2055/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2055 / 2018 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 2055/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Χυτήρογλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπαηλιάδη, Ναυσικά Φράγκου, Βασιλική Ηλιοπούλου - Εισηγήτρια και Βασιλική Μπαζάκη - Δρακούλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Απριλίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καραγιάννη, (κωλυομένης της Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Ι. Α. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξουσία δικηγόρο του Αγλαΐα Μυλωνοπούλου, για αναίρεση της υπ' αριθ. 633/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου. Mε πολιτικώς ενάγοντες τους: 1. Γ. Κ. του Α. και 2 A. Q. του A., (Α. Κ. συζ. Γ., το γένος Α. και Ρ. Γ.), κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Κανελλόπουλο.

Το Τριμελές Εφετείο Ναυπλίου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. Πρωτ. ...2018 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...2018.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η υπό κρίση, υπ' αρ. πρωτ. ...2018, αίτηση-δήλωση προς την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της υπ' αρ. 633/2017 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Ναυπλίου, με την οποία ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για την αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και καταδικάσθηκε στην ανασταλείσα ποινή φυλάκισης των 10 μηνών , όπως η ενλόγω απόφαση διορθώθηκε ως προς το ύψος της ποινής με την 1/2018 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 473 παρ. 2, 3, 474 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ) . Είναι συνεπώς τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ' ουσίαν .

II. Κατά τη διάταξη του άρθρου 302 παρ. 1 ΠΚ, '' όποιος επιφέρει από αμέλεια το θάνατο άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών'' κατά δε τη διάταξη του άρθρου 28 ΠΚ, '' από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει είτε δεν προέβλεψε το αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν'' .

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι, για τη θεμελίωση της αξιόποινης πράξης της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, απαιτείται: α) να μην καταβλήθηκε από το δράστη η επιβαλλόμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει υπό τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις να καταβάλει, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική, β) να μπορούσε αυτός, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως εξαιτίας της υπηρεσίας του ή του επαγγέλματός του, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο από έλλειψη της προαναφερόμενης προσοχής είτε δεν προέβλεψε, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστευε όμως ότι δεν θα επερχόταν και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή παράλειψης του δράστη και του αποτελέσματος που επήλθε.

Περαιτέρω, κατά την έννοια του ως άνω άρθρου 28 ΠΚ, η αμέλεια διακρίνεται σε μη συνειδητή, κατά την οποία ο δράστης από έλλειψη της προσήκουσας προσοχής δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του και σε ενσυνείδητη, κατά την οποία προέβλεψε μεν αυτό ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν.

Ενόψει της διάκρισης αυτής το δικαστήριο της ουσίας, όταν απαγγέλλει καταδίκη για έγκλημα από αμέλεια πρέπει να εκθέτει στην απόφασή του με σαφήνεια ποιο από τα ανωτέρω δύο είδη της αμέλειας συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, διότι, αν δεν εκθέτει τούτο σαφώς ή δέχεται και τα δύο είδη δημιουργείται ασάφεια και αντίφαση, η οποία καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διάταξης και ιδρύεται εντεύθεν λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε' ΚΠΔ (ΑΠ 676/2017 , ΑΠ 83/2016) .

ΙΙΙ. Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠΔ, όταν εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί υπαγωγής των αποδειχθέντων περιστατικών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης , τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της απόφασης , το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα , ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της (ΑΠ 8/2017 , ΑΠ 226/16).

Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, για την πληρότητα της αιτιολογίας, πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω και κατά το είδος τους, χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδηλώνει ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άλλα.

Δεν αποτελούν, όμως, λόγους αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού μέσου ξεχωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχέτισης , καθόσον στις περιπτώσεις αυτές , με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ( ΑΠ 43/2016 , 319/2015 ).

IV). Λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 περ. Ε' του ΚΠΔ, και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης . Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το Δικαστήριο αποδίδει στη διάταξη διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το Δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της απόφασης, που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο, σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης (ΟΛΑΠ 2/2011 , ΑΠ 75/2016 ).

V. Στην προκείμενη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Ναυπλίου , με την προσβαλλόμενη υπ' αρ. 633/2017 απόφασή του, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη του και μνημονεύει κατ' είδος , αποδείχθηκαν τα εξής: <<Ο ως άνω κατηγορούμενος, στις 8-10-2013 και περί ώρα 16:00, στο Λουτράκι Κορινθίας, από αμέλεια του, ήτοι από έλλειψη προσοχής που όφειλε ως οδηγός οχήματος και μπορούσε κατά τις περιστάσεις να καταβάλει, δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, και επέφερε τον θάνατο άλλου και πιο συγκεκριμένα, οδηγώντας το υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, κινούταν επί της οδού μονής κατεύθυνσης ..., με κατεύθυνση από την οδό Μ. ..., πλην όμως δεν είχε διαρκώς τεταμένη την προσοχή του κατά την οδήγηση και δεν είχε τον διαρκή έλεγχο του οχήματος του, ως όφειλε και μπορούσε κατά τις περιστάσεις να πράξει, ώστε να είναι σε θέση να πραγματοποιήσει οποιονδήποτε απαιτούμενο ελιγμό η να προβεί σε έγκαιρη τροχοπέδηση του οχήματος που οδηγούσε, επιπροσθέτως δε κατά την οδήγηση ευρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος ποσότητας 0,54 GR/Ι κατά την πρώτη μέτρηση και 0,549 GR/Ι κατά την δεύτερη μέτρηση, ήτοι άνω του επιτρεπομένου ορίου των 0,50 GR/Ι αίματος και κατά παράβαση του άρθρου 42 παρ.1 και 7α Ν. 2696/1999 ως ισχύει, με αποτέλεσμα, εισερχόμενος στη συμβολή των οδών ...

και ..., να μην αντιληφθεί την καθέτως ως προς αυτόν κινούμενη επί της οδού ... και με κατεύθυνση από την οδό ... προς την οδό ... και αριστερά ως προς αυτόν (κατ/νο) ερχόμενη με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα, με οδηγό τον Κ. Α. του Ι., να μην ελαττώσει την ταχύτητα του και να μην επιχειρήσει τροχοπέδηση του οχήματος του ή οποιονδήποτε αποφευκτικό ελιγμό, ενέργειες στις οποίες θα μπορούσε να προβεί με ασφάλεια για τον ίδιο, καθώς δεν υπήρχαν τη δεδομένη στιγμή άλλα οχήματα επί της οδού και να επιπέσει με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του οχήματος του στο εμπρόσθιο δεξί τμήμα της δίκυκλης μοτοσυκλέτας, εκ της συγκρούσεως δε αυτής, προκλήθηκε ως μόνης ενεργού αιτίας, ο θανάσιμος τραυματισμός του οδηγού της προαναφερόμενη μοτοσυκλέτας Κ.

Α. του, ο θάνατος του οποίου επήλθε συνεπεία βαριάς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης. Σημειώνεται ότι αντιλήφθηκε την ύπαρξη της μοτοσυκλέτας την οποία οδηγούσε ο θανών προ της εισόδου του στην διασταύρωση, εντούτοις δεν ελάττωσε την ταχύτητα οχήματος αλλά εισήλθε εντός αυτής, "πιστεύοντας ότι μπορούσε να περάσει (όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος στην απολογία του ενώπιον του Δικαστηρίου).

Ειδικότερα δε, αναφορικά και σε σχέση με τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι το όχημα του βρισκόταν ήδη εντός της διασταύρωσης κατά τη στιγμή του ατυχήματος και ότι η σύγκρουση οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού της μοτοσυκλέτας, οποίος παραβιάζοντας τους κανόνες προτεραιότητας, εισήλθε αιφνιδίως και επέπεσε με σφοδρότητα πάνω στο όχημα του, μην αφήνοντας του περιθώριο αντιδράσεως, από τα παραπάνω αναφερόμενα αποδεικτικά στοιχεία προέκυψε ότι το όχημα του κατηγορουμένου, κατά την στιγμή της σύγκρουσης, δεν ήταν ήδη εντός της διασταυρώσεως, αλλά εισερχόταν εντός αυτής (γεγονός που το αντιλήφθηκε ο κατηγορούμενος και ως εκ τούτου όφειλε και μπορούσε κατά τις περιστάσεις να προβεί σε τροχοπέδηση του οχήματος του ή να πραγματοποιήσει κάποιον αποφευκτικό ελιγμό), καθόσον σε αντίθετη περίπτωση οι επιφάνειες πρόσκρουσης θα ήταν, ως προς το ΙΧΕ αυτοκίνητο η πλάγια αριστερή και ως προς την μοτοσυκλέτα η εμπρόσθια και όχι όπως προκύπτει από την από 16-10-2013 έκθεση πραγματογνωμοσύνης, η εμπρόσθια αριστερή ως προς το αυτοκίνητο (στρέβλωση εμπρόσθιου αριστερού φτερού, θραύση εμπρόσθιου αριστερού φαναριού, θραύση παμπριζ) και η εμπρόσθια δεξιά ως προς την μοτοσυκλέτα (θραύση ποδιάς, θραύση εμπρόσθιου φαναριού, στρέβλωση στηρίγματος δεξιού ποδιού με φορά προς τα πίσω, στρέβλωση μοχλού φρένων με φορά προς τα πίσω).

Στο συμπέρασμα αυτό οδηγεί και το γεγονός, ότι το σώμα του παθόντος εκτινάχτηκε μετά την σύγκρουση πάνω από το καπό του αυτοκινήτου, δεξιά ως προς την πορεία του αυτοκινήτου, πορεία που δεν θα ακολουθούσε σε περίπτωση που η σύγκρουση γινόταν όπως ισχυρίζεται ο κατηγορούμενος, ήτοι στην αριστερή πλευρά του οχήματος του.

Τέλος πρέπει να επισημανθεί ότι στο προαναφερόμενη πρόχειρο σχεδιάγραμμα του Α.Τ. Λουτρακίου, δεν αποτυπώνεται το πιθανό σημείο σύγκρουσης (Π.Σ.Σ.) το οποίο σύμφωνα με τα διαδάγματα της κοινής πείρας και τους κανόνες της φυσικής δε θα μπορούσε να οριστεί στο σημείο όπου βρέθηκαν ακινητοποιημένα τα εμπλεκόμενα οχήματα, αλλά σε πολύ προγενέστερο σημείο, περί του μέσου της διασταυρώσεως (ώστε να μπορεί να εξηγηθεί η εκτίναξη του σώματος του παθόντος μπροστά και αριστερά ως προς την πορεία-του αυτοκινήτου και ύπαρξη λίμνης αίματος στο συγκεκριμένο σημείο).>> Στη συνέχεια κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι: <<Στις 8-10-2013 και περί ώρα 16.00, στο Λουτράκι Κορινθίας, από αμέλεια του , ήτοι από έλλειψη προσοχής που όφειλε ως οδηγός οχήματος και μπορούσε κατά τις περιστάσεις να καταβάλει, δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, και επέφερε τον θάνατο άλλου.

Πιο συγκεκριμένα, οδηγώντας το υπ' αριθ. κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, κινούταν επί της οδού μονής κατεύθυνσης ..., με κατεύθυνση από την οδό Μ. ..., πλην όμως δεν είχε διαρκώς τεταμένη την προσοχή του κατά την οδήγηση και δεν είχε τον διαρκή έλεγχο του οχήματος του, ως όφειλε και μπορούσε κατά τις περιστάσεις να πράξει, ώστε να είναι σε θέση να πραγματοποιήσει οποιονδήποτε απαιτούμενο ελιγμό ή να προβεί σε έγκαιρη τροχοπέδηση του οχήματος που οδηγούσε, επιπροσθέτως δε κατά την οδήγηση ευρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος ποσότητας 0,54 GR/Ι κατά την πρώτη μέτρηση και 0,54 GR/Ι κατά την δεύτερη μέτρηση , ήτοι άνω του επιτρεπομένου ορίου των 0,50 gr/αίματος και κατά παράβαση του άρθρου 42 παρ. 1 και 7 Ν. 2696/99 ως ισχύει, με αποτέλεσμα, εισερχόμενος στη συμβολή των οδών ...

και ..., να μην αντιληφθεί την καθέτως ως προς αυτόν κινούμενη επί της οδού ... και με κατεύθυνση από την οδό ... προς την οδό ... και αριστερά ως προς αυτόν (κατ/νο) ερχόμενη με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα, με οδηγό τον Κ. Α. του Ι., να μην ελαττώσει την ταχύτητα του και να μην επιχειρήσει τροχοπέδηση του οχήματος του ή οποιονδήποτε αποφευκτικό ελιγμό, ενέργειες στις οποίες θα μπορούσε να προβεί με ασφάλεια για τον ίδιο, καθώς δεν υπήρχαν τη δεδομένη στιγμή άλλα οχήματα επί της οδού και να επιπέσει με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του οχήματος του στο εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του οχήματος του στο εμπρόσθιο δεξί τμήμα της δίκυκλης μοτοσικλέτας, εκ της συγκρούσεως δε αυτής, προκλήθηκε ως μόνης ενεργού αιτίας, ο θανάσιμος τραυματισμός του οδηγού της προαναφερόμενης μοτοσικλέτας Κ.

Α., ο θάνατος του οποίου επήλθε συνεπεία βαριάς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης.>> VI. Με αυτά που δέχθηκε το Δικαστήριο της ουσίας , δεν διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, η οποία συντίθεται από το σκεπτικό και το διατακτικό της, την απαιτούμενη από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, καθόσον υπάρχουν ασάφειες και αντιφάσεις, αναφορικά με τις συνθήκες του ατυχήματος και τη αμελή συμπεριφορά του κατηγορουμένου, με αποτέλεσμα να μη είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη υπαγωγής των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών στον νομικό κανόνα των διατάξεων 302§1 Π.Κ.

Ειδικότερα από τις αντιφατικές παραδοχές ως προς το σημείο σύγκρουσης, αφού στο μεν σκεπτικό αναφέρεται ότι το όχημα του κατηγορουμένου (ήδη αναιρεσείοντος)"...κατά την στιγμή της σύγκρουσης δεν ήταν ήδη εντός της διασταύρωσης αλλά εισερχόταν σ' αυτήν....και σε άλλο σημείο του σκεπτικού"...ότι το πιθανό σημείο σύγκρουσης πρέπει να οριστεί περί το μέσον της διασταύρωσης...." καθώς και η έλλειψη οποιουδήποτε προσδιορισμού της ταχύτητας ανά χιλιόμετρο με την οποία ο αναιρεσείων κινείτο πριν την σύγκρουση, παρά την παραδοχή ότι η μη ελάττωση της ταχύτητας του ήταν εκ των στοιχείων της αμελούς συμπεριφοράς του που συνδεόταν αιτιωδώς με το επελθόν αποτέλεσμα αυτή, δεν είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος ως προς την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα του αρθ. 302 ΠΚ και ειδικότερα αν η αμελής συμπεριφορά του αναιρεσείοντος, όπως περιγράφεται στο σκεπτικό της απόφασης, συνδέεται αιτιωδώς με τον θάνατο του παθόντος και συγκεκριμένα με τη δυνατότητά του να τον (παθόντα) αντιληφθεί έγκαιρα και ενεργήσει αποφευκτικό ελιγμό.

Συνεπώς, κατά παραδοχή του εκ του αρθ. 510 παρ. 1 περ. Δ λόγου αναίρεσης ως βασίμου παρελκομένης της έρευνας των λοιπών θα πρέπει να αναιρεθεί η απόφαση και παραπεμφθεί η υπόθεση προς νέα εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (519 Κ.Ποιν.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αρ. 633/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Ναυπλίου, όπως διορθώθηκε με την 1/2018 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση ενώπιον του ίδιου Δικαστηρίου, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως .

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Νοεμβρίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ