Supreme Court annuls lower court decision on probation revocation due to erroneous application of cumulative sentencing rules.

Απόφαση 2064 / 2008 (Β Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 2064/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B' Ποινικό Τμήμα Διακοπών

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Σίδερη - Εισηγητή, Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Λεοντή και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αντωνίου Μύτη και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Βόλου, περί αναιρέσεως της με αριθμό 1271/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου. Με κατηγορούμενο τον Χ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Νάκο.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Βόλου ζητά τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό "54" και ημερομηνία 2 Μαΐου 2008 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 919/2008.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του κατηγορουμένου, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Oι αντιρρήσεις, που ασκούνται από τον καταδικασθέντα ενώπιον του πλημμελειοδικείου του τόπου, όπου εκτίεται η ποινή του, κατά το άρθρο 565 ΚΠΔ, μπορούν να έχουν, εκτός άλλων, ως αντικείμενο και αμφιβολίες, σχετικά με την διάρκεια της ποινής, ήτοι, τον χρόνο έναρξης και λήξης αυτής. Κατά της εκδιδομένης επί των αντιρρήσεων αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου επιτρέπεται, κατά το τελευταίο εδάφιο του άρθρου 565 του Κ.Ποιν.Δ., η άσκηση αναιρέσεως από τον εισαγγελέα και τον καταδικασμένο.

Η αναίρεση είναι επιτρεπτή, για όλους τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και επομένως και για εκείνον της εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας ουσιαστικής ποινικής διατάξεως (άρθρ. 510 παρ. 1 περ. Ε' του Κ.Π.Δ.). Εσφαλμένη δε εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, ενώ εσφαλμένη ερμηνεία, όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει.

Εξ' άλλου κατά μεν τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 105 και 106 του ΠΚ, ο καταδικασμένος σε ποινή στερητική της ελευθερίας, απολύεται υπό προϋποθέσεις και υπό τον όρο της ανακλήσεως, εφόσον έχει καταδικασθεί σε πρόσκαιρη κάθειρξη, αν έχει συμπληρώσει τα τρία πέμπτα της ποινής του, κατά δε τη διάταξη του άρθρου 108, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 109 του ΠΚ, αν μέσα στο χρονικό διάστημα, από της απολύσεως μέχρι της εκτίσεως της ποινής που υπολειπόταν, όταν αυτό είναι μεγαλύτερο από τρία έτη ή μέσα σε χρονικό διάστημα τριών ετών, όταν αυτό είναι μικρότερο, εκείνος που απολύθηκε διαπράξει έγκλημα από δόλο, για το οποίο του επιβλήθηκε αμετακλήτως οποτεδήποτε ποινή φυλακίσεως ανώτερη από έξι μήνες, εκτίει αθροιστικώς και ολόκληρο το υπόλοιπο της προηγούμενης ποινής, το οποίο έπρεπε να εκτίσει κατά το χρόνο της προσωρινής απολύσεως.

Η αυτοδίκαιη άρση της υφ' όρο απόλυσης και η εκτέλεση της ποινής και κατά το υπόλοιπο τμήμα της, για το οποίο χορηγήθηκε, δεν εμποδίζεται από το γεγονός ότι μεσολάβησε προηγουμένως ανάκληση αυτής, κατά το άρθρο 107 ΠΚ, για το λόγο ότι ο καταδικασμένος παραβίασε τις υποχρεώσεις που του τέθηκαν με την απόλυση, ούτε από το γεγονός ότι δεν επήλθε το αμετάκλητο της νέας καταδίκης για το έγκλημα που τέλεσε ο καταδικασμένος με δόλο, μέσα στο χρόνο της δοκιμαστικής ελευθερίας και για το οποίο του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης πάνω από έξι μήνες και τούτο, διότι ο καθορισμός της συνολικής ποινής συγχωρείται και πριν επέλθει το αμετάκλητο των καταδικαστικών αποφάσεων, που πρόκειται να εκτελεσθούν κατά του ίδιου προσώπου, σύμφωνα με το άρθρο 551 ΚΠΔ.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχθηκε τα ακόλουθα: "Δυνάμει της υπ' αριθ. 966-967/21-6-00 συγχωνευτικής αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών ο κατηγορούμενος Χ καταδικάσθηκε σε συνολική κάθειρξη οκτώ ετών και έξι μηνών. Ο κατηγορούμενος εξέτισε μέρος της ποινής του στη Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού και πληρώντας τις προϋποθέσεις της υπό όρους απόλυσης, δυνάμει του υπ' αριθ. 546/01 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά στις 30/4/01 αφέθηκε ελεύθερος υπό τους όρους :

α) να διαμένει στην οδό ..... αριθ. ... στην ..... και β) να εμφανίζεται εντός του πρώτου δεκαπενθημέρου εκάστου μηνός στο Α.Τ. του τόπου κατοικίας του έως το πέρας του χρόνου δοκιμασίας του. Κατά το χρόνο απόλυσης του έμεινε υπόλοιπο έκτισης ποινής δυο ετών επτά μηνών και 18 ημερών.

Συνεπώς επειδή ο υπολειπόμενος χρόνος είναι λιγότερος της τριετίας, ως χρόνος δοκιμασίας για τον ανωτέρω υπό όρους απολυόμενο είναι τρία έτη (ανωτ. μείζ. σκέψη). Δηλαδή ο απολυόμενος για να μην ανακληθεί ή αρθεί η χορηγηθείσα απόλυση, δεν πρέπει να υποπέσει σε κάποιο από τα παραπτώματα του αρθ. 107 και 108 του ΠΚ από το χρόνο αποφυλάκισης του 30/4/01 έως και 30/4/04. Ο κατηγορούμενος όμως στις 12/8/03, δηλαδή εντός του χρόνου δοκιμασίας, ετέλεσε νέα ποινικά κολάσιμη πράξη και ειδικότερα κλοπή κατά συναυτουργία (αρθ. 45 και 372 ΠΚ) και αντίσταση κατά συναυτουργία (αρθ. 45 και 167 ΠΚ). Για τις ανωτέρω πράξεις του καταδικάσθηκε αμετάκλητα με την υπ' αριθ. 2406/05 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών για την μεν πρώτη από αυτές σε φυλάκιση δυο ετών, για τη δε δεύτερη σε φυλάκιση ενός έτους, και καθόρισε συνολική ποινή φυλάκισης δυο ετών και έξι μηνών. Όμως η ανωτέρω απόφαση κατέστη αμετάκλητη σε χρόνο μεταγενέστερο (2005) από εκείνο της δοκιμασίας που εξέπνεε στις 30/4/04. Ανάκληση εντός του χρόνου δοκιμασίας για την ανωτέρω ή άλλη αιτία διαπιστουμένη δια σχετικού βουλεύματος του αρμοδίου Συμβουλίου Πλημμελειοδικών δεν αποδεικνύεται ότι έχει λάβει χώρα. Αυτοδίκαιη δε άρση της απόλυσης δεν έλαβε χώρα, αφού η ανωτέρω υπ' αριθ. 2406/05 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών δεν κατέστη αμετάκλητη πριν τις 30/4/04.

Συνεπώς η τέλεση της πράξης για την οποία καταδικάσθηκε αμετάκλητα μεταγενέστερα από το χρόνο δοκιμασίας του ανωτέρω κατηγορουμένου δεν ασκεί καμμία επιρροή στην χορηγηθείσα με το υπ' αριθ. 546/01 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά, όσον αφορά δηλαδή στην ανάκληση ή άρση της και για αυτό η επιβληθείσα με την υπ' αριθ, 966-967/21-6-00 συγχωνευτική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών θεωρείται ότι εκτίθηκε.

Πρέπει επομένως να γίνουν δεκτές οι από 10/4/08 κατά το αρθ. 565 ΚΠΔ αντιρρήσεις εκτέλεσης ως προς την εκτέλεση καταδικαστικής απόφασης". Στη συνέχεια το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου έκανε δεκτές τις αντιρρήσεις του καταδικασμένου Χ και αναγνώρισε ότι δεν υφίσταται υποχρέωση αθροιστικής έκτισης των ποινών που επιβλήθηκαν στον καταδικασθέντα με την υπ' αριθ. 966-967/2000 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και, κατ' αποτέλεσμα της κρίσεώς του αυτής, ότι υποχρεούται αυτός σε έκτιση μόνο της ποινής που του επιβλήθηκε με την υπ' αριθμ. 2406/2005 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, ήτοι της ποινής φυλακίσεως των 2 ετών και 6 μηνών.

Οι αντιρρήσεις του καταδικασμένου έγιναν δεκτές από την προσβαλλομένη απόφαση, παρά το γεγονός ότι δεν συνέτρεχε νόμιμη περίπτωση αποδοχής τους, κατά τα προεκτεθέντα, αφού ο ανωτέρω, ενόψει του ότι διέπραξε νέα εγκλήματα από δόλο εντός του χρόνου δοκιμασίας του μετά την υφ' όρον απόλυσή του και του επιβλήθηκε γι' αυτά ποινή φυλακίσεως δύο ετών και έξι μηνών με την υπ' αριθ. 2406/05 αμετάκλητη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, όφειλε να εκτίσει αθροιστικά και ολόκληρο το υπόλοιπο της προηγούμενης ποινής που του είχε επιβληθεί με την με αριθμ. 966-967/21-6-2000 συγχωνευτική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών και είχε ανασταλεί με την υφ' όρον απόλυση.

Επομένως, έτσι που έκρινε Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις και ο μοναδικός συναφής λόγος αναιρέσεως της ένδικης αιτήσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους Δικαστές, εκτός εκείνων που είχαν δικάσει προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1271/2008 απόφαση του Τριμελούς πλημμελειοδικείου Βόλου.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 25 Σεπτεμβρίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ