αυτήν αναλυτικά εκτιθέμενα, αφού θεωρήθηκε ως μη ασκηθείσα η από 7-3-2014 υπ' αρ.

ΜΕΙ 44/20-3-2014 αγωγή από το δικόγραφο της οποίας παραιτήθηκαν οι ενάγοντες, Α) έγινε εν μέρει δεκτή η από 3-7-2014 και με αρ. κατ. με αρ. εκθ. κατάθ. ΜΕΙ 115/2014 κύρια αγωγή, Β) έγινε εν μέρει δεκτή η από 13-10-2014 και με αρ. κατ. ΜΕΙ 154/15-10-2014 παρεμπίπτουσα αγωγή, Γ ) έγινε εν μέρει δεκτή η από 10-7-2014 και με αρ. κατ. με αρ. εκθ. κατάθ.

ΜΕΙ 116/2014 κύρια αγωγή, Δ) έγινε εν μέρει δεκτή η από 13-10-2014 και με αρ. κατ. Μει 155/15-10-2014 παρεμπίπτουσα αγωγή κατά τα στην ως άνω απόφαση αναλυτικά εκτιθέμενα . Κατά της ανωτέρω αποφάσεως του ως άνω πρωτοβάθμιου δικαστηρίου Ι) οι ως άνω 6η και 7ο των εναγομένων [ αντιστοίχως ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' (ήδη 8η αναιρεσίβλητη) και Ν.Π.Ι.Δ.

με την επωνυμία ''ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) ''(ήδη 9ο αναιρεσίβλητο)] και παρεμπιμπτόντως ενάγοντες άσκησαν την από 24.10.2016 και με αρ. κατάθ. 47/26.10.2016 έφεσή τους, στρεφόμενη κατά όλων των ως άνω κυρίως εναγόντων αμφοτέρων των ως άνω κυρίων αγωγών και κατά των συνεναγομένων τους και παρεμπιπτόντως εναγομένων .

ΙΙ) οι κυρίως ενάγοντες της με αρ. εκθ. κατάθ. ΜΕΙ 115/2014 κυρίας αγωγής και της από 10-7-2014 και με αρ. κατ. με αρ. εκθ. κατάθ. ΜΕΙ 116/2014 κυρίας αγωγής άσκησαν την από 2.5.2016 και με αρ. κατάθ. 12/31-5-2016 έφεσή τους, στρεφόμενη κατά όλων των ως άνω κυρίως εναγομένων αμφότερων των ως άνω κυρίων αγωγών,

ΙΙΙ) η προαναφερθείσα 3η εναγόμενη αμφότερων των ως άνω κυρίων αγωγών και παρεμπιπτουσών αγωγών (ήδη αναιρεσείουσα) ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '' άσκησε την από 1.9.2016 και με αρ. κατάθ. 33/5-9-2016 έφεσή του, κατά των ως άνω κυρίως εναγουσών και των παρεμπιπτόντως εναγόντων . Επί των ως άνω εφέσεων εξεδόθη η προσβαλλόμενη υπ' αρ. 34/2018 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, που, αφού κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της προαναφερθείσας από 2.5.2016 και με αρ.

κατάθ. 12/31-5-2016 έφεσης ως προς τους 4ο και 5ο των εφεσιβλήτων, συνεκδίκασε τις ως άνω εφέσεις ερήμην του εφεσιβλήτου Δ. Π. (που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αναιρετική δίκη) και κατ' αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, δέχθηκε τυπικά όλες τις ως άνω εφέσεις, απέρριψε κατ' ουσίαν την από 1-9-2016 και με αρ. κατάθ. 33/5-9-2016 έφεση της 3η εναγόμενης αμφότερων των ως άνω κυρίων αγωγών και παρεμπιπτουσών αγωγών (ήδη αναιρεσείουσας) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '', δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη αφενός την ως άνω από 24.10.2016 και με αρ.

κατάθ. 47/26.10.2016 έφεση των ως άνω 6ης και 7ου των εναγομένων [ αντιστοίχως ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' (ήδη 8η αναιρεσίβλητης) και Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία ''ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) ''(ήδη 9ου αναιρεσίβλητου)] και παρεμπιμπτόντως εναγόντων, αφετέρου την ως άνω από 2.5.2016 και με αρ. κατάθ. 12/31-5-2016 έφεση των κυρίως εναγόντων τόσον της με αρ.

εκθ. κατάθ. ΜΕΙ 115/2014 κυρίας αγωγής, όσον και της από 10-7-2014 και με αρ. κατ. με αρ. εκθ. κατάθ. ΜΕΙ 116/2014 κυρίας αγωγής, εξαφάνισε την εκκαλουμένη πρωτόδικη απόφαση κατά τα σε αυτήν οριζόμενα, διακράτησε την υπόθεση, και στην συνέχεια, δικάζοντας επί των ως άνω κυρίων και παρεμπιπτουσών αγωγών, απέρριψε αμφότερες τις ως άνω κύριες αγωγές κατά το μέρος που στρέφονταν κατά της 6ης και του 7ου των εναγομένων [και ήδη 8ης και 9ου των αναιρεσιβλήτου, αντιστοίχως ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' και Ν.Π.Ι.Δ.

με την επωνυμία ''ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) '' ], απέρριψε τις ως άνω παρεμπίπτουσες αγωγές ως αβάσιμες, δέχθηκε δε εν μέρει ως κατ'ουσίαν βάσιμες κατά τα λοιπά αμφότερες τις ως άνω κύριες αγωγές σύμφωνα με τα στην απόφαση αυτήν οριζόμενα .

Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ προκύπτει ότι προϋποθέσεις της ευθύνης προς αποζημίωση από αδικοπραξία, είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, το παράνομο της πράξης ή παράλειψης αυτού και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξης ή της παράλειψης και της επελθούσας ζημίας (ΑΠ 12/2020, ΑΠ 88/2019 ) .

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη ( ΑΠ 88/2019 ) .

Αμέλεια, κατ` άρθρο 330 ΑΚ, υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, αυτή δηλαδή που πρέπει να καταβάλλεται κατά τη συναλλακτική καλή πίστη από το δράστη στον κύκλο της αρμοδιότητάς του, είτε υπάρχει προς τούτο σαφές νομικό καθήκον είτε όχι, αρκεί να συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο αντίθετο από εκείνο που επιβάλλεται από τις καταστάσεις .

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, που μπορεί να είναι και ο ζημιωθείς, στην περίπτωση που συνετέλεσε και ο ίδιος στην πρόκληση ή στην επαύξηση της ζημίας του, ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων το επιζήμιο αποτέλεσμα [ ΑΠ 12/2020, ΑΠ 548/2020, ΑΠ 88/2019, ΑΠ 270/2018 ].

Οι έννοιες της αμέλειας και της συνυπαιτιότητας είναι νομικές και επομένως η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι συντρέχοντος πταίσματος του ζημιωθέντος κατά την επέλευση της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου ως προς το εάν τα περιστατικά, που το δικαστήριο της ουσίας δέχεται ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν την έννοια του συντρέχοντος πταίσματος [ΑΠ 270/2018].

Αντιθέτως, ο καθορισμός της βαρύτητας του πταίσματος και του ποσοστού, κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση, αφορά εκτίμηση πραγμάτων, που δεν ελέγχεται ακυρωτικώς [ΑΠ 270/2018 ] .Τέλος, η παράβαση διατάξεων του Κ.Ο.Κ. δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος [ΑΠ 12/2020,ΑΠ 270/2018 ].

Επομένως, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι πταίσματος του φερομένου ως υποχρέου προς αποζημίωση ή συντρέχοντος πταίσματος του παθόντος, υπόκεινται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ., για ευθεία ή εκ πλαγίου παράβαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, αφενός ως προς το αν τα πραγματικά περιστατικά που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν αντικειμενικά την έννοια του πταίσματος, αφετέρου ως προς την ορθή υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, κατά πόσο δηλαδή τα περιστατικά αυτά του πταίσματος επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, αντικειμενικά, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος [ ΑΠ 12/2020, ΑΠ 210/2013].

Αντίθετα, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για το ότι στη συγκεκριμένη (ένδικη) περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε ή δεν αποτέλεσε την αιτία του επιζήμιου αποτελέσματος, δηλαδή για το ότι το ζημιογόνο γεγονός σε σχέση με τη ζημία βρίσκεται ή δεν βρίσκεται σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο [ ΑΠ 548/2020, ΑΠ 403/2015, ΑΠ 1305/2014 ].

Περαιτέρω κατά την παρ. 1 του άρθρου 12 Κ.Ο.Κ. '' 1. Αυτοί που χρησιμοποιούν τις οδούς πρέπει να αποφεύγουν οποιαδήποτε συμπεριφορά που είναι ενδεχόμενο να εκθέσει σε κίνδυνο ή να παρεμβάλλει εμπόδια στην κυκλοφορία, να εκθέσει σε κίνδυνο πρόσωπα ή ζώα ή να προκαλέσει ζημιές σε δημόσιες ή ιδιωτικές περιουσίες.

Οι Οδηγοί υποχρεούνται να οδηγούν με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή, να επιδεικνύουν ιδιαίτερη προσοχή στα παιδιά, στους υπερήλικες, στα άτομα με ειδικές ανάγκες και γενικώς στα πρόσωπα που χρειάζονται βοήθεια και να μην προκαλούν γενικά με τη συμπεριφορά τους τρόμο, ανησυχία ή παρενόχληση στους λοιπούς χρήστες των οδών, στους παρόδιους ή στους κατοικούντες πλησίον αυτών .

Κατά δε την παρ. 3 του άρθρου 29 Κ.Ο.Κ. [Κίνηση οχημάτων σε αυτοκινητόδρομους, οδούς ταχείας κυκλοφορίας και σήραγγες ] << 1.....2.... 3. Εάν όχημα ακινητοποιηθεί αναγκαστικά επί του οδοστρώματος από βλάβη ή άλλη αιτία, ο οδηγός του υποχρεούται να καταβάλλει κάθε προσπάθεια να το μετακινήσει εκτός του οδοστρώματος, και, αν δεν μπορεί, να τοποθετήσει αμέσως την κατ` άρθρο 81 του παρόντος Κώδικα τριγωνική πινακίδα σε απόσταση 100 τουλάχιστον μέτρων πίσω από το όχημα ή την ειδική προειδοποιητική συσκευή σε κατάλληλη θέση και κατά τη νύχτα να έχει αναμμένα τα φώτα θέσης.

Αν το όχημα εξ αιτίας βλάβης ρυμουλκείται στον αυτοκινητόδρομο ή την οδό ταχείας κυκλοφορίας, υποχρεούται να εξέλθει αυτών οτην πρώτη έξοδο.4...>>

.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 παρ.1 εδ. α του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ` αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 7/2006, ΑΠ 367/2020, ΑΠ 19/2020, ΑΠ 270/2018).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα αυτού ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικώς και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν [ΑΠ 367/2020, ΑΠ 19/2020, ΑΠ 319/2017, ΑΠ 130/2016, ΑΠ 1420/2013].

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 εδ.

α του Συντάγματος που επιτάσσει ότι κάθε δικαστική απόφαση πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά "έλλειψη αιτιολογίας", ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της "ανεπαρκής αιτιολογία", ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους "αντιφατική αιτιολογία" (ΟλΑΠ 1/1999, ΑΠ 367/2020 ).

Ειδικότερα αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν τα πραγματικά περιστατικά που αναγράφονται σε αυτήν και στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμα της για κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή για ζήτημα αναφορικά με ισχυρισμό των διαδίκων που τείνει στη θεμελίωση ή κατάλυση του επιδίκου δικαιώματος, συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της συγκεκριμένης ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης.

Αντίστοιχα ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι όμως όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση των αποδείξεων εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ΟλΑΠ 15/2006, ΑΠ 367/2020).

Το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, και ιδίως στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται απ' αυτές, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ.1 του ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές και πλήρες το πόρισμα και για το λόγο αυτόν γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος, καθόσον ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες.

Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή γιατί δεν αποδείχθηκε [.ΑΠ 367/2020, ΑΠ 548/2020, ]. Τα επιχειρήματα του δικαστηρίου που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, συνεπώς, δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε, στο πλαίσιο της υπόψη διάταξης του άρθρου 559 αριθμ.19 του ΚΠολΔ, αυτή να επιδέχεται μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια (ΑΠ 367/2020) ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, (ΑΠ 367/2020 ΑΠ 1420/2013, ΑΠ 1703/2009, ΑΠ 1202/2008, ΑΠ 520/1995), οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος (ΑΠ 548/2020, ΑΠ 367/2020).

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 932 του Α.Κ., "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του.

Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης". Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι` αυτήν χρηματικής ικανοποιήσεως, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπόχρεου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών.

Ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ` αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 § 1 ΚΠολΔ ), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νόμιμης βάσης (ΑΠ 398/2020, ΑΠ 43/2020, ΑΠ 553/2019, ΑΠ 274/2018, ΑΠ 944/2017 ) .

Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ. (ΟλΑΠ 10/2017, Ολ.

ΑΠ 9/2015, ΑΠ 398/2020, ΑΠ 43/2020, ΑΠ 1136/2018 ). Και τούτο, διότι μία απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο - παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων ( ΑΠ 398/2020, ΑΠ 43/2020, ΑΠ 1863/2017, ΑΠ 747/2017).

Στην ερευνώμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, με την προσβαλλόμενη (εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο (άρθρ. 681Α ΚΠολΔ,και ήδη 614 αρ. 6 ) 34/2018 απόφασή του, όπως προκύπτει από την επισκόπηση αυτής, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ως αποδειχθέντα, αναφορικά με τα κρίσιμα και ουσιώδη για την ένδικη αίτηση αναίρεσης ζητήματα αφενός της υπαιτιότητας του οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας … ΔΧ λεωφορείου (που ήταν ασφαλισμένο στην ήδη αναιρεσείουσα ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '' ), και του οδηγού του προαναφερθέντος υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας … τράκτορα ( που ήταν συνδεδεμένος και έσυρε το υπ' αριθμ. Κυκλοφορίας … επικαθήμενο, τα οποία ήταν ασφαλισμένα αμφότερα στην ήδη αναιρεσίβλητη αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρία GROUPAMA SINORTA A.S., που εκπροσώπησε και εκπροσωπεί το ήδη αναιρεσίβλητο, εν Ελλάδι εδρεύον, Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία ''ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ'' ),αφετέρου της ύπαρξης ή μη αιτιώδους συναφείας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς ενός εκάστου των προαναφερθέντων οδηγών και του επελθόντος ζημιογόνου αποτελέσματος, τα εξής πραγματικά περιστατικά αυτολεξεί παρατιθέμενα: << Στις 7.1.2014 ο πρώτος από τους εναγομένους,...., Δ.

Π., οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας …. ΔΧ αυτοκίνητο, λεωφορείο ιδιοκτησίας του, το οποίο ήταν ενταγμένο στην ανώνυμη εταιρία '' ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας'', δεύτερη εναγόμενη ομοίως στις ως άνω αγωγές και ήταν ασφαλισμένο στην τρίτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία σε αμφότερες τις αγωγές,εκτελούσε έκτακτο δρομολόγιο από Αγρίνιο προς Θεσσαλονίκη δια μέσου Ιωαννίνων, με ώρα αναχώρησης 09.35 και με επιβάτες, κυρίως, φοιτητές, οι οποίοι επέστρεφαν στις πόλεις, όπου φοιτούσαν, µετά τις διακοπές στις οικίες τους για τις εορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Επέβαιναν σε αυτό μεταξύ άλλων και α) η Ε. Τ., θυγατέρα των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφή του τρίτου και εγγονή της τέταρτης ενάγουσας της πρώτης [ κύριας] αγωγής και β) η Α. Γ., θυγατέρα των δύο πρώτων εναγόντων στη δεύτερη [ κύρια] αγωγή και αδελφή του τρίτου ενάγοντος της ίδιας αγωγής. Περί ώρα 15: 45,ο πρώτος εναγόμενος έφθασε, στη χιλιομετρική θέση 480,200 της Ν.Ε.Ο.

Αθηνών-Θεσσαλονίκης, στο ύψος των Νέων Μαλγάρων, λίγο πριν τα διόδια, κινούµενος στο ρεύµα κατεύθυνσης προς Θεσσαλονίκη και στην άκρα δεξιά λωρίδα αυτής (κατεύθυνσης). Η Ν.Ε.Ο., Αθηνών-Θεσσαλονίκης είναι αυτοκινητόδροµος ταχείας κυκλοφορίας, διπλής κατεύθυνσης, µε πλάτος 11 μέτρων ανά κατεύθυνση,κάθε δε κατεύθυνση έχει τρεις λωρίδες πλάτους 3,7 µ καθεμία.

Στο άκρο της δεξιάς κατεύθυνσης υπάρχει και λωρίδα έκτακτης ανάγκης [ Λ.Ε .Α.] πλάτους 1,90 μ. με προστατευτικό κιγκλίδωμα (μπάρες), πέραν των οποίων υπάρχει χωμάτινο πρανές. Στο σημείο εκείνο η οδός είναι ευθεία και οριζόντια, η ορατότητα δεν εμποδίζεται από φυσικά ή τεχνητά εμπόδια, ο καιρός ήταν καλός, υπήρχε ηλιοφάνεια, το οδόστρωµα ήταν ξηρό, η κυκλοφορία οχηµάτων συχνή, το δε όριο ταχύτητας για τα Λεωφορεία ήταν κατά τον ως άνω κρίσιμο χρόνο 100 χλμ/ώρα για τα Λεωφορεία και για τα φορτηγά 80 χλμ/ώρα .

Κατά τον ίδιο ως άνω χρόνο, στην ίδια χιλιομετρική θέση με κατεύθυνση προς Θεσσαλονίκη στο ασφάλτινο έρεισμα της λωρίδας έκτακτης ανάγκης, έχοντας καταλάβει και 0,67μ. από τη δεξιά πλευρα της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας, ήταν ακινητοποιημένος ο με αριθμό κυκλοφορίας … τράκτορας (μηχανοκίνητο όχημα, κατάλληλο για τη ρυμούλκηση άλλων οχημάτων ) μετά του με αριθμό … ρυμουλκούμενου- επικαθήμενου οχήματος, με οδηγό τον Τούρκο υπήκοο, B.

A. κυριότητας του επίσης Τούρκου υπηκόου A. H. και ηταν ασφαλισμένα για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην Τουρκική ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "GROUPAMA SIGORTA A.S.", έκτη εναγόμενη στις δυο κύριες αγωγές και παρεμπιπτόντως ενάγουσα επίσης στις δυο προαναφερόμενες αγωγές, της οποίας νόμιμος αντίκλητος στην Ελλάδα είναι το έβδομο εναγόμενο στις δυο κύριες αγωγές και παρεμπιπτόντως ενάγον επίσης στις δύο προαναφερόμενες αγωγές.

Όταν ο πρώτος εναγόμενος Δ. Π. έφθασε στην ως άνω χιλιομετρική θέση, από έλλειψη προσοχής που όφειλε και είχε υποχρέωση από τις περιστάσεις να καταβάλει και χωρίς να έχει διαρκώς τεταμένη την προσοχή του στην οδήγηση, έσκυψε προς τη δεξιά και κάτω πλευρά του λεωφορείου κοιτάζοντας προς το πάτωμα, με αποτέλεσμα να απωλέσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, το οποίο, αφού εκτράπηκε από την πορεία του προς τα δεξιά, εισήλθε στην παρακείμενη λωρίδα έκτακτης ανάγκης και επέπεσε με σφοδρότητα, λόγω της αυξημένης ταχύτητάς του, με τη δεξιά εμπρόσθια πλευρά του λεωφορείου στο οπίσθιο αριστερό του επικαθήμενου ακινητοποιημένου οχήματος και στη συνέχεια επέπεσε στο μεταλλικό κιγκλίδωμα [μπάρα], που, κατά τα προαναφερόμενα, διαχωρίζει τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης με το παρακείμενο χωμάτινο πρανές, το οποίο παραμόρφωσε και ακινητοποιήθηκε.

Εξαιτίας και μονο της σφοδρότατης αυτής σύγκρουσης α) η Ε. Τ. υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική-αυχενική, θωρακική κοιλιακή και πυελική κάκωση και β) η Α. Γ. υπέστη βαριά κρανιοπροσωπική, αυχενική, θωρακική και κοιλιακή κάκωση, εξαιτίας των οποίων επήλθε ο θάνατός τους, όπως διαπιστώθηκε στο Γ.Ν. Θεσσαλονίκης "ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ", στο οποίο μεταφέρθηκαν.

Ακόμη σοβαρά τραυματίστηκαν και οι λοιποί, μη διάδικοι, επιβάτες του λεωφορείου. Αποκλειστικά υπαίτιος για την πρόκληση του ένδικου αιυχήματος και του συνεπεία αυτού θανάτου των δυο ως άνω προσώπων, είναι ο πρώτος εναγόμενος οδηγός του λεωφορείου, ο οποίος δεν οδηγούσε με σύνεση, δεν είχε διαρκώς τεταμένη την προσοχή του στην οδήγησή του υπ' αυτού οδηγούμενου οχήματος, έτσι ώστε να μπορεί να εκτελεί σε κάθε στιγμή τους απαιτούμενους χειρισμούς για να αποφύγει οποιοδήποτε εμπόδιο και χωρίς κίνδυνο των λοιπών χρηστών της οδού, αλλά και των επιβατών του λεωφορείου, είχε δε ανοπτύξει ταχύτητα μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη.

Αποτέλεσμα αυτών ήταν να μην αντιληφθεί το ακινητοποιηµένο στη λωρiδα έκτακτης ανάγκης όχηµα, το oπoίo καταλάµβανε και 0,67 µ. της λωρiδας που κινιόταν, να µην πραγµατοποιήσει αποφευκτικό ελιγµό ή τουλάχιστον να πεδήσει το λεωφορεiο και να επιπέσει σε αυτό, όπως προαναφέρεται, παρά το γεγονός ότι ήταν ηµέρα, µε ηλιοφάνεια και δεν υπήρχε κανένας περιορισµός στην ορατότητα.

Συγκεκριµένα ο εν λόγω πρώτος εναγόµενος α) δεν οδηγούσε µε σύνεση και µε διαρκώς τεταµένη την προσοχή του στην οδήγηση και επεδείκνυε συµπεριφορά η οποία µπορούσε να εκθέσει σε κίνδυνο τόσο τους επιβάτες του λεωφορείου, όσο και να προκαλέσει φθορές σε ιδιωτικές περιουσίες, όπως συνέβη [άρθρο 12 παρ. 1 Ν. 2696/1999 "Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας"].

Ειδικότερα οδηγούσε, από την αρχή του δροµολογίου, µε διαρκή νευρικότητα, µιλώντας συνεχώς στο κινητό του τηλέφωνο διαπληκτιζόµενος µε τους συνοµιλητές του, θεωρώντας ότι υπερφορτώθηκε το λεωφορείο µε τις αποσκευές των επιβατών, εισερχόταν στις στροφές µε ταχύτητα προκαλώντας ανησυχία στους επιβάτες και είχε την προσοχή του προς τα πίσω και κάτω µέσα στο λεωφορείο χωρίς λόγο, β) ανέπτυξε ταχυτητα 115 χλµ/ώρα αντί των 100 χλµ/ωρα που τότε προβλεπόταν [άρθρο 20 Κ.Ο.Κ.], προκειµένου να καλύψει το χρόνο καθυστέρησης του λεωφορείου.

Η ταχύτητα που καταγράφηκε στο δίσκο ταχογράφου των 95-97 χλµ/ώρα, δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα, καθώς ο αυτόµατος µηχανισµός περιορισµού της ταχύτητας [κόφτης], στα 100 χλµ/ώρα, που φέρει το λεωφορείο σύµφωνα µε την άδεια κυκλοφορίας του, είχε υποστεί εξωτερική αντικανονική επέµβαση, µε συνέπεια να µη λειτουργεί κανονικά και να καταγράφει ταχύτητα µικρότερη εκείνης, που πραγµατικά κινείται το αυτοκίνητο κατά την έκθεση πραγµατογνωµοσύνης Β.

Κ.. Τούτο δε προκύπτει και από τον ανωτέρω ταχογράφο που εµφανίζει ότι το εν λόγω λεωφορείο περί ώρα 11:30' και 15:10 έως 15:15 κινείτο µε ταχύτητα 110 έως 115 χλµ/ώρα, γεγονός που δεν αντικρούεται από άλλα αποδεικτικά στοιχεία, γ) δεν έλαβε υπόψη και την κατάσταση των οπίσθιων ελαστικών του λεωφορείου, τα οποία έφεραν εµφανή ίχνη ρηγµατώσεων, η δε πέδησή τους ήταν ελαπωµατική [άρθρο 55 Κ.Ο.Κ.], καθώς σύµφωνο µε το δελτίο τεχνικού ελέγχου (ΚΤΕΟ) εµφάνιζαν µονόπλευρη πέδηση στον πίσω άξονα από 15 έως 30% .

Η µονόπλευρη πέδηση µπορούσε να προκαλέσει απόκλιση από την ευθύγραµµη πορεία του λεωφορείου, την οποία και προκάλεσε στην προκείµενη περίπτωση, αν ήθελε γίνει δεκτός ο ισχυρισµός του πρώτου εναγόµενου κατά την απολογία του ενώπιον του 6ου τακτικού Ανακριτή Πληµµελειοδικών Θεσσολονίκης, ότι πέδησε ελσφρώς 30 περίπου µέτρα πριν από την σύγκρουση των οχηµάτων, αν και από το δίσκο καταγραφής δεν προκύπτει τροχοπέδηση, δ) αν και είχε ορατότητα και µπορούσε να αντιληφθεί το ακινητοποιηµένο όχηµα από απόσταση 50 έως 70 µ., όπως το αντιλήφθηκαν αρκετοί επιβάτες του λεωφορείου, δεν το αντιλήφθηκε και δεν αντέδρασε με συνέπεια η σύγκρουση να είναι νωτιαιομετωπική, γωνιακή και έκκεντρη, δηλαδη το λεωφορείο κατά τη σύγκρουση είχε πορεία με ελαφρώς δεξιά κλίση, πράγμα που σημαίνει ότι ο οδηγός του όχι μόνο δεν προέβη σε αριστερό αποφευκ τικό ελιγμό, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται, αλλά κινούμενο το όχημά του σε φάση δεξιού ελιγμού (με δεξιά κλίση) κατευθύνθηκε και συγκρούσθηκε με το οπίσθιο μέρος του επικαθήμενου, αφού εισήλθε στη λωρίδα έκτακτης αναγκης κατά 70 τουλάχιστον εκατοστά.

Ο έτερος ισχυρισµός του πρώτου εναγόμενου ότι δεν ενήργησε αριστερό αποφευκτικό ελιγμό, καθώς στα αριστερά του κινείτο άλλο λεωφορείο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθώς όπως βεβαιώνεται από τον μάρτυρα Κ. Τ. στην απο 18.1.2014 ένορκη κατάθεσή του, είναι σχεδόν σίγουρος ότι από αριστερά δεν κινείτο άλλο λεωφορείο.

Περαιτέρω, δεν αποδείχθηκαν πραγματικά περιστατικά, που να θεμελιώνουν οιαδήποτε αμέλεια του οδηγού του ακινητοποιημένου οχήµατος. Ειδικότερα ο αλλοδαπός οδηγός αυτού, α) ακινητοποίησε το φορτηγό αυτοκίνητο στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης αναγκαστικά [ άρθρο 29 παρ. 3 Κ.Ο.Κ.], γιατί αντιλήφθηκε θόρυβο κατά την οδήγηση, που θεώρησε ότι προήλθε από τα ελαστικά και έπρεπε να τα ελέγξει, β) έθεσε σε λειτουργία τα προειδοποιητικά φώτα έκτακτης ανάγκης, ώστε να μην προκληθεί κίνδυνος για τους λοιπούς χρήστες της οδού.

Για το περιστατικό αυτό κατέθεσε ο αυτόπτης μάρτυρας και οδηγός του με αριθμό κυκλοφορίας …. ΙΧΕ αυτοκινήτου, Θ. Ζ., στην από 18.1.2014 ένορκη κατάθεσή του, το οποίο, όμως, δεν επιβεβαιώνεται από την έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας, σύμφωνα με την οποία κατά το χρόνο άφιξης των ανακριτικών υπαλλήλων στο σημείο σύγκρουσης των οχημάτων τα φώτα έκτακτης ανάγκης δεν ήταν σε λειτουργία.

Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι οι προανακριτικοί υπάλληλοι μετέβησαν στο σημείο περί ώρα 18:00' της 7.1.2014, ενώ το ατύχημα συνέβη περί ώρα 15 :45, η δε πρόσκρουση του λεωφορείου στο πίσω μέρος του επικαθήμενου οχήµοτος είναι δυνατόν να προκάλεσε τη διακοπή της λειτουργίας των φώτων έκτακτης, ανάγκης [θέσης].

Η μη τοποθέτηση προειδοποιητικής για τους λοιπούς οδηγούς πινακίδας σε απόσταση 100 μέτρων πίσω απα το όχημα του, εν όψει του μικρού χρόνου στάθμευσης, δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα, δηλαδή την πρόσκρουση του λεωφορείου σε αυτό (ολΑΠ 23/1988, ΑΠ 828/2007 Νόμος), αφού κατά τα ανωτέρω γενόμενα δεκτά, το λεωφορείο παρεξέκλινε αιφνιδίως της πορείας του προς τα δεξιά, με αποτέλεσμα να καταλάβει τμήμα της ΛΕΑ κατά 0,70 περίπου. ..........................Περαιτέρω, από τα ίδια, ως άνω, αποδεικτικά µέσα, αποδείχθηκε ότι α) η Ε.

Τ., θυγατέρα των δύο πρώτων εναγόντων, γονέων της ηλικίας 55 και 48 ετών αντιστοίχως, αδελφή του τρίτου, ηλικίας 21 ετών, φοιτητή και εγγονή της τέταρτης, ηλικίας 80 ετών από τους ενάγοντες της πρώτης [κύριας] αγωγής, ήταν ηλικίας 23 ετών κατά τον χρόνο του ατυχήµατος και φοιτήτρια της Σχολής Τοπογράφων Αγρονόµων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης, άριστη µαθήτρια και φοιτήτρια µε τιµητικά βραβεία σε πανελλήνιους διαγωνισµούς µαθητών, συµµετοχή στη Βουλή των Εφήβων, κοινωνικά ενδιαφέροντα και συµµετοχή σε δραστηριότητες πολιτιστικές, λογοτεχνικές και δηµοσιογραφικές της ιδιαίτερης πατρίδας της β) η Α.

Γ., θυγατέρα των δύο πρώτων εναγόντων γονέων της, ηλικίας 68 ετών και 61 ετών, στη δεύτερη [κύρια] αγωγή και αδελφή του τρίτης, ηλικίας 20 ετών φοιτήτριας, ήταν ηλικίας 21 ετών κατά τον ίδιο χρόνο και φοιτήτρια της Νοµικής Σχολής στο Δηµοκρίτειο Πανεπιστήµιο στην Κοµοτηνή, επίσης άριστη µαθήτρια και φοιτήτρια, ασχολούµενη µε καλλιτεχνικές δραστηριότητες.

Ο αδόκητος, αιφνίδιος και τραγικός θάνατός τους που προήλθε από την προπεριγραφείσα παράνοµη και υπαίτια συµπεριφορά του πρώτου εναγοµένου οδηγού και κυρίου του ζηµιογόνου λεωφορείου, το οποίο ηταν ενταγµένο στη δεύτερη εναγοµένη εταιρεία "ΚΤΕΛ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ Α.Ε" και ασφαλισµένο στην τρίτη εναγόµενη ανώνυµη ασφαλιστική εταιρεία, προξένησε (και) µη περιουσιακή ζηµία στα έννοµο αγαθά των προσώπων όλων των ως άνω εναγόντων, οι οποίοι συνδέονταν µαζί τους µε µεγάλη αγάπη στενό ψυχικό δεσµό και εξ αντικειµένου στενή συγγένεια και περιλαµβάνονται όλοι στην οικογένειά του! κατά την έννοια του άρθρου 932 ΑΚ.

Η θανάτωση των εν λόγω αγαπηµένων τους προσώπου, κάτω από τις παραπάνω τραγικές συνθήκες, συγκλόνισε ανεπανόρθωτα τον ψυχικό τους κόσµο, διατάραξε τη συναισθηµατική τους ισορροπία και τους δηµιούργησε έντονα και βαθύτατα συναισθήµατα θλίψης, οδύνης, απογοήτευσης και απαισιοδοξίας, που είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο να εξαλειφθούν ολοσχερώς στο µέλλον.

Για να επέλθει κάποια σχετική εξισορρόπηση στη δυσµενή αυτή κατάσταση που δηµιουργήθηκε σ' όλους τους ενάγοντες και ήδη εκκαλούντες και να τους δοθεί κάποια ευχέρεια να την ξεπεράσουν, πρέπει να τους επιδικασθεί εύλογη χρηµατική ικανοποίηση, η οποία αποσκοπεί στην ανακούφισή τους από τον πόνο και τη στεναχώρια τους και αποσκοπεί, πρωτίστως, στην παροχή προς αυτούς των απαραίτητων εκείνων οικονοµικών µέσων, που σε κάποιο βαθµό είναι ικανά να συντελέσουν στην άρση των ηθικών συνεπειών της προσβολής που δέχθηκαν, προκειµένου να καταστεί σε ένα βαθµό, δυνατή η ηθική τους παρηγοριά και η ψυχική τους ανακούφιση.

Το Δικαστήριο για τον καθορισµό του ύψους της εύλογης χρηµατικής ικανοποίησης ενός εκάστου, λαµβάνει υπόψη του, µε αξιολόγηση και στάθµιση όλων των διαμορφωτικών συνθηκών κατά τον κρίσιμο χρόνο του ενδίκου ατυχήματος, μεταξύ των άλλων, το είδος της προσβολής που δέχθηκαν, τη διάρκειακαι την ένταση της θλίψης και του ψυχικου άλγους που δοκίμασαν, το μέγεθος και την ένταση της οδυνηρής εμπειρίας που βίωσαν, την απαιτούμενη για την καταπολέμησή του (ψυχικού άλγους) προσπάθειά τους, τον στενό συναισθηματικό σύνδεσμό τους και το βαθμό της συγγένειας που συνέδεε τον καθένα τους με τις θανατωθείσες, την ηλικία των τελευταίων, αλλά και ενός εκάστου των εναγόντων, τις ιδιαίτερες παραπάνω συνθήκες του αδικήματος, το βαθμό και τη βαρύτητα του πταίσματος του υπαιτίου οδηγού, καθώς και την κοινωνική θέση και την οικονομική κατάσταση των διαδίκων φυσικών προσώπων.

Ενόψει των παραπάνω, η εύλογη, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, που δικαιούνται οι ενάγοντες, εκτός από το μερικότερο ποσό των σαράντα (40) ευρώ, που επιφυλάχθηκε έκαστος από αυτούς να επιδιωξει, με την ιδιότητα του πολιτικώς ενάγοντος, στην ποινική δίκη σε βάρος των εναγομένων, ανέρχεται ειδικότερα στα παρακάτω ποσά:

α) για καθένα από τους δύο πρώτους ενάγοντες της πρώτης κύριας αγωγής στο ποσό των 120.000 ευρώ, για τον τρίτο ενάγοντα στο ποσό των 100.000 ευρώ και για την τέταρτη ενάγουσα στο ποσό των 30.000 ευρώ και β) για καθένα από τους δύο πρώτους ενάγοντες της δεύτερης κύριας αγωγής στο ποσό των 120.000 ευρώ και για τον την τρίτη ενάγουσα στο ποσό των 100.000 ευρώ. .................................................Επίσης ο πρώτος ενάγων της δεύτερης αγωγής δαπάνησε .............Επίσης ο ίδιος δαπάνησε για την τελετή του τεσσαρακονθήμερου μνημοσύνου το συνολικό ποσό των 3.105,60 ευρώ, .......Με βάση τα παραπάνω Α) το πρωτοβόθµιο Δικαστήριο, το οποίο, µε την εκκαλούµενη απόφαση δέχθηκε ότι :

Α) συνυπαίτιοι για το ένδικο στύχηµο και το θάνατο της Ε. Τ. και της Α. Γ. ήταν αµφότεροι οι οδηγοί των … ΔΧΕ (λεωφορείου) και …. τράκτορα µε το 11-05-845 επικαθήµενο και στη συνέχεια δέχθηκε α) κατά ένα µέρος τις αγωγές και ως προς την έκτη εναγοµένη αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρία µε την επωνυµία "GROUPAMA SIGORTA AS" και το έβδοµο [εναγόµενο] ΝΠΙΔ µε την επωνυµία "Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως" και β) τις [δύο] παρεµπίπτουσες αγωγές των δυο ως άνω εταιριών, εσφαλµένα εκτίµησε τις αποδείξεις, όπως βάσιµα παραπονούνται οι εκκαλούντες µε την από 24-10-2016 και αριθµό κατάθεσης 47/2016 έφεσή τους.

Β) δικαιούνται για εύλογη χρηµατική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης α) καθένας από τους δύο πρώτους ενάγοντες της πρώτης αγωγής το ποσό των 80.000 ευρώ, ο τρίτος 60.000 ευρώ και η τέταρτη 20.000 ευρώ και β) καθένας από τους πρώτο και δεύτερη από τους ενόγοντες 80.000 ευρώ και η τρίτη ενάγουσα το ποσό των 60.000 ευρώ, δεν εφάρµοσε σωστά το νόµο [ άρθρ. 25 παρ. 1 του Συντάγµατος και 932 ΑΚ] και εσφαλµένα εκτίµησε τις αποδείξεις, όπως βάσιµα παραπονούνται οι ενάγοντες-εκκαλούντες µε την από 2-5-2016 και αριθµό κατάθεσης 12/2016 έφεσή τους, ενώ τα αντιθέτως υποστηριζόµενα από την εκκαλούσα µε την από 1-9-2016 και αριθµό κατάθεσης 33/2016 έφεσή της είναι αβάσιµα και απορριπτέα.

Με βάση τα παροπάνω πρέπει α) να απορριφθεί η 1-9- 2016 και µε αριθµό κοτάθεσης 33/2016 έφεση της τρίτης εναγοµένης στις δύο κύριες αγωγές, β) να γίνει δεκτή η από 24-10-2016 και αριθµό κατάθεσης 47/26- 10-2016 έφεση της έκτης και έβδοµου από τους εναγοµένους των δυο κύριων αγωγών, εταιρείας µε την επωνυµία "GROUPAMA SIGORTA AS" και έβδοµου [εναγόµενου] ΝΠΙΔ µε την επωνυµία "Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως" γ) να γίνει δεκτή η από 2-5-2016 και αριθµό κατάθεσης 12/31-5-2016 έφεσή των εναγόντων Δ.

Τ. κλπ. της πρώτης κύριας αγωγής και Δ. Γ. κλπ της δεύτερης αγωγής. Ακολούθως πρέπει να εξαφανιστεί η εκκαλούµενη απόφαση, να κρατηθεί η υπόθεση σε αυτό το Δικαστήριο, το οποίο να δικάσει επί της από α) 3-7-2014 [αριθ. κατ. 115/23-7-2014] αγωγής του Δ. Τ. κλπ κατά Δ. Π. κλπ., β)10-7-2014 [αριθ. κατ. 116/23-7-2014] αγωγής του Δ. Γ. κλπ. κατά του Δ.

Π. κλπ., γ)13- 10-2014 και µε αριθµό κατάθεσης 154/15-10-2014 παρεµπίπτουσας αγωγής της αλλοδαπής εταιρείας µε την επωνυµία "GROUPAMA SIGORTA A.S." και του ΝΠΙΔ µε την επωνυµία "Γραφείο Διεθνούς Ασφάλισης" κατά του Δ. Π. κλπ. και δ) 13-10-2014 και µε αριθµό κατάθεσης 155/15-10-2014 παρεµπίπτουσας αγωγής της αλλοδαπής εταιρείας µε την επωνυµία "GROUPAMA SIGORTA A.S." και του ΝΠΙΔ µε την επωνυµία "Γραφείο Διεθνούς Ασφάλισης" κατά του Δ.

Π. κλπ. Στη συνέχεια πρέπει Α) να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιµες α) η από 3-7-2014 [αριθ. κατ. 115/2014] αγωγή του Δ. Τ. κλπ κατά Δ. Π. κλπ. και β) η από 10-7-2014 [αριθ. κατ. 116/2014] αγωγή του Δ. Γ. κλπ. κατά του Δ. Π. κλπ, κατά το µέρος που στρέφονται κατά της έκτης και έβδοµου από τους εναγοµένους των δυο κύριων αγωγών εταιρείας µε την επωνυµία "GROUPAMA SIGORTA AS" και ΝΠΙΔ µε την επωνυµία "Γραφείο Διεθνούς Ασφάλισης" ..............Συνακόλουθα, πρέπει να απορριφθούν και οι 13-10-2014 [αριθ.

κατ. 154/2014] και 13-10-2014 [αριθ. κατ. 155/2014] παρεµπίπτουσες αγωγές των ίδιων ως άνω διαδίκων, ως αβάσιµες, αφού δεν πληρώθηκε η αίρεση ευδοκίµησης αυτών κατά των τριών πρώτων εναγοµένων στις κύριες αγωγές. Έξοδα ............ Β) να γίνουν δεκτές κατά ένα µέρος ως νόµιµες και ουσιαστικά βάσιµες α) η από 3-7-2014 [αριθ. κατ. 115/2014] αγωγή του Δ.

Τ. κλπ κατά Δ. Π. κλπ. και να αναγνωριστεί ότι οι εναγόµενοι σε αυτές έχουν υποχρέωση και σε ολόκληρο ο καθένας να καταβάλουν στον πρώτο ενάγοντα [120.000 και 3.312] 123.312 ευρώ, στη δεύτερη 120.000 ευρώ, στον τρίτο 100.000 ευρώ και στην τέταρτη εναγοµένη 30.000 ευρώ, και ήδη µετά το θάνατο αυτής [Ε. χήρα Ν. Π..] σε κάθε µία από τις θυγατέρες της Α.

Κ. του Ν. και Ε. Π. του Ν. το ποσόν των 10.000 ευρώ και σε κάθε ένα από τα τέκνα του προαποβιώσαντος γιου της ήτοι τους Ν. Π. του Σ. και Σ. Π. του Σ. το ποσό των 5.000 ευρώ, µε το νόµιµο τόκο από την επίδοση, στις 27-3-2014, της από 7-3-2014 [αριθ. κατ. 44/2014] αγωγής, από το δικόγραφο της οποίας παραιτήθηκαν µε την κρινόµενη, η οποία αποτελεί νόµιµη οιονεί όχληση [ΑΚ 340, ολΑΠ 13/1994 Νόµος ] µέχρι την εξόφληση και β) η από 10-7-2014 [αριθ.

κατ. 116/2014] αγωγή του Δ. Γ. κλπ κατά Δ. Π. κλπ. και να αναγνωριστεί ότι οι εναγόµενοι σε αυτές έχουν υποχρέωση και σε ολόκληρο ο καθένας να καταβάλουν στον πρώτο ενάγοντα [120.000 και 4.945,60 ευρώ] 124.945,60 ευρώ, στη δεύτερη 120.000 ευρώ και στην τρίτη ενάγουσα 100.000 ευρώ, µε το νόµιµο τόκο από την επίδοση της αγωγής µέχρι την εξόφληση. ...................................>>.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε Ι) ότι αποκλειστικά υπαίτιος για το ένδικο τροχαίο ατύχημα είναι ο εναγόµενος οδηγός του με αρ. κυκλοφορίας … ΔΧ λεωφορείου,

ΙΙ ) ότι η εύλογη χρηματική ικανοποίηση που δικαιούνται οι ενάγοντες των ως άνω (αντιστοίχων ) υπ' αρ. 115/2014 και υπ' αρ. 116/2014 κυρίων αγωγών, λόγω της ψυχικής οδύνης τους, από τον αιφνίδιο και τραγικό θάνατο αντιστοίχως Α) της Ε. Τ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφής του τρίτου και εγγονής της τέταρτης από τους ενάγοντες της πρώτης υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής, και Β) της Α.

Γ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων και αδελφής της τρίτης από τους ενάγοντες της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κυρίας αγωγής, που επήλθε από την προπεριγραφείσα παράνοµη και υπαίτια συµπεριφορά του πρώτου εναγοµένου οδηγού και κυρίου του με αρ. κυκλοφορίας …. ΔΧ ζηµιογόνου λεωφορείου, το οποίο ηταν ενταγµένο στη δεύτερη εναγοµένη εταιρεία "ΚΤΕΛ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ Α.Ε" και ασφαλισµένο στην τρίτη εναγόµενη ανώνυµη ασφαλιστική εταιρεία, (ήδη αναιρεσείουσα ), [εκτός από το μερικότερο ποσό των σαράντα (40) ευρώ, που επιφυλάχθηκε έκαστος από αυτούς να επιδιωξει, με την ιδιότητα του πολιτικώς ενάγοντος, στην ποινική δίκη σε βάρος των εναγομένων], ανέρχεται ειδικότερα α) για καθένα από τους δύο πρώτους ενάγοντες της πρώτης υπ' αρ. 115/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 120.000 ευρώ, για τον τρίτο ενάγοντα της ίδιας υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής στο ποσό των 100.000 ευρώ και για την τέταρτη ενάγουσα της ίδιας υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής στο ποσό των 30.000 ευρώ και β) για καθένα από τους δύο πρώτους ενάγοντες της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 120.000 ευρώ και για τον την τρίτη ενάγουσα της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 100.000 ευρώ,

ΙΙΙ ) ότι ο πρώτος ενάγων της ως άνω υπ' αρ. κατάθ. 116/2014 κυρίας αγωγής (ήδη πέμπτος αναιρεσίβλητος ) δικαιούται να αποζημιωθεί για το συνολικό ποσό των 3.105,60 ευρώ που δαπάνησε για την τελετή του τεσσαρακονθήμερου μνημοσύνου της θυγατέρας του Α. Γ. .Στη συνέχεια το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του (κατ'ορθήν εκτίμησή της ) δέχθηκε ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατά το μέρος που έκρινε άλλως με την εκκαλούμενη απόφασή του και δη κατά το μέρος που α) έκρινε πως συνυπαίτιοι για το προπεριγραφέν ένδικο ατύχημα και τον τραυματισμό των εναγόντων ήταν αμφότεροι οι εμπλακέντες στο ένδικο ατύχημα οδηγοί των … ΔΧ λεωφορείου και … τράκτορα, που ήταν συνδεδεμένος και έσυρε το υπ' αριθμ.

Κυκλοφορίας … επικαθήμενο , β) επιδίκασε στους ενάγοντες των ως άνω κυρίων αγωγών τα πολύ μικρότερα ανωτέρω αναφερθέντα ποσά για χρηματικής τους ικανοποίηση λόγω της ψυχικής τους οδύνης, γ) δεν επιδίκασε στον πρώτο ενάγοντα της δεύτερης ως άνω κύριας αγωγής ως αποζημίωσή του από την επίδικη αδικοπραξία και το ως άνω ποσό των 3.105,60 ευρώ, που δαπάνησε για την τελετή του τεσσαρακονθήμερου μνημοσύνου της θυγατέρας του Α.

Γ., έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και την ορθή εφαρμογή του νόμου . Ακολούθως το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του και με τις προαναφερθείσες σκέψεις, δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την υπ' αρ. κατάθ. 47/2016 έφεση των εναγομένων και παρεμπιμπτόντως εναγόντων αλλοδαπής ασφαλιστικής εταιρείας "GROUPAMA SIGORTA A.S." και ΝΠΙΔ με την επωνυμία ''ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ'' (ήδη όγδοου και ένατου των αναιρεσίβλητων ), δέχθηκε ως κατ'ουσίαν βάσιμη την υπ' αρ.

κατάθ. 12/2016 έφεση των εναγόντων αμφοτέρων των ως άνω κυρίων αγωγών (ήδη πρώτου έως και έβδομης των αναιρεσίβλητων ) και απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την υπ' αρ. κατάθ. 33/2016 έφεση της εναγοµένης ασφαλιστικής εταιρείας (ήδη αναιρεσείουσας), εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση κατά τα ανωτέρω αναλυτικά εκτεθέντα, και στην συνέχεια δικάζοντας επί των ως άνω κυρίων και παρεμπιμπτουσών αγωγών απέρριψε ως αβάσιμες κατ'ουσίαν τις ως άνω υπ' αρ. 115/2014 και υπ' αρ. 116/2014 κύριες αγωγές των τώρα 1ου έως και 7ης των αναιρεσιβλήτων κατά το μέρος που στρέφονταν κατά της εναγομένης αλλοδαπής ασφαλιστικής εταιρείας "GROUPAMA SIGORTA A.S." και κατά του εναγομένου ΝΠΙΔ με την επωνυμία ''ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ'' (ήδη όγδου και ένατου αναιρεσίβλητου) ως αντικλήτου και ασφαλιστή του οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας … τράκτορα [που ήταν συνδεδεμένος και έσυρε το υπ' αριθμ.

Κυκλοφορίας …. επικαθήμενο], απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμες τις ως άνω παρεμπίπτουσες αγωγές, και δέχθηκε εν μέρει κατά τα λοιπά τις ως άνω υπ' αρ. 115/2014 και υπ' αρ. 116/2014 κύριες αγωγές των τώρα 1ου έως και 7ης των αναιρεσιβλήτων , κατά τα ανωτέρω στο οικείο κεφάλαιο της παρούσης αυτολεξεί παρατεθέντα.

Ήδη με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην πληττόμενη απόφαση αιτιάσεις με βάση τον αριθμό 1 και τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., που συνίστανται στο ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, παρά το γεγονός ότι δέχθηκε πως η οδός όπου είχε σταθμεύσει ο … τράκτορας μετά του υπ' αριθμ.

Κυκλοφορίας … επικαθήμενου ήταν χαρακτηρισμένη ως αυτοκινητόδρομος και ότι ο οδηγός του ως άνω αλλοδαπού φορτηγού αυτοκινήτου που είχε σταθμεύσει στον αυτοκινητόδροµο δεν είχε τοποθετήσει στην προβλεπόμενη απόσταση την εκ του άρθρου 81 ΚΟΚ προβλεπόμενη τριγωνική πινακίδα, ούτε είχε λάβει κάποιο από τα προβλεπόμενα προστατευτικά μέτρα προς αποτροπή ατυχήματος, Α) αφενός αρνήθηκε να εφαρμόσει την διάταξη του άρθρου 29 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ και ειδικότερα αρνήθηκε να δεχθεί την εκ μέρους του οδηγού του ασφαλισμένου στους 8η και 9ο των αναιρεσιβλήτων (κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα) αλλοδαπού φορτηγού αυτοκινήτου παραβίαση της ως άνω διατάξεως του άρθρου 29 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ, Β) αφετέρου, απαίτησε περισσότερες προυποθέσεις για την εφαρμογή της εν λόγω διάταξης του άρθρου 29 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ, και συγκεκριμένα το ορατό ή μη του σταθμευμένου οχήματος, με αποτέλεσµα, παραβιάζοντας ευθέως και εκ πλαγίου την εν λόγω διάταξη του άρθρου 29 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ, να καταλήξει στο εσφαλμένο πόρισμα ότι ο οδηγός του προαναφερθέντος φέροντος αλλοδαπές πινακίδες κυκλοφορίας φορτηγού αυτοκινήτου δεν έφερε ευθύνη για το ένδικο τροχαίο ατύχημα.

Με βάση ωστόσο τα ως άνω (αυτολεξεί παρατεθέντα ) πραγματικά περιστατικά που το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως, δεν παραβίασε, ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου την εν λόγω διάταξη του άρθρου 29 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ και την διάταξη του 300 Α.Κ., διατάξεις τις οποίες ερμήνευσε και εφάρμοσε ορθώς. Ειδικότερα, τα πραγματικά περιστατικά που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, δεν συγκροτούσαν αντικειμενικά την έννοια της υπαιτιότητας του οδηγού του με αριθμ.

… τράκτορα [ που ήταν συνδεδεμένος με το υπ' αριθμ. Κυκλοφορίας …. επικαθήμενο] ως προς το κρινόμενο τροχαίο ατύχημα, ούτε επέτρεπαν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, αντικειμενικά, ότι υπήρχε αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της συμπεριφοράς του οδηγού του εν λόγω τράκτορα και του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, με βάση δε τα γενόμενα ανελέγκτως δεκτά με την προσβαλλομένη απόφαση, η οδική συμπεριφορά του οδηγού του εν λόγω με αριθμ.

…. τράκτορα, κατά το μέρος που παραβίασε το άρθρο 29 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ.(παράλειψη τοποθέτησης της προειδοποιητικής τριγωνικής πινακίδας ) δεν ήταν πρόσφορη αιτία του επελθόντος ενδίκου ατυχήματος, λαμβανομένου υπ'όψη και ότι, κατά τα ανωτέρω, στην μείζονα σκέψη της παρούσης εκτεθέντα, η παράβαση διατάξεων του Κ.Ο.Κ.

δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος. Επομένως με βάση τα (ανωτέρω αυτολεξεί παρατεθέντα ) πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα με την προσβαλλόμενη απόφασή του Εφετείο δεν παραβίασε, ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου την εν λόγω διάταξη του άρθρου 29 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ και την διάταξη του 300 Α.Κ., τις οποίες ερμήνευσε και εφάρμοσε ορθώς, δεν κατέληξε δε σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (όπως αβάσιμα ισχυρίζεται η ανιαρεσείουσα ), αλλά αντιθέτως διέλαβε πλήρεις και εμπεριστατωμένες αιτιολογίες τόσο ως προς την αποκλειστική υπαιτιότητα για το ένδικο ατύχημα του οδηγού του με αρ.

κυκλοφορίας … ΔΧ λεωφορείου (που ήταν ασφαλισμένο στην ήδη αναιρεσείουσα ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία ), αναλύοντας με σαφήνεια και πληρότητα τα περιστατικά που συγκροτούσαν την έννοια της αμελείας, που επέδειξε ο εμπλεκόμενος στην πρόκληση του εν λόγω τροχαίου ατυχήματος οδηγός του με αρ. κυκλοφορίας … ΔΧ λεωφορείου, σε συνδυασμό με τις υπ'αυτού παραβάσεις διατάξεων του Κ.Ο.Κ., οι οποίες, με βάση τα (ανωτέρω αυτολεξεί παρατεθέντα ) πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα η πληττόμενη απόφαση, βρίσκονταν σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα, ήτοι το ένδικο τροχαίο ατύχημα και τον εξ αυτού θανάσιμο τραυματισμό Α) της Ε.

Τ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφής του τρίτου και εγγονής της τέταρτης από τους ενάγοντες της πρώτης υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής, και Β) της Α. Γ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων και αδελφής της τρίτης από τους ενάγοντες της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κυρίας αγωγής, όσο και ως προς την έλλειψη υπαιτιότητας για το ένδικο ατύχημα του οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας ….

τράκτορα [που ήταν συνδεδεμένος και έσυρε το υπ' αριθμ. Κυκλοφορίας … επικαθήμενο],καθώς ως προς την έλλειψη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της συμπεριφοράς του οδηγού του ως άνω τράκτορα και του προπεριγραφέντος ενδίκου τροχαίου ατυχήματος . Συνακόλουθα, αφού κατά τα προεκτεθέντα, το Εφετείο δεν υπέπεσε στις από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ.

προβλεπόμενες πλημμέλειες, οι οποίες αποδίδονται στην προσβαλλόμενη με τους προαναφερθέντες πρώτο και δεύτερο λόγους αναίρεσης, πρέπει οι λόγοι αυτοί να απορριφθούν, ως αβάσιμοι Περαιτέρω με τον τρίτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην πληττόμενη απόφαση αιτιάσεις με βάση τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., που συνίστανται στο ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, παραβίασε την διάταξη του άρθρου 932 Α.Κ., την οποία εφήρμοσε εσφαλμένα, μη λαβούσα υπ'όψιν της την αρχή της αναλογικότητας (άρθρ. 25 παρ. 1 του Συντάγµατος ) και επιδίκασε στους ενάγοντες των ως άνω υπ' αρ. 115/2014 και υπ' αρ. 116/2014 κυρίων αγωγών ως χρηματική τους ικανοποίηση λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από τον συνεπεία του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος θανάσιμο τραυματισμό Α) της Ε.

Τ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφής του τρίτου και εγγονής της τέταρτης από τους ενάγοντες της πρώτης υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής, και Β) της Α. Γ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων και αδελφής της τρίτης από τους ενάγοντες της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κυρίας αγωγής, ποσά δυσανάλογα σε σχέσει με τα μικρότερα τούτων που έπρεπε να τους επιδικάσει και τα οποία (μικρότερα ποσά ) τους είχαν επιδικασθεί πρωτοδίκως .

Με τις προαναφερθείσες ανωτέρω αυτολεξεί παρατεθείσες κρίσεις και τις παραδοχές του το Εφετείο, καθορίζοντας την χρηματική ικανοποίηση, λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από τον συνεπεία του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος θανάσιμο τραυματισμό Α) της Ε. Τ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφής του τρίτου και εγγονής της τέταρτης από τους ενάγοντες της πρώτης υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής, και Β) της Α.

Γ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων και αδελφής της τρίτης από τους ενάγοντες της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κυρίας αγωγής, στα εξής (πολύ μείζονα των πρωτοδίκως επιδικασθέντων ) ποσά (αντιστοίχως ) : α) για καθένα από τους δύο πρώτους ενάγοντες της πρώτης υπ' αρ. 115/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 120.000 ευρώ, για τον τρίτο ενάγοντα της ίδιας υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής στο ποσό των 100.000 ευρώ και για την τέταρτη ενάγουσα της ίδιας υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής στο ποσό των 30.000 ευρώ και β) για καθένα από τους δύο πρώτους ενάγοντες της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 120.000 ευρώ και για τον την τρίτη ενάγουσα της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 100.000 ευρώ, υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, αφού τα εν λόγω ποσά, κατά την κοινή πείρα, την δικαστηριακή πρακτική και την περί δικαίου συνείδηση, υπερβαίνουν (και μάλιστα καταφανώς) τα συνήθως επιδικαζομένα σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Κατ` ακολουθία, ο προαναφερθέις τρίτος λόγος της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, κρίνεται βάσιμος, πρέπει συνεπώς να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση καθ` ο μέρος αφορά τους 1ο έως και 7η των αναιρεσιβλήτων, όπως αναλυτικά κατωτέρω. Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 914 Α.Κ. `Οποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, κατά δε την διάταξη του εδαφ.

α του άρθρου 928 Α.Κ '' Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου ο υπόχρεος οφείλει να καταβάλει τα νοσήλια και τα έξοδα της κηδείας σ` εκείνον που κατά το νόμο βαρύνεται μ αυτά. ''.Η διάταξη όμως αυτή δεν αναφέρει ποιες δαπάνες περιλαμβάνονται στα έξοδα κηδείας και ποιες όχι. Δεν περιλαμβάνονται στα έξοδα κηδείας όμως η δαπάνη για την τέλεση μνημοσύνων (βλ.

Γεωργιάδη, στον ΑΚ Γεωργιάδη-Σταθόπουλου, αρθρ. 930 αρ. 17).Εν προκειµένω με τον τέταρτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην πληττόμενη απόφαση αιτιάσεις με βάση τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., που συνίσταται στο ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, παραβίασε την διάταξη του άρθρου 914 Α.Κ., την οποία εφήρμοσε εσφαλμένα, καθόσον εσφαλμένα έκρινε ότι αποτελεί ζημία για τον πρώτο ενάγοντα της υπ' αρ.

κατάθ. 116/2014 κύριας αγωγής -ήδη πέμπτο αναιρεσίβλητο το ποσό των 3.105,00 ευρώ, που αυτός κατέβαλε για τα έξοδα μνημοσύνου της αποβιωσάσης κατά το ένδικο ατύχημα θυγατρός του Α. Γ.. Ο τέταρτος αυτός λόγος αναίρεσης είναι παραδεκτός, νόμιμος και βάσιμος καθόσον δεν συμπεριλαμβάνονται στα έξοδα κηδείας που οφείλει να καταβάλει ο εξ αδικοπραξίας υπόχρεως σε αποζημίωση για την θανάτωση προσώπου η δαπάνη για την τέλεση μνημοσύνων καθόσον δεν αποτελεί ζημία αλλά εκπλήρωση ηθικού καθήκοντος προς τον αποβιώσαντα εκ μέρους των οικείων του .

Κατ` ακολουθία,αφού ο προαναφερθέις τέταρτος λόγος της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, κρίνεται βάσιμος, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και καθ` ο μέρος αφορά τον ως άνω 5ο αναιρεσίβλητο όπως αναλυτικά κατωτέρω. Επομένως εν όψει όλων των ανωτέρω εκτεθέντων πρέπει Ι] να απορριφθεί η κρινόμενη από 7-5-2018 αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '' για αναίρεση της υπ` αριθμ. 34/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος ως προς τους προαναφερθέντες πρώτο και δεύτερο λόγους αυτής που στρέφονται κατά της όγδοης και του ένατου των αναιρεσιβλήτων και να καταδικαστεί η ως άνω αναιρεσείουσα, κατά το μέρος που ηττήθηκε, στα δικαστικά έξοδα των 8ης και 9ου των αναιρεσιβλήτων, ήτοι της αλλοδαπής ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' και του ένατου αναιρεσίβλητου Ν.Π.Ι.Δ.

με την επωνυμία '' ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) '' (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΙΙ] να γίνει δεκτή η κρινόμενη από 7-5-2018 αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '' για αναίρεση της υπ` αριθμ. 34/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος κατά τους προαναφερθέντες τρίτο και τέταρτο λόγους αυτούς που στρέφονται, ο μεν τρίτος λόγος αναίρεσης κατά των 1ου έως και 7ης των αναιρεσιβλήτων, ήτοι κατά των 1) Δ.

Τ., 2) Ελ. συζ. Δ. Τ., 3) Π. Τ., 4) τέκνων και κληρονόμων της αποβιωσάσης αρχικής διαδίκου Ε. Π., α) Α. Κ. του Ν.., 4β)Ε.Π. του Ν.., 4γ) Ν. Π. του Σ.., 4δ) Σ.Π. του Σ.., 5) Δ. Γ.,6) Ε. Γ. και 7) Μ. Γ., ο δε τέταρτος λόγος αναίρεση κατά του 5ου των αναιρεσιβλήτων Δ. Γ., να αναιρεθεί εν μέρει (κατά τα ανωτέρω) η προσβαλλόμενη υπ' αρ. 34/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος και δη :Α) κατά το μέρος που καθόρισε την χρηματική ικανοποίηση, λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από τον συνεπεία του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος θανάσιμο τραυματισμό της Ε.

Τ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφής του τρίτου και εγγονής της τέταρτης από τους ενάγοντες της πρώτης υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής, και της Α. Γ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων και αδελφής της τρίτης από τους ενάγοντες της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κυρίας αγωγής, στα εξής ποσά (αντιστοίχως ): α) για καθένα από τους δύο πρώτους ενάγοντες της πρώτης υπ'αρ. 115/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 120.000 ευρώ, για τον τρίτο ενάγοντα της ίδιας υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής στο ποσό των 100.000 ευρώ και για την τέταρτη ενάγουσα της ίδιας υπ' αρ. 115/2014 κυρίας αγωγής στο ποσό των 30.000 ευρώ και β) για καθένα από τους δύο πρώτους ενάγοντες της δεύτερης υπ'αρ. 116/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 120.000 ευρώ και για τον την τρίτη ενάγουσα της δεύτερης υπ' αρ. 116/2014 κύριας αγωγής στο ποσό των 100.000 ευρώ, και κατά το μέρος που αναγνώρισε την υποχρέωση της αναιρεσείουσας να καταβάλλει στους ενάγοντες των ως άνω κυρίων αγωγών τα προαναφερόμενα ποσά B) κατά το μέρος που εσφαλμένα έκρινε ότι αποτελεί ζημία για τον πρώτο ενάγοντα της υπ'αρ.

κατάθ. 116/2014 κύριας αγωγής -ήδη πέμπτο αναιρεσίβλητο- το ποσό των 3.105,00 ευρώ, που αυτός κατέβαλε για τα έξοδα μνημοσύνου της αποβιωσάσης κατά το ένδικο ατύχημα θυγατρός του Α. Γ. και αναγνώρισε την υποχρέωση της αναιρεσείουσας να καταβάλει στον πρώτο ενάγοντα της υπ' αρ. κατάθ. 116/2014 κύριας αγωγής -ήδη πέμπτο αναιρεσίβλητο- το ποσό των 3.105,00 ευρώ, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, εφόσον είναι δυνατή η συγκρότησή του από δικαστή άλλον, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 2 ΚΠολΔ.).

Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που κατέβαλε (άρθρ. 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι προαναφερθέντες 1ος, 2η, 3ος, 4α, 4β, 4γ, 4δ, 5ος, 6ηκαι 7η των αναιρεσιβλήτων που ηττήθηκαν, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας (άρθρ. 176, 183 ΚποΛΔ.), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-5-2018 αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία '' Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ '' για αναίρεση της υπ` αριθμ. 34/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος όσον αφορά την όγδοη αναιρεσίβλητη αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία ''GROUPAMA SIGORTTA A.S'' και όσον αφορά το ένατο αναιρεσίβλητο Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (Γ.Δ.Α.) ".

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων αυτών, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Αναιρεί την υπ` αριθμ. 34/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της ως προς τους αναιρεσιβλήτους: 1) Δ. Τ., 2) Ελ. συζ. Δ. Τ., 3) Π. Τ., 4) τα τέκνα και κληρονόμους της αποβιωσάσης αρχικής διαδίκου Ε. Π., α) Α. Κ. του Ν.., β) Ε.Π. του Ν.., γ) Ν. Π. του Σ.., δ) Σ.Π. του Σ.., 5) Δ. Γ., 6) Ε. Γ. και 7) Μ. Γ..

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το μέρος της που αναιρέθηκε για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλο δικαστή.

Διατάσσει την επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στην αναιρεσείουσα.

Καταδικάζει τους προαναφερθέντες αναιρεσιβλήτους 1) Δ. Τ., 2) Ελ. συζ. Δ. Τ., 3) Π. Τ., 4) τα τέκνα και κληρονόμους της αποβιωσάσης αρχικής διαδίκου Ε. Π.,α) Α. Κ. του Ν.., β) Ε.Π. του Ν.., γ) Ν. Π. του Σ.., δ) Σ.Π. του Σ.., 5) Δ. Γ.,6) Ε. Γ. και 7) Μ. Γ., στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Δεκεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Φεβρουαρίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ