Supreme Court allows appeal against public prosecution for late appeal due to improper service of judgment to non-minister.

Απόφαση 2067 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2067/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαϊου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον υπουργό των Οικονομικών και εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Παναγιώτη Αθανασούλη, Πάρεδρο Ν.Σ.Κ. με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ..., 2. ..., 3. ..., 4. ..., και 5. ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Παρασκευή Τσαμαδού, με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-6-1993 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κερκύρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 259/1995 του ίδιου Δικαστηρίου και 38/1998 του Εφετείου Κερκύρας . Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά το αναιρεσείον με την από 12-11-1998 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 15-4-2009 έκθεση του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Για το παραδεκτό της ασκήσεως από το Δημόσιο της ένδικης από 12-11-1998 αίτησης αναίρεσης προσκομίζεται αντίγραφο της 948/1998 γνωμοδότησης του αρμόδιου Β' Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (άρθρα 12 παρ. 1 και 2 του ν. 2298/1995, όπως είχε αντικατασταθεί με το άρθρο 28 του ν. 2579/1998).

ΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., υπάρχει λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Κατά το άρθρο 518 Κ.Πολ.Δ. 1) αν ο εκκαλών διαμένει στην Ελλάδα η προθεσμία της έφεσης είναι τριάντα ημέρες, αν διαμένει στο εξωτερικό ή η διαμονή του είναι άγνωστη εξήντα ημέρες και στις δύο περιπτώσεις η προθεσμία αρχίζει από την επίδοση της απόφασης που περατώνει τη δίκη 2) Αν δεν επιδοθεί η απόφαση η προθεσμία της έφεσης είναι τρία χρόνια, που αρχίζουν από τη δημοσίευση της απόφασης που περατώνει τη δίκη.

Εξάλλου κατ' άρθρο 5 του ΚΔ της 26 Ιουνίου/10 Ιουλίου 1944 ("Περί Κώδικος των νόμων περί δικών του Δημοσίου"), 1) Μόνον αι προς τον Υπουργό των Οικονομικών κατά τις διατάξεις του από 24/28 Μαρτίου 1867.... νόμου γενόμεναι κοινοποιήσεως οποιουδήποτε δικογράφου επί δικών του Δημοσίου παράγουσι νομίμους συνεπείας 2) Η διάταξις της προηγούμενης παραγράφου εφαρμόζεται και όταν το Δημόσιο εκπροσωπείται δικαστικώς εκ μέρους άλλου, πλην του επί των Οικονομικών Υπουργού, της προς τον Υπουργό Οικονομικών επιδόσεως απαιτουμένης και τότε ως προσθέτου τοιαύτης "επί συνεπεία ακυρότητας αυτεπαγγέλτως εξεταζομένης" (Ολ.

ΑΠ 34/1988, ΑΕΔ 27/2004, ΑΠ 1105/2005, ΑΠ 1636/2002). Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, κήρυξε απαράδεκτη την έφεση του εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό των Οικονομικών κατά των εφεσιβλήτων και ήδη αναιρεσιβλήτων ...

κλπ. και κατά της 259/18-12-1995 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κέρκυρας, με την αιτιολογία ότι αυτή ασκήθηκε εκπρόθεσμα, δεδομένου ότι, δέχθηκε το Εφετείο, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. ... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Κέρκυρας ... η εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε στο εφεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο στις 13-10-1996 και η έφεση ασκήθηκε στις 20-12-1996 δηλ.

μετά την πάροδο της προθεσμίας εφέσεως των τριάντα ημερών. Όμως η ως άνω επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης, μη γενομένη προς τον Υπουργό Οικονομικών, αλλά στον παραστάντα δικηγόρο του Δημοσίου κατά τη συζήτηση της αγωγής, κατά την οποία εκδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση, ως αντίκλητο του Δημοσίου, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητούν οι αναιρεσίβλητοι, με επιμέλεια των οποίων έγινε η επίμαχη αυτή επίδοση, δεν παρήγαγε τις νόμιμες συνέπειες δηλ.

είναι άκυρη, με αποτέλεσμα να μην έχει αρχίσει η προθεσμία της έφεσης και επομένως η έφεση εν όψει και του ότι κατά το χρόνο της κατάθεσής της (20-12-1996) δεν είχαν παρέλθει τρία χρόνια από τη δημοσίευση της εκκαλουμένης απόφασης (18-12-1995) έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα.

Συνεπώς ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., της παρά το νόμο κήρυξης ως απαραδέκτου της ως άνω έφεσης του αναιρεσείοντος, είναι βάσιμος. Μετά ταύτα πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 38/1998 απόφαση του Εφετείου Κέρκυρας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Και,

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Οκτωβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ