2047/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2047 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2047/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ...... και 2. ......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο Γεροντίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ....., 2. ......, 3. ......, νομίμως εκπροσωπουμένου από την μητέρα του ...... και 4. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Πανταζή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-9-1998 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σπάρτης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 215/1999 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 170/2001, 356/2003 προδικαστικές, 580/2005 οριστική του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-2-2006 αίτησή τους και με τους από 5-9-2007 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 21-9-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338 - 341 και 346 ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και νόμιμα προσκομίζουν οι διάδικοι, η παράβαση δε της υποχρέωσης αυτής του δικαστηρίου ιδρύει τον αναιρετικό λόγο από τον αριθμό 11 περίπτ.

γ΄ του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με τις από 21-2-2001 προτάσεις τους της πρώτης στο Εφετείο συζήτησης της έφεσής τους, καθώς και με τις προτάσεις τους της συζήτησης της εν λόγω έφεσής τους στο ίδιο πιο πάνω Δικαστήριο μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, επικαλέστηκαν και νόμιμα προσκόμισαν, (εφόσον δεν γίνεται μνεία περί του αντιθέτου στην απόφαση αυτή), μεταξύ άλλων αποδεικτικών μέσων, το με αριθμό 23.788/22-6-1973 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Κροκεών Γεωργίου Μπεγέτη, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, με το οποίο διορθώθηκε το με αριθμό 23.761/14-5-1973 πωλητήριο συμβόλαιο του ίδιου πιο πάνω συμβολαιογράφου, που, επίσης, έχει νόμιμα μεταγραφεί (τίτλο κτήσης κυριότητας του άμεσου δικαιοπαρόχου τους ......

στο επίδικο ακίνητο), τη με αριθμό 577/14-8-1971 οικοδομική άδεια της Δ/νσης Τεχνικών Υπηρεσιών της Νομαρχίας Λακωνίας, τη με αριθμό 789/1973 οικοδομική άδεια της ίδιας πιο πάνω Δ/νσης και τη με αριθμό Πρωτοκόλλου 3776/11-8-1997 έγγραφη, με ημερομηνία 11-7-1997, καταγγελία των αναιρεσιβλήτων προς το Δήμο ....., αντίστοιχα, τρία (3) έγγραφα, που, ας σημειωθεί, αφορούν την όμορη ιδιοκτησία των αναιρεσιβλήτων, προς απόδειξη του αγωγικού ισχυρισμού τους, ότι η επίδικη δίοδος δημιουργήθηκε με συνεισφορά γης από τον απώτερο κοινό δικαιοπάροχο των διαδίκων .... , καθώς και τον απώτερο, επίσης, δικαιοπάροχο των αναιρεσειόντων ......., προς επαύξηση της λειτουργικότητας και της αξίας των όμορων οικοπέδων των διαδίκων με τη δυνατότητα πρόσβασης και από πλάγιο δρόμο.

Το Εφετείο, όπως βεβαιώνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, ότι η επίδικη "δίοδος, μέρος της οποίας διεκδικείται από τους ενάγοντες - και ήδη αναιρεσείοντες, - έχει αφεθεί από το έτος 1952 από τους δικαιοπαρόχους των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων για την εξυπηρέτηση των αναγκών των εκατέρωθεν αυτής ακινήτων των διαδίκων, από την ιδιοκτησία των εναγομένων - και ήδη αναιρεσιβλήτων, - ουδέποτε δε οι ενάγοντες και οι άμεσοι και απώτεροι δικαιοπάροχοί τους ασκούσαν σε τμήμα αυτής (που διεκδικείται) νομή με διάνοια κυρίου, αλλά ασκούσαν οιονεί νομής δουλείας διόδου", ακολούθως δε να απορρίψει την έφεση των αναιρεσειόντων, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, που είχε απορρίψει την ένδικη αγωγή ως και κατ' ουσίαν αβάσιμη, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, μεταξύ άλλων αποδεικτικών μέσων "και όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, είτε για να χρησιμεύσουν ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων".

Όμως, από μόνη την παραπάνω βεβαίωση του Εφετείου, το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασής του και το σύνολο των αιτιολογιών της τελευταίας δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, αλλά αντίθετα καταλείπονται αμφιβολίες για το αν το πιο πάνω δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τα προμνημονευόμενα έγγραφα.

Και αυτό γιατί το Εφετείο δεν κάνει καμιά απολύτως μνεία ή σχολιασμό στην προσβαλλόμενη απόφαση για τα αποδεικτικά αυτά έγγραφα, όπως έπραξε για άλλα αποδεικτικά μέσα, κατά την εκτεταμένη επισκόπηση και ανάλυση του αποδεικτικού υλικού, δεδομένου ότι υπό το εκτιθέμενο, ειδικότερα, στους πρώτο, κατά το πρώτο μέρος του και δεύτερο, αντίστοιχα, πρόσθετους λόγους αναίρεσης, περιεχόμενό τους, μπορούσαν αυτά να χρησιμεύσουν για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων ως προς την ουσιαστική βασιμότητα της ένδικης αγωγής, ενόψει οπωσδήποτε της αντίθετης ουσιαστικής κρίσης στην οποία κατέληξε και την οποία, με επιγραμματική αναφορά, στήριξε, μεταξύ άλλων αποδεικτικών μέσων και στο με αριθμό 23.761/1973 πωλητήριο συμβόλαιο, που προμνημονεύθηκε, αγνοώντας, συνακόλουθα, πλήρως τόσο το διορθωτικό του τελευταίου με αριθμό 23.788/1973 συμβόλαιο ως προς το μήκος της πρόσοψης του οικοπέδου των αναιρεσειόντων επί της οδού Σπάρτης - Μονοεμβασίας, το οποίο καθορίζεται σ'αυτό δεκαπέντε (15) αντί δώδεκα (12) μέτρα, όσο και το σκαρίφημα του οικοπέδου των αναιρεσιβλήτων, που βρίσκεται στο πίσω και κάτω μέρος των αμέσως πιο πάνω οικοδομικών αδειών, στο οποίο το οικόπεδο των αναιρεσιβλήτων εμφανίζεται με συνολική πρόσοψη δέκα τριών (13) μέτρων, από τα οποία τα δεκάμισυ (10,5) μέτρα καλύπτονται από την οικοδομή και δυόμισυ (2,5) μέτρα αφήνοντα ως ακάλυπτος χώρος και, τέλος, τη με αριθμό Πρωτ. 3776/11-8-1997 καταγγελία του δεύτερου από τους αναιρεσιβλήτους προς το Δήμο ....., στην οποία ρητά ισχυρίζεται αυτός ότι οι ήδη αντίδικοί του προέβησαν "εις την αυθαίρετον κατάληψιν κοινοχρήστου χώρου, ανήκοντα όχι μόνον εις ημάς...".

Πρέπει, επομένως, οι πρώτος, κατά το πρώτο μέρος του και δεύτερος, αντίστοιχα, πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 11 περίπτ. γ΄ του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της μη λήψη υπόψη των προμνημονευόμενων εγγράφων, να γίνουν δεκτοί ως βάσιμοι και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, στο ίδιο Εφετείο, εφόσον είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 580/2005 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο πιο πάνω Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση.-

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εξακόσια σαράντα (1.640) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 8 Νοεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ