Supreme Court dismisses appeal on non-read document; conviction upheld as guilt already established by other evidence.

Απόφαση 2062 / 2018 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 2062/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε'ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Χυτήρογλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονυσία Μπιτζούνη, Βασιλική Ηλιοπούλου, Βασιλική Μπαζάκη - Δρακούλη και Μαρία Βασδέκη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Μπρακουμάτσου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Π. Β. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Κοσμάτο, για αναίρεση της υπ'αριθ. 462/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θράκης. Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θράκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22-6-2018 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 852/18.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε: α)σύμφωνα με το άρθρο 511 ΚΠΔ, κατά το οποίο ο λόγος του άρθρου 510 παρ.1 περ. Εξετάζεται αυτεπαγγέλτως εφόσον υπάρχει παραδεκτός λόγος αναίρεσης, συνεπώς πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους Δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως και β)να απορριφθεί ο λόγος αναίρεσης του κατηγορουμένου.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 22-6-2018 αίτηση αναιρέσεως του Π. Β. του Α., που υποβλήθηκε με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατά της υπ' αριθ.462/2018 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Θράκης ,έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τα άρθρα 473 παρ.2 και 3, 474 παρ.1 και 2 ΚΠΔ. Επομένως, είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ' ουσίαν.

1. Από τη διάταξη του άρθρου 524 παρ. 2 ΚΠΔ προκύπτει ότι αν αναιρεθεί η καταδικαστική απόφαση μόνο ως προς την επιβολή ποινής, έχει κριθεί πλέον αμετάκλητα η ενοχή ως προς την τέλεση του εγκλήματος. Το δικαστήριο της ουσίας, στο οποίο παραπέμπεται κατά το άρθρο 518 ΚΠΔ η υπόθεση, περιορίζεται στην επιβολή νέας ποινής και δεν έχει εξουσία να ερευνήσει εκ νέου την ενοχή του κατηγορουμένου ως προς την τέλεση του εγκλήματος, ούτε και την εξάλειψη του αξιοποίνου λόγω τυχόν παραγραφής, αφού η παραγραφή αφορά στην πράξη, η τέλεση της οποίας έχει κριθεί αμετάκλητα.

Αν, παρά τα ανωτέρω, το δικαστήριο της παραπομπής ερευνήσει και την ενοχή του κατηγορουμένου ως προς την τέλεση της πράξεως ή την εξάλειψη του αξιοποίνου λόγω παραγραφής ,υποπίπτει στην πλημμέλεια της υπερβάσεως εξουσίας και ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Η'του ΚΠΔ, αφού άσκησε εξουσία που δεν του δίνει ο νόμος.(ΑΠ 1915/2010).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 511 εδ.α ΚΠΔ "αν κριθεί παραδεκτή η αίτηση αναίρεσης και εμφανιστεί εκείνος που την άσκησε (αρθρ.515), ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ,αν και δεν προτάθηκαν, τους λόγους της αναίρεσης που αναφέρονται στα στοιχεία Α', Γ', Δ', Ε', ΣΤ' και Η' της παραγράφου 1 του άρθρου 510.Δεν επιτρέπεται όμως να χειροτερεύσει η θέση του κατηγορουμένου." Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι δεν επιτρέπεται η αναίρεση της αποφάσεως για λόγο που δεν περιέχεται στην αίτηση αναιρέσεως, αλλά εξετάζεται αυτεπάγγελτα από τον Άρειο Πάγο, εφόσον με την παραδοχή του επέρχεται χειροτέρευση της θέσης του κατηγορουμένου (ΑΠ 1584/1986).

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπ' αριθ.946/2017 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θράκης ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για την αξιόποινη πράξη της μη καταβολής χρεών στο Δημόσιο και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 18 μηνών, η οποία ανεστάλη επί τριετία. Η απόφαση αυτή αναιρέθηκε εν μέρει με την υπ' αριθ. 434/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου για τους από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.Δ' και Ε' λόγους αναίρεσης περί εσφαλμένης εφαρμογής του δυσμενέστερου νόμου, κατά το μέρος που αφορά το ύψος της επιβληθείσας ποινής και παραπέμφθηκε η υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της για νέα εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο για την επιμέτρηση μόνο της ποινής.

Το δικαστήριο της παραπομπής με την προσβαλλόμενη 462/2018 απόφασή του, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπησή της, προέβη εκ νέου στην κατ' ουσίαν έρευνα της υπόθεσης, διέλαβε στο αιτιολογικό του σκέψεις για τη θεμελίωση της ενοχής του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου και την παύση της ποινικής δίωξης λόγω παραγραφής για δύο επιμέρους χρέη του επίμαχου πίνακα χρεών και ακολούθως στο διατακτικό έπαυσε την ποινική δίωξη για τα εν λόγω μερικότερα χρέη και για τα λοιπά χρέη κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα -κατηγορούμενο με την αναγνώριση του ελαφρυντικού του άρθρου 84 παρ.2δ'ΠΚ και επέβαλε σ' αυτόν ποινή 12 μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία.

Έτσι, όμως, που έκρινε το δικαστήριο της ουσίας, στο οποίο παραπέμφθηκε η υπόθεση και ερεύνησε εκ νέου την ενοχή του κατηγορουμένου, προχώρησε δε περαιτέρω και στην παύση της ποινικής δίωξης λόγω παραγραφής επιμέρους χρεών ,ενώ δεσμευόταν κατά το κεφάλαιο τούτο από το αμετάκλητο της προηγηθείσας απόφασης του ίδιου δικαστηρίου και όφειλε να περιορισθεί μόνο στην επιμέτρηση της ποινής, μέρος για το οποίο αναιρέθηκε, υπερέβη την εξουσία του και υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.Η 'ΚΠΔ.

H παραδοχή, όμως, του αυτεπαγγέλτως εξεταζόμενου αυτού λόγου αναίρεσης θα επέφερε χειροτέρευση της θέσης του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση, που ασυγχώρητα έκρινε επί της ενοχής και της εξάλειψης του αξιοποίνου, ήταν ευνοϊκότερη της προηγούμενης εν μέρει αναιρεθείσας, αφού για ορισμένα από τα επίδικα χρέη έπαυσε την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής και επομένως δεν επιτρέπεται η από το λόγο αυτό αναίρεσή της.

2. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331,333, παρ. 2, 364 και 369 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι η λήψη υπόψη από το δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσεώς του περί της ενοχής του κατηγορουμένου, εγγράφων που δεν είναι βέβαιο ότι αναγνώσθηκαν κατά την προφορική συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο ,επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας κατ' άρθρο 171 παρ. 1 εδ.

δ' του ίδιου κώδικα, που ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α' λόγο αναιρέσεως, διότι αποστερείται έτσι ο κατηγορούμενος του υπερασπιστικού του δικαιώματος να εκθέσει τις απόψεις του και να προβεί σε δηλώσεις και παρατηρήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο (αρθρ. 358 ΚΠΔ), εκτός αν αυτά αποτελούν στοιχεία του κατηγορητηρίου ή το υλικό αντικείμενο του εγκλήματος ή είναι έγγραφα διαδικαστικά ή αναφέρονται διηγηματικά στην απόφαση ή το περιεχόμενό τους προκύπτει από άλλα αποδεικτικά μέσα. (ΑΠ 604/2016).

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με το μοναδικό λόγο αναίρεσης προβάλλει απόλυτη ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο με την ειδικότερη αιτίαση ότι στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης αναφέρεται και το εξής έγγραφο "το …86/2-5-2017 έγγραφο του Προϊσταμένου της ΔΟΥ …", το οποίο δεν αναγνώσθηκε στο ακροατήριο και λήφθηκε υπόψη ευθέως και αμέσως για τη στοιχειοθέτηση της ενοχής του κατηγορουμένου.

Από τα παραδεκτώς επισκοπούμενα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το δικαστήριο δέχθηκε στο σκεπτικό κατά την ανέλεγκτη κρίση του τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Περαιτέρω δε, αναφορικά με τα λοιπά χρέη του ως άνω πίνακα χρεών, ποσού ανερχόμενου σε 406.507,11 Ευρώ (μετά από γενόμενη αφαίρεση των υπ.στοιχ. 1 και 2 χρεών του πίνακα χρεών ποσών 75.909,73 και 28.715,04 Ευρώ αντίστοιχα, και δη του συνολικού ποσού των 104.624,77 ευρώ), από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά στοιχεία, αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος Β.

Π. του Α., στην …κατά το χρονικό διάστημα από 30-6-2010 έως και 29-11-2011, παραβίασε σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις την προθεσμία καταβολής των χρεών προς το Δημόσιο που είναι βεβαιωμένα στις αρμόδιες υπηρεσίες και κατέστησαν ληξιπρόθεσμα, δηλαδή καθυστέρησε την καταβολή για το χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων (4) μηνών χρεών προς το Δημόσιο, το συνολικό ποσό των οποίων, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων και προσαυξήσεων υπερβαίνει το ποσό των εκατόν πενήντα χιλιάδων (150.000) Ευρώ.

Ειδικότερα στον ανωτέρω τόπο και χρόνο, υπό την ιδιότητα του Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας με την επωνυμία "..." με έδρα την … παραβίασε την προθεσμία καταβολής των ληξιπροθέσμων χρεών του προς το Δημόσιο που είναι βεβαιωμένα στην Δ.Ο.Υ … και αφορούν λοιπά χρέη και φόρους γενικά, συνολικού ποσού 406.507,11 Ευρώ συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων και προσαυξήσεων όπως αυτά αναλυτικά εμφανίζονται κατά την από 15-12-2011 ημερομηνία βεβαίωσης με αριθμ.

πρωτ. ….11/15-12-2011 και Αριθμ.Ειδι.Βιβλ. …1/2011 στον πίνακα χρεών που συνέταξε ο προϊστάμενος της Δ.Ο.Υ …. . Τα ανωτέρω επιβεβαιώνονται ιδίως από τα με αριθμ. πρωτ. ….72/15-9-2017 και ….86/2-5-2018 έγγραφα του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ … όπου φαίνονται αναλυτικά οι οφειλές του κατηγορουμένου και η μείωση του αρχικού ποσού οφειλής λόγω επιμέρους καταβολών εκ μέρους του (για την υπ.στοιχ. 3 εγγραφή το αρχικό ποσό των 126.554,07 ευρώ είναι σήμερα 120.280,9 Ευρώ λόγω κατάσχεσης καταθέσεων του εγγυητή του δανείου και σε συμψηφισμό στις 29-1-2018 και η υπ.στοιχ. 23 εγγραφή που αφορά περαίωση εισοδήματος έτους 2010 ποσού 12.319,04 ευρώ έχει αυτή διαγραφεί)" Το υπ' αριθ. 13286/2-5-2018 έγγραφο, το οποίο πράγματι δεν αναγνώσθηκε, απεστάλη όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπησή του από την αρμόδια ΔΟΥ προς ενημέρωση του δικαστηρίου σχετικά με τη διαδικαστική εξέλιξη της οφειλής μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 8 (το οποίο προστέθηκε με το άρθρο 3 παρ 1β του Ν. 3943/2011) του άρθρου 25 του Ν.1882/1990 και η μνημόνευση του στο τέλος του σκεπτικού, έγινε διηγηματικά και δεν χρησιμοποιήθηκε για το σχηματισμό της δικανικής του κρίσης περί της ενοχής του κατηγορουμένου - αναιρεσείοντος, η οποία ήδη είχε καταδειχθεί από τη συνεκτίμηση όλων των άλλων ληφθέντων υπόψη αποδεικτικών στοιχείων.

Επομένως, ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' ΚΠΔ λόγος αναίρεσης για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, επειδή λήφθηκε υπόψη έγγραφο που δεν αναγνώσθηκε, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση στο σύνολό της και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ.)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-6-2018 αίτηση του Π. Β. του Α. για αναίρεση της υπ' αριθ. 462/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θράκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ