Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment regarding lawyer fees and procedural costs.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the hospital's appeal against a first-instance judgment ordering it to pay a lawyer's fee. The plaintiff's lawyer had withdrawn their lawsuit, yet the court ruled the hospital still owed the statutory 2% fee for drafting the initial claims. The court held that the first-instance judge correctly applied the Lawyers' Code without violating substantive law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 559 para. 1, Art. 559 para. 2 of the Code of Civil Procedure; The appeal against a judgment ordering payment of lawyer fees is inadmissible if the first-instance court correctly applied the statutory fee calculation based on the original claim value despite the subsequent withdrawal of the lawsuit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 2062 / 2013 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2062/2013
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΓΕΝΙΚΟ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΡΙΠΟΛΗΣ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ" που εδρεύει στην Τρίπολη Αρκαδίας και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Κουρμπέλη και κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσίβλητου: Π. Σ. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως λόγω της δικηγορικής του ιδιότητας και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/2/2011 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρίπολης. Εκδόθηκε η 31/2012 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί το αναιρεσείον με την από 4/5/2012 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τρούσας ανέγνωσε την από 18/1/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο αναιρεσίβλητος την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την εν λόγω διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία ) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία). Ο λόγος αυτός αναιρέσεως προϋποθέτει ουσιαστική έρευνα της υποθέσεως και συνεπώς δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ή την ένσταση ως αόριστη ή μη νόμιμη, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο δεν εκτιμά πραγματικά περιστατικά, ώστε να είναι δυνατό να υπάρξουν ελλείψεις στην περιγραφή του (Ολ.ΑΠ 44/1990, ΑΠ 2081/2007).
Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, εκτιμώμενος από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι και από τον αρ. 1 του ίδιου άρθρου) με τον οποίο το αναιρεσείον, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση έλλειψη νόμιμης βάσης με ανεπάρκεια αιτιολογιών, σε σχέση με την προταθείσα από αυτό ένσταση καταχρήσεως του δικαιώματος του αναιρεσίβλητου (ενάγοντος) να επιδιώξει την επιδίκαση υπερβολικών κονδυλίων με την αγωγή, για δικηγορική του αμοιβή, είναι απαράδεκτος, εφόσον στην προκείμενη περίπτωση το Δικαστήριο της ουσίας, όπως προκύπτει από την πληττόμενη απόφαση, δεν εισήλθε στην κατ' ουσία διερεύνηση της ενστάσεως αυτής, αλλά, εκτιμώντας το περιεχόμενο της, την απέρριψε ως μη νόμιμη.
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 294 εδαφ. α', 295 παρ.1 και 297 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής, πριν από τη συζήτησή της, που μπορεί να γίνει είτε με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά, είτε με δικόγραφο που επιδίδεται στον αντίδικο του παραιτούμενου, έχει ως αποτέλεσμα ότι η αγωγή θεωρείται πως δεν ασκήθηκε και η σχετική δίκη καταργείται.
Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 188 παρ.1, 189 παρ.1 εδάφ. γ', 191, 192 ΚΠολΔ και 107 του Κώδικα περί Δικηγόρων (ν.δ. 3026/1954), συνάγεται ότι στην περίπτωση παραιτήσεως από της αγωγής, ως διαδικαστικής πράξεως, που γίνεται από τον ενάγοντα με δήλωση στο ακροατήριο κατά την ορισθείσα για εκδίκασή της ημεροχρονολογία και πριν την προφορική συζήτηση της ουσίας της υποθέσεως από τον εναγόμενο, γεννιέται υπέρ του τελευταίου αυτού αξίωση κατά του παραιτούμενου ενάγοντος, που εξομοιώνεται με διάδικο που ηττάται, για απόδοση των αναγκαίων δικαστικών και εξώδικων εξόδων, στα οποία αυτός υποβλήθηκε μέχρι το χρόνο της παραιτήσεως και στα οποία περιλαμβάνεται και η, κατά την ισχύουσα διατίμηση, αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου του για τη σύνταξη προτάσεων προς απόκρουση της αγωγής, από το δικόγραφο της οποίας ο ενάγων παραιτήθηκε, η εκκαθάριση δε των εξόδων αυτών γίνεται κατά τη διαδικασία των αμοιβών για την παροχή εργασίας (άρθρ. 679 επ.
ΚΠολΔ) από το μονομελές πρωτοδικείο η από το ειρηνοδικείο, αν η δίκη διεξαγόταν σ' αυτό. Η αξίωση αυτή του εναγομένου γενεσιουργό αιτία έχει την παραίτηση του ενάγοντος, από την οποία αντίστοιχα γεννιέται υποχρέωση προς ικανοποίησή της (ΑΠ 539/2008). Εξάλλου, ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ ιδρύεται αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, ο οποίος παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι όροι εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα.
Στην προκειμένη περίπτωση, το Μον. Πρωτοδικείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε, κατά κρίση ανέλεγκτη, τα ακόλουθα: "Ο ενάγων (ήδη αναιρεσίβλητος) είναι δικηγόρος, διορισμένος στο Πρωτοδικείο Τρίπολης. Στα πλαίσια της επαγγελματικής του δραστηριότητας, του ανετέθη από το εναγόμενο νοσοκομείο (ήδη αναιρεσείον) :
α) ..., β) με την υπ' αριθμ. 10/2008 πράξη του Διοικητικού Συµβουλίου αυτού (εναγόµενου), να παραστεί ως πληρεξούσιος δικηγόρος του τελευταίου ενώπιον του Πολυµελούς Πρωτοδικείου Τρίπολης, στις 24.10.2008 ή σε οποιαδήποτε µετ' αναβολή δικάσιµο καθώς επίσης και να υπερασπισθεί τα συµφέροντα του εναγόµενου νοµικού προσώπου κατά τη συζήτηση της µε αριθµό κατάθεσης δικογράφου 59/2008 αγωγής του Π.
Δ. του Β. κατά του ως άνω νοσοκοµείου µε την οποία ζητούσε να υποχρεωθεί το εναγόµενο να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 3.150.000,00 ευρώ. Ο ενάγων δικηγόρος κατέθεσε στις 16.4.2009 στην Γραµµατεία του Πρωτοδικείου Τρίπολης, νοµίµως και εµπροθέσµως κατ' άρθρο 237 ΚΠολΔ, προτάσεις υπογεγραµµένες από τον ίδιο. Κατά την µετ' αναβολή δικάσιµο της 8.5.2009 ενώπιον του Πολυµελούς Πρωτοδικείου Τρίπολης η πληρεξουσία δικηγόρος του ενάγοντος Π.
Δ. µε προφορική της δήλωση, η οποία καταχωρήθηκε στα πρακτικά, όπως προκύπτει από τα υπ' αριθµόν 5/8.5.2009 πρακτικά συνεδρίασης του Πολυµελούς Πρωτοδικείου Τρίπολης, παραιτήθηκε από το δικόγραφο της από 8.4.2008 και µε αριθµό κατάθεσης 59/10.4.2008 αγωγής και η δίκη καταργήθηκε κατ' άρθρο 295 § 1 ΚΠολΔ. Κατά το χρόνο αυτό, όµως, το εναγόµενο σήµερα νοµικό πρόσωπο είχε ήδη υποβληθεί σε δικαστικά έξοδα για την εν λόγω δίκη, πιο συγκεκριµένα στην αµοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου και ενάγοντος στη σηµερινή δίκη που συνέταξε τις νοµίµως και εµπροθέσµως κατατεθείσες προτάσεις προς απόκρουση της σε βάρος του αγωγής, τα οποία ανέρχονται, ελλείψει ειδικής συµφωνίας, κατ' άρθρα 100 και 107 Ν.Δ. 3026/1954 "Κώδικα περί Δικηγόρων" σε ποσοστό 2% επί της αξίας του αντικειµένου της αγωγής, δηλαδή στο ποσό των (3.150.000Χ2%=) 63.000 ευρώ.
Περαιτέρω αποδείχτηκε ότι, παρά τις επανειληµµένες οχλήσεις του ενάγοντος, το εναγόµενο νοσοκοµείο δεν έχει καταβάλει έως σήµερα στον πρώτο την ως άνω νόµιµη αµοιβή του". Ακολούθως, το Δικαστήριο επιδίκασε στον αναιρεσίβλητο (μεταξύ άλλων και) το ως άνω ποσό της αμοιβής του. Με την κρίση του αυτή το Πρωτοδικείο δεν παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις προπαρατεθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, των άρθρων 100 και 107 του "Κώδικα περί Δικηγόρων", αφού ο αναιρεσίβλητος ως δικηγόρος του αναιρεσείοντος Νοσοκομείου, εναγομένου στην κατά τις προαναφερθείσες παραδοχές δίκη, εδικαιούτο αμοιβής για τη σύνταξη των προτάσεων που κατέθεσε κατά την πρώτη συζήτηση της κατ' αυτού (Νοσ/μείου) αγωγής, ανερχόμενης σε ποσοστό 2% (κατ' ελάχιστο όριο) επί της αξίας του αντικειμένου της αγωγής.
Κατά συνέπεια, ο από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ δεύτερος, περί του αντιθέτου, λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως δεν είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 4-5-2012 αίτηση του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "Γενικό Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης Η Ευαγγελίστρια" για αναίρεση της 31-2012 τελεσίδικης αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρίπολης.
Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 19 Νοεμβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ