206/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 206 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 206/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Νοεμβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γενικού Ασφαλιστικού Ταμείου Ασθενείας που εδρεύει στο … με την επωνυμία "ALLGEMEINE ORTSKRNKENKASSE AUGSBURG" (ΑΛΓΚΕΜΑϊΝΕ ΟΠΤΣΚΡΝΑΚΕΝΚΑΣΣΕ ΑΟΥΓΚΣΜΠΟΥΡΓΚ) νομίμως εκπροσωπούμενο, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Κωνσταντίνο Καραλή και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "ΠΡΟΠΟΡΕΙΑ-Ενοικιάσεις Αυτοκινήτων Ε.Π.Ε." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Σπυρίδωνα Πατσή, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 11/4-2-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντα, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:402/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 583/2008 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί τo αναιρεσείον με την από 17-7-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Δημητρούλα Υφαντή, ανέγνωσε την από 14-9-2011 έκθεσή της κωλυομένης να συμμετάσχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτου Μαρίας Βασιλάκη-Φραγκίσκου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 937 Α.Κ. η απαίτηση από αδικοπραξία παραγράφεται μετά πενταετία αφ' ότου ο παθών έμαθε τη ζημία και τον υπόχρεο σε αποζημίωση. Κατά δε το άρθρο 7 του ν. ΓλΝ/11, του οποίου η ισχύς διατηρήθηκε και επεκτάθηκε με το άρθρο 114 Εισ.Ν.Α.Κ. η αγωγή αποζημιώσεως παραγράφεται μέσα σε δύο έτη από την ημέρα του ατυχήματος.

Η τελευταία αυτή διάταξη του ν. ΓλΝ/1911 ορίζει βραχυπρόθεσμη παραγραφή για τις αξιώσεις αποζημιώσεως κατά των υποχρέων κατά το νόμο αυτό προσώπων (ιδιοκτήτη, κατόχου και οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου), για τα οποία καθιερώνεται με τον εν λόγω νόμο (άρθρο. 4 και 5) αντικειμενική ευθύνη (με τον περιορισμό του εδαφίου β' του άρθρου 5).

Δεν ισχύει όμως η βραχυπρόθεσμη αυτή παραγραφή όταν η αξίωση αποζημιώσεως στηρίζεται στο κοινό δίκαιο (άρθρ. 914 Α.Κ.), οπότε εφαρμόζεται η πενταετής παραγραφή της προαναφερόμενης διάταξης του άρθρου 937 Α.Κ. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, ο κύριος και μη οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου είναι δυνατό να ευθύνεται έναντι του παθόντος εφόσον συντρέχουν οι όροι της προστήσεως (άρθρ. 922 Α.Κ.).

Για να υπάρχει τέτοια ευθύνη του προστήσαντος πρέπει ο προστηθείς κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του να υπόκειται στον έλεγχο ή στις γενικές οδηγίες και εντολές του προστήσαντος, σχέση που δεν υπάρχει γιατί λείπει το στοιχείο της εξαρτήσεως στην περίπτωση μισθώσεως αυτοκινήτου, όταν ο εκμισθωτής που εκμισθώνει αυτοκίνητο για την εξυπηρέτηση των αναγκών του μισθωτή δεν θεωρείται προστήσας και συνακόλουθα δεν έχει στην περίπτωση αυτή εφαρμογή η διάταξη του άρθρου 937 Α.Κ.

Στην περίπτωση αυτή, η αξίωση του παθόντα τρίτου σε ατύχημα από αυτοκίνητο κατά του ιδιοκτήτη εκμισθωτή αυτού υπόκειται στην παραγραφή του άρθρου 7 του ν. ΓλΝ/1911. Κατά συνέπεια εφόσον τα ίδια δέχθηκε και το Εφετείο με την αναιρεσίβλητη απόφαση που δίκασε επί εφέσεως της αναιρεσιβλήτου ιδιοκτήτριας του εκμισθωμένου ζημιογόνου αυτοκινήτου κατά αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος ασφαλιστικού φορέα του παθόντος Γερμανού υπηκόου O.

W., και έκρινε νόμω και ουσία βάσιμη την ένσταση παραγραφής της εκκαλούσας ήδη αναιρεσιβλήτου δεν παρεβίασε ευθέως με ψευδή ερμηνεία τις προαναφερόμενες διατάξεις και ο λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο μέρος του από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Ο ίδιος ως άνω λόγος, κατά το δεύτερο και τρίτο μέρος του από τη διάταξη του αριθμού 11 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρονται σ' αυτόν καθόλου πραγματικά περιστατικά που να θεμελιώνουν τις επικαλούμενες πλημμέλειες και επομένως είναι αόριστος κατά τα, εν λόγω μέρη του.

Μετά τα παραπάνω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 173 και 183 του Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-7-2009 αίτηση αναιρέσεως για αναίρεση της υπ' αριθ. 583/2008 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες εφτακόσια (2.700,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Δεκεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Φεβρουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ